De laatste tijd, en dus tegen het eind van het jaar, staan er steeds vaker apocalyptisch aandoende foto’s op de voorpagina van de krant. De foto’s zitten vaak (ongewild?) zo boordevol symboliek dat ze haast met hulp van ‘hogerhand’ gemaakt moeten zijn. Of met hulp van ‘lagerhand’, namelijk het collectieve onderbewustzijn van de mensheid. En in alle foto’s zijn de vier elementen aanwezig: aarde, water, vuur en lucht.
Mickey loopt vanochtend wat onrustig heen en weer. Van de keuken naar de hal en omgekeerd. Als ik opsta om een deur voor hem open te houden, van het halletje of balkon, draait hij zich ongeïnteresseerd van me weg.
Dit is dus niet wat hij wil. Wat hij wél wil is een schoteltje met melk, en dat allemaal omdat ik hem dit op een onbewaakt moment van mededogen één keertje ‘s ochtends als extraatje gegeven heb.
Een boek van Neale Donald Walsch dat toen het verscheen in 1997 al meteen een bestseller was. Een hype dus en voor mij altijd een reden om het dan ook maar niet te lezen. Niet meteen althans. Maar nu, tien jaar later, kom ik het weer tegen doordat iemand er enthousiast over vertelde. En wat is een betere tijd om het dan toch maar eens te gaan lezen, zo net voor het nieuwe jaar en in een periode dat de ‘engelen en herders’ in grote getale rondom ons zijn?
Het boek beschrijft de gesprekken die de auteur rechtstreeks heeft gehad met God, zijn vragen en diens antwoorden. De vragen gaan uiteraard vooral over de zin van het leven en onze rol hierin. En die van God natuurlijk. Ik ben nog maar bij pagina 38, maar wat me nu al aanspreekt is wat er gezegd wordt over de ziel, je eigenlijke diepere identiteit. Een ziel die als deel van God wéét wat hij is en waar hij deel van uitmaakt, maar die als uiteindelijke doel heeft zichzelf te willen ervaren in de fysieke werkelijkheid. En de enige manier om dit te doen is door te scheppen. De ziel wil zichzelf tot uitdrukking brengen in de wereld. Zodat het kan ZIJN wie het al die tijd al IS. Eerst Weten, dan Scheppen en dan Zijn.
Dat andere boek over God, de Bijbel, ligt ook op de salontafel. Hierin ben ik al tien keer zo ver gevorderd als in het eerste boek, namelijk pagina 397, maar van échte vorderingen is in dit boek nog geen sprake. Koning David heeft zojuist het zoveelste volk onderworpen en nog maar eens tienduizenden gedood. Veel erbarmen ben ik in dit boek nog niet tegengekomen en ideeën rondom integratie ook niet. Dat schijnt wel nog allemaal te komen in deel twee, het Nieuwe Testament.
Stom eigenlijk dat ze deze boeken niet andersom hebben gebundeld.
Het wordt straks een koud (of warm) kunstje om een chip te plaatsen in de luier van een kind die gegevens zal kunnen laten zien over de gezondheid aan de hand van een analyse van diens poep. En daaraan vooraf gaand natuurlijk de vaststelling dát er iets is wat geanalyseerd kan worden. Liegen is er straks dus niet meer bij en dat lijkt mij dit niet goed voor de ontwikkeling van het jonge kind.
Papa ruikt iets en kijkt naar het kleine kind. Dit zet grote verschrikte ogen op want het is bang dat het iets verkeerds gedaan heeft. Zo’n verkeerde gedachte is dat helemaal niet, want dat natte en warme goedje tegen je billen voelt na een tijdje behoorlijk irritant aan.
“Heb jij in je broek gepoept?”, vraagt papa op gemaakt vriendelijke toon.
“Neeeee…”, zegt het kind dan intuïtief terwijl het meteen al weet dat het niet gelooft wordt, want de luier licht helrood op. De chip herprogrammeren is nog iets te veel gevraagd van het kind, ook al zou het een echte ‘wizkid’ zijn, en dus wordt het kind al op jonge leeftijd in een machteloze positie geplaatst. Protesteren heeft dus geen zin, en dit lijkt me allemaal niet goed voor de ontwikkeling van een gezonde identiteit en zelfvertrouwen.
