SpoenkJack Tummers

Zomaar een vraag. Een stukje zeep kun je ook kopen in allerlei kleuren en geuren, dus waarom scheerschuim niet. Vanochtend voor de spiegel leek het me wel leuk om scheerschuim te hebben in de kleur blauw of rood of geel. Of donkerblond tot bruin, zodat ik eens kan zien of mij een baard zou staan of een snor, een sikje of lange bakkebaarden. Alles kun je tegenwoordig kopen in diverse vormen zodat je kunt variëren en ermee kunt spelen. Denk maar aan lippenstift, haargel, tandpasta, brood, chocola, pasta, aardappelen. Maar ga naar de winkel voor scheerschuim en je kunt alleen maar kiezen tussen Gillette en Kruidvat, gewoon of sensitive. En ze zijn allemaal wit.

Dell heeft het eerste prototype voorgesteld van een nieuwe serie multifunctionele laptops. De laptop is uiteraard in eerste instantie bedoeld om op te kunnen computeren, maar daarnaast kan de laptop in gesloten toestand ook dienst doen als digitale weegschaal. De constructie is dan ook dermate degelijk dat wanneer het schermpje vastgezet wordt in een van drie mogelijke standen, er aan de onderkant vier stevige pootjes uitgeklapt kunnen worden waarna de laptop dienst kan doen als vissersstoeltje of als stoeltje voor bij de tent. Met de optioneel verkrijgbare kookplaat voor over het toetsenbord en twee tostiplaten is deze Multi-Dell een laptop om letterlijk en figuurlijk van te smullen.

Volgens vriendin MT zijn dit bootvluchtelingen, en als je wat langer kijkt zijn ze dat ook. Het is maar wat je erin ziet. Zo dacht ik zelf ooit een nieuw massagraf te hebben ontdekt.

Een kleine huishoudelijke mededeling: Voor het tonen van de foto’s op de pagina’s van de weblog gebruikte ik tot voor kort Thickbox om ze in een apart venstertje bovenop de pagina weer te kunnen geven. Dit mooie stukje software wordt echter niet meer onderhouden door de auteur en dus ben ik op zoek moeten gaan naar een vervanger. Ik denk deze gevonden te hebben in ColorBox. Het werkt ongeveer hetzelfde, hoewel ik nog moet zien of het op de langere duur voldoet aan mijn wensen.

Ik heb de werking getest in de browsers Firefox, Chrome, Konqueror, Galeon en Internet Explorer versie 6 binnen het besturingsssyteem Ubuntu (Linux). Mocht je zelf problemen tegenkomen met het bekijken en opklikken van de foto’s, laat me dat dan even weten door een reactie achter te laten onderaan dit bericht.

De nalatenschap van mijn vader begint te groeien. Had ik al iets verteld over het vele gereedschap dat ik van hem heb georven, inmiddels heeft mijn moeder me ook al wat van zijn sokken en zakdoeken aan de hand gedaan. Sokken gaan vaak van maat tot maat, bijvoorbeeld van maat 39 tot 42, en dat komt goed uit. Ik heb namelijk 42 en mijn vader had 39. En zijn zakdoeken – uiteraard kreukvrij gestreken – komen ook altijd van pas. Sommigen met een mooie geborduurde letter ‘T’ in een hoek, de ‘T’ van Tummers. Dat krijg je als je, net als mijn vader, vaak in het ziekenhuis hebt moeten liggen en nog van de oude stempel bent. Dan worden kleding en andere bezittingen van tevoren gemerkt zodat er geen onduidelijkheid kan ontstaan wat van wie is. Tegenwoordig ligt men echter meestal alleen op een kamer, dus dat brandmerken is niet meer zo nodig.

‘Hoe ouder ik word, hoe meer ik op mijn vader begin te lijken’. Ik weet niet meer wie ik dit ooit heb horen zeggen, in een boek, film of op het toneel. Maar het is waar. Nu hij er niet meer is en ik wat van zijn ruimte opvul als ik op bezoek ben bij mijn moeder, merk ik steeds vaker aan mijn houding en mijn gebaren hoezeer ik in bepaalde opzichten op hem lijk. Nog meer nalatenschap. En een paar dagen geleden, tijdens wat zelf ingesproken proefjes voor de stemhulp voor blinden, moest ik even hoesten en het was alsof ik mijn vader hoorde. Hetzelfde korte kuchje. Gelukkig heeft dat kuchje niks te betekenen. Als ik ook zijn leeftijd van 85 jaar zal erven ben ik meer dan tevreden.

Zoals sommigen misschien gemerkt zullen hebben had ik vrijdag een demoversie van de stemhulp voor blinden en slechtzienden online gezet. Helaas bleek er iets niet te kloppen met de onderliggende software waardoor de stemhulp bij sommige bezoekers niet honderd procent betrouwbaar bleek te werken. De demoversie werd vervolgens weer offline gehaald waarna er met man en macht twee dagen lang gewerkt is aan een oplossing. Alle problemen lijken nu verholpen te zijn, nog ruim op tijd voor de aanstaande verkiezingen. En bovendien, de dure stemcomputers die de overheid een paar jaar geleden installeerde functioneerden aanvankelijk ook niet goed, dus waarom zou die van mij geen kinderziekten mogen hebben…

VUGHT – De gemeente Vught heeft samen met de gemeenten Oosterhout en Renkum woensdag 3 maart de landelijke primeur van een stemhulp voor blinden.

