SpoenkJack Tummers

Op de website van ‘Beleef de lente 2010′ kun je – zoals al eerder gemeld – via webcams beelden bekijken van de nesten van verschillende soorten vogels. Waaronder de nestkast van een torenvalk. Alleen, die is maar één keer komen opdagen. Aanvankelijk werd de kast ingenomen door een paar houtduiven, maar na een aantal weken zijn die weggejaagd door een stel kauwen. Daarna is die ene torenvalk nog even komen kijken, maar nu lijkt het er toch op dat de kast definitief het eigendom is geworden van de kauwen. Zelf vind ik dat prima. Houtduiven zie ik hier genoeg. Ook in de dakgoot van vriendin MT heeft zich een duif genesteld. Ben alleen bang dat die bij de eerstvolgende flinke regenbui via de regenpijp zal verdwijnen. De kauwtjes zitten dan hoog en droog in hun nieuwbouwhuisje.

Ik vind kauwen fascinerende vogels en vind het dus alleen maar leuk dat ik nu dagelijks even kan gaan kijken naar hoe de kauwen hun nest bouwen en hun jongen krijgen. En toch vind ik het ook raar. Net als bij sommige natuurdocumentaires krijg ik soms het gevoel dat ik hier niks mee te maken heb en inbreek in hun privéleven. Mensen willen altijd alles zien en alles weten. Waarom eigenlijk? Ik merk dat ik het soms veel fijner vind om iets te laten, niet te weten en niet te zien. Niet omdat het me niet zou interesseren, maar meer om mijn plek als mens weer even te kunnen voelen temidden van de mij omringende wereld en niet erboven. Vogels vind ik het meest fascinerend in de lucht. Een close-up van een koolmeesje is ook prachtig om te zien, maar dat is niet de manier waarop ik dit vogeltje met mijn eigen ogen en vanuit mijn eigen positie waarneem. Kennis, maar geen ervaring.

Volgens mij zitten we als mensen dikwijls te vaak bovenop en te diep in de dingen en zouden we er goed aan doen af en toe eens wat afstand te nemen. Als ik bijvoorbeeld gisteravond dat programma zie over ‘De perfecte mens’ met al zijn technologische ingrepen krijg ik sterk het gevoel dat het allemaal te snel gaat. Men spreekt dan over allerlei ingrepen die de mens beter en gezonder moet maken, terwijl het op mij overkomt als het oplappen van een verwaarloosde fiets. Het AMC gaat een kunstalvleesklier ontwikkelen om patiënten met suikerziekte te kunnen helpen. Dat is natuurlijk mooi, maar ik denk ook, wat triest dat dat nodig is.

Waar had ik het ook alweer over? Oh ja, de webkauwtjes.

NSI Holland te Wessem, Zuid-Limburg. Vanaf de snelweg richting Maastricht kun je het goed zien liggen, ter hoogte van de Claus Centrale. Een geraamte van ijzer dat me altijd al nieuwsgierig maakte naar het wat en hoe en dat ik altijd al eens heb willen fotograferen. Toch heeft het nog meer dan twintig jaar geduurd. Altijd op weg naar of van Sittard, nooit een geschikt moment om even te stoppen. Dan weer te moe, dan weer anders te laat op het afgesproken tijdstip van aankomst.

Het bedrijf zelf bestaat nog en doet aan zand- en grondwinning en produktie van nederlandse steenslag en brekerzand. Het hier gefotografeerde gedeelte wordt al jaren niet meer gebruikt en staat te koop. Wat iemand ermee moet is me een raadsel. Behalve fotograferen dan. Wat mij betreft mag het dan ook nu worden gesloopt.

Meer foto’s van NSI Holland »

Als je denkt dat het bijzonder en mooi is om bij dag en dauw op te staan en het bos in te lopen heb je het mis. Ene Miroslaw Swietek staat nog een paar uurtjes eerder op. Hij pakt dan zijn zaklampje, statief en fotospullen en loopt het bos in, op zoek naar insecten. Om een uur of drie ‘s nachts is het nog koud en vaak erg vochtig. Insecten zitten dan nog stil op een takje of blad, in afwachting van het verdampen van de dauw op hun kleine lijfjes en vleugels.

Ik kreeg deze link vanochtend doorgestuurd en werd er even helemaal stil van. Het lijken wel levende kroonluchters of beeldjes, ingezet met honderden diamantjes. Die kleine beestjes met hun druppeltjes water, mooier dan welk juweel ook. Schitterend mooi leven.

