SpoenkJack Tummers

Op de website www.maakeenmeter.nl van Natuurmonumenten kun je je eigen meter grond toevoegen en daarmee helpen dit de grootste site ter wereld te laten worden. Wat het nut hier verder van is weet ik niet, maar het is leuk en dus ook maar een metertje toegevoegd. Aanvankelijk wilde ik een opening creeëren voor mezelf door er een metertje lucht en wolken aan toe te voegen, maar zelf een foto uploaden zit er helaas niet in. Zelf heb ik nu gekozen voor een vierkante meter water welke terug te vinden is als de 2930e vierkante meter op deze website.

Bij iedere meter staat een bordje met je naam en een weetje over het soort gebied dat je zelf hebt toegevoegd. In mijn geval staat er het volgende: Wist u dat 1 liter water van precies 4 graden Celsius precies één kilo weegt? Nee, dat wist ik niet. En wat ik nog steeds niet weet – en best wel graag zou willen weten – is of dit betekent dat ik dan onder nul meer of minder weeg. Of andersom geredeneerd, of ik liggend op het strand bij dertig graden zwaarder of lichter ben. Zo gaat dat vaak met weetjes. Zo weet je iets, zo levert het des te meer nieuwe vragen op.

J.D. Salinger laat een aantal hele mooie boeken na en naar misschien zal blijken nog wel veel meer waarvan we nu nog geen weet hebben. Mijn vader laat op zijn manier ook heel wat na, in zijn geval in de vorm van een kelder vol gereedschap en materialen. Van de helft weet ik nog niet eens waar het allemaal voor dient. De zaagtafel en de hout- en ijzerdraaibank op de voorgrond heeft hij bijvoorbeeld zelf gemaakt. Zomaar even aanzetten en gebruiken is er daarom niet bij, niet zonder gebruiksaanwijzing. En die gebruiksaanwijzing zat in zijn hoofd en is met hem begraven op een heuvel in Sittard. Meer dan eens heeft hij me proberen uit te leggen waar dat ene door hemzelf verzonnen en gefabriceerde onderdeeltje voor diende. Ik luisterde echter maar nauwelijks. Ik had op dat moment mijn eigen interesses of ik dacht ‘Ja pa, leg me dat later nog maar eens een keertje uit’. Maar ook al zou ik die machines nooit kunnen gebruiken, er ligt nog zoveel in die kelder waar ik straks nog heel veel plezier van zal gaan hebben. Behalve dan van zijn stofjas, aan dat haakje aan de deur. Die is mij helaas een maatje te klein.

Afgelopen woensdag is de amerikaanse schrijver J.D. Salinger overleden op 91-jarige leeftijd. Voor velen was hij sinds 1965 misschien al literair overleden toen hij besloot niks meer met de buitenwereld te maken willen hebben. Geen enkele vorm van publiciteit en dus ook geen interviews, geen foto’s, helemaal niks. En dat terwijl hij zo ontzettend mooi kon schrijven. Helder, doordacht en zonder veel opsmuk. De paar boeken die van hem zijn verschenen heb ik gelezen. Te weinig, vond ik altijd, en zonde van zo’n groot talent om er zomaar mee te stoppen. Net als de paar boeken die Carson McCullers heeft geschreven, maar zij stierf al op jonge leeftijd terwijl Salinger bleef doorleven én doorschrijven zo blijkt nu. Zowel fans als familie beweren dat Salinger altijd is blijven schrijven en dat er minstens 15 voltooide manuscripten voor boeken opgeslagen liggen in zijn kluis. Een nalatenschap waar hij 45 jaar aan heeft gewerkt.

Het is natuurlijk nog maar afwachten of deze boeken daadwerkelijk uitgegeven zullen worden, maar dat zal wel en was misschien zelfs wel de bedoeling van Salinger. Of ze goed zullen zijn is ook nog maar de vraag, zo buiten de context van de tijd waarin ze bedacht en geschreven zijn. Maar dat ik er enkelen van zal gaan lezen is zeker.

Tot nu toe verschenen: De vanger in het graan, Negen verhalen, Franny en Zooey en Heft hoog de nokbalk, timmerlieden (en Seymour, een introductie).

Gisteren heeft Steve Jobs van Apple de iPad gepresenteerd. Qua naam lijkt het ding op dit apparaatje, maar het is dus Apple’s versie van een tablet-pc (waarvan er trouwens al heel wat op de markt zijn) die volgens Jobs het gat zal vullen tussen de telefoon en de laptop. Maar ik heb nog geen laptop en mijn mobieltje is sterk verouderd want ik kan er alleen maar mee bellen. Ik zit dus niet alleen maar met dat gaatje waar Jobs het over heeft, ik zit hier tegen een enorm gat aan te kijken waarvan ik niet weet hoe ik het op korte termijn gedicht zal krijgen! Kortom, ik loop weer hopeloos achter. Wel lekker rustig trouwens.

Foto’s van de jaarlijkse hondenshow van de Kynologen Vereniging Waalwijk in De Werft te Kaatsheuvel zijn te zien en te bestellen via de website van Oypo.