De stemhulp is ontwikkeld in nauwe samenwerking met Spoenk. Als onafhankelijk instituut voor maatschappelijke zorg heeft Spoenk een systeem ontwikkeld waarbij blinden en slechtzienden door middel van een computerstem begeleid worden bij het uitbrengen van hun stem. Om een idee te krijgen hoe het systeem werkt, heeft Spoenk een demoversie online geplaatst. Klik hier om de demo te starten. Let op: het beeld is donker en u zult uw muis over het scherm dienen te bewegen. Vergeet niet de luidsprekers van uw pc aan te zetten.

Het Tilburgse theatergezelschap De Torenspelers gaat de Tilburgse versie van Shakespeare’s ‘Midzomernachtsdroom’ spelen. ‘MITzomernachtsdroom’ krijgt een oorspronkelijk Tilburgs karakter. De arbeiders in het stuk zijn textielarbeiders en spreken in het dialect van de stad.

Grappig toch hoe ideeën soms in de lucht lijken te zweven totdat iemand ze oppakt. Shakespeare in het Tilburgs was iets waar ik jaren geleden voor de grap al eens over had zitten fantaseren hoe dat zou klinken. Ik vind het Tilburgs geen mooi dialect, maar soms, in de juiste context (of juist daarbuiten) en door de juiste mensen uitgesproken kan het vreselijk komisch klinken. En dan zeker zo’n serieus stuk als van Shakespeare. Eigenlijk heb ik best veel zin om er naartoe te gaan. En dat zal dan voor het eerst in eeuwen zijn dat ik weer eens een toneelvoorstelling bezoek.

‘Natuurbeschermers en politici miskennen de diep emotionele band die mensen hebben met de natuur.’ Dat stelt Kris van Koppen, universitair hoofddocent milieubeleid in Wageningen, in het nieuwe nummer van Van Nature. (bron: Natuurmonumenten)

Altijd al mee eens geweest. De mens schijt zich steeds verder af van de natuur. Handen raken geen zand of boom meer aan maar zitten diep weggestoken in zakken of verpakt in handschoenen. De vingertoppen zijn ongevoelig geworden door het voortdurend hameren op het gladde oppervlak van een toetsenbord en natuurlijke geuren worden verdreven door luchtopfrissers of geurvreters. En onze meest directe band met de natuur, die van de kringloop tussen voeding en afvalstoffen wordt verdoezeld door kleurige verpakkingsmaterialen en de wc-pot. Dat wat we lozen verdwijnt en zal ooit ergens weer terecht komen in de grond of op het land, maar die binding tussen de natuur en onze eigen pies en poep zijn we kwijt.

Er is niks zo lekker als poepen in de vrije natuur. Ik kan het weten, ook al heb ik het maar één keer in mijn leven gedaan. Lang geleden liep ik eens ergens in een bos bij de Belgische grens en moest opeens heel erg poepen. Ik kroop achter een bosje, deed mijn broek naar beneden en draaide een prachtige geurige drol. De grassprietjes kietelden aan mijn bibs en om mij heen hingen allerlei lekkere geuren van bladeren, grond, mos. De geur van de drol pastte daar perfect bij en ook de daad van het leggen, onder de bomen en in de vrije natuur, gaf me een gevoel van diepe verbondenheid met die natuur. Ik neem van de natuur en geef terug aan de natuur.

Ik ben heel blij met mijn wc, ook al zou je dat misschien niet denken na dit verhaal. Poepen in de vrije natuur is namelijk ook af en toe riskant. Je weet maar nooit in welke vorm het je lichaam zal gaan verlaten. En als iedereen het zou gaan doen is ook geen gezicht. Wat dat betreft voel ik me nog het meest verbonden met de natuur als ik alleen ben. En ook hou ik absoluut niet van naturisme. Dat vind ik zo’n absurde sprong waar ik met mijn hoofd niet bij kan en voor mijn gevoel niks te maken heeft met natuurbeleving. Maar laat ik daar maar niet over oordelen en het houden bij datgene waar ik wel verstand van heb: poep. En wat een heerlijk woordje is dat toch.

ROME – De paus heeft zich temidden van een menigte gelovigen uitgesproken tégen pedofilie. Hij sprak de Ierse bisschoppen streng toe en zei hun dat kindermisbruik misdadig is. Door deze uitspraak kreeg de Paus veel bijval van de aanwezigen. Hierdoor aangemoedigd verklaarde de Paus verder ook nog dat het gebruik van chemische wapens en atoombommen ongepast is en dat volkerenmoord niet goed te praten valt. Hierop werden de toehoorders helemaal uitzinnig van vreugde en bewondering voor de wijsheid van hun geestelijk leider. Politici haakten hierop in door te beweren dat zij vierkant tegen milieuvervuiling en ziekten zijn en dat ze hopen dat de kiezer weer meer vertrouwen in de politiek zal krijgen als hij ziet dat een politicus altijd de waarheid spreekt. Een waarheid als een koe.

REUSEL – Een pastoor in Reusel blijft bij zijn standpunt dat een openlijke homosexueel niet ter communie mag gaan. Ook niet nadat de vereniging van Christelijke homo’s, lesbiennes en biseksuelen (de CHJC) hem het een en ander had uitgelegd: Als een homo op zijn knieën gaat zitten, zijn mond opendoet en zijn tong uitsteekt, wil dat niet altijd zeggen dat hij iets van je wil. Zeker niet midden in een kerk.

