SpoenkJack Tummers

Het is weer eind van het jaar en dus Top tijd. Niet persé een top tijd om door te maken, maar wel veel Top lijsten of beter gezegd hitlijsten. Iedere (pop) zender heeft tegenwoordig zo zijn eigen top 100-5000, en ondanks dat het elk jaar weer een grotere show wordt is het toch ook wel erg leuk. Zelf was ik meer een ‘albumtype’. Singles kocht ik eigenlijk nooit, dat vond ik geld weggooien. In mijn hele leven heb ik daarom maar 3 singles gekocht.

De eerste was op de middelbare school: ‘Peter Gunn’ van Emerson, Lake & Palmer. Ik kocht die single omdat hij op geen enkele plaat uitgebracht werd, dus ik moest wel. Ik had zo’n beetje alle lp’s van hun en vond dat wel stoer. Je moet wel heel bijzonder zijn om van zulke moeilijke rockmuziek te houden toch? Alleen was ik de enige die dat wist en daarom kwam deze hit voor mij erg gelegen. “Ik heb al hun platen. Goed hè?”. Maar niet echt dus.

De tweede single was van Prince. Een remix van het nummer ‘The Future’. Toevallig heb ik ook van Prince bijna alles en is ook dit nummer op geen enkele cd verschenen. Dus dan maar het singletje. Omdat hij zo lekker doordreunt. Er staat trouwens ook nog een mooie remix op van ‘The Chair’, met de prachtige zin “If I’m guilty for what goes on in my mind, then give me the electric chair for all my future crimes”.

Het derde singletje is vrij recent. Een zomerhit van een paar jaar geleden waar ik om de een of andere reden maar geen genoeg van kon krijgen. ‘Moi Lolita’ van ‘het jonge ding’ Alizee. Zo kinderlijk vrolijk en met zo’n aanstekelijke melodie dat ik niet kon wachten tot hij weer op de radio werd gedraaid. Ik heb hem gekocht en zelfs voor in de auto op een cassettebandje gekopieerd. En dan 2×30 minuten lang op herhaling zodat ik het bandje niet hoefde terug te spoelen!

Ik heb het nummer net nog een keer gedraaid, maar in de avondschemering en met een verwarming die nog op toeren moest komen is het toch niet hetzelfde als toen ik het singletje kocht.
Zucht, was het maar weer zomer.

Ik heb altijd iets tegen het teveel verengelsen van onze eigen taal. Een aantal jaren terug zei een toenmalige vriend eens dat hij dagelijks een uurtje ‘qualitytime’ ( = aandacht hebben voor) doorbracht met zijn kids (kinderen). Ik keek hem nog eens extra goed aan om te kijken of hij niet toevallig grappig probeerde te zijn. ‘Are you kidding me?’, dacht ik nog. Daarna ging ons contact langzaam maar zeker ‘down the drain’. Niet vanwege zijn taalgebruik overigens, ons contact was eigenlijk al langer ‘over and out’.

Ik noem het dus liever kwalitijd. Ik heb gemerkt dat als ik met mijn kat ‘s morgens en ‘s avonds minstens een kwartiertje kwalitijd doorbreng, hij de rest van de dag veel rustiger en plezieriger is.
En ik ook trouwens.

Na zorgvuldig en kritisch invullen van alles wat ik belangrijk vind in een ziektekostenverzekering (voor zover je dat dus kunt overzien) op ‘kiesBeter.nl’ en na de resultaten nog eens verfijnd te hebben, blijf ik nu zitten met slechts 314 (!) pakketten die aan mijn wensen voldoen. Makkelijk toch?

Van die 314 pakketten laat de website er vervolgens maar 40 zien (hmmm, en de rest dan?), te beginnen met de pakketten die het laagst in premie zijn. Je zou dan kunnen denken ik neem gewoon de eerste en de goedkoopste, maar na het inkijken van twee polissen blijkt de keuze toch niet zo simpel te zijn. Er blijken dan nog steeds behoorlijke verschillen te zijn in de hoogte van vergoedingen, maar vooral ook in hóe ze vergoeden en wanneer.
Ondanks dat ik ‘geen wachttijden voor vergoedingen’ had aangevinkt bleek bijvoorbeeld dat bij de eerste verzekering wel degelijk een wachttijd bestond van negen maanden én een eventueel vooronderzoek w.b. wel of geen acceptatie voor de aanvullende verzekering.

Het liefst zou ik nu al de computer uitzetten en lekker naar buiten gaan. En hoe moet dat dan met al die mensen die minder ervaren zijn in computeren en internetten?

KiesBeter.nl? Kies nog helemáál niet beter. Kies nog steeds ziek. Kies moet eigenlijk behandeld worden, maar kies moet wachten. Kies maar beter meteen trekken?

Deze vacature zag ik staan in de krant van afgelopen zaterdag. Ze zoeken een webmaster, maar volgens mij kunnen ze beter eerst op zoek gaan naar een goede dtp-er. De rest van de vacature heb ik namelijk nauwelijks goed kunnen lezen. De bijgevoegde scan is behoorlijk natuurgetrouw. Kleine zwarte lettertjes op een donkerpaarse ondergrond. Hoe verzinnen ze het.

Niks voor mij trouwens. Net iets te technisch, en van intranetten heb ik geen verstand.
Jammer. Ik hoop nog steeds een leuke baan als webredacteur tegen het lijf te lopen. Liefst natuurlijk bij een non-profit organisatie.

