De provincie zet in op de verplaatsing van deze bedrijven en vestiging van nieuwe bedrijven zo ver mogelijk van de bewoonde wereld. ‘Hoe dichter men bij het bedrijf woont, des te hoger het percentage zieken’, constateerde het RIVM afgelopen zomer. Deskundigen beschouwen een afstand van 500 meter in de toekomst als voldoende afstand tussen bedrijf en bewoning om de gezondheidsrisico’s te beperken.

Is dit de manier waarop we met onze natuur en de dieren om willen gaan? Dat we straks misschien her en der door het landschappelijke land bordjes tegenkomen met ‘Pas op! Gevaar voor de volksgezondheid!’? Idioot toch. Afgesloten en afgeschermde gebouwen, zo ver mogelijk van de bewoonde wereld, met boeren die straks misschien in pakken moeten rondlopen met gasmaskers. Het lijkt wel een enge toekomstfilm, maar we zijn zo gewend geraakt aan dit soort nieuws en feiten dat we ze als normaal zijn gaan beschouwen. En nu schijnen wilde zwijnen, reeën en edelherten mogelijk ook al besmet te zijn met Q-koorts. De letter ‘Q’ werd vroeger vaak gebruikt als synoniem voor ‘Qualiteit’. Nu meer voor ‘Quarantaine’ vrees ik.

Ziehier het laatste nog in levend zijnde lid van het Bah-volk. Ik zal geen traantje laten als ook die eenmaal verdwenen is.

Ergens halverwege de krant, een klein kopje met een beetje tekst daaronder: Het laatste lid van het Bo-volk is overleden op de Andaman eilanden, gelegen voor de kust van India. Men denkt dat het volk zo’n 65.000 jaar op die eilanden heeft geleefd, waardoor ze een van de oudste menselijke culturen op aarde zijn (geweest). Dat is nog eens wat anders dan ‘the great american people’, een sinds een paar honderd jaar samenlevend en samengeraapt zooitje van spanjaarden, engelsen, ieren, duitsers, nederlanders en wat nog meer. En wat een mooie korte naam: Bo. Twee letters maar. Het Bo-volk. Het volk van Bo. Zelf ben ik een Tilburger, afstammeling van de Sittardenaren, welke beiden onderdeel uitmaken van het volk der Nederlanders. Dat klinkt niet zo lekker als dat ik zou kunnen zeggen ‘Ik ben Bo’. Maar dat ben ik niet.

Bo-senior werd ongeveer 85 jaar. Nog al zoiets. Ongeveer 85 jaar, maar het zou ook 84 kunnen zijn of 86 en zelfs 80 of 90. Wat maakt het uit. Als lid van het volk der Nederlanders veel. Aanmeldplicht bij geboorte, naar school op je 4e, cito-toets op je 12e, leerplicht tot je 16e, rijbewijs op je 18e, uitstrijkje vanaf je 25e, 40-plusser vanaf je 40ste, aow op je 65ste. Het tijdstip waarop je sterft wordt zelfs op de minuut vastgelegd in een overlijdensakte. We meten te veel en leven te weinig. Bo-senior heeft geleefd, met de dag. Het feit dat ze op de foto niet zo heel erg vrolijk meer kijkt is begrijpelijk. Het is niet niks om het laatste nog in leven zijnde lid te zijn van een heel volk.

Toch opvallend dat in een tijd dat mensen steeds individualistischer worden en dat vooral ook van zichzelf vinden en daar heel erg trots op zijn, het geheel van ’social networking’ steeds groter en diverser wordt. Hyves, Facebook, LinkedIn, Twitter etc. Iedereen wil erbij horen, gevonden worden, connected zijn met de rest. Het zoontje van vriend H. verwoordde het ook ongeveer zo nadat hij zich was gaan oriënteren op een vervolgopleiding. De leerlingen op die school onderscheidden zich door anders te willen zijn en er anders uit te willen zien dan alle anderen en dat is een voorwaarde als je erbij wilt horen en dat is cool. En ze hadden er trouwens ook echt vette computers, heel wat anders dan die trage zooi thuis. Dat waren de twee dingen die hem het meest waren opgevallen toen ik vroeg of het hem een leuke en interessante school leek. Eigenlijk is er wat dat betreft dus niet zo heel erg veel veranderd. En met mij ook niet. Ik wil er nog steeds graag bijhoren, maar het lukt me maar niet.

