Soms zie je weleens foto’s op internet staan die door veel mensen opgepikt worden, met name op bepaalde forums waar men dit soort foto’s verzameld. Deze foto van een chimpansee met winterwortel maakt daar ook wel een kleine kans op. Eigenlijk wou ik hem niet op mijn weblog plaatsen omdat ik het een paar berichtjes terug nog had over het gebruiken van dieren als amusementsobject, en nu kom ik zelf aanzetten met dit plaatje…
Voor mij had Bavaria niet met een nieuw logo en nieuwe kleuren hoeven komen, ik drink het zo ook wel. In Maastricht zag ik het nieuwe logo naast dat van de politie hangen. Beiden zijn overwegend blauw-wit. In het ene pand zit een kroeg, in het pand ernaast een wijkpost van de politie. Ik ben er nog niet uit, maar misschien zit er voor Bavaria stiekum meer achter dan alleen maar een restyling.
In Tilburg West en zo’n 150 meter bij me vandaan, aan de overkant van de straat, is men al een jaar bezig met het bouwen van een flat. De slogan van dit gebouw met de naam Intermezzo is ‘Eindelijk betaalbaar wonen in Tilburg’. Aan de binnenkant zal het er allemaal best wel mooi uitzien, kwestie van een beetje leuk inrichten, maar de buitenkant doet me nog het meest denken aan de flats die ik eens zag in Boedapest. Blokkendozen zijn het, en blijkbaar de enige manier waarop op dit moment nog betaalbaar gebouwd kan worden. Maar ook als de woningen minder goed betaalbaar zijn (zeg maar duur) komt men niet verder dan eenzelfde soort ontwerp. Westpoint is bijvoorbeeld zo’n gebouw. Met wat kleurige balkjes hebben ze geprobeerd de flat wat op te pimpen, het blijft in mijn ogen een lelijke blokkendoos.
Afgelopen zaterdag kregen de dieren in safaripark Beekse Bergen weer hun jaarlijkse kerstdiner voorgeschoteld. Hoewel het overal spekglad was op de paden was het toch nog behoorlijk druk. Al glibberend wist ik ook meteen weer het voordeel van op vier benen lopen in plaats van op twee. De hele tijd moest ik oppassen dat ik niet onderuit zou gaan en mijn camera en ik in duigen zouden vallen, ook al ben ik dan goed en duur genoeg verzekerd. Nog zoiets waar dieren geen last van hebben.
De leeuwen kregen kalkoenen, de hyena’s witte konijntjes en de apen groente en fruit. En terwijl ik zo langs alle dieren door het park liep viel me nog een voordeel op van dieren boven mensen. De jongen van dieren maken aanmerkelijk minder kabaal dan mensenkinderen. Goeie God wat een herrie kunnen kinderen maken en dom dat ze zijn! Maar dat kun je ze niet kwalijk nemen, want ze werden de hele tijd aangemoedigd door hun net zo domme ouders. ‘Kijk! Aapje doet raar!’ of ‘Kijk wat een vieze bips die aap heeft!’. En die ouders kun je het eigenlijk ook niet kwalijk nemen, want die worden op hun beurt weer aangemoedigd door de reclameborden van de Beekse Bergen waarop de dieren ook alleen maar afgeschilderd worden als grappig amusementsobject. Op de posters beweren cheetahs ‘kinderen zijn om op te vreten’. Nou, dat had ik dan best eens willen zien gebeuren. Het zou een stuk rustiger zijn geweest in het park en de cheetahs zouden het beste kerstdiner hebben gekregen dat ze in jaren hebben gehad.
Ik heb het lange tijd uitgesteld, maar dit weekend toch maar eens de browser van Google geïnstalleerd en uitgeprobeerd. Niet dat ik ontevreden ben over Firefox, maar omdat ik websites maak is het altijd goed om even te kunnen kijken wat een site in andere browsers doet en of er niet rare verschillen optreden. Ook had ik gelezen dat Google Chrome erg eenvoudig is en daardoor ook erg snel. En dat is ze ook. Navigeren werkt sneller en de opbouw van pagina’s ook. Nu hou ik er helemaal niet van om te veel soorten software van één producent te gebruiken, zeker niet van zo’n gigant als Google, maar eerlijk is eerlijk, het is een erg fijne browser. Hopelijk leert Firefox hier nog iets van en gaan ze hun eigen browser flink afslanken, want voorlopig blijf ik Google Chrome gebruiken.
Voor wie het wil proberen, er zijn (gratis) versies te downloaden voor Windows, Mac en Linux. En zoals je kunt zien aan het ingevoegde voorbeeldje is de browser zelfs aan te passen aan de kleuren van je besturingssysteem.