Meer van deze foto’s »

De kracht van Google zit volgens mij in het feit dat het niet alleen maar een leuke en niet al te serieus klinkende naam is maar meteen ook een werkwoord. Probeer eens te Bingen of te Ilsen. Lukt je niet. ‘Ik heb even gebingd maar kon niks vinden’. ‘Yahoo maar even als je er meer van wilt weten’. ‘Even Ilsen leverde honderden pagina’s op’. Dat klinkt allemaal niet, maar het klinkt wel goed als je zegt dat je hebt gegoogeld.

Ik heb besloten mijn foto’s in de albums toch maar wat groter te gaan maken. Tot nu toe waren ze steeds maar 530 pixels breed en dat vond ik tot nu toe voldoende groot. Maar de laatste tijd – en zeker op een wat groter beeldscherm – begon de kleine maat me een beetje te irriteren. Voor de albums ga ik foto’s daarom vanaf nu op 580 pixels opslaan. Dat lijkt niet zoveel verschil, voor de beleving echter wel. Denk ik. Nog groter en dan wordt het lastig om de foto’s op een beeldscherm met een resolutie van 1024 bij 768 pixels nog goed te kunnen bekijken.

Ik heb heel wat foto in de albums staan en het is geen doen deze allemaal opnieuw te gaan opslaan in de nieuwe resolutie. Voorlopig doe ik dit dus alleen maar met foto’s die ik nieuw toevoeg, en als ik wat tijd over heb zal ik beetje bij beetje ook – waar ik dat nodig vind – andere foto’s gaan omzetten naar de nieuwe maat.

Tot zover deze dienstmededeling.

In ‘Ons Brabant’ heeft men iets bedacht om Brabant ‘op de kaart te zetten’. Even niet denken aan de vee-industrie en het debat over de megastallen. Positief denken en mensen weer naar Brabant lokken in plaats van ze wegjagen vanwege een risico op Q-koorts. Het initiatief heet ‘Dan denk je aan Brabant’. Vijftien ondernemingen uit Brabant gaan werken aan ‘Merk Brabant’ door samen te gaan werken bij het uitdragen van het gedachtegoed wat Brabant en de Brabanders zo uniek maakt.

Ik kon het even niet laten… Vooral bij het lezen van het websiteadres ‘www.dandenkjeaanbrabant.nl‘ schoot spontaan een alternatief door me heen: www.datdankjeaanbrabant.nl’. En dat ziet er dan ongeveer uit zoals op de door mij bewerkte foto.

Er zijn van die ochtenden dat je je als burger volslagen machteloos voelt en het vertrouwen in een goede afloop volledig dreigt te verdwijnen. Je kunt er de kranten op naslaan:

DOHA – Bijna alle voorstellen ter bescherming van wilde dieren zijn verworpen op de Citesconferentie in Qatar, die gisteren is afgesloten. Een handelsverbod is afgewezen voor vijf haaiensoorten, ijsberen, bloedkoraal en de blauwvintonijn. Deze laatste stond hoog op de agenda, omdat de tonijn door extreme overbevissing in het voort bestaan wordt bedreigd.
ZIERIKZEE – Kreeftenvisser Jan haalt de eerste Oosterscheldekreeften van dit jaar binnen. Commissaris van de Koningin Karla Peijs nam de eerste kreeft in ontvangst waarna chefkok van restaurant De Korenbeurs in Kortgene de kreeft bereidde.
DEN HAAG – Minister Gerda Verburg van Landbouw heeft besloten om de strenge eisen die in 2013 van kracht worden voor dierenwelzijn en de uitstoot van ammoniak op de lange baan te schuiven. Deze beslissing trekt mogelijk een streep door de zogenaamde ‘afwaartse beweging’ die de provincie Noord-Brabant voor ogen heeft en die afgelopen vrijdag onderwerp van gesprek was tijdens het debat over de megastellen.

Handel blijft handel en de toestand van de wereld uitgedrukt in geld. Gisteren nog liep ik zielsgelukkig door een stukje natuur in de buurt van Tilburg. Het stelde niet zoveel voor, die natuur, maar toch was ik blij met het zien van ieder stukje nieuw fris levend groen. Maar nu, bij het lezen van de krant, lijkt het wel alsof iemand me achterna gelopen is en ieder stukje groen achter mijn rug om heeft afgeknipt. Er wordt flink gesnoeid deze lente, maar niet op de juiste plekken.