Een groep zeventigers is aan het ijveren voor een soort zelfmoordpil en het recht om zelf een einde aan het eigen leven te kunnen maken wanneer dat nodig of wenselijk is. Er is veel kritiek op omdat het mensen dan te makkelijk zou worden gemaakt en dat niemand zomaar een einde aan zijn eigen leven zou moeten kunnen maken want het leven is heilig en dat soort dingen. Gek eigenlijk. Al toen ik een jaar of zestien was en het leven even niet meer zag zitten vond ik het een geruststellend idee dat als het alleen maar bergafwaarts zou blijven gaan ik altijd nog de keuze zou hebben er een eind aan te breien. Later en ook nu nog vind ik dat een fijne gedachte. Niet dat ik het van plan ben. Ik heb het op dit moment prima naar mijn zin en nog veel om naar uit te kijken. Toch vind ik het bijna logisch dat ieder mens moet kunnen beschikken over zijn eigen leven en zijn eigen dood. Dat we die gedachte luguber of negatief zijn gaan vinden komt mijns inziens vooral doordat we de dood liever niet zien als onderdeel van het leven en er dus ons hele leven bang voor zijn.

Zolang ik nog gezond ben hoef ik zelf zo’n zelfmoordpil niet te hebben. Met 200km met de motor tegen een muur rijden lijkt me ook vrij effectief en zo haal je de krant ook nog eens. Alleen jammer dat ik er dan zelf niet bij kan zijn om het moment van inslag te kunnen fotograferen.

Een collage.

Geïnspireerd door M. die volgens haar werkgever niet voldoende vreugde zou uitstralen, begon ik wat na te denken over deugden en hoe deze in de loop van de tijd veranderd zijn. Barmhartigheid, compassie, wijsheid, rechtvaardigheid, gematigdheid, moed, eerlijkheid. Geen begrippen meer die je zult tegenkomen in een vacature. Tegenwoordig worden andere eigenschappen verwacht, zelfs als voorwaarde gesteld. Je bent bij voorkeur zeer enthousiast, geduldig, zelfstandig, creatief, alert, gedisciplineerd, energiek, stressbestendig, vol doorzettingsvermogen, flexibel, dynamisch, gepassioneerd en een rasechte teamplayer. En vergeet al die deugden vooral niet wanneer je in je pauze een boterham zit te eten! Je zou er weleens op aangesproken kunnen worden dat je niet in het team past.

Ik heb even wat rondgeneusd op internet en kwam zo op de website van Trouw terecht bij een artikel van Peter Henk Steenhuis over Paul van Tongeren, hoogleraar ethiek: De deugd ziet er goed uit, altijd. Hierin wordt onder andere opgemerkt dat Aristoteles vond dat de deugd intrinsiek, in zichzelf goed moet zijn. ‘Zoals een kunstwerk niet goed of mooi is omdat het ergens toe dient, zo heeft ook de deugd een eigen kwaliteit. Maar flexibiliteit, is dat in zichzelf iets goeds? Ik twijfel. Je kunt zeggen dat flexibiliteit ervoor zorgt dat we mee kunnen buigen met de omstandigheden, waardoor we niet snel breken. Maar flexibiliteit is zo’n door en door vereconomiseerde term dat hij een eufemisme geworden lijkt voor de totale onderwerping van de werknemer aan de wetten van de managers. Flexibiliteit is dan niet in zichzelf goed, maar is maximale bruikbaarheid in veranderende economische omstandigheden. Wie flexibel is, is beter inzetbaar. Dat kan best, maar daarmee is flexibiliteit nog geen deugd.’

Zou het helpen als je bij een volgende confrontatie met je werkgever zou vragen of hij weleens iets van Aristoteles heeft gelezen? Ik weet het niet, het is maar een Idee.

De laatste tijd ben ik, veelal samen met een vriend, leegstaande gebouwen aan het fotograferen. Dit soort fotografie is niks nieuws, want urbex deed en doet het al jaren, en er bestaan zelfs fora op internet van mensen die dit soort locaties met elkaar delen. Op dit moment zijn we een leegstaand ziekenhuis aan het fotograferen, en behalve dat het soms prachtige beelden oplevert, levert het ook nieuwe informatie op: Mijn standaard zoomlens is ‘zo krom als een hoepel’. Ik weet niet of dat een bestaande uitdrukking is, in elk geval waren de hoepels die ik vroeger gebruikte inderdaad vaak zo krom als die betreffende hoepel. Niet mooi rond van vorm maar meer ovaal. En de foto’s die ik met deze lens maak zijn mooi scherp in het midden, tonvormig naar de buitenrand toe, en vervolgens zwabberend van links naar rechts langs de buitenkant. Kortom, het lijkt nergens op, en dus kan ik wel een nieuwe lens gebruiken voor mijn camera.

Nikon heeft inmiddels een nieuwe 16-35 mm 4.0 VR aangekondigd die weleens de lens zou kunnen zijn waar ik op zat te wachten. Voor degenen die niet zo bekend zijn met dit soort termen: Een 16-35 mm objectief (omgerekend 24-50mm op een DX-camera), 4.0 lichtsterkte en uitgerust met VR (Vibration Reduction). En hopelijk met dermate goede a-sferische lenzen dat ze vertekening optimaal tegen weten te gaan. En dan zou ik weer moeten gaan uitleggen wat a-sferisch betekent, maar laten we het er maar op houden dat ik een betere en professionelere lens zoek met minder vervorming voor mijn huidige camera, een Nikon D300. Een Nikon D700 (full-frame camera) zou ik ook wel willen hebben, maar laten we het er dan maar op houden dat je voor dat geld ook in een leuke tweedehands auto rond kunt rijden…

Kortom, een erg leuke lens. Nog geen reviews van gezien, maar vanaf 19 februari zou hij in de winkels moeten liggen…

Het beeld van Willem II in Tilburg is verplaatst. Jarenlang stond het op de Tilburgse Heuvel, aan de kant van Hotel Mercure, aan de zuidkant van het plein. Toen moest het plein opeens verherbouwd worden en was er geen plek meer voor Willem op zijn oude stek. En dus werd hij opgepakt en verplaatst naar de overkant. Net zo makkelijk.

