Een vrouw houdt een bouwtekening in haar handen van hoe de nieuwbouwwoningen er op die plek straks uit gaan zien. Haar man kijkt de andere kant op. Zo groot zal straks hun nieuwe woning zijn. Beiden glimlachen en ze zien er welvarend en gelukkig uit. Maar schrik niet. De man en vrouw die je hier ziet zijn van hout. Ongeveer 3cm dik en van multiplex en opgebouwd in drie delen. Zo snel heb je de wereld niet veranderd en verbouwd.
Je kent het wel. Je belt voor informatie en wordt eerst een tig aantal keren doorverbonden voor je de juiste persoon te pakken hebt. De laatste dagen heb ik weer aardig wat minuten in de wacht gestaan of kreeg opeens weer de receptioniste te pakken. Voor de verkiezingen van de Tweede Kamer ben ik ook dit jaar weer de contactpersoon in Midden-Brabant voor vrijwilligers die meehelpen met plakken en flyeren voor de Partij voor de Dieren. En voor het plakken bel ik altijd even met de verschillende gemeenten voor de meest recente lijst met locaties van de plakborden.
Hoe groter de gemeente hoe vaker je wordt doorverbonden en hoe vaker je iemand hoort zuchten en zeggen ‘Oei… Dat weet ik niet. Heeft u een momentje?’ Je zou toch denken dat ze die informatie op hun website zetten of dat er één iemand contactpersoon is voor alle zaken omtrent de verkiezingen. Blijkbaar niet. Maar hoe kleiner de gemeente hoe duidelijker het wordt. En hoe persoonlijker. ‘Oh, dan moet je waarschijnlijk Kees hebben.’ Vervolgens hoor je haar roepen: ‘Moniek! Zit Kees in z’n kamertje!?’. Waarna je Kees aan de telefoon krijgt die duidelijk hoorbaar het laatste stukje van een boterham zit weg te werken.
Hoe kleiner de gemeente of instantie, hoe sneller je de juiste persoon te pakken hebt. Een groot voordeel als je mij te spreken wilt krijgen. Bel je mij, krijg je mij. Tenzij ik even een boodschapje aan het doen ben of geen zin heb dat ding op te nemen. Maar dat is dan juist ook goed. Dan zou er van een ‘verbinding’ toch geen sprake kunnen zijn.
In de NRC van gisteren, een artikel waarin ruim 100 hoogleraren gezamenlijk stellen: maak einde aan intensieve veehouderij. Dat werd tijd. Er wordt al zolang gediscussieerd over dit thema dat het wel lijkt alsof de enige vorm van duurzaamheid die op dit moment aanwezig is binnen de landbouwsector die van weerstand is.
Het volledige artikel is te lezen via de website www.duurzameveeteelt.nl. En een leuk ontwerp trouwens voor die website, met die twee handjes aan weerzijden van het ‘papier’. Ik heb nog even razendsnel met de scrollbalk naar boven en beneden zitten bewegen om te kijken of de vingers dan niet vuurrood worden door de wrijving. Maar dat is niet het geval. Misschien als de website straks wat interactiever wordt.
Gisteren was het partijcongres van de Partij voor de Dieren. Als ik van tevoren had geweten dat het zo’n interessante dag zou worden had ik me er wel voor ingeschreven. Maar ik wist het niet. Wat ik wel weet, ook al ken ik nog niet alle bijzonderheden van het meningsverschil tussen Marianne Thieme en Esther Ouwehand, is dat enige wrevel binnen de partij niet uit te sluiten was. Maar welke (beginnende) politieke partij is er ooit wel zonder interne strubbelingen vanaf gekomen?
Het probleem is volgens mij, en dat is ook meteen de meerwaarde van deze partij, dat de Partij voor de Dieren niet alleen maar een politieke partij is maar ook een beweging. Wat mij betreft momenteel nog de enige partij die bestaat op basis van een principe, een ideaal, een ethisch besef (even de Christelijke partijen buiten beschouwing gelaten). Daar staat iedereen in de partij en alle leden en sympathisanten achter. Alleen is er ook nog die stugge werkelijkheid: de regeltjes en de bureaucratie van de politiek. Dat maakt het soms voor de Partij voor de Dieren lastig om te functioneren. Hoe kun je je best doen voor iets betere regels voor veevervoer terwijl je eigenlijk diep van binnen weet dat het hele idee van dieren (over grote afstanden) vervoeren idioot en onethisch is.
Esther en Marianne. Ik heb Esther altijd als de betere politica gezien, Marianne als een van de mensen die de beweging in gang hebben gezet. Om die reden zou ik zelf het liefst een soort tweedeling zien binnen de partij. Binnen een bedrijf bestaan er vaak divisies. De ene divisie houdt zich bezig met logistiek en productie, de ander met marketing en reclame. Zoiets zou binnen de Partij voor de Dieren ook moeten gebeuren: Marianne en Nico Koffeman staan voor de beweging, en Esther Ouwehand en anderen doen in de tussentijd wat mogelijk is binnen de grenzen van de politiek. De hele actie om ‘Esther op 2′ te krijgen had wat mij betreft net zo goed ‘Esther op één’ mogen zijn. En nummer twee (en hopelijk nummer drie) zouden dan ook mensen moeten zijn die goed kunnen functioneren binnen een politieke omgeving. Daar is Marianne namelijk in mijn ogen helemaal niet zo geschikt voor. Geeft allemaal niet want zij heeft weer andere kwaliteiten. Maar laat hij/zij doen wat hij/zij het beste kan.
Marianne Thieme moet dus uit de fractie en in die zin ook uit de politiek en zich helemaal gaan bezighouden met de beweging. Films maken, lezingen geven, reizen, contacten leggen met andere organisaties in binnen- en buitenland. En Esther Ouwehand geeft vorm aan de partij binnen de politiek. Daar is de partij aanvankelijk ook voor opgericht en dat kan Esther verschrikkelijk goed. De partij en de beweging. Eigenlijk een perfecte combinatie. Esther op één en Marianne op één. Waarom niet?