Afgelopen weekend heb ik de jaarlijkse hondenshow van de Kynologenvereniging Waalwijk bezocht. Foto’s volgen nog, maar bij deze alvast uitleg waar het engelse woord pet vandaan komt.

Uitzendorganisatie Unique heeft een peiling gedaan via internet met de vraag ‘Wat wil jij in 2010 in je werk bereiken?’ Bijna de helft van de ondervraagden gaf aan in 2010 het liefst een hoger salaris te willen gaan verdienen. Even dacht ik dat de economische crisis en de rest van de aardse ‘mistoestanden’ onderhand wel aanleiding zou zijn voor wat andersoortige hogere doelen bij mensen, maar het lijkt voorlopig nog een beetje op het jojo-effect dat je bij te snel afvallen krijgt. Er gaat iets vanaf, er komt iets bij, er gaat weer iets vanaf, er komt nog meer bij.

‘Zo’n ovaal ding met twee van die uitsteeksels. En zo’n koker, en dan komen er van die foezeltjes omheen en daar gaan ze ergens opstaan en dan zijn opeens weg en dan krijg je ergens anders ook weer van die foezeltjes en dan staan ze daar opeens weer, heel ergens anders, buiten of waar dan ook.’

Vriendin MT en ik waren ‘s avonds laat nog wat herinneringen aan het ophalen over tv-series waar we als kind naar keken. Toen ik vertelde over de afleveringen en films van een bepaalde serie kon zij zich hiervan alleen nog maar het bovenstaande herinneren. Verteld door een volwassen vrouw, maar de herinneringen zijn die van een kind want dat was de leeftijd waarop zij voor het laatst beelden van deze serie zag op tv. Met dat ovale ding bedoelde ze dit ding, met de eerste foezeltjes dit en de tweede reeks foezeltjes is dit. Ik vond het zo grappig dat ik het meteen opgeschreven heb om later op mijn weblog te kunnen zetten.

Maar zo kunnen herinneringen dus werken. Je maakt iets mee op een bepaalde leeftijd en die informatie wordt opgeslagen in je geheugen met het verstand en uitdrukkingsmogelijkheden van degene die je op dat moment bent en met de rationele vermogens die je op dat moment hebt. Zo herinner ik me nog dit – en ik blijf even bij tv-series: ‘Het begon altijd met iemand die met zijn kont naar de camera toestond en door mijn oma daarom ook altijd de boajum* genoemd werd (*Limburgs voor het zitvlak van een broek). En ook zo’n oude opgetutte vrouw met een enorme zwarte stip op haar wang en een zwerver met een ezel en die had een scheve mond. Die zwerver bedoel ik dan, en er was ook nog een dokter die de hele tijd aan de zuip was’. Zo herinner ik me Gunsmoke ongeveer, maar ik had het ook kunnen vertalen naar het heden en kunnen zeggen ‘Het begint met een duel tussen de hoofdrolspeler in de serie, een sheriff gespeeld door James Arness, gefilmd vanaf de grond zodat je meteen een dynamisch beeld op het westernstadje kreeg. Andere personages in deze serie waren de eigenaresse van een saloon, gekleed en opgemaakt in de stijl van die tijd en plaats, een eenzame zwerver met een ezel en een eveneens eenzame en met treurige herinneringen beladen dorpsdokter die om die reden regelmatig te veel alcohol tot zich nam.

Geef mij maar die eerste omschrijving. Hij is niet zo leuk als die van MT over Star Trek, maar wel zoals ik me de serie zo ongeveer herinner. Als ik het op die manier aan iemand vertel wordt de herinnering bijna voelbaar. Vertel ik het op de herschreven manier, dan is het contact met de herinnering verbroken. Misschien werkt het bij geschiedschrijving ook wel zo en zijn daarom verhalen en romans zo belangrijk. De Tweede Wereldoorlog in tien delen zegt niets zonder een boek als ‘Het Achterhuis’ ernaast.

Dromen zijn toch iets moois. Je hebt er absoluut niks over te zeggen en toch kunnen ze voor een groot deel je leven bepalen. Soms als inspiratiebron voor fantasieën die overdag kunnen leiden tot een mooi kunstwerk, en soms kunnen ze een kwelling zijn voor de rest van je leven. Maar meestal loopt het zo’n vaart niet en moet je er alleen maar even om lachen of concluderen dat dromen toch maar rare dingen zijn (‘Vannacht heb ik toch weer iets stoms gedroomd!’).

Iets kun je trouwens toch wel bepalen wat betreft de inhoud van dromen. Ik las iets over onderzoekers die proefpersonen aan het begin van hun remslaap (het deel van de slaap waarin je droomt) een geluid lieten horen en ze vervolgens vijf minuten later wakker maakten en vroegen wat ze gedroomd hadden. Het laten horen van een belletje maakte dat mensen over hun droom begonnen te vertellen waarin vanalles gebeurde, maar pas op het allerlaatst, het moment dat ze wakker gemaakt werden, droomden ze dat ze bijvoorbeeld een dienblad met glazen lieten vallen. De hersenen hadden de impuls van buitenaf (het geluid) dus netjes verwerkt in de droom.

