SpoenkJack Tummers

Het is weer de tijd van de jaaroverzichten. Op radio, tv en kranten, in Nederland en ieder ander land van de wereld. Ieder zijn eigen jaaroverzicht en het is altijd feest, ook als er verschrikkelijke dingen zijn gebeurd. Alles ligt namelijk achter ons, dus we kunnen er met een hapje en een drankje even gezellig voor gaan zitten en terugkijken op wat we het afgelopen jaar allemaal weer hebben meegemaakt. En dat is heel veel. Niet op persoonlijk vlak misschien, maar via TV, Facebook, Twitter, SMS en andere vormen van digitale datastromen hebben we elkaar het afgelopen jaar weer volledig murf gebombardeerd met nieuwsfeiten. Nieuws, dat moet ik nog even uitleggen, is iets in de vorm van een gedachte of feitelijke gebeurtenis waar je nog niet van op de hoogte was. Als ik nu bijvoorbeeld schrijf Gribus Quasi Modus, dan is dat voor jou nieuws. Ik weet niet wat het betekent – ik verzin het ook maar net – maar het is iets nieuws dat je nog niet eerder hebt gehoord. Niet zo’n goed voorbeeld misschien. Laten we dan Gordon even erbij nemen. Gordon heeft – weet ik niet, zou kunnen – net een nieuwe auto gekocht en tankte daarmee per ongeluk diesel in plaats van gewone benzine. Dat was niet erg slim van Gordon en je zou het daarom niet echt nieuws kunnen noemen, het feit dat het gebeurde is op zichzelf en volgens de letterlijke betekenis van het woord nieuws. Maar wil of moet je dit weten? Nee. Veel nieuws lijkt meer op een advertorial van een persoon, een groep mensen of een bedrijf, dan op het mededelen van een relevante gebeurtenis. En ‘news travels fast’ maar verdwijnt ook weer net zo snel. Balkenende? Die was toch ooit Minister-President van Nederland? Was dat niet ergens in 2004 ofzo? Het vreemde is dat ik dat gevoel ook bij mijn weblog heb. Ik heb net even zitten bladeren door de berichten van het afgelopen jaar en verbaasde me over hoe snel berichten ouder lijken dan ze in werkelijkheid zijn. Hoe meer en hoe sneller ik nieuwe berichten plaats, hoe verder weg in het verleden ik eerdere berichten lijkt te drukken. Ik heb zelf het vermoeden dat het iets te maken heeft met onze angst voor de dood, onze sterfelijkheid. Hoe meer we ons laten meesleuren in een door onszelf gecreëerde nieuwstroom, hoe meer we het gevoel hebben volop te leven, iets mee te maken, iedere minuut van de dag. Maar als het steeds moeilijker wordt iets daarvan vast te houden, dicht bij jezelf, wat is dan de waarde hiervan? Wat heb ik het afgelopen jaar meegemaakt dat ik nu nog kan ervaren als waardevol en mooi? Het antwoord hierop weet ik nog niet, ik ben nog wel even bezig met bladeren door alle berichten van 2010.

Ik heb al weleens vaker wat geschreven over wetenschappelijke onderzoeken waarbij je je af kunt vragen waarom ze (nog) gedaan worden. Ze kosten namelijk altijd geld, dus van tevoren even nadenken over het nut van een onderzoek is dan wel op zijn plaats. Over dierproeven heb ik het dan niet eens. Met betrekking tot voeding kun je inmiddels door de bonen de bos wortels niet meer zien. Dan is koffie weer goed, dan weer slecht. Twee eieren per week is echt het maximale en nee, iedere dag een eitje kan best. En mensen met lange wijsvingers hebben meer kans of de een of andere vorm van kanker en mensen met grote oren meer kans op hersenvliesontsteking. Of zoiets. Zo zal er vast nog weleens een onderzoek plaatsvinden dat onomstotelijk zal bewijzen dat mensen die vaker buiten komen meer kans hebben op een verkeersongeluk dan mensen die binnen blijven. En die binnen blijven hebben weer meer kans op ongelukken in huis. Meer van dat soort flauwekul staat verzameld op een pagina van Scientias: Duhuh: de minst verrassende onderzoeksresultaten van 2010. Zo worden kinderen die de hele dag voor de tv hangen eerder dik. Goh, hoe zou het toch komen? Misschien de volgende keer gewoon het gezonde verstand gebruiken? Scheelt een hoop geld.