Daarnaast moet ik ook onwillekeurig denken aan een methode die in grote delen van Australië en de VS gebruikt wordt bij het controleren van koeien en varkens in de bio-industrie. Via een GPS-systeem wordt het gedrag van vee in de gaten gehouden bij bedrijven die dit niet zelf kunnen doen door de omvang van hun veestapel. Persoonlijke aandacht voor het dier is er dan niet meer bij. Het systeem geeft een melding als een dier zich ‘abnormaal’ gedraagt, bijv. veel ligt of zich afzondert, waarna er actie ondernomen kan worden. Echt handig dus voor de toekomstige ouder die ook amper tijd heeft voor zijn kroost.
Vanmiddag in de stad deelden vrijwilligers van de SP kerstwensen uit aan het winkelend publiek. Ik vond het eerlijk gezegd een raar gezicht. Niet qua kleur natuurlijk, want het rood-wit van de SP past perfect bij het rood-wit van de kerstman. Maar wie heeft er nu zin in solidariteit een paar dagen vóór kerst? Kerstavond ok, en ook op kerstdag mag nog wel heel even gesproken worden over solidariteit met mensen met wie het wat minder goed gaat in de wereld, maar toch niet tijdens de hectiek van kerstinkopen?
“De SP Tilburg wenst u een solidair 2007″ stond er op de kaartjes, en daarbij: “2006 was voor de SP een goed jaar. Maar waar het om gaat is 2007 voor ú een goed jaar te maken. En daar willen we zo snel mogelijk aan beginnen. Doet u mee?”. En het antwoord was ‘ja’, maar niet volgens de kerstwens van de SP denk ik zo. Manlief droeg namelijk solidair de tassen van zijn vrouw of vriendin, en zelfs kinderen hielpen met het sjouwen van plastic tassen vol cadeaus. En daar was helaas geen ruimte meer voor de kaartjes van de SP. Die belandden allemaal in prullenbakken iets verderop.
Bij de ingang van de V&D vond ik nog dit lieve konijntje. Achtergelaten door een verwend kind omdat ze toch een nieuwe gingen kopen? Maar het zou ook het enige speeltje van een heel arm kind kunnen zijn geweest, dat keer op keer door moeder opgelapt wordt zodat het weer een jaartje troost kan bieden. Misschien had ik het wel moeten meenemen en bij de politie moeten afgeven. Shit, waarom denk ik daar nu pas weer aan? Misschien had ik hierdoor wel een hele goede daad verricht en daarmee een goed gevoel kunnen overhouden aan deze kerst.
Maar ja, zo gaan die dingen nu eenmaal, zeker als je andere dingen aan je kop hebt. Zoals het kopen van een nieuwe broek in de uitverkoop.
Een aantal jaren geleden kreeg ik drie dozen kerstballen mee van mijn moeder. Het formaat (uitklap)boompje wat ze nu nog hebben biedt toch geen plaats voor extra ballen en een echte boom hoeven ze niet meer zo nodig. Het eerste jaar vond ik het best leuk om al die ballen weer terug te zien, dit keer bungelend in mijn eigen boom. Dan kreeg ik herinneringen aan de kerstavonden thuis, hoe we met zijn drieën een hele avond bezig waren de boom ‘recht’ te krijgen en de verlichting, ballen en slingers gelijkelijk verdeelden over de boom. Heel voorzichtig pakte ik dan elke bal uit een doos en reikte deze mijn moeder aan die hem vervolgens in de boom hing. En een paar weken later deden we alles in omgekeerde volgorde en pakten we alles weer netjes in voor het volgende jaar. Een kat had ik toen nog niet, wel een hamster.
Tot nu toe is er elk jaar één kerstbal gesneuveld. Alle kerstballen die over waren kon ik tot nu toe kwijt in twee i.p.v. drie dozen. Maar ook hier in huis worden elk jaar records gebroken en zojuist zijn er dan ook twee in één keer stuk gevallen toen Mick er met het snoer van de verlichting vandoor wilde gaan. Nog een paar jaar en de ballen zijn op. Dan kan ik er natuurlijk weer een paar bij gaan kopen (made in China), maar dat was ik niet van plan. Die ballen zijn eigenlijk toch maar overkill, en dat vond mijn kat waarschijnlijk ook.