Wat zijn nu precies zware beroepen? Daar wordt momenteel aardig veel over gediscussieerd vanwege de verhoging van de AOW-leeftijd, maar is niet elk beroep zwaar als je het te lange tijd achter elkaar uitoefend? Ik moet er niet aan denken dat ik in de verpleging was blijven werken tot mijn vijfenzestigste, zeker niet in de psychiatrie. En de tijd dat ik in een winkel werkte was ook niet altijd makkelijk. Ik hoefde nooit iets zwaarders te tillen dan een fotocamera of een doos videobanden, maar onderschat vooral niet de stress die je kunt oplopen door lastige klanten of filiaalleiders. En dagenlang stil moeten zitten achter een pc is misschien nog wel het zwaarste dat ik gedaan heb. Of wat te denken van het beroep van pastoor? Vroeger had je in de wijk waar ik ben opgegroeid één kapelaan en één pastoor. Samen deelden ze de taken van hun parochie en meestal deden ze ook samen de mis. Maar volgens mijn moeder moeten nu, met steeds minder kerkgangers en steeds minder ‘beroepsgeestelijken’, twee pastors hun werk verdelen over meerdere parochies. Dat betekent dat een pastor soms in de ene kerk een ochtendmis verzorgt en vervolgens als een gek naar een andere parochie moet om daar een uitvaartmis te leiden.
Mensen zouden gewoon nooit hun hele leven lang hetzelfde beroep mogen uitoefenen, wat het beroep dan ook is. Ons onderwijssysteem en onze maatschappij vinden het fantastisch en heel erg efficiënt als iedereen wél zijn hele leven lang hetzelfde blijft doen, maar zo zit een mens nu eenmaal niet in elkaar. Maar het probleem is – denk ik – dat veel mensen zelf nog steeds vinden dat dit normaal is en zo hoort, en dus gewoon door blijven ploeteren tot ze door hun rug gaan, een burn-out krijgen of depressief raken. Maar dat is weer een andere discussie, namelijk die van de steeds hoger wordende kosten van onze gezondheidszorg.
Iedere avond voor kerst wordt er in Tilburg een fakkeltocht gehouden door de stichting Fakkels voor Vrede. Een paar honderd mensen lopen dan een korte route door de stad om aandacht te vragen voor de intolerantie, discriminatie en oorlog in de wereld. De fakkels zijn ter plaatse te koop en de opbrengst gaat naar een goed doel. Getuige de foto’s was ik er dit jaar bij maar ik heb niet meegedaan. Zo gaat dat vaak als je fotografeert, je bent erbij en toch ook weer niet. Dat wil niet zeggen dat ik me niet verbonden kan voelen met een initiatief als dit, zeker wel, ik ben alleen niet iemand die graag meeloopt in een optocht of demonstratie. Als kind had ik er al een hekel aan (met carnaval bijvoorbeeld), en toen ik eenmaal aan de beurt was om opgeroepen te worden voor militaire dienst heb ik dan ook geweigerd. Laten we maar zeggen dat ik mijn eigen fakkeltje toen al aangestoken heb.
Een prachtig gezicht, al die besneeuwde fietsen. Hoeveel rijen fietsenrekken er bij het station in Tilburg staan weet ik niet, maar het zijn er in elk geval heel veel. Daardoor is het in de zomer al vaak lastig om je fiets terug te vinden, maar nu ze onder een flink pak sneeuw zitten helemaal. En alsof het niet al moeilijk genoeg is had de eigenaar van de stationsfietsenstalling over ieder zadel een geel plastic beschermhoesje getrokken. Heel attent omdat je daardoor als fietser je kont droog kunt houden, maar niet echt bevorderlijk voor het onderscheidende vermogen van je eigen fiets.
Paul McCartney eet geen vlees, maar dat weten de meeste mensen al wel. Zijn voormalige vrouw at ook geen vlees en stierf toch gewoon aan kanker. Ook dat weten de meesten wel en sommigen halen dat als bewijs aan dat vlees eten dus helemaal niet zo ongezond is. Maar Gandhi deed ook geen vlieg kwaad en stierf toch omdat hij een kogel door zijn lijf kreeg. De wereld zit jammer genoeg niet zo heel erg logisch in elkaar.
Op de website meat.org is een filmje te zien dat McCartney maakte met de titel Glass Walls. ‘Als slachthuizen glazen wanden zouden hebben, zou niemand meer vlees eten’. Misschien een aardig idee voor de kerst om dit filmpje nog even te bekijken voor je besluit je bestelling op te geven bij de keurslager.