Aan de voet van Willem II zitten een aantal dames. Allegorische figuren heten ze te zijn, en een van hen houdt een tablet voor zich en heeft een (teken)pen in de aanslag. Ze kijkt de andere kant op om het beeld dat ze wil natekenen goed in zich op te kunnen nemen, en wat ziet ze dan? Helemaal niks… Vroeger keek ze recht naar de Heuvelse kerk met zijn twee torens, tegenwoordig zit ze honderdtachtig graden gedraaid en ziet ze alleen nog maar dit. Ik denk niet dat de architecten daar destijds rekening mee hebben gehouden.

Ik liep vandaag langs het bidprentje van mijn vader en pakte het weer eens op om de foto te bekijken. Tegenwoordig betekent dat dat ik over de rand van mijn bril moet kijken, anders krijg ik het beeld niet scherp. Een bidprentje is maar klein en dus hield ik het dicht bij mijn gezicht en keek mijn vader recht in zijn ogen. Wat vreemd, dacht ik, dat ik me hem niet meer kan herinneren van hoe hij eruitzag toen hij jonger was. Als ik aan hem denk zie ik hem voor me zoals hij was in het laatste jaar van zijn leven. Veel langer geleden, toen ik nog een jaar of zes, acht, twaalf, zestien was, heeft hij er heel anders, veel jonger uitgezien. Dat weet ik en dat kan ik bevestigen met foto’s die ik van hem. Maar zonder die foto’s kan ik nauwelijks een goed beeld terughalen van hoe hij vroeger was.

lees verder »

Behalve witte kauwen bestaan er ook witte eenden. Zeer zeer zeldzaam en nog veel zeldzaamderder op de foto gezet. Er bestond al wel een pagina op WikiPedia over deze bijzondere vogel, maar nog zonder foto. Daar is dan nu, dankzij mij, eindelijk verandering in gekomen.

Nog een bijzonderheid die het melden waard is: de eenden drijven op water. Geen sneeuw, geen ijs, maar stromend water!

OEKRAÏNE – De albino-vogel met de naam Katja wordt gevoerd door Alexander Moisejenko. ‘Ze vliegt met de andere kauwen mee, maar blijft afzijdig. De zwarte kauwen stelen altijd voedsel en vliegen dan weg’. Eén kauw houdt haar echter gezelschap. ‘Er zijn momenten dat hij haar voedsel brengt. Hij vliegt op van de grond en neemt het mee naar waar zij zit.’ (bron: Novum/AP)

Een witte kauw is niet hetzelfde als het kouwtje van een maandje geleden. Volgens ornithologen zijn er de afgelopen drie decennia in de hele wereld maar vijftien witte kauwen gespot, en eentje daarvan schijnt ergens in een parkje in de Randstad rond te vliegen. Jammer dat hij niet hier zit, in het parkje bij mijn flat. Ik vind het altijd fascinerend om te zien, dit soort spontane afwijkingen in de natuur. En of het wel afwijkingen zijn. Hoe dan ook, ik vind hem prachtig.

Zoals de meesten inmiddels wel zullen weten heeft Jonathan Safran Foer een nieuw boek geschreven over de mythe van het eten van vlees: Dieren eten. Over hoe het te eten vlees ons bereikt. Geen vrolijke kost. Maar, zegt hij: ‘Ik ga jou niet zeggen dat je geen vlees mag eten.’ Bij hem thuis komt er inmiddels geen vlees meer op tafel, maar hij besluit ergens met te zeggen dat hij zijn zoontje zeker eens mee zal nemen naar een restaurant om hem kennis te laten maken met vlees. ‘Het zou onre­delijk zijn van hem te eisen dat hij nooit vlees zou eten. Maar hij moet er wel over gaan nadenken.’ Zou het dan te veel gevraagd zijn iedereen die wel nog vlees eet eerst eens mee ‘uit eten’ te vragen door bezoekjes te brengen aan slachterijen en kippen- en varkensbedrijven en dergelijke? En ze daarna een kiloverpakking varkensgehakt voor de neus houden of een stapel ongefrituurde frikadellen. Smakelijk eten.

We/ik zijn gewend grapjes te maken over vanalles en nog wat. Ik vraag me weleens af waarom. Soms zie ik mezelf zitten, in een gesprek, zoekend naar een of andere leuke opmerking. Luister ik eigenlijk wel? Ja, ik luister, maar vooral gespitst op dat ene woord of die ene zin die ergens een komische associatie bij me oproept. Zo dacht ik laatst aan het woord ‘deodorant’. Waar komt het vandaan? Uit welke combinatie van woorden is dit okselgeurtje ontstaan? Spontaan dacht ik meteen aan ‘deo’, latijns voor God. Het goddelijke geurtje, het geurtje van God. Christus aan het kruis, die met gestrekte armen en open oksels volgens onze maatstaven gesmeekt moet hebben om AXE, Adidas of Dove. Deo. Dorant.

Erg flauw. Dat vond ik ook en daarom heb ik het ideetje een hele tijd bewaard gehad in WordPress als concept. Uiteindelijk ging ik eens zoeken naar een afbeelding van Christus aan het kruis en kwam deze tegen van een hevig gemartelde en bloedende Christus. Niet leuk. Hoe je het ook draait of keert, dit is en was niet leuk. De man, Jezus Christus, heeft ooit geleefd en erg geleden. Wat de religie verder ook van hem gemaakt heeft. De reden van mijn ‘grappige’ associatie heeft dan ook niks te maken met Christus zelf, maar meer met de kerk. De traditionele manier van kijken en denken, de ‘zo is het en niet anders’-gedachte. En toen zag ik die foto en keek er nog eens goed naar. Nee, dit is niet grappig. Te echt om te kunnen bevatten. En daarom kan ik de hele tijd alleen maar denken aan een nieuwe naam voor een deodorant: In Excelsis Deo.