Het enige wat ik hieraan niet begrijp is waarom het belletje van het begin aan het einde zit van de droom. De hersenen kunnen namelijk niet van tevoren weten wanneer hun eigenaar gewekt zal worden en hebben dus niet de tijd om rustig even een scenario te schrijven voor het belletje. Het lijkt bijna alsof het rinkelen van het belletje aanleiding is voor de hersenen om in omgekeerde volgorde een min of meer causaal verhaal aan elkaar te breien. Er onstaan kringen in het water, dus laten we er maar een steentje ingooien en er vervolgens eentje oppakken en daarna naar de vijver toelopen.

Het zou kunnen dat (mijn eigen filosofietje) de hersenen op het moment van wakker worden dat hele verhaal even razendsnel omdraaien zodat het voor onze ‘waakhersenen’ overkomt als een min of meer rechtlijnig en chronologisch geheel dat we nog redelijk kunnen volgen. En dat zou betekenen dat we overdag het idee hebben naar voren te bewegen in de tijd, terwijl we ‘s nachts als een gek achteruit aan het hollen zijn. En dat zou vervolgens weer kunnen betekenen dat als Balkenende overdag beweert een man te zijn ‘van grote stappen’, hij in een bepaald gebied van zijn hersenen heel hard achteruit aan het gaan is. En dan begrijp ik opeens toch allemaal hoe het zit en werkt. Je moet alleen even een goed voorbeeld weten te vinden uit de praktijk die het even inzichtelijk voor je maakt.

Volgende week komt Apple met zijn nieuwste spulletje op de markt, de iSlate. Plat, een aanraakgevoelig beeldscherm en alles bedienen met de vingertjes. Zelfs het eventuele toetsenbord is een projectie op het beeldscherm. De aankondiging, maanden geleden, was al aanleiding voor vele speculaties op internet van hoe het ding eruit zou komen te zien en wat je er allemaal mee zou kunnen doen. Er werden zelfs speciaal hiervoor nieuwe websites gemaakt waar fans al het nieuws verzamelden dat ze over de iSlate konden vinden op internet.

Het zal allemaal wel. Ik heb al vaker aangegeven helemaal geen fan van Apple te zijn, maar het op de markt komen van nieuwe spulletjes hou ik wel in de gaten. Meestal zijn het gadgets die tot stand komen door voort te borduren op al bestaande mogelijkheden. Draai het ding om, stekkertje hier, plugje daar, cameraatje erbij, wat ander soortige signaaltjes over en weer, software beetje herschrijven, nog ietsje platter maken en klaar is het nieuwste gadget. Combineren en integreren, daar komt het wel zo’n beetje op neer. Niet echt iets nieuws dus, maaar soms zie ik iets waardoor ik toch even een glimlach op mijn gezicht krijg, zoals bij de geplande XO3 van het One Laptop Per Childproject.

De XO2 was al leuk (maar gaat in deze opzet niet door), de XO3 is nog veeeeeel leuker. Fris groen, speels, echt een ding dat je weer een beetje het vertrouwen teruggeeft dat computers en techniek wel degelijk een mooie toekomst voor ons in petto hebben. En het mooiste van alles is dat de beoogde prijs voor het ding slechts 75 dollar is. Het is nog een concept, dat is waar, en de prijs en specificaties zijn gebaseerd op speculaties op prijzen en techniek voor 2011 of 2012. Maar toch, het is een geweldig ding. Ik zie hem zo al hangen aan een spijkertje op de wc. Kunnen de tijdschriften en stripboeken terug in de mand.

Sinds een paar maanden heb ik een nieuwe trui en broek in de kast liggen. Ze liggen daar heel mooi te wezen want ik heb ze maar één keer gedragen in al die tijd. Ik vind nieuwe kleren namelijk helemaal niet prettig zitten en ze zien er naar mijn smaak altijd veel te nieuw uit. Je hebt wel van die kleding met labeltjes als ‘used look’, maar dat ziet er in mijn ogen helemáál niet uit en ze blijven hoe dan ook nieuw. Veel liever wacht ik een tijdje, soms wel een jaar, voordat ik ze regelmatig ga dragen. Ik hou me dus voorlopig maar aan dat oude gezegde ‘Gooi ouwe kleren niet weg voordat de nieuwe versleten zijn’. Alleen zou ik graag zien dat dat verslijten wat sneller ging.

Onderweg met Google met de woorden paintings en sorrow (een mens moet wat te doen hebben…) kwam ik de website tegen van de Spaanse schilder Dino Valls. Kijk zelf maar wat je ervan vindt. Persoonlijk hou ik wel van dit soort werk, hoewel het me soms net iets te ‘mooi’ is en zie ik liever kunst waar nog iets van het levendige van een schets in bewaard is gebleven.