De paddentrek is in volle gang, en zo ook in Oisterwijk. Komend weekend wordt nog een flinke overtocht verwacht en dan wil ik nog even gaan kijken. Gisteren was ik ook in de buurt maar toen waren er niks geen padden te zien, alleen maar een paar hele platte.

Vanavond was Job Cohen in Tilburg. Hij was op bezoek bij de afdeling Tilburg van de PvdA om te leren van het succes van ‘onze Jan’. In tegenstelling tot veel andere gemeenten in Nederland is het lijsstrekker Jan Hamming namelijk gelukt om in Tilburg geen zetels te verliezen. En Job wil wel eens weten hoe Jan dat gedaan heeft.

Iedereen was welkom om de ontmoeting tussen Job en de plaatselijke PvdA bij te wonen en aanvankelijk was ik ook van plan even te gaan kijken, al was het alleen maar om Job te vragen of hij misschien niet ook even naar de oppositie in Tilburg wilde kijken. Ik heb namelijk zo het idee dat daar ook heel wat uit af te leiden valt…

Lekker, zo’n eerste echte lentedag. Als twee oudjes fietsend door de Oisterwijkse bossen, hier en daar even stoppen om iets te drinken, geitjes en herten wat gras voeren en gestoken worden door een hommel. Dat laatste is ook onderdeel van de lente en de zomer. Je hoort me echter niet klagen. Ik vond het maar wat leuk die kleine hommeltjes bezig te zien tussen de krokussen. Ik dacht nog, kon ik er maar eentje even aaien, waarop ik acuut gestoken werd door een van hen. Maar dat geeft niet, ik ben maar wat blij dat ze er weer zijn en ben vast van plan deze lente heel goed in me op te gaan nemen.

Zou een leuke titel kunnen zijn voor een kinderboek. Naast mijn freelance werk wel nog op zoek naar een parttime baantje, kom ik een vacature tegen van een particuliere kliniek die vraagt naar een proctoloog en een fleboloog. Vanwege mijn medische achtgergrond (B-verpleegkundige) dacht ik de meeste termen wel zo’n beetje te kennen. Deze twee echter niet. Ik heb ze even gegoogeld en nu weet ik ook waarom:

Proctoloog = beoefenaar der wetenschap omtrent het rectum.
Fleboloog = beoefenaar der wetenschap rondom spataderen en oedeem.

Een proctoloog had dus evenzogoed een rectoloog kunnen heten, maar dan was iedereen tijdens een feestje in de lach geschoten en dat willen we niet hebben. ‘Ah, dus u bent eigenlijk een anusje van alles?’ De fleboloog komt er beter van af. Fleb komt van Phleps, grieks voor ader.

Zo, weer wat geleerd op deze vroege ochtend. En dan zijn er nog mensen die beweren dat veel achter de computer zitten niet goed voor je is.

Het zou een mooie titel kunnen zijn voor een boek of film. In werkelijkheid was het een klein voorvalletje in de supermarkt. Een slonzig geklede en overduidelijk dronken man stond te wachten bij de kassa. Achter hem stond een man in driedelig pak en met glanzende zwarte schoenen en met een enorme krabpaal in zijn armen. Ik keek achterom naar de rij met kattenvoer, op zoek naar nog meer krabpalen, maar zag alleen maar zakken met kattenvoer. De dronkaard maakte er een opmerking over waarop de keurig geklede man antwoordde dat hij dat ding altijd bij zich droeg, waar hij ook naartoe ging. Gedurende een vijftal minuten kletsten en grapten de twee lekker door en namen voorbij de kassa afscheid van elkaar alsof ze elkaar al jaren kenden.

Citylights van Chaplin schoot even door mijn hoofd vanwege de vriendschap tussen de zwerver en de miljonair, en ook een aflevering met de Vieze Man die ik in gedachten voor me zag maar die in werkelijkheid nooit gemaakt is: ‘Lekker hè, zo’n krabpaal!’. Het was zo mooi om te zien dat ik helaas hun gesprekje zelf niet meer gevolgd heb. De dronken man met lang grijs haar en de man in pak met glad achterover gekamd haar, minstens twee koppen groter. Alsof er even een scheurtje was ontstaan in de gangbare manieren van contact tussen gangbare groepen mensen.

Nog een scheurtje: De gek.