Zojuist heb ik de website van Henk de Jong online gezet. Henk is beeldend kunstenaar en een goede vriend van me (die opmerking levert me zeker weer een pilsje op…). Voor deze website ben ik uitgegaan van mijn eigen website voor wat betreft de presentatie van de foto’s. Uiteraard met de nodige aanpassingen. Hij is nog niet helemaal af, maar daardoor wel een mooie stok achter de deur voor Henk om ook zijn andere werk zo snel mogelijk te gaan toevoegen, waaronder tekeningen en fotografie.
In het kader van de week van de biodiversiteit kunnen inwoners van Tilburg meedoen aan de verkiezing van ‘Mooiste boom van Tilburg’. Aanvankelijk wilde ik een foto opsturen van een jonge spruit. Een of ander piepklein en verdekt opgesteld boompje onder het mom van ‘de jeugd heeft de toekomst’. Waarom moeten het ook altijd grote dikke beuken of eiken zijn die dit soort verkiezingen winnen? Bij voorkeur wanneer ze ook nog eens midden op een plein staan, naast een kerk of in het stadspark. Toch heb ik uiteindelijk maar gekozen voor de mispel in ‘mijn eigenste’ parkje, want:
Hij/zij zag me en maakte zich sierlijk doch zeer snel uit de voeten/poten.
Bij het tankstation kreeg ik een gratis zakje water. Waarschijnlijk een nieuwe manier om straks water te kunnen gaan verkopen nu men de fabrikanten heeft gewezen op de enorme verspilling van energie en materiaal bij de productie van de plastic flesjes met water. Maar die hadden wel weer als voordeel dat je ze makkelijk open kon krijgen. Het plastic zakje heb ik uiteindelijk uit ergernis maar de schaar ingezet en laten leeglopen in de wasbak van het aanrecht. ‘Tear and sip’ stond er op het lipje geprint, en met een pijl die duidelijk naar boven wees. Ik heb ‘gepulled’ en ‘geteared’ maar kreeg het met geen mogelijkheid open. Wel met schaar, maar die heb je niet altijd bij je. Je zult maar erge dorst hebben.
In de media komen steeds meer mensen naar voren die zeggen vroeger seksueel misbruikt te zijn door de kerk. Nou ja, niet de kerk natuurlijk. Dat is maar een idee of een geheel van bakstenen en leem. Het zijn sommige priesters die destijds verward zijn geraakt door overmatig gebruik van ‘het lichaam van God’ en ‘in hem, met hem en door hem’. Het is niet alleen maar het spirituele en het geestelijke dat de klok slaat in de kerk. De kerk is wel degelijk ook heel aards en kan zelfs op een opiumachtige manier heel bedwelmend werken. Met of zonder gebruik van wierook en wijn.
Het is allemaal heel erg, maar wat moet je er nu mee? Een officieel excuus door de paus? Of zoals sommigen zeggen ‘alleen maar door een ruimhartige financiële vergoeding’? Dat laatste klinkt me weer vertrouwd in de oren. Geld. En als er geld bij komt kijken wordt het ook weer uitkijken naar mogelijke oplichters. Zij die beweren maar niet leden.
Zelf heb ik vroeger ook nog een tijdje voor de kerk parochieblaadjes rondgebracht. Ik zit me nu sinds deze week hard af te vragen of ik ook iets meegemaakt heb. Als we klaar waren met onze wijk kwamen we samen in een achterkamertje van de kerk waar we met een soort zeef de verschillende muntjes sorteerden. De dubbeltjes waren het kleinst en kwamen in de onderste schaal terecht, de kwartjes een schaal daarboven, daarboven weer de stuivers en helemaal bovenin bleven dan de guldens en daalders over. En af en toe kwam de pastoor kijken. Maar bleef het bij kijken vraag ik me nu af.
Ik weet het nog niet. Het is allemaal alweer zolang geleden. Maar als ik me niks meer kan herinneren kan ik misschien wel kijken of ik niet toch iets kan verzinnen. Iets van seksuele toespelingen kan ik er altijd van maken, en dat die mijn hele puberteit hebben beïnvloed en mijn vertrouwen in de mens. En anders kan ik het altijd nog werpen op kinderarbeid. Ouder dan een jaar of acht kan ik niet zijn geweest. En dan met contant geld over straat moeten lopen. Onverantwoord gewoon.
Niet de vliegen die om je oor zoemen of tegen een raam omhoog kruipen, maar vliegen met vliegtuigen. Dat was de titel van een artikel in de krant en men vroeg zich af waar we in deze tijd nog zouden zijn zonder het vliegen. Zelf vraag ik me af of het nu echt zo erg zou zijn als we een jaartje alle vliegtuigen aan de grond lieten staan. Een jaartje geen muzikale grootheden in je favoriete concertzaal en voor de verandering eens een zomer doorbrengen op de stoep voor je eigen huis? So what!?
Ik wil geen site worden die tips gaat geven over computergebruik. Dat soort websites zijn er al meer dan genoeg en veel beter en gedegener. Toch wil ik hier wel even kwijt hoe ik tegenwoordig mijn ochtenden begin. Met koffie en een stukje peperkoek voor de inwendige voeding, en feeds voor de mind. En dat is eigenlijk nog leuker dan de krant lezen. Ik heb gemerkt dat er genoeg mensen zijn die weten wat feeds zijn, maar blijkbaar ook nog heel veel mensen niet. Vandaar dit stukje.
GroenLinks in Tilburg heeft iets unieks bedacht: Smulgroen. ‘Inwoners in parken, het bos of gewoon langs het fietspad moeten daar kunnen stoppen om een framboosje, een braam, noten, bessen, appels of vijgen te rapen of te plukken. Wethouder Marieke Moorman (PvdA, milieu) stemt in met het plan dat GroenLinks daar maandagavond in de raadsvergadering voor indiende.’ (bron: Brabants Dagblad).