Vogels in je tuin (of vanaf het balkon) kun je het hele jaar door bekijken én tellen als je dat wilt, maar op 23 en 24 januari doen ‘we’ het allemaal samen, een half uurtje lang. Via de website van de Vogelbescherming is een PDF te downloaden waarop je afbeeldingen van vogels ziet en aantallen kunt vermelden. Even wat anders dan Haïti en lekker dicht bij huis. Op de site wordt zelfs bij de nuttige tips vermeld dat je vooral moet zorgen dat je er lekker comfortabel bijzit en met een drankje onder handbereik. Je zou er bijna een vakantiegevoel van krijgen. Ik hoop alleen dat mijn ogen tegen het weekend weer een beetje geacclimatiseerd zijn aan een bodem zonder sneeuw, want ik ben net als de merel van vorige week nog gewend om te speuren naar donkere vlekjes tegen een witte ondergrond.

Mocht de ellende om je heen een beetje te veel worden, dan zijn er volgens Albert Schweitzer twee manieren om hier even aan te ontkomen:
‘There are two means of refuge from the miseries of life: music and cats.’

Muziek is geen probleem, hoewel ik de laatste tijd stilte prefereer. Een kat komt er ook wel weer, maar nu nog eventjes niet. Daarom ben ik op internet maar even wat kattenplaatjes gaan bekijken en dat werkt net zo goed, daar hoef je je niet eens ellendig voor te voelen. (foto: Lolcats)

HILVERSUM – Een groot aantal radio- en televisiezenders organiseert donderdag een benefietactie voor de slachtoffers van de aardbeving in Haïti. (bron: Volkskrant)

Tijdens de Golfoorlog werkte ik nog in de psychiatrie als verpleegkundige. Mijn nachtdiensten werden toen helemaal gevuld met urenlang kijken naar CNN dat toen pas recent aan het zenderaanbod was toegevoegd. Ik vond het heerlijk en de vele herhalingen tussendoor stoorden me absoluut niet. Het was échte tv, live en kicking. Net zoiets als een WK of de Olympische Spelen of de val van de Berlijnse Muur. Tussendoor moet een mens zich tevreden stellen met wat eenvoudiger actietelevisie zoals het Glazen Huis of de Top 2000. Wat fijn is het dan dat er ver weg weer eens een ramp gebeurt zodat we weer even dat adrenalineverhogende ons-gevoel kunnen ervaren dat ons aanzet tot gezamenlijke actie. Of ons op z’n minst op het puntje van de stoel voor de tv zet. Wie weet hoe hoog de opbrengst donderdag wel niet zal worden. Misschien halen we wel weer een record. Er liggen in Haïti in elk geval genoeg stenen voor de verkoop, veel meer als destijds in Berlijn.

Ja goed, dit klinkt waarschijnlijker cynischer dan bedoeld en ben ik wel niet ‘verbonden’ genoeg om mee te kunnen doen en mee te kunnen voelen. Ik moet bekennen dat een ramp als in Haïti me niet veel doet. Natuurlijk is het erg, maar zo erg dat het voor mij te veel is om te behappen. De grote hoeveelheid aan tv-beelden en foto’s die ik ongewild voorgeschoteld krijg lijken op me in te willen beuken, net zo lang tot ik misschien iets zou kunnen gaan voelen. Maar het lukt niet. Het enige dat ik zie zijn de prominent aanwezige logo’s van de televisiezender in de bovenhoek van het scherm, de keurig in het pak zittende nieuwslezer of de (bijna met opzet zo) gehavende journalist ter plaatse. Bloed, puin, huilende kinderen en smekende moeders. Ik heb het allemaal al eens eerder gezien via eendere beelden, via de tv of door de ogen van een kunstenaar. En natuurlijk is het goed dat er aandacht en hulp voor is, maar hoe massaler dit soort ellende bij me komt, hoe meer ik me ermee vervreemd voel. Gek eigenlijk, want dat voel ik dan weer heel duidelijk.

De kranten op internet staan – net als veel andere informatieve websites – nogal vol met reclameblokken. Als achter de nieuwslezer bij de NOS tussendoor reclameboodschappen zouden worden vertoond zou niemand dat accepteren, voor een krant op internet is men blijkbaar bereid dit door de vingers te zien. Waarschijnlijk komt dit omdat iedereen wel zal kunnen begrijpen dat een krant tegenwoordig nog érgens zijn inkomsten uit moet zien te halen, maar als je even die reclameblokken wegdenkt blijft er soms maar erg weinig van een nieuwspagina over. (groen = advertenties)

GRONINGEN – Apen zijn wel intelligent, maar lang niet zo slim als sommige mensen denken. Hun sociale gedrag wordt flink overschat. Een computermodel toont aan dat er nauwelijks een rationele gedachtegang ten grondslag ligt aan de handelwijze van apen. (bron: Volkskrant)

Theoretisch biologe Charlotte Hemelrijk van de Rijksuniversiteit Groningen heeft het allemaal onderzocht en zich vooral gericht op het vlooigedrag van apen. Het komt er volgens haar op neer dat apen vanzelf de dichtsbijzijnde soortgenoot vlooien als ze bang zijn om in een gevecht te verliezen en dat dit niets te maken heeft met rationeel gedrag. ‘Apen vlooien elkaar omdat ze nu eenmaal andere apen willen vlooien’. Het door de onderzoeksgroep ontwikkelde computermodel willen ze nu gebruiken om ‘inzicht’ te krijgen in het groepsgedrag van andere dieren, bijvoorbeeld het zwermen van spreeuwen.