De haven van Antwerpen is voor vriend P. en mij de laatste tijd een bron van inspiratie en plezier. Regelmatig keren we er naar terug en kiezen dan steeds een nieuw stukje om te verkennen en te fotograferen. Soms kunnen we dichtbij de haven komen en de gebouwen, soms moeten we genoegen nemen met een plaatje gemaakt door de spijlen van een hek of moeten we op goed geluk de camera boven ons hoofd en de schutting houden. Dat handige keukentrapje achter in de auto, dat zijn we tot nu toe steeds vergeten mee te nemen.

Haven Antwerpen »

De lammetjes zijn er weer, maar de meesten zitten verpakt achter plastic. Vanwege de Q-koorts zijn boeren verplicht om schapen die lammeren achter en onder plastic te houden zodat het soms lijkt of ze in quarantaine in een tentenkamp zitten. Dat maakt de beleving van de lente toch net even iets anders dan voorgaande jaren.

Bij de gemeenteraadsverkiezingen had de VVD in Tilburg de tekst ‘Duidelijk. VVD’ op haar posters staan. Duidelijk wat? Op hun website stond te lezen: ‘VVD Tilburg zet in op veiligheid, economie, integratie en bereikbaarheid’. Veel te algemeen. Nu de verkiezingen achter de rug zijn heeft de VVD daarom gemeend die duidelijkheid toch nog even te moeten verduidelijken. Ze hebben een nieuwe poster over de oude heen geplakt met de tekst ‘Regel 2: Zie regel 1′. Maar als er twee regels nodig zijn om duidelijk te maken dat één regel voldoende was, dan was de eerste regel dus blijkbaar toch niet zo duidelijk en word je dus eigenlijk van het kastje naar de muur gestuurd. En twee regels zijn duurder dan één regel. En om de kiezer voor dom uit te maken vind ik ook niet prettig en behoorlijk arrogant. Er is geen regel 2, lees regel 1 nog maar eens. Sukkel!

Het Burgerinitiatief Megastallen Nee. Ruim 33.000 handtekeningen waren ervoor verzameld en vandaag was het debat hierover in de Provinciale Staten van Brabant. Ik ben er de hele dag geweest en heb wat foto’s gemaakt voor de Partij voor de Dieren. ‘s Ochtends begon Sonja Borsboom van het comité Megastallen Nee met haar verhaal. Vlak voor het einde werd het haar bijna even te veel. Zo lang en zo hard gewerkt voor dat moment, voor dat debat. Ik kan het goed begrijpen. Daarna kwamen de andere partijen aan het woord en leek het wel weer gewone politiek te worden. Veel woorden die steeds opnieuw gebruikt werden maar dan in een andere volgorde. Net als een computerprogramma dat op basis van een reeks woorden steeds ‘nieuwe’ zinnen kan contstrueren. En dan het CDA die bij monde van Conny Kerkhof het ‘uitermate belangrijk vindt dat…’. Ik heb het haar ik weet niet hoe vaak horen zeggen. Maar wat er nu zo ontzettend belangrijk was heb ik niet kunnen onthouden. Volgens mijn moeder zal het dan ook wel niet zo belangrijk zijn geweest.

Ik vind politiek leuk, interessant, en een noodzakelijk kwaad. Maar het is niet mijn ding. Vroeger op school ging ik naar buiten zitten kijken als ik iets niet interessant vond, wat nogal vaak voorkwam. Nu kijk ik door mijn camera. Als je het zo bekijkt is mijn fotocamera misschien wel mijn middel om toch nog een beetje bij de les te kunnen blijven.

Ik begrijp eerlijk gezegd al die ophef niet rondom dat blad Gerda. Ik heb het eens doorgebladerd en het heeft werkelijk helemaal niets om het lijf.

Niet slecht, voor een bushalte. Heel wat beter dan die gladde bakjes, metalen roosters of ijskoud beton. Als je er nog eens in wilt zitten moet je wel snel zijn. Ze stonden vanmiddag nog aan de achterzijde van het winkelcentrum aan het Paletplein in Tilburg West.

BREDA – Een viertal dieven is gisterenavond met diverse verwondingen opgenomen in het plaatselijke ziekenhuis nadat ze slaags waren geraakt met elkaar. Om acht uur ‘s avonds beroofden ze in de binnenstad een man van zijn mobiele telefoon waarna ze ruzie met elkaar kregen over wie de telefoon mocht houden.