GroenLinks heeft duidelijk een paradijselijke lente voor ogen. Nieuw is het echter niet. Her en der in de stad kon men al langs de straat of in het bos melk en aardappels op die manier tot zich nemen. Melk in de vorm van ijsjes met slagroom en aardappels heerlijk gefrituurd in een bakje of puntzak. Lekker smullen in de open lucht. De vogels zullen er straks blij mee zijn.
Afgelopen weekend was er weer een hondenshow in Goes. Pardon, ik bedoel natuurlijk een Dogshow. De inschrijving stond namelijk ook open voor buitenlandse deelnemers, hoewel ik behalve Belgen alleen maar hier en daar een beetje duits heb horen praten. Waaronder door mijzelf toen ik een dame met hond vroeg iets dichter bij een lichtvlek op de grond te gaan staan. ‘Können Sie bitte ein bisschen mehr hier gehn stehen, damit ich Sie fotografieren kan mit dem… ‘ en ik wees met mijn voet op de schaduw op de grond. ‘Schatten meinen Sie?’ ‘Ach ja, dem Schatten’. Ik was vroeger dan wel redelijk goed in duits, ik moet er toch altijd weer ‘ein bisschen inkommen’.
Klik hier voor een selectie op Spoenk.
De rest heb ik zoals ook vorige keer op Oypo gezet.
De tuin van vriendin MT ziet er momenteel niet uit. Een geheel van groen aangeslagen en verzakte stoeptegels en klinkers, onkruid dat zich omhoog wurmt via de voegen, één boom die we net gesnoeid hebben en waarbij het nog maar de vraag is of we dat goed hebben gedaan, en rondom lelijke stenen schuttingen die je alleen maar in oude volksbuurten tegenkomt. En toch is het – in potentie – ook een hele mooie en vooral ook grote tuin.
Je moet ergens beginnen, en dus hebben we drie stoeptegels langs een rand verwijderd en daar een paar viooltjes geplant die een stukje verderop als onkruid omhoog leken te schieten tussen de voegen. Het stelt nog niet veel voor, maar toch zou je het al een tuintje kunnen noemen. En helemaal zelf gedaan. Rob Verlinden kan mooi thuisblijven met zijn tuinruimers.
Ik kwam terug van boodschappen doen, op de fiets. Voor mij fietste een meisje van een jaar of heel wat jonger dan ik. Gympies, legging, kort rokje, spijkerjasje en lange blonde haren. Een algemeen voorkomende soort in deze tijd van het jaar, maar daarom niet minder leuk om naar te kijken. Terwijl we bij het stoplicht het kruispunt overstaken werd er naar haar getoeterd vanuit een auto met openstaande ramen. Het meisje keek even snel opzij zonder er verder op te reageren. Aan de overkant liepen twee mannen hun hond uit te laten. Een van hen riep vrolijk ‘Ik kan niet toeteren maar ik vind jou ook leuk hoor!’. Ik moest hierom lachen en het meisje ook. Lekker ad rem, dat mag ik wel. Misschien omdat ik het zelf niet zo erg ben. Ik bedacht me namelijk pas achteraf dat ik mijn fietsbel even had moeten laten rinkelen. Dan was de grap pas compleet geweest. Nu is hij dat misschien ook wel, maar alleen maar voor de anderen. Die weten namelijk niet dat ik nog had willen bellen. Gek dat (g)één belletje gevoelsmatig zo’n verschil kan maken.
Elk nadeel hep z’n voordeel. De aswolk legt het vliegverkeer plat en dus een paar dagen lang minder lawaai en CO2 in de lucht. Daarnaast zitten er blijkbaar ‘mineralen en sporenelementen in de as die in het water zullen oplossen en dienst zullen gaan doen als voedingsstoffen en essentiële bouwstenen voor zowel de plankton als de hogere organismen’. (bron: Natuurbericht). En als ik me niet vergis zal het as ook zorgen voor meer weerkaatsing van zonnestralen in de atmosfeer en dus minder opwarming. Maar dat is pure speculatie van iemand die natuurkunde op zijn 14e heeft moeten schrappen uit zijn lessenpakket wegens onvoldoende mathematische vermogens. Wat mij betreft mag het in elk geval nog een tijdje doorpruttelen daar in IJsland. Wat er ooit voor gezorgd heeft dat er leven op aarde heeft kunnen ontstaan kan nooit slecht zijn. Misschien vervelend voor de mensen in IJsland die moeten verkassen naar een ander dorp of stad, maar voor de aarde alleen maar goed.
Het parkje achter mijn flat, met zijn in achtjes vormgegeven pad. Symbool voor oneindigheid. Als ik ooit verhuis zal ik dit uitzicht misschien nog het meest gaan missen. Zelf loop ik er haast nooit, vreemd genoeg. Het zijn vooral mensen met honden, joggers, zuipers, hangjongeren af en toe, op zondag nette mensen die het parkje oversteken naar het plaatselijke kerkje, en vooral ook, als het weer lente wordt, vrouwen achter kinderwagens.
Sinds kort is daar weer een vrouw bijgekomen. Een aantal jaren geleden zag ik ze nog lopen. Met stoere jeans, kort t-shirtje met ruimte voor naveltje en tattoo. Ze had een hondje bij zich. Zwart, gedrongen en vrij mollig. Een beetje zoals haarzelf eigenlijk. Bij het hondje stonden de poten echter naar buiten toe, terwijl het meisje duidelijk x-benen had.
Het hondje werd groter en het meisje kreeg een vriendje. Samen liepen ze nu door het parkje. Soms voor de lol, liep het meisje met de hond linksom en de jongen rechtsom, om elkaar bij het volgende kruispunt lachend en kussend weer te ontmoeten. En zo ging dat een paar jaar door. Het hondje werd groter, het meisje begon zich sjieker maar nog steeds in het zwart te kleden, en de jongen mocht zich van zichzelf nu wat slonziger gaan kleden. De relatie leek daarvoor stevig genoeg te zijn.