Op de een of andere manier gaan bij mij bij het lezen over dit soort onderzoeken altijd de nekharen overeind staan. Het onderzoek zelf zal best wel deugen, wetenschappelijk en statistisch gezien, maar verder? Als dit computermodel ter vergelijking even op mensen toegepast zou worden zou blijken – wat we al lang wisten – dat mensen niet zo intelligent zijn als ze zelf denken. Iemand die problemen heeft op zijn werk maar bang is om het conflict aan te gaan zal vanzelf de dichtsbijzijnde huisgenoot bij thuiskomst uitschelden of een klap willen verkopen. Zelfs bij doodgewone verveling, bijvoorbeeld bij een bushalte, zullen mensen de dichtsbijzijnde persoon proberen aan te spreken voor een onderonsje. Daar zit geen enkele rationele overweging achter, mensen willen nu eenmaal communiceren. Vlooien of kletsen, ik zie het verschil niet zo.

BONN/MÜNCHEN – Computergebruikers moeten niet meer met Internet Explorer het internet opgaan voordat Microsoft een nieuw ontdekt kritiek lek in de beveiliging heeft gesloten. Dit hebben de Duitse autoriteiten vrijdag aanbevolen. (bron: Volkskrant)

Voor mij zou het wel handig zijn als iedereen zou stoppen met het gebruik van deze browser. Hoef ik niet meer zoveel te corrigeren als ik weer eens een website aan het maken ben en tegen weergavefouten van Internet Explorer aanloop. Aan de andere kant, software is ook maar mensenwerk en dus nooit honderd procent perfect en veilig. Een huis is misschien aan de buitenkant wel 100% tochtvrij te maken, je zult toch af en toe naar buiten willen. En altijd en overal ‘gaan er wel eens din­gen fout waar niemand iets aan kan doen, maar dat accepteren we niet meer’. Dat laatste was het onderwerp van een krantenartikel over het zeurgedrag van de Nederlander, met name wanneer de omstandigheden opeens verslechteren zoals onlangs door het ‘extreme’ winterweer. Wat zijn we als Nederlander in een paar honderd jaar dan toch flink afgedreven van die kade waar ooit houten schepen aangemeerd lagen om levensgevaarlijke tochten te gaan ondernemen naar de andere kant van de wereld. Toen was je voorbereid op een paar natte voeten, nu klaagt men meteen steen en been en doet een brief op de post met een schadeclaim voor de verzekeraar. Alles moet ingedekt zijn, alles voorspelbaar. Er mag niks onverwachts gebeuren en niets dat je humeur of leefomstandigheden negatief beïnvloedt. We willen kortom een leven dat volledig ‘bugfree’ is.

Volgens Wikipedia is een bug’ een fout in een computerprogramma of een website, waardoor het zijn functie niet (geheel) volgens specificaties vervult. Praktisch alle programma’s van enige omvang bevatten bugs, maar de meeste worden niet als storend ervaren of treden alleen onder zeldzame omstandigheden op.’ Het leven zelf is een ‘programma’ van ongekende omvang en complexiteit en daar horen evenzovele en soms vervelende bugs bij. Zelfs al denk je dat het leven perfect is wanneer je lekker in het gras zit, een lekker windje en de warmte van de zon in je gezicht, zal er altijd wel een mier of een vliegje zijn die je even komt pesten. De oplossing natuurlijk is om dit soort dingen gewoon te accepteren, ze te laten zijn wat ze zijn en zonder er al te zwaar over te oordelen. Dat is niet altijd even makkelijk en is iets dat je echt moet leren. Daar weet ik zelf alles van, want op zijn tijd kan ik nog ontzettend zeuren, met name over mensen die de hele tijd maar zitten te zeuren. Totdat ik in de spiegel kijk en de zeurpiet aankijk die ik op dat moment even ben. Dan veeg ik de spreekwoordelijke mier van mijn broek en terug in het gras, sta op en loop door naar een plekje met hopelijk minder mieren en met iets minder bugs in mijn eigen hoofd, maar bugfree zal die nooit worden.

Eigenlijk zou iedereen bij zijn geboorte een eigen e-mailadres moeten krijgen dat voor de rest van zijn of haar leven bij die persoon hoort en ook meegenomen kan worden naar de bedrijven of instellingen waar men komt te werken. Omdat dat in mijn tijd nog niet kon ben ik blij dat mijn huidige e-mailadres altijd van mij zal blijven omdat het gekoppeld is aan mijn website. Tenzij ik die natuurlijk een keer beu wordt en ermee stop. Het e-mailadres dat ik gratis kreeg via mijn internetprovider zal vast nog wel een paar keer veranderen, afhankelijk van hoe de markt zich zal ontwikkelen (of fuseren). Zo kreeg ik vandaag de zoveelste wijziging doorgemaild van een kennis die bij een zorginstelling werkt. Van @rpcp-mb veranderde het de afgelopen paar jaar in @zorgbelang, daarna in @ggzmb en nu dan in @ggzbreburggroep. Zijn kantoortje is nog steeds dezelfde.