Een tip voor stelletjes die ‘goede voornemens’ hebben voor het nieuwe jaar, maar niet genoeg geld om alles te kunnen bekostigen. Ga eens naar een kledingdump. Het meeste wat je er vindt is écht ‘dumpspul’, maar zoals je hier ziet zit er soms toch nog wel wat bruikbaars tussen. In elk geval bruikbaar voor één dag, want daarna hangt het toch alleen maar in de kast. Soms zelfs járen voordat het eindelijk eens gedumpt wordt. Bij de kledingdump dus.
Opeens stond daar een hijskraan in mijn wijk. Zou er een grote boom weggehaald worden? Een caravan in een achtertuin geplaatst? Neen, niets van dit alles. De KPN was bezig een UMTS-mast te plaatsen bovenop het dak van een naburige flat.
‘Fijn, nóg meer straling’ dacht ik nog. Niet dat ik denk dat in principe elk vorm van ‘straling’ of radiogolven schadelijk zijn voor de gezondheid, maar het loopt wat mij betreft inmiddels aardig uit de hand met al die satellietverbindingen, WIFI, WAP, Bluetooth en andere ‘wireless’ toepassingen. De menselijke hersenen werken op een aantal verschillende frequenties, en je kunt mij niet wijsmaken dat die overdaad aan draadloze verbindingen géén effect hebben op onze hersenen en ons zenuwstelsel. Ze zijn misschien moeilijk te meten, maar dát ze effect hebben op onze gezondheid en psychisch welbevinden is wat mij betreft zeker.
Er wordt inmiddels in de wijk behoorlijk actie gevoerd en deze week vindt er zelfs een spoeddebat plaats op initiatief van de VVD, de SP en de Lijst Smolders. Eigenlijk zou ik daar ook naar toe moeten, maar ik vrees dat ik mezelf dan zou gaan overbelasten. Er spelen momenteel nog een hoop andere dingen door mijn hoofd dan alleen maar straling.
Ingezonden brief Brabants Dagblad* (als reactie op bijgevoegd artikel):
Er is al eerder gesproken over het feit dat de wijze waarop de Postcode Loterij werkt een vorm van emotionele chantage is. Sociaal psycholoog Marcel Zeelenberg van de Universiteit van Tilburg noemde het de ‘angst voor spijt’ wat mensen ertoe beweegt om toch maar mee te spelen en dit ook te blijven doen. Er word je namelijk op het hart gedrukt dat je het jezelf nooit zou kunnen vergeven als je buurman of iemand anders in de straat iets groots zou winnen en jij niet. En dat zou dan je eigen domme schuld zijn want dan had je maar een lot moeten kopen. De prijs valt namelijk niet op één individueel lot zoals bij de Staatsloterij, maar op een hele straat. Dus ook al doe je NIET mee, dan doe je TOCH mee! Je hebt geen keuze.
Als je besluit toch geen lot te kopen kun je alleen maar hopen dat de prijs nooit op je eigen postcode valt of dat je dan net in die week op vakantie bent zodat je niet geconfronteerd wordt met die kermis voor je huis en de onvermijdelijke vraag ‘Meneer, heeft u er nu geen enórme spijt van dat u niet meegedaan heeft?’.
Dat er nu iemand is die de Postcodeloterij voor de rechter heeft gedaagd omdat ze geen prijs heeft gewonnen is tekenend voor het effect van deze loterij op het gedrag van mensen. Ik vind niet dat zij nu recht heeft op wél een prijs of een andere vorm van vergoeding, dan zou je iedere inwoner in Nederland achteraf moeten compenseren, maar ik vind het wel onbegrijpelijk dat de politiek dit soort loterijen zijn gang laat gaan. Of heiligt het ‘goede doel’ soms alle middelen?
*Bovenstaande is eigenlijk een ingekorte versie van twee andere berichten over de Postcode Loterij:
Verborgen criminaliteit
Postcode Loterij is chantage