Al die arme vogeltjes en konijntjes. Waar moeten ze toch hun eten vandaan halen in de winter, zeker als er weken achter elkaar een hardnekkig pak sneeuw ligt? Ik weet wel dat de sneeuw inmiddels verdwenen is (zucht…), maar een paar dagen geleden nog niet. De vogeltjes in tuinen krijgen genoeg strooivoer, maar hoe zit het met hun soortgenoten in het veld? Die eten dus blijkbaar net als ons stevige winterkost in de vorm van (bevroren) wortels. Het veld waar ik deze foto maakte zat vol met oranje vlekjes. Ik weet niet of het door kraaien, konijnen of een ander dier komt, zo goed ben ik niet thuis in de natuur. Een groep staartmezen ben ik ook nog tegengekomen, maar die zullen het niet geweest zijn. Te zwakke snaveltjes voor winterpeen.

Toch knap van die beestjes. Een week geen Em-Té of Super de Boer en ik zou echt niet meer weten wat ik met mezelf aan moest wat betreft voedsel.

Ooit nog van plan blind te leren typen? Dan heb ik hier een goede en zeer goedkope oefentip. In plaats van een speciale hoes voor over je bestaande toetsenbord of je ogen dicht houden tijdens het typen kun je ook de bovenkant van je toetsenbord afschroeven. Ik deed dit zelf vanochtend in alle vroegte toen de letters ‘A’ en ‘Z’ constant bleef hangen/plakken. Het toetsenbord is inmiddels een jaar of 5 oud en de ruimte tussen de letters opgevuld met kruimels, stof en vooral nog heel veel haren van mijn helaas te vroeg overleden kat Mickey. Maar goed, zonder bovenkant blijf je zitten met een kaal toetsenbord zoals op de foto waarbij de toetsen wel nog gewoon werken. Dat wou ik maar even zeggen.

Daar zat ik op een gegeven moment toch echt aan te denken, alleen ken ik persoonlijk geen fietsendieven. Het had me een hoop werk kunnen schelen.

Bij het winkelcentrum waar ik altijd mijn boodschappen doe had ik mijn fiets zoals gewoonlijk vastgezet met twee sloten. Het gewone beugelslot en verder nog met een kabel aan het fietsenrek. Extra zekerheid kan geen kwaad, alleen heel vervelend als dan de sleutel van het kabelslot afbreekt en je de fiets niet even mee naar huis kunt nemen om daar het slot te verwijderen. Ik ben naar huis gelopen, wat gereedschap bij me gestoken en geprobeerd daarmee het slot open te krijgen. Flink zitten hameren, schroevendraaier in het slot geslagen, kabel proberen door te knippen. Het hielp allemaal niks. De fietsenmaker om de hoek mocht of kon mij niet verder helpen en adviseerde mij de politie te bellen. Ook die kon of mocht (of wilde) niks doen. Erg vervelend, want laat je goede fiets een nachtje bij een winkelcentrum staan en hij is óf door iemand meegenomen met wel het juiste gereedschap óf hopeloos vernield. Ik heb daarom nog maar een half uurtje extra zitten hameren en peuteren maar kon het slot met geen mogelijkheid open krijgen.

Uiteindelijk, na twee keer een half uur zitten klooien met hamer, schroevendraaier en diverse tangen, bleek de oplossing redelijk simpel: de ijzerzaag. Een kwartier duurde het om het kabelslot door te zagen. En tot een paar minuten voor het einde kon ik ongestoord mijn gang gaan zonder dat ook maar iemand een opmerking had gemaakt over mijn overduidelijke pogingen een fiets mee te nemen uit de stalling. ‘Lukt het een beetje?’ vroeg uiteindelijk een voorbijganger, en ik complimenteerde hem met die vraag. Eindelijk iemand die de vraag durfde te stellen, en eindelijk iemand die ik mijn setje sleutels mocht laten zien. De half afgebroken sleutel van het kabelslot en die andere die het beugelslot meteen open deed springen en daarmee mijn onschuld aantoonde. Want ondanks dat ik redelijk rustig en lakoniek bezig was het slot te vernielen, bleef ik toch de hele tijd denken: ‘Ik ben onschuldig, ik ben onschuldig en ik kan het bewijzen ook!’. Het is net zoiets als met dat elektronische poortje bij winkels. Je weet dat je niks te vrezen hebt omdat je niks gedaan hebt, toch ben je bang dat dat stomme ding zal gaan loeien en je terug moet om de inhoud van je tas te laten zien.