Appellation Contrôlée, BOVAG, ANWB-Camping, Eco, FSC, ANVR, dat zijn maar enkele van de al wat oudere stempeltjes en etiketjes op produkten en diensten die het de consument makkelijker moeten maken bij het maken van zijn keuze. Het kaf van het koren kunnen scheiden uit het gigantisch grote en constant wisselende aanbod. Met mensen gaat het al niet veel anders. Zelf sta ik alleen maar ingeschreven in het BIG-Register voor verpleegkundigen en mijn flat heeft onlangs het Keurmerk Veilig Wonen gekregen, maar mijn fysiotherapeute is inmiddels alweer toe aan haar volgende certificering zodat ze geregistreerd kan blijven als vakkundig zorgaanbieder. Tenminste in de tijd die haar nog rest om haar beroep uit te oefenen, want veel tijd gaat tegenwoordig zitten in het bijhouden van administratie ter controle op haar eigen werkzaamheden.

Op steeds meer zaken en mensen worden etiketjes geplakt zodat het wel lijkt alsof we leven in een predikatuur. Dat is net zoiets als een dictatuur maar dan anders. Zou het met websites straks ook zo gaan vraag ik me af. Er zijn al sites die proberen het aanbod wat doorzichtelijker te maken en je kunt er een aantal sterretjes of bolletjes krijgen, afhankelijk van hoe anderen je site beoordeeld hebben. Misschien wordt het nog officiëler en krijgen sites straks ook een predikaat dat je ergens in de rechterbovenhoek kunt plaatsen om aan te kunnen tonen dat je website er mag zijn. Een ding is in elk geval zeker, de instantie die deze predikaten gaat uitdelen zal er goed geld mee verdienen.

Met een winkelwagentje van de JUMBO scoor je altijd!

Klein klein kleutertje, wat doe je toch op het Buitenhof?

Zonder geluid. Het liedje moet je er zelf maar even bijneuriën.

Ik heb een theorietje ontwikkeld, maar ik weet niet of die klopt. Sinds een paar dagen stond er in het midden van de tuin van vriendin MT een tafeltje, ontdaan van sneeuw en rijkelijk bestrooid met strooizaad. Maar geen vogel te bekennen. Een merel die haar tuin binnenvloog landde zoals gewoonlijk op de grond en begon daar de van de tafel gewaaide zaadjes op te pikken. Toen die op waren vloog hij weer weg en liet de rest ongemoeid. Zo ging dat een aantal dagen door, totdat een nieuw laagje sneeuw op het tafeltje kwam te liggen en toen pas kwam de merel op het zaad af. Zou het kunnen dat vogels ook last hebben van het verschijnsel dat je je rode pen niet kunt vinden omdat die eigenlijk blauw is en je er dus overheen kijkt? In het geval van de merel zou het dan zo zijn dat hij door de sneeuw gewend is uit te kijken naar zwarte stipjes op een witte ondergrond. Het tafeltje was rood en de merel zag het zaad niet liggen. Het tafeltje werd wit en de merel zag het zaad wel liggen.

Het zal vast al allemaal onderzocht zijn, maar dit soort huis-, tuin- en keukenwetenschap is te leuk om zelf even over na te denken in plaats van meteen op internet gaan zoeken naar de werkelijke reden of oorzaak. Eerlijk gezegd hoef ik die zelfs niet eens te weten. Soms kan ik echte wetenschap – met zijn rechtlijnige en eenduidige verklaringen – ronduit saai vinden.

Wat heb ik vroeger uitgekeken naar die magische jaren 2000 en 2001. Een Space Odyssey zou het worden, of op z’n minst toch zwevende auto’s en een basis op de maan. Het werd echter meer CO2 op een mindere aarde. Nu leven we dan alweer in het jaar 2010, maar met die Second Odyssey, The Year we make Contact wordt het volgens mij ook al niks. De tijd gaat voor mijn gevoel zo snel voorbij dat je zou denken dat het er onderhand toch eens van zou moeten komen. Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat dat wat we als mensen kunnen bedenken in theorie ook te realiseren is. Of het zou moeten zijn dat we ons overschatten en te veel haast hebben en daarmee de toekomst juist van ons afschuiven. ‘Stilstand is achteruitgang’ zou dan veranderd moeten worden in ‘tijdelijke stilstand is vooruitgang’. Die zwevende auto wil ik dan nog wel even op wachten.