DEN HAAG – Het alarm dat het Ministerie voor Volksgezondheid afgelopen week had afgekondigd is weer ingetrokken. Het alarm werd afgegeven na opvallend veel meldingen van plotseling optredende verschijnselen van de ziekte van Parkinson. Vooral bejaarden met ondergewicht kwamen soms hevig trillend over de drempel bij de huisart. De oorzaak blijkt nu echter te liggen aan de nieuwe mobiele telefoon van het merk Solid. De hoogst gemeten trilling kwam overeen met waarde 6 op de schaal van Richter.

Zucht… De oplettende bezoeker/kijker die ofwel gisteravond laat danwel vanochtend vroeg een bezoekje bracht aan mijn site zal opgevallen zijn dat ik een nieuwe indexpagina (openingspagina) had gemaakt die me vanochtend vroeg weer snel uit bed deed springen om hem te veranderen. Ik was er dus allesbehalve gelukkig mee. Voor anderen kan ik makkelijk een wat zakelijker website maken en vind ik het ook geen probleem om webteksten te bedenken die de marketing te goede komen, voor mezelf blijkt dat toch heel wat lastiger te zijn. Zeker als het om een aanpassing gaat aan een website die al negen jaar bestaat. Ik heb hem dus weer veranderd en teruggebracht tot het minimale. Beter zo, en toch nog functioneel. Nieuwe bezoekers kunnen nu meteen doorklikken naar ‘fotografie’ als ze alleen maar de foto’s willen bekijken of naar ‘websites’ als ze willen zien wat voor website ik voor ze zou kunnen maken. En meer moest het ook niet zijn.

En dan denk je dat je klaar bent, maar…

• de navigatie tussen de verschillende maanden werkt nog niet
• de vervolgpagina’s onder ‘fotografie’ en ‘websites’ moeten nog
• de verzameling foto’s is al aardig uitgedund, maar het zijn er nog steeds veel en veel te veel…
• het goed categoriseren van foto’s blijkt nog steeds erg lastig te zijn
• ik twijfel of ik nu wel zo blij ben met het resultaat
• maar een mens moet nu eenmaal iets te doen hebben

Even een paar korte mededelingen:

1. Ik ben bezig met het veranderen en opschonen van de fotoalbums. Anders indelen, weg wat weg kan, albums hernoemen en dergelijke. Daardoor zal het regelmatig voorkomen dat aan de rechterkant vier nieuwe fotootjes verschijnen die in werkelijkheid helemaal niet zo nieuw zijn. Dat ligt aan de manier waarop het programma werkt en kan ik ook niks aan veranderen.
2. Omdat ik op mijn site duidelijker naar voren wil laten komen dat ik ook freelance fotograaf en websitebouwer ben, heb ik besloten de startpagina te gaan wijzigen. Straks krijg je eerst een pagina te zien met daarop een paar keuzes, waaronder die van weblog. Als je alleen maar geïnteresseerd bent in wat ik te brabbelen heb en je hebt mijn website bij je favorieten staan, doe dit dan opnieuw zodat de link geüpdate wordt. Op die manier zul je ook straks rechtstreeks op deze pagina terecht kunnen komen.

In Rijen (Noord-Brabant) staat een behangfabriek van een firma met de naam Rath en Doodeheefver die momenteel gesloopt wordt. Geen idee of die firma op de een of andere manier nog bestaat, maar waarschijnlijk niet: ‘Behangselpapierfabriek Rath & Doodeheefver te Rijen, voorheen lederfabriek ‘Noord-Brabant’ (1911). In 1944 is de fabriek uitgebrand na een bombardement en volledig nieuw opgebouwd. De sloop van de fabriek is gestart in februari 2010 en zal plaatsmaken voor appartementen en woningen. Alleen de uit 1910 stammende schoorsteen en de watertoren zullen blijven staan…’

In januari ben ik er nog even foto’s wezen maken en ook van de sloop zal ik nog wat plaatjes proberen te schieten. Het gebouw zelf was niet zo interessant, niet qua architectuur in elk geval. De binnenkant echter des te meer.

Klik hier voor meer foto’s »

Zomaar even een bloemetje voor op mijn website. Eigenlijk hou ik helemaal niet van snijbloemen, maar eerlijk is eerlijk, een huis kan er heel erg door opvrolijken. En een website dus ook.