Nog een gevalletje opgestuurd naar www.stem-wijzer.nl. Dit keer een geit waarvan de snuit/bek eruit zag als een gezichtje. De ogen heb ik er uiteraard zelf in gezet.

Ik word nog eens een echte goeie reclamefotograaf van lekkere biertjes. Vooral de secundaire arbeidsomstandigheden spreken me erg aan.

Bijna had ik hem even geaaid, maar het mag niet. Terwijl ik mijn hand al uitgestoken had las ik de mededeling op zijn shirtje: ‘Niet aanhalen. Signaalhond‘. Ik vind het bijna een vorm van dierenmishandeling. En kijk ‘m eens zielig kijken. Ik geloof best dat de eigenaresse van de hond hem zelf meer dan genoeg vertroeteld, maar om hem niet heel even een aai over zijn bol te mogen geven? Eén klein aaitje maar? Dat is toch echt het signaal dat ik van de hond heb ontvangen: ‘Aai mij, aai mij, aai mij! Alsjeblieft!’ Nu heb ik er het gevoel aan overgehouden dat niet alleen maar de hond iets onthouden werd maar mijzelf ook. Door de aai niet te hebben kunnen geven heb ik mijn genegenheid niet kunnen uiten naar de hond. Ik zal voor de zekerheid echter niet zover gaan en het liefdesverdriet noemen. Potentiële werkgevers zouden dit bericht weleens kunnen lezen.

Gevonden: een sleutel. De sleutel kan bij mij opgehaald worden op vertoon van een geldig legitimatiebewijs en na beantwoorden van de volgende vragen: Hoe lang is het geleden dat u deze sleutel verloren bent? Waar in uw leven geeft deze sleutel toegang tot? Wat heeft u ervoor over deze sleutel weer in uw bezit te krijgen?

Stuur uw reactie door naar: jack@spoenk.nl. Tot die tijd zal de redactie proberen van de sleutel af te blijven…

Ik zou best wel weer een auto willen hebben. Momenteel moet ik het doen met alleen maar mijn motor en mijn fiets. Op zich geen probleem, maar nu met die sneeuw… De motor staat dus al weken in de schuur en ik geef hem alleen maar af en toe wat te eten door de accu een nachtje aan de oplader te hangen. En dat terwijl er nog zoveel autootjes in de haven van Antwerpen alleen maar wat mooi staan te wezen. Dat ze die niet gewoon weggeven aan mensen die hem goed kunnen gebruiken. Stom hè?

Over een paar weken, op 3 maart, zijn de gemeenteraadsverkiezingen. Helaas geen mogelijkheid op de Partij voor de Dieren te stemmen in Tilburg, dus in mijn geval zal het dan wel SP of GroenLinks worden. De websites met stemwijzers zijn inmiddels al in de lucht en daar zit ook een alternatieve stemwijzer bij: www.Stem-Wijzer.nl. Zo te zien nog niet zo heel lang actief, maar wel wat betreft het toevoegen van nieuwe informatie. De site richt zich met name op het verstrekken van informatie over hoe partijen in een bepaalde gemeente denken over dierenwelzijn, natuur en milieu. Leuke site, ook al omdat de inhoud van diverse kanten af lijkt te komen. Zo geeft kunstenaar Marc Mulders regelmatig zijn mening of reactie weer in beelden en bezoekers van de site kunnen zelf ook informatie insturen. Ik denk dat ik mijn geitje van een paar dagen geleden ook maar eens ga opsturen.

Vijf euro. Dat is wat ik gekregen heb voor deze drie aapjes en dat is ook wat ik ervoor had gevraagd op Marktplaats.nl. Wat moet je er ook meer voor vragen, en ik ben blij er eindelijk van verlost te zijn. Ooit kreeg ik ze zelf van iemand als cadeautje. Ze waren gemaakt (hand carved) in Kenia door een afrikaan die zich waarschijnlijk weleens achter zijn oren moet hebben gekrabt waarom er mensen zijn in het rijke noorden die deze dingen graag willen kopen. En dan niet één, maar honderden!

De verzamelaar kwam de beeldjes persoonlijk ophalen vanuit Etten-Leur. Hij zei er al zo’n 200 verschillende versies van te hebben en alleen maar aapjes. Of hij iets speciaals had met het thema? Nee, hij vond ze gewoon leuk. Ooit begonnen met een enkel aapje was hij als vanzelf door blijven gaan met verzamelen. Als je er eenmaal een paar hebt ga je gewoon door. In Zwitserland zat iemand die er al een paar duizend verzameld had, maar dan ook ander figuurtjes dan alleen maar aapjes. Maar daar begon hij toch maar niet aan. Stel je voor, een paar duizend van die beeldjes in huis. Het moet wel leuk blijven, dat verzamelen.

Het eerste deel uit De goddelijke komedie van Dante is er nu ook als hack ‘n slash computergame op de Xbox 360 en PlayStation 3: Dante’s Inferno. Van boek rechtstreeks naar game, het is weer eens wat anders. Heb jij het boek gelezen? Nee, ik heb de game gespeeld.