Na het optimistische bericht over permacultuur, op de valreep toch ook nog een triest bericht. Misschien wel het meest deprimerende nieuws van 2010: de Belgische abdij van Rochefort is gisteren door een brand bijna geheel verwoest. De brouwerij zelf, het ‘zenuwcentrum’ van de abdij, schijnt het overleefd te hebben, maar vier vaten van 27.000 liter trappist zijn volledig verloren gegaan. Dat zijn omgerekend zo ongeveer 324.000 glazen van een van de allerlekkerste Belgische biertjes die er maar bestaan: Rochefort 8. Eeuwig zonde. Ik vrees dat de bevoorrading van de winkels nu maanden vertraging gaat oplopen.

Het doel van permacultuur is samenwerking tussen de mens en haar omliggende natuur gericht op een lange termijn overleving van beide. Met permacultuur kun je een lekkere eetbare tuin ontwerpen die niet alleen mooi, maar ook nuttig is. Het slimme ontwerpsysteem van permacultuur biedt vele leuke en praktische mogelijkheden om zelf te bouwen aan een wereld die ook op de lange termijn goed is vol te houden. (bron: www.permacultuurnederland.org)

Een mooie gedachte, zo op het einde van het jaar. Relatief kleine boerderijen, plaatselijk en dus dicht bij de mensen, die alles kunnen leveren wat de mens maar nodig heeft door het jaar heen. Biodiversiteit is daarbij belangrijk omdat de ervaring heeft geleerd dat hoe meer variëteiten er naast elkaar leven, des te kleiner het aantal schadelijke parasieten. Ook dieren en insecten hebben binnen permacultuur hun eigen plek. Niet tégen de natuur werken om je doel te bereiken, maar mét de natuur. Dat alles is wat permacultuur betekent en wat de Duitser Sepp Holzer in bijgevoegde video al zijn hele leven lang probeert uit te dragen. Velen zullen nu roepen dat dit soort landbouw niet meer mogelijk is in onze tijd. Ik betwijfel dat. Permacultuur als enige bron van voeding zal in het begin niet voldoende zijn, daarvoor zijn we nu te afhankelijk van grote landbouwbedrijven die zich voor een groot gedeelte ook nog eens aan de andere kant van de wereld bevinden. Maar het een langzaam afbouwen en het ander weer langzaam integreren? Dat moet mogelijk zijn, zo niet noodzakelijk om op een lichamelijk en geestelijke manier gezond met elkaar en onze aarde te kunnen blijven leven.

Klik hier voor de video met Sepp Holzer »

Al een tijdje loop ik, of beter gezegd zit ik, te denken aan een nieuwe bureaustoel. Die waar ik nu op zit is de kleding van versleten en zelfs het schuim komt nu langzaam aan alle kanten naar buiten. Even gaan verzitten door me met mijn handen af te zetten op de zitting en ik loop kans op een sneetje in mijn handpalm. Dat schuim zit er niet voor niks. Daaronder zit de harde plastic fundering van de stoel, in scherpe schotjes over de hele breedte van het zitvlak. Voor iemand als ik, die geregeld veel achter de pc moet zitten, is een goede stoel onontbeerlijk. Hoeft geen honderden euro’s te kosten en zeker niet zo’n directeursstoel met hoge rugleuning en armsteunen. Daar ben ik veel te onrustig voor. Bij de Ikea verkopen ze een paar leuke modellen en ik ben ook al even gaan kijken op de websites van een paar andere online winkels met spullen voor kantoor. Had ik niet moeten doen, want de afgelopen paar dagen kon ik geen pagina van een krant of andere site meer openen of ik wordt uitgenodigd te klikken op een paar bureaustoelen. Dan weer van Neckermann, dan weer van de Wehkamp. Dat online adverteren werkt zo goed dat het onderhand voelt alsof ik achtervolgd wordt door een verkoper die precies in de gaten houdt waar en op welke site ik me bevind. Erg effectief, en erg irritant. De oplossing is natuurlijk even de cache van mijn browser te legen en te zorgen dat daarbij ook alle cookies verwijderd worden. Dat heb ik inmiddels ook gedaan, maar nou moet ik via Google toch weer gaan zoeken naar die ene winkel die zo’n leuke oranje stoel had voor 150 euro. Waar is die opdringerige verkoper als je hem voor de verandering eens nodig hebt?