Nog wat later leken de x-benen van het meisje nog wat meer door te buigen naar het midden. Ze was zwanger. Samen liepen ze hand in hand door het parkje, dicht bij elkaar, smoezend. Over de toekomst, over samen. En toen was daar opeens de kinderwagen met inhoud. Het meisje kon weer iets rechterop lopen en de jongen liep er meestal naast. In het begin vlak ernaast, later iets meer naar de zijkant, nog wat later slenterend op een paar meter afstand. De laatste tijd zie ik haar vooral alleen met de kinderwagen. De hond is er ook nog, voor de vorm.
En zo zie ik vanalles gebeuren in dit parkje. Kijken is zo heerlijk om te doen. Ik zou zo maar een heel leven kunnen vullen met alleen maar observeren. Dat lijkt passief, maar is het zeker niet. Goed kijken is jezelf verrijken, en een goed uitzicht is vaak ook inzicht.
Nog een paar observaties die me nu te binnen schieten:
Generatiekloof »
Timemachine »
De alcoholist »
Liefde »
Zoals sommigen misschien al hebben opgemerkt heb ik aan de rechterkant tegenwoordig een blokje staan met ‘spoenkjes’. Eigenlijk zijn het dus ‘tweets’. Ik ben toch overstag gegaan en heb sinds deze week ook een account bij Twitter. Wat voor mij uiteindelijk de doorslag heeft gegeven is het besef dat mijn leven te boeiend en te belangrijk is om voor mezelf te houden. Daarom moet iedereen altijd weten wat ik doe, waar ik ben en wat ik denk.
Nee hoor. Dat is juist waarom ik aanvankelijk afzag van het gebruik van Twitter. Ik vind het eerlijk gezegd nog steeds onzin, maar zag er op een gegeven moment wel gebruiksmogelijkheden in voor op mijn website. Voor een korte gedachte of associatie, op het nieuws of zomaar een opmerking die kant nog wal raakt. Een echte tweet dus. De beste tweets vind je echter nog steeds in de vrije natuur. Zoals nu, op dit moment. Een vinkje en een koolmees in dezelfde boom, die beiden hun beste tweets laten horen.
Op iedere tafel, in elke kast of lade, in elk uithoekje van mijn hersenen en in het digitale doolhof van mijn computer zweven ideeën of schetsen rond. Van wat zou kunnen, wat mooi zou wezen, wat ik zeker nog eens moet doen. In de tussentijd zit ik zeker niet stil. Ik doe dingen en ik zeg dingen. En andere dingen doe ik niet. En altijd denk ik dat de dingen die ik niet doe of nalaat juist de dingen zijn die ik zou moeten doen. Net als met een aantal boeken die ik nog in de kast heb staan en waar ik steeds maar van denk dat dit misschien wel de beste boeken zijn die ik ooit zal hebben gelezen. Als ik ze lees.
Het klinkt als ‘het gras is altijd groener’, maar dat is niet wat ik bedoel. Eerder dat het niet gedane of het niet gezegde meer over jezelf vertelt dan al het andere. En uiteraard ken ik de uitspraak dat je bent wat je doet. In zeker zin is dit ook zo. Het is het enige dat er van je terecht komt in de wereld en waar anderen je voor zullen herinneren. En toch is er ook dat andere, dat wat je nauwelijks kunt benoemen en nog moeilijker kunt uitdrukken maar misschien nog wel het meest wezenlijke deel van je is. En dat je maar al te graag tot uitdrukking zou willen brengen zodat je het kunt delen met anderen. Maar het lukt maar niet en dus doe je heel veel. Van dat andere.
‘Historisch’ werd het debat over de megastallen genoemd. Belangwekkend en een ommekeer in denken. Jaja. De relaxte houding en de in mijn ogen geveinsde interesse van de leden van de Provinciale Staten beloofde niet veel goeds, en dat blijkt nu ook wel. Er zit rek in lopende zaken waardoor nieuwbouw in landbouwontwikkelingsgebieden wel degelijk mogelijk is. ‘Megastellen Nee’ wordt ‘Megastallen Nee, Tenzij’.
GS willen een uitzondering maken voor inmiddels al vijftig lopende zaken. Dat blijkt uit de Verordening Ruimte die volgende week vrijdag door Provinciale Staten van Noord-Brabant wordt behandeld. Daarin zijn enkele achterpoortjes ingebouwd voor veehouders. De Brabantse gedeputeerde van Ruimtelijke Ordening, Ruud van Heugten, begrijpt de opwinding niet. ‘We hebben ook op 19 maart al aangegeven dat we een uitzondering wilden maken voor lopende zaken.’ (bron: Brabants Dagblad)
Die laatste opmerking is de relaxte houding waar ik op doelde. No worry. We hebben gezegd dat er uitzonderingen zijn en die zullen er dan ook zijn. Politiek is een rekbaar begrip. Volgens de omschrijving op Wikipedia is ‘politiek de (per definitie onvolmaakte) wijze waarop in een samenleving de belangentegenstellingen van groepen en individuen tot hun recht komen – meestal op basis van onderhandelingen – op de verschillende bestuurlijke en maatschappelijke niveaus’. Net als binnen de wereld van de commercie en reclame is misleiding toegestaan. Zolang je per definitie maar geen onwaarheden vertelt. Maar ook waarheid is dus heel rekbaar.
RIJEN – De Hema opent in de Brabantse gemeente Rijen deze zomer zijn deuren. Dit besluit werd genomen na de flink tegenvallende omzetcijfers over 2009. Toen bleven de deuren de gehele zomer dicht.
BRUSSEL – Een Brusselse gemeentearbeider heeft in een kunstacademie in die stad 5 naaktbeelden gecastreerd. Hij vond het niet kunnen. De Belg moet volgende week voor de rechter verschijnen. Tot die tijd houden twee agenten 24-uur de wacht bij Manneke Pis.
