SpoenkJack Tummers

Back to the Future 2 & 3, James Harriot, Mr. Bean, Freek de Jonge, War of the Worlds, Ghost Town, Animal Cops, Yes Minister, Schone Schijn, Shrek, Definitely (Maybe), Die Ludolfs, Dr. Phil, American Chopper, Mega Mindy, Top 2000, Myth Busters, Shooting Stars, Paulie, Two Brothers, Lingo, Superman Returns, Inside Man, Wallace & Gromit, Logan’s Run, Hour of Power, Moeders Mooiste, Wordt u al geholpen?, De Slimste Mens, Iets met Boeken, Best of Home Shopping, Oprah, The Wainwright Walks, Larry King Live, Allo Allo, Micha Werthheim, Joanna Lumley en het Noorderlicht, How it’s made, Postman Pat, Goofy…

Bovenstaand een kleine selectie van wat ik de afgelopen dagen gezien heb op tv, waarbij ik fragmenten van programma’s niet eens meegerekend heb. Als je een aantal dagen met iets meer dan 40 graden koorts op de bank ligt valt er niet veel meer te doen dan te zappen. En hoe hoger de koorts, hoe simpeler het programma of de film. Postman Pat blijkt dan opeens weer heel erg leuk te zijn.

Aan de rechterkant staat sinds vandaag een polletje. Mijn verzoek van twee weken geleden heeft namelijk erg weinig opgeleverd… Ik wilde graag weten of bezoekers van mijn site het vervelend vinden dat ze niet rechtstreeks kunnen reageren op berichten maar alleen maar middels e-mail.

Waar het aan ligt weet ik niet. Misschien wordt mijn website gewoon erg slecht bezocht – hoewel mijn statistieken anders beweren – maar het kan ook zijn dat reageren per e-mail toch een te grote drempel is of als te omslachtig wordt ervaren. Daarom dus maar een poll. Eén klikje is voldoende. Ik ben benieuwd of dit meer reacties gaat opleveren…

Ik moest net nog even naar het winkelcentrum, en eerlijk gezegd heb ik weinig gemerkt van een recessie. De kerstinkopen leken zich ook niet te beperken tot winkels waarvan je kunt verwachten dat veel mensen er hun cadeaus gaan kopen. Ook in de behangwinkel en bij de schoenmakerij was het uitermate druk. Maar misschien is er wel geen inpakpapier meer te koop en zijn de zolen versneld versleten vanwege het aflopen van alle winkels.

Ik heb het idee dat mensen niet meer weten wat ze moeten kopen. Sinterklaas is net geweest, tijdens Valentijnsdag, Vader- en Moederdag is de portemonnee ook al flink opengetrokken, en als je iets niet krijgt koop je het gewoon zelf. In het buitenland tijdens een van de vakanties, tijdens de vele spetterende uitverkoopdagen of kies je iets uit speciaal voor jou geselecteerde aanbiedingen.

Ik kan me dus goed voorstellen dat het zo druk is bij winkels omdat mensen vertwijfeld rondlopen met de vraag wat hij/zij misschien nog niet heeft. Nou, ik weet zeker dat hij/zij nog geen menhir heeft. De winkels sluiten pas rond vijven, dus er is nog tijd. Lees wel van tevoren goed de leveringsvoorwaarden door. De bezorgkosten kunnen aardig oplopen.

Ik vind van mezelf dat ik op zijn tijd aardig wat rotzooi kan maken en chaotisch kan zijn, maar daarnaast kan ik ook erg veel plezier hebben in ordenen en opruimen. Volgens mijn moeder kon ik dit zelfs als kind al goed, maar of ik met dat nieuws nu blij moet zijn weet ik niet, want welk kind vindt het nu leuk om op te ruimen? Dan ben je toch al vroeg gestoord lijkt me.

Iets van waarheid zal er toch wel in zitten ben ik bang, want zojuist heb ik met veel plezier mijn verzameling films zitten onderbrengen in het programma Tellico. Ook boeken, cd’s en dergelijke kun je er in onderbrengen, maar daar heb ik niet zo’n behoefte aan. Alleen berg ik tegenwoordig mijn dvd’s met films op in een paar lades met plastic hoesjes zodat ik verlost ben van een kast vol schreeuwerige dvd-hoezen. Een overzicht is dan wel noodzakelijk, en met Tellico hoef ik alleen maar de titel en het nummer van het hoesje in te voeren, de rest van de informatie wordt via internet gedownload van IMDB, inclusief miniatuurtje van de dvd-hoes.