TILBURG – Tilburg wordt mogelijk de eerste Brabantse stad waar inwoners zelf geld bijdragen aan het behoud en de versterking van het platteland. Het principe van de spaarreke­ning van de Rabobank is extra rente bovenop de normale marktrente die mensen ontvangen. Die extra geld komt in een fonds waaruit met name boeren vergoeding krij­gen voor verfraaien van het land­schap, zoals aanleg van heggen en poelen, het onderhoud van bomen en het beheer van bloemrijk grasland (bron: Brabants Dagblad)

Moeten we hier iets achter zoeken of is het een heel mooi en eerlijk initiatief van de bank der boeren, de Rabobank? Of is het toch een manier om straks met geld van burgers de omgeving van (mega)stallen zodanig te verfraaien en te verbloemen dat ze door de bevolking als minder storend worden ervaren en de boeren dus rustig door kunnen gaan met het opschalen van hun bedrijf? Het zou me eerlijk gezegd niks verbazen.

Op de website www.maakeenmeter.nl van Natuurmonumenten kun je je eigen meter grond toevoegen en daarmee helpen dit de grootste site ter wereld te laten worden. Wat het nut hier verder van is weet ik niet, maar het is leuk en dus ook maar een metertje toegevoegd. Aanvankelijk wilde ik een opening creeëren voor mezelf door er een metertje lucht en wolken aan toe te voegen, maar zelf een foto uploaden zit er helaas niet in. Zelf heb ik nu gekozen voor een vierkante meter water welke terug te vinden is als de 2930e vierkante meter op deze website.

Bij iedere meter staat een bordje met je naam en een weetje over het soort gebied dat je zelf hebt toegevoegd. In mijn geval staat er het volgende: Wist u dat 1 liter water van precies 4 graden Celsius precies één kilo weegt? Nee, dat wist ik niet. En wat ik nog steeds niet weet – en best wel graag zou willen weten – is of dit betekent dat ik dan onder nul meer of minder weeg. Of andersom geredeneerd, of ik liggend op het strand bij dertig graden zwaarder of lichter ben. Zo gaat dat vaak met weetjes. Zo weet je iets, zo levert het des te meer nieuwe vragen op.

J.D. Salinger laat een aantal hele mooie boeken na en naar misschien zal blijken nog wel veel meer waarvan we nu nog geen weet hebben. Mijn vader laat op zijn manier ook heel wat na, in zijn geval in de vorm van een kelder vol gereedschap en materialen. Van de helft weet ik nog niet eens waar het allemaal voor dient. De zaagtafel en de hout- en ijzerdraaibank op de voorgrond heeft hij bijvoorbeeld zelf gemaakt. Zomaar even aanzetten en gebruiken is er daarom niet bij, niet zonder gebruiksaanwijzing. En die gebruiksaanwijzing zat in zijn hoofd en is met hem begraven op een heuvel in Sittard. Meer dan eens heeft hij me proberen uit te leggen waar dat ene door hemzelf verzonnen en gefabriceerde onderdeeltje voor diende. Ik luisterde echter maar nauwelijks. Ik had op dat moment mijn eigen interesses of ik dacht ‘Ja pa, leg me dat later nog maar eens een keertje uit’. Maar ook al zou ik die machines nooit kunnen gebruiken, er ligt nog zoveel in die kelder waar ik straks nog heel veel plezier van zal gaan hebben. Behalve dan van zijn stofjas, aan dat haakje aan de deur. Die is mij helaas een maatje te klein.