SpoenkJack Tummers

“Hello Spoenk Crew, we wish you a merry christmas and a happy and successful new year. Your mushroom magazine team”.
Je kent het wel dat je nog post krijgt van een vorige bewoner, ook al woon je zelf al járen op het huidige adres. Datzelfde kan dus ook met een domeinnaam. Een jaar of twee geleden kwam www.spoenk.nl vrij, nadat deze in het bezit was geweest van een Rotterdamse coffeeshop met dezelfde naam. En nog steeds krijg ik regelmatig e-mails over geestverruimende middelen. Dit keer in de vorm van een kerstkaart.

Ik zal toch maar eens gaan terugmailen om te vragen of ik verwijderd kan worden uit hun mailinglists, anders staan er hier straks nog agenten voor de deur die denken dat ik mijn hele flat vol wietplantjes heb staan.

Zo zeg je dat het geen weer is om zelfs maar een hond doorheen te sturen, zo heb je weer een gezegde minder: de Pet Umbrella.

In de maand december raken de hoofden van veel mensen traditiegetrouw weer gevuld met velerlei soorten gedachten aan kerst: kerstdiner, kerstwensen, kerstinkopen, kerstmarkt, kerstkransjes, kerstvakantie, kerstversiering en zelfs kerstmis. Maar hoe zit het dit jaar met de kerstgedáchte? Wat lijkt er toch altijd weer ‘mis’ te zijn met kerstmis?

lees verder »

DEN HAAG – Minister Verdonk voor Integratie mag niet alleen allochtonen verplichten tot het volgen van inburgeringscursussen. Om discriminatie te voorkomen, moet deze verplichting gelden voor alle inwoners van Nederland die minder dan acht jaar school hebben gevolgd. (Volkskrant)

Hier zal mijn vader niet blij mee zijn. Met zijn 80 jaar is hij inmiddels bijna uitgeburgerd en blij dat hij de tijd van verplichtingen ver achter zich heeft kunnen laten. Maar als ze te weten komen dat hij nét geen acht jaar onderwijs heeft gevolgd (vroeger moest je na de lagere school vaak meteen al gaan werken) kan hij alsnog terug de schoolbanken in. En wanneer is hij dan volledig ingeburgerd? Als hij de volgende keer met een mp3-spelertje om zijn nek thuiskomt? Of als hij tegen mijn moeder zegt “Vanavond komt een coole western op de buis!”?
Hierin voorzie ik ook de nodige problemen als niet meteen de rest van het gezin ook opnieuw inburgert volgens de laatste waarden en normen. Wat als mijn vader zou zeggen “Vrouw, het eten was vanavond weer érg vet!”. Zou mijn moeder begrijpen wat hij bedoelt? Moet zij dan niet ook mee op cursus?

Hoe iemand zo’n regel kan verzinnen is mij echt een raadsel? “Denk na voordat je iets zegt”, werd mij altijd geleerd door mijn ouders, want anders zou het wel eens stom of niet waar kunnen zijn. Zo’n idee kan toch alleen maar bedacht zijn door iemand die juist te láng buiten de maatschappij gestaan heeft. Zeg langer dan zo’n 20 school- en/of studiejaren. Dat zou dus betekenen dat juist de meeste politici verplicht zouden moeten worden tot het volgen van een inburgeringscursus om weer enig gevoel te krijgen van wat het is om een inwoner te zijn van dit land.

Nou ja, het heeft ook zo zijn voordelen. Nu weet ik eindelijk weer eens een paar leuke kerstcadeautjes voor mijn vader. Een paar leuke schriftjes, gummetje en zo’n grote bagagerugzakdrager voor op de fiets. En om goed in te burgeren kan ik hem nog de dvd-box kopen met alle dvd’s van van Kooten en de Bie. Kan ik die achteraf nog lekker voor mezelf copiëren.

Mijn vader heeft me vroeger wel eens verteld dat hij dromen had waarin hij achtervolgd werd door een leeuw. Deze dromen begonnen nadat hij zich tijdens de 2e wereldoorlog eens had moeten verschuilen voor de duitsers. Gedurende de rest van zijn leven kwam diezelfde droom met regelmaat terug. In het begin elke week wel een keer, en langzaamaan steeds iets minder. En toen ik hem er onlangs nog eens naar vroeg, vertelde hij me dat de leeuw nu eindelijk uit zijn dromen verdwenen was. “Ik was het zat en heb hem er maar eens flink van langs gegeven”, zei hij met pretoogjes.