DEN BOSCH – De politie maakte al wel eerder gebruik van Twitter om mededelingen of oproepen te doen, maar daar bleef het meestal bij. Vanwege alle verwarring rondom de valse bommelding in Den Bosch van afgelopen dinsdag en het feit dat men veel eerder dan nu een goed beeld had kunnen krijgen van de hele situatie als men alle berichten op Twitter had kunnen volgen, heeft men nu besloten daarvoor een nieuwe eenheid in het leven te roepen. Agenten van het Twittercorps zullen 24 uur per dag het nieuws op Twitter gaan volgen en daarnaast regelmatig veldwerk gaan verrichten. Met de oprichting van deze nieuwe eenheid zullen voorlopig 80 nieuwe banen geschapen worden. Met name ook vrouwen (Tweety’s) worden verzocht op deze functie te solliciteren. (bron: eigen bron).

Sinds een tijdje stopt er regelmatig eenzelfde fietser bij mijn flat. Hij staat dan even stil bij de onderdoorgang of in het parkje naast een prullenbak, haalt twee blikjes bier uit een pastic zak aan het stuur, klikt ze open en drinkt ze in een razendsnel tempo leeg. Dan gooit hij de blikjes in de struiken en fietst weer door. Iets minder gehaast, iets rechterop. Is hij op weg naar huis? Naar zijn werk?

Hij doet het allemaal overduidelijk in het geheim. De ander mag er niks van weten en er is vooral helemaal niks aan de hand. Ik heb hem nu al een aantal keren zo staan te bekijken. Zo eenzaam, dat beeld van die snelle drinker in het parkje met aan de ene kant de drukke weg vol auto’s en aan de andere kant een lint van fietsers op het fietspad. Net als een haas of ree in het veld of bos, zo heeft hij zijn eigen route door de stad. Van drinkplaats naar drinkplaats en altijd zorgen dat niemand je ziet.

Na de herrie van grasmaaiers en een tijdje later de bladblazers was het vanochtend de beurt aan de zuigwagen om me in alle vroegte met hoofdpijn wakker te laten worden. Maar als ze dan toch zonodig rond moeten rijden, kunnen ze dan niet ook meteen even de sneeuw mee opzuigen? Dat wit in de lucht en op de grond, ik kan er steeds moeilijker tegen. Ik ben niet de enige, iedereen klaagt hierover. En ik weet ook wel dat dat onzin is en typisch nederlands, maar een mens zou geen mens zijn als hij niet spontaan zou gaan nadenken over mogelijke oplossingen: vloerverwarming door heel de stad, van die terrasverwarmingslampen aan bomen en lantaarnpalen, groen pigment in de wolken injecteren zodat alles groen wordt in plaats van wit. Wetenschappelijk gezien is het allemaal mogelijk, nu de wil nog om het te doen.

De Tilburgse Kermis, het vreetfestijn Tilburg Culinair, het Festival van het Levenslied, en Tilburg heeft door het jaar heen nog veel meer schoans voor de Tilburger in petto. Als het een beetje tegenzit. De gemeente is serieus van plan te gaan praten met de organisatie van de Danceparade in Rotterdam nu het feest geen plek meer heeft in die stad. Tilburg zou dit als muziek- en evenementenstad en de zesde van Nederland ‘serieus moeten overwegen omdat de Dancepa­rade past bij het dna van Tilburg’…

Komend weekend en de paar dagen daarna is het weer carnaval. Nu ik wat meer aan de rand van de stad woon heb ik er niet meer zo heel erg veel last van, maar dat is weleens anders geweest. En als de Dansparade echt naar Tilburg zou komen wordt het toch eens tijd mijn dna te laten onderzoeken of het nog wel overeenkomt met dat van Tilburg. Al zolang ik in Tilburg woon, nu toch alweer zo’n 27 jaar, probeert de stad zich te profileren temidden van de andere grote steden van Nederland. De laatste jaren met een grote en prominente letter T verwerkt in allerlei beeldmerken. Maar helaas… Tilburg: T‘is niks en uT wordt niks.

De laatste tijd heb ik nogal last van horizonverschuiving. Je kent het wel als je gevoel zegt dat dat schilderijtje aan de muur scheef hangt, terwijl het in werkelijkheid (waterpas gebruiken) volkomen horizontaal hangt. In mijn geval begon het met het gevoel dat mijn beeldscherm aan de linkerkant altijd iets lager staat dan aan de rechterkant. Beeld een beetje kantelen helpt niet veel, tenzij ik flink overdrijf natuurlijk. Aan mijn bril kan het ook niet liggen. Die staat wel eens scheef op mijn neus, maar even een beetje douwen en buigen en hij staat weer min of meer recht, maar niet het beeldscherm. En foto’s die ik maak waarbij duidelijke horizontale lijnen aanwezig zijn moet ik bijna altijd op de computer corrigeren, en altijd moet ik daarbij het beeld iets naar rechts kantelen.

Op dit moment heb ik twee theorieën die dit zouden kunnen verklaren. De eerste is dat er helemaal niks mis is met mij, maar dat ik zo gevoelig ben dat ik de verschuiving van de polen van de aarde kan waarnemen. Nog vrij minimaal momenteel, maar ik zal via deze website een waarschuwing doen uitgaan als ik mijn beeldscherm 90 graden moet gaan kantelen om de tekst nog te kunnen lezen. De tweede verklaring die ik heb bedacht heeft te maken met een dominantie van mijn linkerhersenhelft. Deze heeft betrekking op het analytische, rationele. terwijl de rechterhersenhelft meer verantwoordelijk is voor een ruimtelijke en een meer creatieve manier van denken. Beide hersenhelften geven vorm aan een bepaalde persoonlijkheidstypering en ik zou mezelf dan te veel laten leiden door mijn linkerhersenhelft. Maar ik ben toch best wel creatief? Dus hoe zit het nu?