Deze kerstvakantie – en waar zou je zo’n vakantie anders voor moeten gebruiken – ben ik van plan uit te gaan zoeken welke zorgverzekering ik het beste kan nemen. Bij welke verzekeraar en welke aanvullende pakketten, algemeen en tandarts. Dat is een hoop gedoe en rekenwerk want behalve de hoogte van de vergoedingen zijn er ook verschillen in hoé ze vergoed worden en de voorwaarden waarónder ze vergoed worden. Maar ‘onze’ minister heeft gezegd dat we veel geld kunnen uitsparen door ‘kritisch te kijken naar welke zorg we eigenlijk nodig hebben’.

lees verder »

Het zinnetje “Meer blauw op straat” is inmiddels erg bekend. Maar wat mij betreft mag ook het bruin en wit weer terugkomen op straat. Het bruin van de monniken en het wit van de nonnen. Niet dat ik zo gelovig ben, eigenlijk helemaal niet, maar ik ben wel gevoelig voor de link die ze hebben met een meer spirituele wereld. En het kan geen kwaad in deze tijd om dat af en toe in het dagelijkse straatbeeld terug te zien.

Stel je bijvoorbeeld voor dat er een aantal monniken of nonnen in hun pijen door de winkelstraten hadden gelopen in de week voor kerst. Zouden de mensen dan niet iets minder geld uitgegeven hebben aan nutteloze cadeau’s? Net als politieagenten staan hun óók voor bepaalde normen en waarden, en je hoeft het niet in alles met ze eens te zijn, ze laten wel heel duidelijk zien dat het ánders kan. En ook dat het anders moét!

In het voorjaar deed ik mee aan een vogelcursus en ik denk daar nog steeds met veel plezier aan terug. Je gaat door zo’n cursus toch anders om je heen kijken en ook het parkje achter mijn flat bleek veel levendiger dan ik dacht.

Maar na het broedseizoen viel alles een beetje stil. Er was geen noodzaak meer voor een lokroep of baltsvlucht, en eieren hoefden niet meer beschermd te worden. Maar ik wist niet dat er in het najaar en winter óók vanalles te zien is. Niet altijd spectaculair, maar toch verrassender dan ik had verwacht.

In dat beperkte gebiedje (zie foto) zag ik laatst, en binnen een tijdsbestek van een paar minuten, de volgende vogels: een paar houtduiven, eksters, kraaien, een vlaamse gaai, een paar vinken, koolmeesjes, pimpelmeesjes, roodborstjes, een merel en een groenling, tegen de boomstam een boomkruiper, en nog een paar staartmezen. En vandaag zag ik voor het eerst een koperwiek.

De meesten die dit lezen zal het niks zeggen, dat begrijp ik ook wel, maar toch is het in mijn ogen bijzonder. Het is echt maar een heel klein parkje, gelegen in een woonwijk en ingesloten door een drukke weg en een druk fietspad. En juist daarom vind ik dit ‘teken van leven’ zo bijzonder. Want met vogels is het volgens mij net als met insecten, ook al dompel je het landschap volledig onder in beton, ze zullen niet verdwijnen. Ze zullen wel in aantal afnemen, maar uiteindelijk zullen ze de mens zelfs overleven.

Wat zou jouw rol daarin dan zijn? Vroeg ik me opeens zomaar af toen ik aan het kijken was naar werkopnames van de tv-serie Stargate. Elke dvd-box (waartoe ik me dus heb laten verleiden die te kopen) bevat een paar van die ‘behind the scenes’, en ik begon me af te vragen wat mijn plek in dat geheel zou kunnen zijn. Ik denk dat ik alles wel een klein beetje zou kunnen, maar daar vul je natuurlijk geen volledige baan mee.

lees verder »

Een eendje heb ik al (gevonden op straat), maar nu nog een bad. Liefst vol graag en met niet ál teveel schuim. Vreemde eendjes geen bezwaar.

Het is niet voor mij dus maar voor het eendje. Ikzelf hou het in zo’n heet bad nooit langer vol dan een minuut of vijf.

Het is soms echt om gek van te worden hoe ik kan twijfelen. In dit geval weer of ik nu wel of niet een paar dagen naar ‘een centrum’ ga. Zo omschijf ik maar even voor het gemak een plek, woongemeenschap, cursushuis etc. waar je bijv. kunt mediteren, retraiteren(?), lichaamsgericht werken en andere dingen kunt doen. Lijkt me leuk en tegelijkertijd ook heel erg eng. En dus – zou je kunnen concluderen – kan ik er veel halen. En die conclusie had ik zelf ook al getrokken. Maar ja, die eeuwige drempel, die eeuwige twijfel. Wel, niet, wel, niet. Ik keek al af en toe eens naar buiten en baalde ervan dat een flinke sneeuwstorm uitbleef. Weer geen excuus om de knoop door te kunnen hakken.

Inmiddels was het al avond. Na het eten pakte ik maar eens de krant erbij, het Brabants Dagblad in dit geval, met een artikel over de nieuwe voorstelling van Theo Maassen, subgetiteld “Een ode aan de twijfel”. My kind of guy! Twijfelen mag! Twijfelen is goed en functioneel! Als ik twijfel sta ik in mijn kracht!

Mooi, daar ben ik nu dus uit, eindelijk weet ik het zeker. Ik bel ze morgen op en stel het uit tot ergens in januari. Het had me alleen heel veel denkwerk gescheeld als ik die krant vanmorgen al had opengeslagen.