Afgelopen zaterdag konden alle honden en katten uit het dierenasiel Tilburg eindelijk naar hun nieuwe onderkomen. Het oude gebouw waar ook de dierenambulance gebruik van moest maken voldeed al jaren niet meer. Behalve personenauto’s reden er ook twee bussen van Safaripark Beekse Bergen mee om alle dieren te kunnen vervoeren. Meer voor de show denk ik, want in de twee bussen zaten alles bij elkaar maar zo’n 5 honden, waarvan 3 pups. Zoals op de foto’s is te zien was er veel aandacht van de media, maar ook dat is meer voor de show en om zendtijd en bladruimte te vullen. Behalve alle vrijwilligers plus aanhang en wat officials zoals een wethouder, heb ik weinig ‘gewoon’ volk gezien. De honden en katten zal het allemaal niet zoveel hebben kunnen schelen, die waren allang blij weer snel met rust gelaten te worden.

Onder de katten zat trouwens een prachtige witte kat die ik zo mee had willen nemen. Ik heb het niet gedaan, nog niet. Maar lang zal het denk ik niet meer duren voor er weer zo’n lekker donzig ding hier in mijn huis rondhuppelt en de gordijnen vernielt.

Klik hier voor meer foto’s van de verhuizing »

Op 20 december 2009 maakte ik deze foto van de verkiezingsposter van Jan Hamming, gemeenteraadslid in Tilburg voor de PvdA. Een dag later werden de borden alweer verwijderd want Jan was veel te vroeg. De verkiezingen zijn op 3 maart 2010 en posters mogen pas vanaf 16 januari opgehangen worden. Ik maakte de foto omdat ik de leuze zo dubbelzinnig vond. Leg de klemtoon iets anders en je krijgt in plaats van het ‘zéker nu!’ een vragend ‘Zeker nu!?’ met een lachje er achteraan en een wijsvinger tegen je voorhoofd. Jan Hamming? Ha! Zeker nu!?

Over een week worden de posters weer teruggehangen en nog steeds aan besneeuwde bomen en palen. Wat dus betekent dat de sneeuw waar we nu mee te maken hebben er al minstens drie weken ligt. Veeeeeeels te lang…

Ondanks de aanhoudende winter gaan afgelastingen gewoon door:

De weersvoorspellingen voor het weekeinde zijn erg slecht. Mogelijk dat er daarom evenementen of sportwedstrijden in de regio afgelast worden. Laat het ons dan weten door te mailen naar: internet@brabantsdagblad.nl (bron: Brabants Dagblad)

Daarna volgen in deze krant meldingen van een kerstboomverbranding die niet door kan gaan, twee voetbalwedstrijden van formaat die afgelast zijn (6e klasse amateurs), een veldtoertocht en een handbalwedstrijd.

Ook wij ontkomem niet aan de ontberingen van deze winter. Eigenlijk wilden vriendin MT en ik vanmiddag gaan wandelen in het bos, maar mijn zere onderrug en haar al net zo soepele knieën maken het wandelen over een besneeuwde ondergrond een riskante onderneming. We hebben de afmelding inmiddels gemeld aan de krant en Omroep Brabant zal over een half uurtje hier zijn om er uitgebreid verslag van te doen. Het valt niet mee deze winter, maar dankzij de uitgebreide aandacht in de media zullen we hem achteraf dankbaar in ons geheugen bewaren als ‘de hel van 2010′.

Het is alweer een dikke week of twee geleden, en na haar woorden over optredende vervreemding tussen mensen als gevolg van digitale communicatie via sms en internet viel er veel over deze toespraak te lezen. Was het allemaal wel zo erg als Beatrix ons voorschotelde? Is ze zelf inmiddels niet vervreemd geraakt van de samenleving, zo vanachter haar eigen ‘beeldscherm’, de ramen en muren van haar eigen woninkje? Er was veel kritiek op haar toespraak en dat heeft Beatrix niet naast zich neergelegd. Inmiddels heeft Beatrix me persoonlijk laten weten dat ze alle reacties op internet via blogs en Twitter met interesse volgt en heeft ze me gevraagd om een foto van haar te bewerken om te kijken hoe ze bij haar volgende kersttoespraak wat moderner kan overkomen. Zelf vind ik de upgrade wel geslaagd, hoewel ik haar wel voorgesteld heb voor een andere versiering van haar laptop te kiezen.

Het spreekwoord luidt ‘beslagen ten ijs komen’, maar het had net zo goed beslagen op het ijs of over het ijs kunnen zijn. De pootafdrukken op deze foto zijn van een konijntje/haas dat hoe dan ook goed uitgerust is veilig over het ijs te kunnen lopen. Lekker licht in gewicht en met zachte harige pootjes zal het niet snel door het ijs zakken of uitglijden. Zelf ben ik hoogstens een paar meter het ijs opgegaan, veel te bang voor zwakke plekken. Zo bang als een haas zeg maar.

