SpoenkJack Tummers

Ju-on (The Grudge) is een Japanse horrorfilm van Takashi Shimizu die past in het rijtje Ringu (The Ring) en Chakushin ari (One Missed Call). Allemaal subtiel gemaakte horrorfilms die het meer moeten hebben van de sfeer van het moment en het vreemde en spookachtige van alledaagse omgevingen, dan van een briljant verhaal. Waarbij je wel kunt opmerken dat juist die aandacht voor het gewone en alledaagse een knappe zet is op zich, voor een horrorfilm. Op een bepaald moment ben je vampieren en zombies helemaal beu. Ju-on vond ik niet zo goed als Ringu, maar het was toch weer smullen. En wederom veel beter dan de Amerikaanse remakes die al deze films binnen een paar jaar kregen. Ik heb weer een viertal screenshots toegevoegd, waarbij ik de echt enge beelden achterwege heb gelaten.

Twee voor mij memorabele aspecten in deze vroege Hitchcock film naar een verhaal van Daphne Du Maurier. Charles Laughton als pafferige rechter en crimineel (soms gaan die twee heel goed samen), en Maureen O’Hara in haar eerste belangrijke film. Schepen worden voor de kust van Cornwall met opzet tijdens nachtelijke stormen naar de rotsen geleid en geplunderd. Maureen komt erachter, Charles komt erachter dat Maureen erachter is gekomen, maar heeft een zwak voor haar. Wie niet in die tijd.

Een doffe knal, net na de middag, en ik wist eigenlijk meteen wat er aan de hand was. Het was alleen nog de vraag hoe erg het ermee gesteld zou zijn. Een koperwiek was met hoge snelheid tegen het raam van de woonkamer gevlogen en lag stil op het beton van het balkon, met een klein rood vlekje naast zijn snavel. In de tijd dat ik hier woon is het drie keer eerder voorgekomen dat een vogel op die manier aan zijn einde kwam. Ik vind het wel nog steeds vreemd, want het raam ligt verdekt onder het balkon van de bovenbuur en vanaf beneden gezien is er geen reden voor een vogel om te denken dat het een doorgang zou kunnen zijn naar een andere kant. Ja, behalve die ene ‘andere kant’ dan, die voorbij de grens tussen leven en dood. Misschien is hij toch geschrokken van iets waardoor hij plotseling de baan van zijn vlucht moest veranderen. En het blijft een triest gezicht, zo’n dood vogeltje. En ik kan het niet laten er steeds weer een foto van te willen maken. Die pootjes die zo hulpeloos in de lucht hangen zullen nooit meer een takje vasthouden. Snik :(.

Om half acht kreeg ik een telefoontje dat er een grote brand woedde bij een kippenbedrijf in Rijen. Rijen ligt niet ver van Tilburg, dus ik had mijn motorbroek al aan toen ik voor de zekerheid nog even naar buiten keek om te zien of het niet toevallig was gaan sneeuwen. Jammer genoeg was dat zo, dus de broek maar weer uit en achter de pc in de gaten houden hoe de brand zich verder zou ontwikkelen: ‘Smits Pluimvee en Eieren in Rijen is één van de pluimveelocaties in Nederland en Duitsland die gemanaged worden door Pieter Smits. In Rijen zijn 83.000 hennen gehuisvest in vier stallen.’ Een half uur later meldde de website van Omroep Brabant dat de brand inmiddels weer onder controle was. Gelukkig maar, want je moet er toch niet aan denken dat al die kippen levend zouden verbranden. Weer een kwartiertje later en het Brabants Dagblad meldde dat er vermoedelijk 80.000 kippen waren omgekomen. Dus de brand was onder controle, maar toch ging alles in de fik. Levend. En voor de zoveelste keer. Weer even later een correctie: 18.000 kippen zouden zijn omgekomen en geen 80.000. Ernaast stond nog een stal met nog eens 140.000 kippen, maar die bleef gelukkig gespaard.

De Sophia Vereniging tot Bescherming van Dieren heeft een noodsticker die je gratis (excl. verzendkosten) kunt bestellen: ‘Stel: er breekt brand uit in uw woning, er is ingebroken of u bent betrokken bij een ongeval. Zelf kunt u rekenen op hulpdiensten, maar huisdieren worden vaak vergeten. Met de Sophia NoodSticker kunt u brandweer, politie en ambulance waarschuwen dat er huisdieren aanwezig zijn. Plak de sticker op uw voordeur, zodat uw huisdier niet aan zijn lot wordt overgelaten.’ Weinig nut vrees ik om een duizendtal stickers op stallen te gaan plakken.