Op de website 123test staat een ‘breintest’. Hier kun je middels een vragenlijst achterhalen of je iemand bent die voornamelijk zijn rechter- of zijn linkerhersenhelft gebruikt. Erg handig. Alleen heb ik inmiddels een soort allergie ontwikkeld tegen vragenlijsten en hebben deze een verlammend effect op mijn beide hersenhelften. Al na tien seconden begin ik te staren en denk of zie ik niks meer. Dan begint het me een beetje te duizelen en moet ik me losrukken van het beeldscherm en een stukje gaan lopen door de flat. Waarmee ook meteen mijn vraag beantwoord is. De laatste paar maanden heb ik veel te veel nutteloze vragenlijsten in moeten vullen. ‘Hoe zou u uzelf…´, ‘Bedenk drie mogelijke…’, ‘Geef op een schaal van 1 tot 10…’, ‘Eens, oneens of weet niet’. Hou op!

Voor mij even geen vragenlijsten meer.

Het agrarisch nieuwsblad AGD komt vandaag met de prominente mededeling: ‘Nieuw monster overtuigend positief. Een nieuw monster, dat bij geitenhouder Smits in het Limburgse Belfeld is volgens het ministerie van landbouw zeer overtuigend positief.’

Als je je alleen maar zou laten leiden door de klank van de woorden zou je er nog bijna blij van worden. Positief! Overtuigend, dus zonder enige twijfel! Da’s pas goed nieuws!

De provincie zet in op de verplaatsing van deze bedrijven en vestiging van nieuwe bedrijven zo ver mogelijk van de bewoonde wereld. ‘Hoe dichter men bij het bedrijf woont, des te hoger het percentage zieken’, constateerde het RIVM afgelopen zomer. Deskundigen beschouwen een afstand van 500 meter in de toekomst als voldoende afstand tussen bedrijf en bewoning om de gezondheidsrisico’s te beperken.

Is dit de manier waarop we met onze natuur en de dieren om willen gaan? Dat we straks misschien her en der door het landschappelijke land bordjes tegenkomen met ‘Pas op! Gevaar voor de volksgezondheid!’? Idioot toch. Afgesloten en afgeschermde gebouwen, zo ver mogelijk van de bewoonde wereld, met boeren die straks misschien in pakken moeten rondlopen met gasmaskers. Het lijkt wel een enge toekomstfilm, maar we zijn zo gewend geraakt aan dit soort nieuws en feiten dat we ze als normaal zijn gaan beschouwen. En nu schijnen wilde zwijnen, reeën en edelherten mogelijk ook al besmet te zijn met Q-koorts. De letter ‘Q’ werd vroeger vaak gebruikt als synoniem voor ‘Qualiteit’. Nu meer voor ‘Quarantaine’ vrees ik.

Ziehier het laatste nog in levend zijnde lid van het Bah-volk. Ik zal geen traantje laten als ook die eenmaal verdwenen is.

Ergens halverwege de krant, een klein kopje met een beetje tekst daaronder: Het laatste lid van het Bo-volk is overleden op de Andaman eilanden, gelegen voor de kust van India. Men denkt dat het volk zo’n 65.000 jaar op die eilanden heeft geleefd, waardoor ze een van de oudste menselijke culturen op aarde zijn (geweest). Dat is nog eens wat anders dan ‘the great american people’, een sinds een paar honderd jaar samenlevend en samengeraapt zooitje van spanjaarden, engelsen, ieren, duitsers, nederlanders en wat nog meer. En wat een mooie korte naam: Bo. Twee letters maar. Het Bo-volk. Het volk van Bo. Zelf ben ik een Tilburger, afstammeling van de Sittardenaren, welke beiden onderdeel uitmaken van het volk der Nederlanders. Dat klinkt niet zo lekker als dat ik zou kunnen zeggen ‘Ik ben Bo’. Maar dat ben ik niet.

Bo-senior werd ongeveer 85 jaar. Nog al zoiets. Ongeveer 85 jaar, maar het zou ook 84 kunnen zijn of 86 en zelfs 80 of 90. Wat maakt het uit. Als lid van het volk der Nederlanders veel. Aanmeldplicht bij geboorte, naar school op je 4e, cito-toets op je 12e, leerplicht tot je 16e, rijbewijs op je 18e, uitstrijkje vanaf je 25e, 40-plusser vanaf je 40ste, aow op je 65ste. Het tijdstip waarop je sterft wordt zelfs op de minuut vastgelegd in een overlijdensakte. We meten te veel en leven te weinig. Bo-senior heeft geleefd, met de dag. Het feit dat ze op de foto niet zo heel erg vrolijk meer kijkt is begrijpelijk. Het is niet niks om het laatste nog in leven zijnde lid te zijn van een heel volk.

Toch opvallend dat in een tijd dat mensen steeds individualistischer worden en dat vooral ook van zichzelf vinden en daar heel erg trots op zijn, het geheel van ‘social networking’ steeds groter en diverser wordt. Hyves, Facebook, LinkedIn, Twitter etc. Iedereen wil erbij horen, gevonden worden, connected zijn met de rest. Het zoontje van vriend H. verwoordde het ook ongeveer zo nadat hij zich was gaan oriënteren op een vervolgopleiding. De leerlingen op die school onderscheidden zich door anders te willen zijn en er anders uit te willen zien dan alle anderen en dat is een voorwaarde als je erbij wilt horen en dat is cool. En ze hadden er trouwens ook echt vette computers, heel wat anders dan die trage zooi thuis. Dat waren de twee dingen die hem het meest waren opgevallen toen ik vroeg of het hem een leuke en interessante school leek. Eigenlijk is er wat dat betreft dus niet zo heel erg veel veranderd. En met mij ook niet. Ik wil er nog steeds graag bijhoren, maar het lukt me maar niet.