Vannacht was een drukke en afwisselende nacht. Op de motor moest ik plotseling naar het ziekenhuis omdat een oom – net als mijn vader een tijdje geleden – overleden was. Ik werd echter opgehouden omdat ik nog bezig was met het maken van een ingewikkeld cadeau voor een vriend (drie cadeau’s zelfs). Toen ik daarmee klaar was kwam ik nog een professor tegen die mij meenam naar een fascinerende expositie en we hebben daar nog een tijdje met elkaar gekletst over een gedachte die me de laatste tijd nogal bezighield en die perfect aansloot bij zijn onderzoeken. Nog steeds was ik niet aangekomen bij het ziekenhuis want daarna kwam ik nog Prince tegen met zijn nieuwe vriendin die mij meenam naar diens vakantiehuisje, op een afstand van ongeveer negenhonderd mijl van Minneapolis (heb ik hem nog gevraagd). De vriendin van Prince was er een van twee. Tweelingzussen waarvan ik te weten kwam dat er een haast briljant te noemen was en de ander zwakbegaafd. Het werd me in dat gesprek niet echt duidelijk wie van de twee Prince nu eigenlijk aan de haak had geslagen. Toen ik na al deze omzwervingen eindelijk arriveerde in het ziekenhuis zat mijn oom een beetje verbaasd om zich heen kijkend rechtop in bed terwijl twee van zijn kinderen bezig waren met het opruimen van de kamer.

Vreemde ervaringen en je kunt ervan denken wat je wilt, saai was het in elk geval niet. We moeten gewoon vooral veel blijven dromen. Ook overdag.

Via de website www.politiekebarometer.nl krijg ik regelmatig een overzicht per mail van de zetelverdeling tussen politieke partijen mocht er nu gestemd mogen worden. Leuk om te volgen, en natuurlijk hou ik het aantal zetels van de Partij voor de Dieren altijd goed in de gaten: altijd twee, soms even drie zetels.

Er beginnen dingen te veranderen na de val van het kabinet. Het CDA daalt, de PvdA stijgt een beetje. Ik heb even alles zitten optellen en ben tot de conclusie gekomen dat als de PvdA, de SP, GroenLinks, D66 en – vooruit dan maar – de Christenunie samen zouden willen werken, ze gezamenlijk op een totaal zouden uitkomen van 74 zetels. Net niet genoeg, maarrrrrr… met de twee zetels van de PvdD erbij wel! Het lijkt me dat ze dit maar eens moeten proberen. Het is weer eens wat anders om het CDA buiten de regering te houden – zo slecht was Paars helemaal niet – en erger dan de afgelopen jaren met Balkenende kan het toch niet worden.

Binnenkort zet ik weer een poll op mijn site. Dit keer met de vraag waar je straks bij de landelijke verkiezingen op denkt te gaan stemmen. Ik ben best wel nieuwsgierig wat de politieke achtergrond is van mensen die mijn site regelmatig bezoeken.

Een verkiezingsbord in Tilburg is helemaal met zwarte verf overschilderd en voorzien van de tekst ‘En nu samen!’. Ik vind het wel een aardig initiatief. Afgelopen zondag was ik even in de binnenstad voor het plaatselijke verkiezingsdebat in popcentrum 013. As ik dan al die mensen zo samen zie, allemaal met hun eigen ideeën maar wel met hetzelfde doel, geeft me dat altijd een gevoel van saamhorigheid. Dat heb ik ook als ik morgen naar de stembus ga. De mensen aan de tafel waar je je stembiljet moet inleveren en iedereen die me passeert en zijn stem al heeft uitgebracht, ik begroet ze allemaal net wat vriendelijker dan ik anders misschien zou doen. Op die dag heeft iedereen precies één stem te verdelen. De bankdirecteur en de stratenveger, op de dag van de verkiezingen zijn we allemaal even gelijk.

Politiek kan erg vervelend zijn en echt iets om slechte zin van te krijgen of een hartinfarct, maar kijk naar al die mensen samen in zo’n grote zaal en je zou ook iets kunnen voelen dat haast lijkt op een gevoel van vertedering. Al die mensjes met hun uigesproken meningen, ze zitten daar toch allemaal omdat ze weten dat ze het toch samen zullen moeten doen. In eigen stad of eigen dorp, in het eigen land en op onze eigen aarde.

Vanonder de sneeuw en door de modder, de eerste tekenen van de lente. En op de website www.beleefdelente.nl zijn vanaf nu, net als voorgaande jaren, de vogeltjes weer te volgen: ‘De webcams van Vogelbescherming Nederland kijken dit jaar live mee in de nesten van oehoe, ooievaar, steenuil, torenvalk, boomklever, boerenzwaluw, kerkuil en koolmees. Geopend 7 dagen in de week, 24 uur per dag’. Ik vrees dat ik de komende weken en maanden weer vaak achter de pc zal zitten.