‘De Ierse acteur Liam Neeson overweegt zijn katholieke geloof op te geven en moslim te worden’. Als je dat leest moet je wel even slikken. Een belezen iemand uit het westen, die toch wel moet weten hoe het allemaal zit, en dan overweegt moslim te worden? Hij blijkt dit gezegd te hebben nadat hij tijdens opnames voor een film in Istanbul gefascineerd raakte door de Islam: ‘Vijf keer per dag wordt er opgeroepen tot het gebed, en in het begin word je daar gek van, maar daarna zet het zich vast in je ziel, en wordt het een prachtig, prachtig iets.’ Zucht. Gelukkig, het gaat over rituelen. En dan begrijp ik precies wat hij bedoelt. In een land als Nederland hebben we nog nauwelijks rituelen, of je moet het zuipen tijdens Carnaval of het shoppen tijdens Sinterklaas en Kerstmis zien als moderne varianten van rituelen. Het gevoel waar Neeson op duidt ken ik wel. Ik heb er al eens iets over geschreven in het stukje over Taizé, en de laatste tijd merk ik dat ik in mezelf langzaam weer een behoefte voel ontstaan aan dit soort rituelen. En dan bedoel ik niet naar de kerk gaan of me laten bekeren tot een ander geloof. Een of twee keer in de week samen met anderen mediteren zou ook al goed zijn, hoewel dit toch weer anders is dan drie tot vijf keer per dag eraan herinnerd worden dat je even pas op de plaats moet maken. Ik voor mij hoop dat Liam Neeson zich zal bedenken, want dit jaar moet hij nog aan de bak in het vervolg op Taken.

Afgelopen donderdag, vrijdag en zaterdag werd in Nieuwegein de Champion Show gehouden. Deze driedaagse tentoonstelling van sierduiven, konijnen, cavia’s, kleine knagers, hoenders, dwerghoenders, oorspronkelijke duivenrassen en sier- en watervogels wordt ieder jaar georganiseerd door de Koninklijke Verenigingen Avicultura en Ornithophilia & Pelsdierliefhebbers Nederland. Voor mij de eerste keer dat ik deze show bezocht en je moet er niet bang zijn voor vogelgriep en dergelijke. Hoeveel kooitjes er precies stonden weet ik niet, maar het waren er in elk geval heel erg veel. En dus heel veel duiven, konijnen, kippen en cavia’s naast elkaar. De dieren worden er geshowd, gekeurd en – maar niet zo heel erg veel – ter plekke verhandeld.

Voorselectie van foto’s van de Champion Show 2012 Nieuwegein

Wat ge had verwacht te zullen vinden… Google heeft onlangs zijn nieuwe beleid en principes gepresenteerd. ‘Als u bent aangemeld bij Google, kunnen we dingen doen zoals zoekopdrachten voorstellen of uw zoekresultaten personaliseren op basis van de interesses die u kenbaar heeft gemaakt in Google+, Gmail en YouTube. We begrijpen zo beter welke versie van Pink of Jaguar u zoekt en kunnen die resultaten sneller aan u leveren.’ De zoekresultaten worden op die manier beperkt tot wat je had verwacht te zullen vinden. In de meeste gevallen van zoeken werkt dat ook zo. Als je op zoek gaat naar die verdomde sleutel die je al een tijdje kwijt bent zou je graag een Mr. Google in huis willen hebben die je meteen aanwijst waar hij ligt. Aan de andere kant, zoeken betekent ook dat je tussentijds allerlei dingen tegen kunt komen waarnaar je niet op zoek was, maar die je wel kunnen verrassen of op hele andere ideeën kunnen brengen. Zo werken zoekmachines echter niet. Die willen liefst precies weten wie je bent en wat je doet, en je zodoende resultaten teruggeven die daar perfect op aansluiten. Uiteraard inclusief bijpassende advertenties. Dan wordt zoeken een soort self-fulfilling prophecy. Dat is niet in alle gevallen zo verkeerd. In het algemeen zijn mensen vooral geïnteresseerd in zelfbevestiging, en daar ben ik geen uitzondering op. Het liefst willen we geen gerommel aan ons zelfbeeld en geen verrassingen, en Google helpt ons daarbij.

Het is nog geen lente. Sterker nog, het wordt volgende week nog even heel erg koud. En toch zitten de kriebels al in mijn buik en zweven ze door de lucht. Bij vogels, wandelaars, en ook bij deze drie meisjes uit de buurt. Gezellig zaten ze daar in het parkje bij mijn flat met elkaar te kletsen, met dikke jassen aan en sjaals, op een kleedje onder een nog kale boom. Waarom ook niet? Je kunt binnen blijven zitten en klagen dat het koud is, of je kunt als deze meisjes doen en je dag maken zoals jij hem graag zou willen hebben.

De oorspronkelijke titel van deze Japanse film is Noruwei no mori en is gebaseerd op het gelijknamige boek van Haruki Murakami. Alsof ik dat allemaal wist, maar ik heb dit ook maar op IMDB gelezen. De film, geregisseerd door Anh Hung Tran, die ook Cyclo en The Scent of Green Papaya maakte (dat wist ik dan weer wel), is wederom prachtig. Het verbaast me steeds opnieuw hoe sensueel Aziatische films, en dan met name Japanse, kunnen zijn. Niet van het westerse soort, hitsig en altijd op pompende sex uitdraaiend, maar van het stille soort, het sensuele van het kijken, naar een oorlelletje, een stukje nek, een glinstering in een oog, de gelakte nagel van een pink.

Afgelopen weekend werd de jaarlijkse clubmatch gehouden door de Kynologen Vereniging Waalwijk in de Werft te Kaatsheuvel. Ik moet nog een selectie maken van foto’s die ik nog wat meer zal gaan bewerken, maar voor degenen die er geweest zijn heb ik alvast het een en ander op Oypo gezet: Foto’s Clubmatch KC Waalwijk 2012.