Al die arme vogeltjes en konijntjes. Waar moeten ze toch hun eten vandaan halen in de winter, zeker als er weken achter elkaar een hardnekkig pak sneeuw ligt? Ik weet wel dat de sneeuw inmiddels verdwenen is (zucht…), maar een paar dagen geleden nog niet. De vogeltjes in tuinen krijgen genoeg strooivoer, maar hoe zit het met hun soortgenoten in het veld? Die eten dus blijkbaar net als ons stevige winterkost in de vorm van (bevroren) wortels. Het veld waar ik deze foto maakte zat vol met oranje vlekjes. Ik weet niet of het door kraaien, konijnen of een ander dier komt, zo goed ben ik niet thuis in de natuur. Een groep staartmezen ben ik ook nog tegengekomen, maar die zullen het niet geweest zijn. Te zwakke snaveltjes voor winterpeen.

Toch knap van die beestjes. Een week geen Em-Té of Super de Boer en ik zou echt niet meer weten wat ik met mezelf aan moest wat betreft voedsel.

Ooit nog van plan blind te leren typen? Dan heb ik hier een goede en zeer goedkope oefentip. In plaats van een speciale hoes voor over je bestaande toetsenbord of je ogen dicht houden tijdens het typen kun je ook de bovenkant van je toetsenbord afschroeven. Ik deed dit zelf vanochtend in alle vroegte toen de letters ‘A’ en ‘Z’ constant bleef hangen/plakken. Het toetsenbord is inmiddels een jaar of 5 oud en de ruimte tussen de letters opgevuld met kruimels, stof en vooral nog heel veel haren van mijn helaas te vroeg overleden kat Mickey. Maar goed, zonder bovenkant blijf je zitten met een kaal toetsenbord zoals op de foto waarbij de toetsen wel nog gewoon werken. Dat wou ik maar even zeggen.

Daar zat ik op een gegeven moment toch echt aan te denken, alleen ken ik persoonlijk geen fietsendieven. Het had me een hoop werk kunnen schelen.

Bij het winkelcentrum waar ik altijd mijn boodschappen doe had ik mijn fiets zoals gewoonlijk vastgezet met twee sloten. Het gewone beugelslot en verder nog met een kabel aan het fietsenrek. Extra zekerheid kan geen kwaad, alleen heel vervelend als dan de sleutel van het kabelslot afbreekt en je de fiets niet even mee naar huis kunt nemen om daar het slot te verwijderen. Ik ben naar huis gelopen, wat gereedschap bij me gestoken en geprobeerd daarmee het slot open te krijgen. Flink zitten hameren, schroevendraaier in het slot geslagen, kabel proberen door te knippen. Het hielp allemaal niks. De fietsenmaker om de hoek mocht of kon mij niet verder helpen en adviseerde mij de politie te bellen. Ook die kon of mocht (of wilde) niks doen. Erg vervelend, want laat je goede fiets een nachtje bij een winkelcentrum staan en hij is óf door iemand meegenomen met wel het juiste gereedschap óf hopeloos vernield. Ik heb daarom nog maar een half uurtje extra zitten hameren en peuteren maar kon het slot met geen mogelijkheid open krijgen.

Uiteindelijk, na twee keer een half uur zitten klooien met hamer, schroevendraaier en diverse tangen, bleek de oplossing redelijk simpel: de ijzerzaag. Een kwartier duurde het om het kabelslot door te zagen. En tot een paar minuten voor het einde kon ik ongestoord mijn gang gaan zonder dat ook maar iemand een opmerking had gemaakt over mijn overduidelijke pogingen een fiets mee te nemen uit de stalling. ‘Lukt het een beetje?’ vroeg uiteindelijk een voorbijganger, en ik complimenteerde hem met die vraag. Eindelijk iemand die de vraag durfde te stellen, en eindelijk iemand die ik mijn setje sleutels mocht laten zien. De half afgebroken sleutel van het kabelslot en die andere die het beugelslot meteen open deed springen en daarmee mijn onschuld aantoonde. Want ondanks dat ik redelijk rustig en lakoniek bezig was het slot te vernielen, bleef ik toch de hele tijd denken: ‘Ik ben onschuldig, ik ben onschuldig en ik kan het bewijzen ook!’. Het is net zoiets als met dat elektronische poortje bij winkels. Je weet dat je niks te vrezen hebt omdat je niks gedaan hebt, toch ben je bang dat dat stomme ding zal gaan loeien en je terug moet om de inhoud van je tas te laten zien.

TILBURG – Tilburg wordt mogelijk de eerste Brabantse stad waar inwoners zelf geld bijdragen aan het behoud en de versterking van het platteland. Het principe van de spaarreke­ning van de Rabobank is extra rente bovenop de normale marktrente die mensen ontvangen. Die extra geld komt in een fonds waaruit met name boeren vergoeding krij­gen voor verfraaien van het land­schap, zoals aanleg van heggen en poelen, het onderhoud van bomen en het beheer van bloemrijk grasland (bron: Brabants Dagblad)

Moeten we hier iets achter zoeken of is het een heel mooi en eerlijk initiatief van de bank der boeren, de Rabobank? Of is het toch een manier om straks met geld van burgers de omgeving van (mega)stallen zodanig te verfraaien en te verbloemen dat ze door de bevolking als minder storend worden ervaren en de boeren dus rustig door kunnen gaan met het opschalen van hun bedrijf? Het zou me eerlijk gezegd niks verbazen.