Marinet Haitsma schrijft vandaag op haar weblog dat benzinepompen geen sexappeal hebben. Daar moet ik haar toch even in corrigeren. Voor vrouwen mag een benzinepomp dan misschien een tochtig gat zijn waar het altijd stinkt naar olie en benzine, juist voor mannen kan dit een heel opwindende omgeving zijn. En dan heb ik het niet over ‘dat ding’ in ‘dat gat’ steken (om te kunnen gaan tanken…), dat zou te platvloers zijn. Ik doel op de eerder genoemde geuren die bij mannen, en in elk geval bij mij, heel opwekkend kunnen werken.
Ik ben geen sleutelaar. Nog steeds ben ik bang een cruciale moer of schroef de vernieling in te helpen als ik eens probeer te doe-het-zelven. Toch vind ik een garage of benzinepomp een heerlijke omgeving om in rond te lopen. De geur van smeer, olie en benzine. Heerlijk. Ze brengen me altijd meteen terug bij het aardse, het fysieke. Alsof het smeersel van de aarde contact maakt met mijn eigen smeersel, mijn eigen lichaamssappen. Ik krijg dan zin. Zin om lichamelijk bezig te zijn. Te gaan wroeten in de aarde, te gaan hardlopen in het bos of poetsen aan mijn motor. Of zin in sex. Dan is het opeens ook niet zo raar dat in de werkplaats van een garage altijd wel ergens een kalender hangt met blote meiden.
Just to make a point is de titel van een filmpje op YouTube van een man die met zijn hond, kat en rat mensen ervan bewust probeert te maken dat vreedzaam samenleven met elkaar en de dieren wel degelijk mogelijk is. Voorbijgangers zijn wild enthousiast en het is natuurlijk ook een mooi plaatje. Maar niet zo bijzonder dat het nog niet eerder vertoond is. Tijdens tv-programma’s met homevideo’s zijn wel vaker beelden te zien van een kat op de rug van een paard, een hond en een kanarie of een kat die met een muis speelt. En hem in leven laat.
Veel bijzonderder is de documentaire Bear Man of Kamchatka die ik laatst op een duitse tv-zender zag. Een Canadees die leeft temidden van grizzlyberen en daar jonge beren zonder moeder ‘opvoedt’ zodat ze weer zelfstandig kunnen overleven. Daarnaast wil hij de plaatselijke bevolking laten zien dat ze geen angst hoeven te hebben voor deze dieren en dat met wat meer begrip een vreedzame coëxistentie heel goed mogelijk is. Just to make a big point.
Honderden kandidaten hebben zich gemeld, waarvan er nu nog acht zijn overgebleven. Zij zullen de komende week gaan uitmaken wie de nieuwe directeur van Spoenk zal worden. De verschillen tussen deze acht kandidaten zijn weliswaar klein, succes of mislukking is vaak het gevolg van het maken van net wel of net niet de juiste keuze. Het zal hem hoe dan ook gaan zitten in de details. We zijn benieuwd wie het zal worden. De uitslag zal naar verwachting tijdens de volgende aandeelhoudersvergadering bekend worden gemaakt.
Broodje frikandel, goulashkroket, hamburgers, bitterballen, pikante gehaktstaaf, boerenballetjes, funmix, minisnacks, berenhap en frietje stoof. Volgens Wakker Dier een goede kans dat daar paardenvlees in verwerkt zit. Ze hebben een foldertje (PDF) uitgebracht met informatie hierover en op hun site valt nog meer te lezen over deze Latijns Amerikaanse snackhengsten.
Sinds ik geen vlees meer eet, maar wel graag af en toe een frietje lust, heb ik gemerkt dat ook de frietboeren langzaamaan wat meer keuzes bieden voor de vegetariërs onder ons. Vroeger had je alleen maar die vieze kleffe kaassoufflé als alternatief voor de frikandel of kroket, tegenwoordig zijn er ook groentekroketten en bamischijven zonder vlees te krijgen. Die moeten ze dan wel vaak nog ergens achter in de winkel uit een vrieskist opdiepen, en ook bij het aanslaan op de kassa is het even zoeken naar de juiste toets. Maar ze hebben ze in elk geval, en dat is al heel wat.
ik heb een theorie ontwikkeld over bijna-doodervaringen en dat lichtje aan het einde van de tunnel. Ik ben dan wel geen afgestudeerd wetenschapper, het zoeken naar verklaringen is iets dat eigen is aan de mens. En daarom haalde ik mijn eigen verklaring uit het observeren van Mickey, mijn helaas veel te vroeg overleden kat.
Als ik de tv aan had staan lag hij meestal te slapen. Op de bank, op het kleedje of op de vensterbank. Maar zodra ik de tv uitzette sprong hij overeind en ging pal voor de tv zitten. Blijkbaar zijn de ogen van een kat in staat om statische electriciteit waar te nemen, want hij staarde dan geïnteresseerd naar het beeldscherm en raakte deze voorzichtig aan met zijn poot of neus. Dan volgde licht geknetter en trok hij zijn pootje terug (of zijn neus) en probeerde het even later opnieuw. Totdat natuurlijk de staticiteit opgeheven werd door zijn eigen toedoen en het geknetter afgelopen was.
Mijn theorie: Op het moment dat de hersenactiviteit stopt (de tv die uitgeschakeld wordt), valt de spanning opeens weg uit de zenuwbanen, en zo ook uit de optische zenuwen in het oog. De pupillen verwijderen zich tot het maximum, en de laatste electrische oppervlakteontlading in het oog die dan plaatsvindt wordt doorgegeven aan de hersenen (de occipitaalkwab, als ik het me goed kan herinneren). De ogen registreren een felle ontlading (het witte licht), en de hersenen krijgen een laatste opdoffer van electrische spanning en vertalen dit in een intense gewaarwording/ervaring: het felle witte licht aan het einde van de tunnel.