Sinds kort zit ik nu opgezadeld met een leeuw in mijn éigen dromen. Hij zit me een tijd achterna, waarna het me uiteindelijk lukt om een boom in te vluchten. In de top van de boom ben ik onbereikbaar voor de leeuw die ergens halverwege op een dikke tak zijn achtervolging staakt en in slaap valt. Hij krijgt me dus weliswaar nooit te pakken maar ik kan ook geen kánt meer op.

Zou het soms dezelfde leeuw zijn?

Als je de slogan leest op deze vrachtwagen, en je ziet de groene weide en de koeien die daarop grazen, dan kun je toch niet anders dan concluderen: de natuur van de koe. Of niet soms?

Nee dus! Wat ik al verwachtte blijkt ook zo te zijn. Ik heb de website van Campina bezocht, en “Het zit in onze natuur” heeft betrekking op 1. Een ondernemende coöperatie te zijn, 2. Expertise in de zuivelketen, 3. De consument centraal te stellen en 4. Te geven om mensen. Dus niks nie koe nie. Het enigste ‘natuurlijke’ is de wijze waarop reclame in woord en beeld ons weer probeert te misleiden en te verblinden, en het enigste groen is de kleur van mijn ergernis om al die koeien die ‘s winters én ‘s zomers moeten overwinteren in een stal.

Ik groet me helemaal suf de laatste tijd. Een paar jaar geleden schreef ik hoogstens een paar keer per jaar een brief die ik dan eindigde met ‘Groetjes’, of in geval van een formelere brief ‘Met vriendelijke groet’. Tegenwoordig ben ik aan de lopende band bezig met mezelf aan te kondigen danwel te ‘verabschieden’ (het nederlandse woord hiervoor schiet me even niet te binnen). In elk geval moet ik ook altijd even nadenken wat gepast is. Wie heb ik tegenover me en waarvoor bel of mail ik? Hallo, beste, hoi, betreffende. En dan even later: groetjes, groeten, met vriendelijke groet, tot kijk, mails of horens.

Thuis achter de computer is het al behoorlijk erg. Behalve de mails van vrienden en kennissen zijn er ook nog de nieuwsbrieven waar ik me op geabonneerd heb en waar ik regelmatig wel eens op reageer. Op mijn werk is het nog een graadje erger. Tientallen mails per dag begin ik en sluit ik af met contact maken en contact verbreken. Het voelt alsof je permanent op een receptie aanwezig bent waar je jezelf de hele tijd aan het voorstellen bent aan anderen, vaak mensen die je nog nooit ontmoet hebt, om vervolgens zo snel mogelijk te zoeken naar een goede manier om het contact weer te verbreken. Dodelijk vermoeiend, en na een tijdje voel je je alleen maar leeg(gezogen).

Vroeger kon ik er ook al niet tegen. Ik hou niet van teveel en te vaak contact moeten leggen met (nieuwe) mensen. Dat wil niet zeggen dat ik niet nieuwe contacten wil aangaan, integendeel zelfs. Maar wanneer het een dagelijkse bezigheid wordt, een beroepsmatige routine die alleen maar ten doel heeft jezelf en de ander tijdelijk in een soort publieke bubbel van lucht te kunnen ontmoeten, dan duurt het niet lang of ik ben de uitputting nabij. Mijn deelname aan dit soort contact wordt dan ook met de minuut minder, waardoor ik op het eind van de dag niet eens meer ‘hoi’ kan zeggen tegen iemand die binnenkomt, hoogstens een snelle gemaakte glimlach. En mijn e-mails beëindig ik op het laatst alleen nog maar met ‘jack’. Zelfs de hoofdletter is me dan al teveel.

Alleen al het schrijven hierover vind ik vermoeiend merk ik, dus ik brei er maar gelijk een eind aan.

De groeten!

Het uitzicht en het plezier op mijn werk worden er niet beter op. Eerst kon ik nog geregeld een blik werpen op een groepje speelse kauwen, die zich bovendien elke dag tegen de schemer verzamelden in een mooie plataan alvorens huiswaarts te vliegen. In gedachten vloog ik dan af en toe een stukje met ze mee. Tegenwoordig moet ik het echter stellen met een ‘levenloos’ sculptuur want de gemeente vond het nodig de sierlijke platanen in de straat deze winter te kortwieken. Aanvankelijk is zo’n skelet ook best mooi om naar te kijken, maar net als bij mensen heb ik toch liever wat ‘vlees’ rondom. Ook zal ik het ‘getsiek’ en ‘getsjak’ van de vogels gaan missen die nu een straat verderop zitten.

Zou een gemeente zich realiseren dat ze mensen hier psychisch mee belasten? Door de winter wordt het toch al overal zo’n kale levenloze boel.

Bah, was het maar alweer lente!