Gisteravond ben ik naar de nieuwe film van Jean-Pierre Jeunet wezen kijken: Micmacs à Tire-Larigot. Net als Delicatessen en Amelie weer een film vol mooie en soms absurdistische beelden, rare personages en flink wat humor. Heerlijk om naar te kijken, maar toch, net als met de latere films van Tim Burton, was ik de film ook weer vrij snel vergeten. Het lijkt wel alsof beide regisseurs zo vol zitten met hun eigen soort fantasie/magie dat ze bijna niet meer in staat zijn dit om te zetten in een verhaal dat blijft hangen. Ook Micmacs à Tire-Larigot zit net wat te losjes in elkaar waardoor het niet meer als een geheel aanvoelt. Op zich vind ik dat niet erg, er valt zo ontzettend veel te zien in zijn films, maar ergens vind ik het toch ook best wel jammer. Zoveel talent, zo’n ontzettende verbeeldingskracht, en dan net wat te weinig inhoud. Misschien is Jeunet wel iemand die af en toe tussendoor een opdracht moet krijgen een film te regisseren waarbij het scenario van iemand anders afkomstig is. Zo’n film was bijvoorbeeld Alien: Resurrection. Niet dat die nu zo geweldig was, het gaf Jeunet wellicht wel voldoende structuur om daarna een prachtfilm als Amelie te kunnen maken.

Eigenlijk hou ik helemaal niet zo van de winter, maar het levert wel mooie desolate plaatjes op, zoals hier op de Regte Heide tussen Goirle en Riel. Mocht je dit berichtje pas veel later lezen, dan staan de foto’s verdeeld over de albums met foto’s van bomen en landschappen.

Uit het raam van de flat van mijn moeder zag ik iets dat ik aanvankelijk niet kon plaatsen. Op het wandelpaadje liep een nogal zwaarlijvige man. Sjokken is eigenlijk een beter woord, zijn enorme buik maakte gewoon rechtuit lopen bijna onmogelijk. Een vrouw met hond liep hem tegemoet. De man bleef stilstaan toen de vrouw nog zo’n twintig meter bij hem verwijderd was. Bij hem aangekomen gaf de vrouw de lijn (met hond) aan de man, trok haar handschoenen uit en boog zich voorover om de veters van de man te strikken. De man zelf bleef rechtop staan en keek recht vooruit en over de vrouw heen het parkje in. Toen de vrouw klaar was met strikken stond ze weer op, trok haar handschoenen weer aan, pakte de lijn (met hond) weer over van de man en liep door.

Vreemd toch? Kenden ze elkaar? Was dit een dagelijks afspraak tussen hen beiden op deze plek in dit parkje? Neen, ze kenden elkaar niet, maar de man in kwestie is in de buurt blijkbaar een bekende. Een vriendelijke en niet al te slimme man met nogal wat beperkingen zullen we maar zeggen. Als hij al veters kon strikken was dit met de omvang van zijn buik toch onmogelijk en daarom liet hij ze strikken, desnoods onderweg en door een vreemd iemand. Maar het mooie van dit gebeuren was dat de vrouw deed alsof het de normaalste zaak van de wereld was om even te stoppen en de veters te strikken van iemand die ze verder niet kent. Zo mooi dat ik het wel een prachtig gebaar zou vinden voor 2010. Als je iemand ziet bij wie de veters loshangen, zeg dan niet tegen de persoon in kwestie ‘Uw veters hangen los’, maar biedt ook meteen aan ze voor deze man of vrouw even te strikken.

Mijn moeder zegt begin januari altijd: ‘Hèhè. Ik ben blij dat al die feestdagen weer achter de rug zijn en alles weer gewoon zijn gangetje kan gaan’. Ik ben het daar helemaal mee eens, en hoe ouder ik word hoe eenser. Al dat opgefokte en commerciële gedoe, het gaat nergens over. Daarom was ik vanochtend zo blij dat ik op internet door de website van de Volkskrant kon struinen en zag dat alles inmiddels weer in z’n normale doen begint te komen. Een aanslag op de Deense striptekenaar, Zweedse jagers die helemaal wild worden omdat ze een paar wolfjes mogen doodschieten, Somalische piraten hebben weer eens een schip gekaapt, en de meer dagelijkse dingen als ‘man dood na ruzie’ en ‘hennepkwekerij opgerold’. Heerlijk. Geef mij maar het gewone leven en de gewone dagelijkse dingetjes, van al die speciale dagen raak ik alleen maar van slag.

Vanaf deze plek wens ik iedereen een fijn nieuw jaar toe! Zelf was ik vandaag in Scheveningen voor de nieuwjaarsduik. Om te kijken natuurlijk, ik ben niet zo gek of zo dapper om zelf mee te doen. Ik weet wel dat omdat het zeewater een hogere temperatuur heeft dan de omgevingslucht het water niet zo koud aanvoelt als in de zomer, deze wetenschap vergeet ik snel als ik overweeg meer van mezelf bloot te geven dan dat kleine stukje gezicht tussen muts en kraag. Mijn zwembroek had ik dus lekker thuis laten liggen, maar mijn fotospullen natuurlijk niet. Ik had mezelf bij de persingang voorgesteld als fotograaf van een nieuwsblog (?) en mocht – omdat het al bijna twaalf uur was – langs het publiek door het strand op. Alleen mijn schoenen zijn regelmatig volgelopen met koud zeewater, maar dat zal wel niet als nieuwjaarsduik mogen doorgaan.

Klik hier voor meer foto’s van de nieuwjaarsduik.