Controle en overzicht, ik moet me er denk ik maar bij neerleggen dat het een basisbehoefte van me is. Alleen als ik hieraan voldoe, kan ik blijkbaar ‘dwarse straten’ inslaan. Pure chaos kan ik alleen maar verdragen als daar orde en regelmaat tegenover staan. Spoenk versus de rest van de wereld.

Wil je weten hoe het leven van een duif er uitziet in de lente of zomer? Bekijk dan de video van deze duif op haar nest. Een beetje raar misschien om bij aanvang van de winter nog te plaatsen, maar ik was er nog niet eerder aan toegekomen.

Omdat ik nieuwsgierig was naar hoe het leven van een duif er uitziet die de hele dag op haar nest zit had ik mijn videocamera op het balkon geplaatst en twee uur achter elkaar opnames gemaakt. Na afloop heb ik alles (versneld) bekeken en kwam tot de conclusie dat zo’n dag zich laat samenvatten in 4 minuten, maar dan een keer of 150 tot 200 achter elkaar: duif zit op het nest en herschikt af en toe wat takjes, na vier minuten komt de partner langs met één miezerig takje om het nest verder op te vullen en vliegt dan weer weg om een volgende te halen. Veel stelt het dus niet voor, maar het ziet er wel heel erg vredig uit. Zeker omdat je op de achtergrond nog de geluiden kunt horen van het verkeer.

Klik hier voor de video van de duif »

Het valt me nu pas op, en daarmee ben ik waarschijnlijk erg laat, maar wat een vreemde naam eigenlijk voor dieren die zo gek zijn op rennen en springen.

Remakes van films is niks nieuws, maar meestal betreft het dan remakes van klassiekers. De laatste jaren worden er in Amerika echter ook steeds vaker remakes gemaakt van films die pas enkele jaren oud zijn. Vaak zijn dit voormalige kassuccessen uit Azië, en in bijna alle gevallen is het origineel – zoals te verwachten valt – vele malen beter. Als je er tenminste bij toeval achterkomt dat er überhaupt een eerdere versie bestaat.

Eén zo’n remake is de horrorfilm The Ring uit 2002 van Gore Verbinski (Pirates of the Carribean). Het origineel met de titel Ringu stamt uit 1998 en is van Hideo Nakata. En ik heb al zo ontzettend veel films gezien in mijn leven dat ik nog maar zelden opgetogen raak van een nieuwe film, maar voor het eerst sinds lange tijd kwam ik weer eens overeind uit mijn luie ‘filmkijkhouding’ voor dit Ringu. Eenvoudig van opzet, subtiel en met een rustige opbouw. Kan dat bij een horrorfilm? Ja dat kan!

Ringu is dus geen standaard horrorfilm. Eigenlijk is er zo goed als niets te zien wat doorgaans verstaan wordt onder horror: geen afgehakte ledematen, geen goedkope schokeffecten, geen gekrijs of driftig heen en weer zwaaiende camera’s. Misschien met uitzondering van een paar korte scènes helemaal op het eind van de film is Ringu een film die vooral uitblinkt in alledaagsheid. Niets is overdreven of met de bedoeling even snel te shockeren. Het acteren is heel ingetogen en dat geldt ook voor de kleuren in de film die heel zacht, haast pastelachtig aandoen. Kwaliteiten die gelukkig ook in de 3 volgende delen aanwezig zijn die stuk voor stuk het bekijken meer dan waard zijn.

Om een idee te krijgen waar beide versies van elkaar verschillen heb ik wat scènes uit beide films onder elkaar gezet (een aardige spoiler als je de films nog niet gezien hebt maar wel nog wilt zien…). Het is een beetje een armoedige vergelijking, daarvoor zou je beide films zelf in zijn geheel moeten zien. Maar het feit dat de opbouw van de scènes in Ringu veel meer tijd in beslag nemen dan die in The Ring, terwijl deze laatste 19 minuten (!) lánger duurt, zegt eigenlijk al genoeg.