Voor het winternummer van het tijdschrift Vizier was ik enkele maanden geleden op bezoek bij Marjon de Hond. Marinet Haitsma interviewde haar over haar vertrek als presentatrice van het weerbericht, eind 2009, en ik maakte enkele foto’s van haar. In dat jaar kreeg Marjon de Hond steeds vaker last van paniekaanvallen en hyperventilatie, symptomen van een angststoornis die soms gepaard gaat met een depressie. En ze staat hierin niet alleen. Veel Nederlanders krijgen vroeg of laat te maken met een of andere vorm van psychisch lijden. In de meeste gevallen gaat het na verloop van tijd weer beter, ook al is het daarvoor soms nodig het tot dan toe geleefde leven flink om te gooien. Dat laatste geldt ook voor Marjon de Hond. Wat ze in de toekomst gaat doen is nog niet zeker, het presenteren van het weerbericht laat ze voorgoed over aan anderen.

Wie het volledige interview wil lezen met Marjon de Hond moet even contact opnemen met de makers van het tijdschrift Vizier, de Stichting Angst Dwang en Fobie.

Ergens in januari worden in het hele land de kerstbomen opgehaald. Tenzij de boom een plaatsje krijgt in de tuin van de eigenaar, wachtend op volgend jaar, als het voor hetzelfde geld nog een keertje als feestboom in de huiskamer mag staan. Daarna zal het echt afgelopen zijn voor deze boom en zal het met alle anderen eindigen op een grote gemeentelijke composthoop of verbrand worden tijdens een ‘kerstbomenverbrandingsceremonie’. Met oude meubels gaat het net zo, alleen iets eerder. Net als bij deze boer op het erf worden dan stoelen, tafels, banken en allerlei ander brandbaar meubilair op een grote hoop gegooid en in de nacht van oud op nieuw in de fik gestoken. Een crematie.

Marinet Haitsma schreef net weer een mooi stukje op haar weblog over haar bank die ze aan de straatkant moest zetten. Ze houdt hem goed in de gaten om te zien of niet iemand anders er snel mee vandoor gaat. Ze moet er niet aan denken dat iemand anders nog gebruik zal gaan maken van die bank waar zoveel van haar herinneringen in het stof opgeslagen zitten. Ik weet dat het voor onze maatschappij te veel gevraagd is, een donorcodicil voor immateriële zaken, maar een openbare verbrandingsplaats voor zaken waarvan je echt wilt dat die niet meer door andere gebruikt kunnen worden?

Het eten was weer lekker met de Kerst. Nu even kijken hoe ik dat knoopje weer terug aan mijn broek krijg.

Wegens aanschaf van een nieuwe wc-borstel zet ik bij deze mijn oude vertrouwde wc-borstel te koop. Ook al is hij al zeker tien jaar oud, hij doet het nog hardstikke goed. Zonde om zomaar weg te gooien. Hij is gemaakt van duurzaam kunststof, heeft altijd binnen gestaan en ik ben de eerste eigenaar. Doe een leuk bod* en hij is van jou.

* Exclusief verzendkosten.

Jammer voor degenen die nog dachten te kunnen gaan schaatsen dit jaar. Het dooit momenteel en dat betekent dat het ijs echt te dun is om op te schaatsen of op te lopen. Even met de hak van de schoen in het ijs stampen en je zult zien dat het ijs erg broos is. Zelf vind ik dat niet zo heel erg. Ik kan namelijk niet schaatsen (zou het natuurlijk kunnen leren) en dooi levert weer hele andere mooie plaatjes op om te fotograferen. Zoals deze pegels aan de rand van een kleine koeienstal en een herfstblad dat langzaam weer zichtbaar wordt onder een laagje smeltende sneeuw. En schaatsen en tegelijkertijd foto’s maken gaat niet echt goed samen denk ik. Ik heb het Ritsma en dergelijke tenminste nog nooit zien doen.