Ik heb ook nog een paar andere verklaringen, onder andere over de aard en het ontstaan van de oerknal en over hoe een apparaat zou kunnen werken dat geen last heeft van de zwaartekracht. Maar dat is voor later. Ik ga nu niet al mijn kruit in een keer verschieten.
Geachte heer Tummers, bedankt voor het inzenden van de foto’s. We gaan er echter geen gebruik van maken, omdat de meeste te kunstzinnig zijn om op een nieuwspagina te zetten.
Afgelopen week had ik wat foto’s gemaakt van de gebouwen aan de Lochtstraat in Tilburg. Ze worden gesloopt in het kader van de nieuwbouwplannen voor de Tilburgse Spoorzone. De taxicentrale blijft nog een tijdje gespaard, maar een autobedrijf en een uitvaartorganisatie hebben al moeten verhuizen in verband met sloopwerkzaamheden. Nog net op tijd heb ik even een kijkje kunnen nemen in deze gebouwen, waarvan ik eerlijk gezegd niet eens wist dat ze daar stonden. De foto’s heb ik achteraf naar het Brabants Dagblad gestuurd onder het mom van ‘jeweetmaarnooit’. Er zitten een paar hele leuke plaatjes bij en dus kunnen ze er misschien wel iets van gebruiken. Maar helaas, ze vonden ze ‘fraai’ maar ook te ‘kunstzinnig’. Een mooiere afwijzing had ik me niet kunnen wensen.
Deze foto is alweer van een aantal weken geleden. Om precies te zijn van 28 februari. Het stormde die dag en ik was naar het verkiezingsdebat geweest in 013. Achteraf maakte ik deze foto en het werd de zoveelste paraplu in vrij korte tijd. En dus heb ik er maar een apart album voor aangemaakt, net als destijds voor de handschoenen. Alleen hoop ik van harte dat deze serie de komende tijd niet aangevuld zal worden met nieuwe exemplaren…
Een van de dingen waar ik jaloers op kan zijn bij dieren is hun staart. Hoorntjes vind ik ook leuk, en snorharen en van die puntige oortjes die alle kanten op kunnen draaien. Maar een staart lijkt me nog het leukst. Een ander een beetje kunnen plagen of vliegen verjagen terwijl je gewoon verder leest in je boek. En als iets je niet zint hoef je maar een paar keer druk heen en weer te zwaaien met je staart of hem tegen de grond te meppen om duidelijk te maken dat je geïrriteerd bent. En dat allemaal zonder woorden te hoeven gebruiken. Ook lijkt het me heerlijk rustgevend om met dat ding wat heen en weer te kunnen zwiepen. Geen pen of paperclip nodig om je bezig te houden tijdens een saaie vergadering.
Ik kan hem echt missen, die staart van Mickey.
Vast al eens tegengekomen op internet, net als ik, maar zo mooi om te zien dat ik er zelf ook nog maar even een stukje aan wijdt: het onderzoek van wetenschappers van de universiteiten van Cambridge en London naar de intelligentie van roeken. Ooit schreef een Griekse dichter met de naam Aesopus een fabel waarin een roek steentjes in een kruik gooide om zodoende het waterpeil te laten stijgen om uit de kruik te kunnen drinken. In dit onderzoek heeft men geprobeerd deze situatie na te bootsen waarbij een roek steentjes in een glazen cilinder moet stoppen om zodoende bij het insect te kunnen komen dat op het wateroppervlak drijft. Dat lukt meteen, en in een later experiment kiest de roek zelfs de grootste stenen uit om het water sneller te laten stijgen.
TORONTO – Voor de oostkust van Canada is donderdag weer de jaarlijkse robbenjacht begonnen. Het aantal dieren dat ten noorden van Newfoundland en Labrador mag worden gedood met vijftigduizend verhoogd tot 330 duizend.
Het is altijd weer een mooi gezicht, zo’n robbenjacht. De jager heeft zich de gehele zomer kunnen voorbereiden op het aangaan van de confrontatie met de jonge zeehonden. Het spel van de jager en de prooi, mens en natuur. Wie zal het dit keer gaan winnen, wie houdt het dit keer het langste vol. Op de foto is goed te zien hoe de jager onopvallend de zeehond heeft weten te benaderen. Zonder dat die het in de gaten heeft heft hij langzaam de knuppel in de lucht, wachtend op dat ene moment waarop hij zal toeslaan. Altijd weer spannend, altijd weer anders…
‘De gemiddelde woningprijs is voor het eerst sinds de crisis weer gestegen, maar het is nog te vroeg om de vlag buiten te hangen’, ‘de woningmarkt lijkt daarmee langzaam op te krabbelen’ en ‘de consument durft weer te kopen’.
Ik woon zelf niet in een koophuis, en tijdens verjaardagen en feestjes zat ik vaker dan eens aan de zijlijn te luisteren naar de (vooral) mannen die het onderling hadden over huizen bij hun in de straat die voor heel veel geld verkocht waren. Het heeft zelfs lang geduurd voor ik begreep wat een tweede hypotheek inhield en hypotheekrenteaftrek. Men kocht, verbouwde, en aan het einde van het jaar kreeg men ook nog eens geld terug van de belasting. Alsof ze in een andere wereld leefden dan ik, deze mensen, en vooral heel veel beter konden rekenen. En nu, heel wat jaren later, begrijp ik er eigenlijk nog steeds niks van. De huizenprijzen stijgen en dus durft de consument weer te kopen? Natuurlijk, ik begrijp heus wel het principe achter ‘markt’, maar geef toe dat het vanaf een andere positie gezien toch een vreemde manier van denken is. Die positie is dan mijn eigen positie en die is waarschijnlijk nog steeds gelegen ergens aan de zijlijn, in de buurt van de hoekvlag waar ik alles goed kan overzien. Aan de rand van de samenleving, waar ik me toch nog het meest thuisvoel.