Ringu versus The Ring »

Meer over Ringu en Aziatische films:
Een fansite van Arvid Forsberg over de Ringu-films: Ringu-fan »
Meer moois uit Azië: Asiamania »

Meer dan tweeduizend dollar is mijn website waard! Tenminste volgens www.websiteoutlook.com. Geen idee hoe ze dat denken te kunnen berekenen, en hoewel het heel wat lijkt (omgerekend zo’n 2000 euro) stelt het eigenlijk niks voor. Zeker niet als ik zou moeten gaan omrekenen hoeveel uren er al in spoenk zitten…

Ik kwam bij toeval op deze website terecht via een link van een andere site. Die was ettelijke tienduizenden dollars waard en zelfs deze stond nog niet eens in de top 100.000 van websites met een hoge waarde. Volgens een schatting zou ik ook mogen rekenen op 3 dollar en 7 cent per dag aan inkomsten uit advertenties, als ik die tenminste zou toelaten. Omgerekend is dat zo’n 92 dollar per maand, veel te weinig dus om van rond te kunnen komen. Niet dat ik er dan over zou gaan denken mijn website te gaan verkopen. Bovendien vind ik het spuuglelijk om die Google Ads in de zijbalken van andere weblogs te zien staan, net zoals ik het walgelijk vind om te zien dat iemand als Ewan McGregor (die van dit) zich heeft laten verleiden tot een reclame voor Davidoff after-shave. Ik weet het, it’s only for the money, maar jezelf inlaten met dit soort praktijken zie ik nog steeds als het verkopen van een stukje van je ziel. Ook al zit daar dan een lekker luchtje aan.

Google Ads, als je ze ooit mocht tegenkomen op deze website…

Propjes papier, wat is er waardelozer dan een propje papier? Hoe vaak verfrommel je niet een velletje papier omdat het tekeningetje of de aanzet tot een brief mislukt is, of als de boodschappen gedaan zijn en het lijstje de prullenbak in kan. Maar net als met popcorn is elk van die propjes eigenlijk een klein juweeltje om naar te kijken. Als het zou kunnen zou ik weleens tussen die vouwen willen afdalen om te kijken hoe zo’n propje er van de binnenkant uitziet. Met wit papier, zoals op de foto, lijken de openingen wel een beetje op die smalle doorgangen die je wel eens ziet bij bergen en ijsschotsen.

Niet elke prop is trouwens even mooi. Het vergt toch wel wat oefening om goed te leren proppen. Een vel papier dat via alle kanten tegelijktijd naar binnen toe wordt geduwd levert de meest egale propjes op. Ook de vorm van het bronmateriaal is belangrijk. Een lang en smal stuk papier bijvoorbeeld wil niet zo makkelijk in zijn beoogde vorm blijven zitten en veert dan terug tot een reep in plaats van een prop. Dat kan op zich ook mooi zijn, dus een beetje experimenteren kan geen kwaad.

Misschien kan Damien Hirst er na zijn schedeltje nog wel iets mee beginnen: een propje laten maken van flinterdun maar massief goud of platina. Een waardeloos voorwerpje – wat in deze vorm alleen maar tot doel heeft weggeworpen te worden – verheffen tot een uniek kunstvoorwerp waar sommige mensen heel veel geld voor neer zouden willen tellen. En dat zou dan geen weggegooid geld zijn, want een propje van honderdduizend euro gooi je niet zomaar weg.

Deze week heb ik een website kunnen afronden voor een vriendin: www.comma2me.nl. Comma2Me is de bedrijfsnaam van Justine Mol en richt zich op communicatie. Ze geeft trainingen en individuele coaching op het gebied van opvoeding en persoonlijke ontwikkeling en is auteur van enkele boeken over opvoeding en Geweldloos Communiceren. Daarnaast mag ze zich sinds kort ook nog Zen-Coach noemen.

De site is – hoe kan het ook anders – gemaakt met WordPress. Ja, het kan natuurlijk wel anders, maar waarom zou je als het zo’n handig programma is waardoor iemand na afloop zijn eigen website makkelijk zelf kan bijhouden. Fijn voor de ander, fijn voor mij.

Voor de eerste keer heb ik nu ook een vrij nieuwe plugin gebruikt waarmee je de site meertalig kunt maken. Dat werkt al heel aardig, hoewel ik hier en daar toch nog wel ‘met de hand’ wat codes in de pagina’s heb moeten frommelen om het echt goed te krijgen. En even heb ik erover nagedacht of ik spoenk niet ook tweetalig zou moeten maken, sothat also English speaking visitors can witness my thinkings. Maar ik denk dat ik het toch maar bij alleen Nederlands hou. Als er tot nu toe pas één iemand gereageerd heeft op mijn oproep van een paar dagen geleden, wat zou ik me dan druk gaan maken over eventuele bezoekers uit andere landen…