Dood of levend, dieren zijn altijd leuk om te fotograferen. Maar ik heb ze toch het liefst levend. En niet achter glas, zoals veel van deze exemplaren. En dat ze achter glas zitten komt omdat met name kinderen de neiging hebben ze even te willen aanraken of aaien. Met als gevolg dat heel wat poezelige opgezette dieren na verloop van tijd kale ruggetjes en hoofdjes kregen. En nu de kinderen ze niet meer kunnen aanraken is men gaan zoeken naar andere vormen van interactiviteit. Spelletjes met knopjes waarbij je moet raden welke vogel welk geluid maakt of welk soort (vlucht)gedrag hoort bij welk dier. Dat is ook leuk, maar toch niet zo natuurlijk als iets even willen aanraken, even willen voelen.
Het hoort ook een beetje bij de lente vind ik. Bomen raak ik in het voorbijgaan altijd even aan, net als heggen en muurtjes. Bij leuke vrouwen zou ik dat ook wel even willen doen, maar ja, dat mag dan weer niet. Vreemd eigenlijk, want de lente is toch een tijd dat mensen elkaar weer meer beginnen aan te raken waarbij ze soms zomaar met elkaar het bed induiken. Maar even in het voorbijgaan een aai over de arm of schouder mag dan weer niet. Gek is dat.
VINKEL – Op de geitenhouderij van Henk van Loon in Vinkel worden vandaag twee drachtige geiten gedood. Bij twee eerdere controles zijn deze drachtige geiten door medewerkers van de Voedsel en Waren Autoriteit (VWA) blijkbaar niet opgemerkt. ‘Het moet een menselijke fout zijn geweest dat deze geiten over het hoofd zijn gezien’, reageert een woordvoerder van het Ministerie van Landbouw. (bron: Brabants Dagblad)
Sommige berichten zijn zo dubbelzinnig dat ze geen toelichting nodig hebben.
In de nieuwste versie van Scrabble mogen volgens de spelregels ook eigennamen, merknamen en bedrijfsnamen gebruikt worden. Alles om het spelletje wat populairder proberen te maken onder de jeugd. ‘Een slecht idee’ schrijven kranten en internetsites, en ik kan het daar alleen maar mee eens zijn. Ik had het er laatst over met vriend Kwatsibl toen we op bezoek waren bij Plok en Brixupp. Die hadden de avond tevoren het nieuwe spel uitgeprobeerd met hun vriendinnen Lpuul en Namni en dat was uitgelopen in een grote ruzie. Volgens Lpuul was Krittka wel degelijk een eigennaam want een van haar hamsters heette vroeger zo, terwijl Plok vond dat Krittka wel erg onwaarschijnlijk was als eigennaam, zelfs voor een huisdier. De ruzie laaide nog meer op toen Brixupp later op de avond de namen Dbiel en Ktoffel op het bord legde omdat dat volgens hem de namen waren van de twee Rotweilers van zijn naar Canada geëmigreerde oom Blaplak. Belachelijk, vonden Lpuul en Namni. Hoe moet je zoiets nu controleren? En toen Plok daarna in één keer al zijn letters kwijt kon op het bord en daarmee vijftig bonuspunten scoorde zijn de beide vriendinnen kwaad vertrokken. Plapvrok, dat is toch geen naam voor een kanarie?
Gisteren kreeg ik deze informatie toegestuurd van iemand die een jaar lang bezig is geweest met het organiseren van een kunstveiling ten behoeve van zwerfdieren op het Griekse eiland Samos. Ik vind het altijd weer geweldig om te zien hoe mensen zich met hart en ziel inzetten voor een doel als deze, ook al denken sommigen misschien meteen dat de Grieken zelf maar voor hun eigen beestjes moeten zorgen en dat wij in Nederland onze eigen zorgen hebben. De vrouw die dit allemaal voor elkaar heeft gekregen heeft me gevraagd of ik haar niet kan helpen deze veiling wat meer bekendheid te geven. Nu zijn mijn middelen natuurlijk beperkt, maar een berichtje op mijn weblog is wel het minste dat ik kan doen.
Op zondag 11 april vindt een unieke kunstveiling plaats in Cultuurpodium Azijnfabriek te ’s-Hertogenbosch, ten behoeve van hulp aan de vele duizenden zwerfdieren van het Griekse eiland Samos. Vrijwel iedereen die in de landen rond de Middellandse zee op vakantie is geweest, is geconfronteerd met de grote aantallen zwerfdieren, die ziek en hongerig en soms gewond over straat zwerven, op zoek naar voedsel en beschutting. Velen redden het niet. Om dit probleem op het Griekse eiland Samos te proberen te verminderen, is er een veiling georganiseerd door Iris Körfer, in samenwerking met Stichting Animal Care Samos om zo noodzakelijke middelen te verkrijgen, om de talloze zwerfdieren te kunnen helpen.
Er zijn belangeloos rond de 75 werken ter beschikking gesteld voor dit goede doel, door meer dan 50 hedendaagse kunstenaars, waaronder Jan Cremer, Ans Markus, Herman Brood, Marianne Naerebout, Peter Donkersloot, Gerdine Duijsens en vele anderen!
Meer informatie is te vinden op de site van De Azijnfabriek
en Kunst voor Dieren.
De psychoanalyse is uit het basispakket geschrapt. Daar kan ik wel inkomen. Jarenlang op de bank liggen bij een psychiater is veel te duur en past niet meer in deze tijd. De analyse heeft zich verplaatst van het hoofd naar de chemische industrie. Liever een pilletje dan terug in de tijd en in de diepte. Maar Freud schrappen uit ons cultuurpakket zal niet lukken. Denk alleen al aan begrippen als het onderbewuste, het ego en het superego. Die drieëenheid zal niet gauw verdwijnen uit onze denkwereld. En ooit was die zelfs voor mij aanleiding om psychologie te gaan studeren. Freud, Jung en Reich. Dat zijn toch zo’n beetje de mannen die het denken over onze soort destijds op zijn kop hebben gezet. Waar komt unsere Lebensdrang vandaan, als soort en als individu. Hun denkbeelden blijven me fascineren. Misschien ook wel omdat het een manier van denken is die past bij verhalen vertellen. Hoe zou het zijn en waar komt het vandaan? En nu heeft zich die fascinatie verplaatst naar ‘wat zit er in, onder en achter’. Dopamine, norepinephrine en serotonine. Als je het zo achter elkaar uitspreekt toch ook weer een mogelijke titel voor een spannende avonturenroman.
De tulpen bloeien, de kleren hangen kleurig te wezen in de etalages van winkels, maar het wil nog niet echt vlotten met de lente…
Ik heb weer eens een poll opgezet. Ik ben eerlijk gezegd best nieuwsgierig naar de politieke voorkeur van mijn bezoekers. Links, rechts, midden? Een principiële stemmer of een opportunistische stemmer? Dat laatste moet ik dan misschien nog even toelichten. Via e-mails die ik krijg van de website politiekebarometer.nl kan ik zien dat de laatste tijd weer wat verschuivingen te zien zijn. Blijkbaar zijn er veel mensen die zich – tot op het allerlaatste moment – laten leiden door de verkiezingsprogramma’s, en dan met name wat dit voor gevolgen heeft voor iemands persoonlijk leven. Logisch, maar ook een beetje vreemd vind ik. Politiek – dacht ik altijd – gaat toch over meer dan alleen maar kijken bij welke partij je het meest overhoudt in je portemonnee of welke partij je kan beloven dat je met de auto naar je werk kunt blijven gaan. Of je aan werk denkt te kunnen helpen.
Politiek is voor mij altijd iets geweest waar ook een visie op de toekomst en op de samenleving bijhoort. Niet lachen nu! Ik kan het ook niet helpen, ik ben nu eenmaal een kleine idealist. Wie wat waar op denkt te gaan bezuinigen interesseert me niet zo. Natuurlijk hoop ik dat men het op een rechtvaardige en eerlijke manier zal doen. We zijn nog steeds een enorm rijk land waar echter ook heel veel geld onnodig uitgegeven of gewoonweg verkwist wordt. Als daar eens goed naar gekeken zou worden zouden we volgens mij (ik ben ook een heel klein econoompje) al meer dan de helft bezuinigd kunnen hebben. Voor de rest zou het mooi zijn als er weer wat idealen in de politiek voelbaar werden.
Dus, wat denk je te gaan stemmen op 9 juni?
Je kunt je keuze aanvinken in de poll aan de rechterkant en als je wilt kun je onderaan dit bericht een toelichting geven.
TILBURG – In de Tilburgse binnenstad is gistermiddag een winkeldief opgepakt met behulp van een speciale tas. De tas is onderdeel van de nieuwe uitrusting van de Tilburgse politie en bevat twee bakstenen. Voor de vrouwelijke agenten is de tas er in verschillende frisse kleuren en voorzien van het lichtere gasbeton in plaats van bakstenen.
HELMOND – Bert en Truus Spingaren keken raar op toen zij vrijdagmiddag in hun achtertuin opeens tussen de viooltjes het hoofd van een vrouw zagen verschijnen. Het bleek Karin B. te zijn die een straf diende uit te zitten in de gevangenis van Breda maar aldaar twee maanden geleden plotseling onvindbaar bleek te zijn. De politie tastte sindsdien in het duister omtrent de wijze waarop Karin B. had weten te ontsnappen.
Op 10 maart, vreemd genoeg de dag dat bekend werd gemaakt dat het dorpje definitief zal verdwijnen, zijn vriend P. en ik een dagje wezen fotograferen in Doel. Een klein Belgisch dorpje aan de Schelde, vlak naast Antwerpen en pal naast een kerncentrale. Vanaf 1998 is het dorpje in de verdrukking geraakt door allerlei – wel of niet geplande en uitgevoerde – uitbreidingen van het havengebied en sindsdien langzaam leeggebloed. Bewoners vertrokken vrijwillig of niet vrijwillig, plaatsmakend voor krakers, zwervers, kunstenaars, en een hele hoop toeristen met fotocamera’s die weleens wilden zien hoe zo’n verlaten dorpje eruit ziet. Zomaar huizen binnenlopen en door huiskamers en slaapkamers struinen. Het is een vreemde gewaarwording.
Op de dag van vandaag, tien jaar na de eerste exodus, ziet het er natuurlijk niet meer zo ‘vers verlaten’ uit als toen. Veel van de inboedel is weg of door krakers verplaatst naar de achtertuin om daar verteerd te worden door regen en wind. Toch is er – vooral voor fotografen – nog veel interessants te zien. De tijd verstrijkt en de toestand van het dorpje en zijn inhoud verandert. In een voortdurende staat van ontbinding verandert het langzaam van vorm. Je moet er de schoonheid wel van in kunnen zien. Kapot, versleten, verbrokkeld, ingestort en verlaten. Maar niet leeg.
Klik hier voor meer foto’s »
Meer informatie op internet over Doel:
Doel op Wikipedia »
Doel 2020 »
‘Ondanks het dogma van de onfeilbaarheid van de paus is de paus ook maar een gewoon mens die fouten kan maken…’
Diva Zeugenvoeders – Uit vele praktijkproeven blijkt dat het nieuwe zeugenvoerpakket voor een hogere voeropname zorgt. Dat resulteert in vitale zeugen die op hun beurt veel gezonde biggen ter wereld brengen. Zelfs oplopend tot 1 big per zeug per jaar extra!.
Kijk ze toch eens liggen. Het lijkt wel alsof ze met z’n allen in een comfortabel bed liggen. Er hangt zelfs een schilderijtje aan de muur. Het is dan ook niet zomaar een zeug die daar ligt maar een echte diva. Dankzij Diva zeugenvoeders. De biggetjes zijn na zeven dagen al twee keer zo zwaar en vooral heel erg uniform… Het voer wordt efficiënter opgenomen waardoor er vlotter afgebigd kan worden. Alles volgens het laatste optimalisatiemodel Optifeed. De hemel op aarde.
