SpoenkJack Tummers

Op een boerenschuur aan de Nieuwe Dijk 1 in Den Bosch is een graffiti-afbeelding geplaatst van een geit aan een parachute, met de tekst ‘Q could you please drop me in parliament?’. Het lijkt een beetje op die van de Londense kunstenaar Banksy, die in zijn werk wel vaker aandacht vraagt voor dieren, natuur en milieu en eerder ook al samenwerkte met Greenpeace. Of het ook echt van Banksy afkomstig is weet nog niemand, maar hoe dan ook en Banksy or not, het is een heel leuk ding geworden.

Niet van echt te onderscheiden: ham, spek en vis van Veggiedeli. Nu zullen mensen die wel vlees eten meteen gaan roepen dat die smaak het bewijs is dat we niet zonder kunnen, maar dat is niet zo. Het is alleen maar een manier om het mensen die gewend zijn aan de smaak van vlees makkelijker te maken eens iets anders te proberen.

Behalve op www.beleefdelente.nl kun je ook vanaf allerlei andere websites vogels bespieden via een webcam. Slechtvalken hebben zelfs hun eigen forum waarop ook links staan naar andere sites met webcams. Een van die webcams staat bovenop Westpoint, de hoogste woontoren van Tilburg. De bewoners van het penthouse op de bovenste verdieping zullen er niet altijd blij mee zijn, zeker nu niet. Vanaf de straat worden ze in de gaten gehouden door mensen van vogelwerkgroepen of gewoon door mensen die hun telelens eens goed willen uitproberen. Niet met opzet natuurlijk, maar de nestkast zit vlak boven hun huiskamerraam, dus als ze dan toevallig na het douchen even van het uitzicht willen genieten…

Ik heb het zelf ook nog even geprobeerd met mijn eigen camera, maar dat was niet te doen. Hoewel het eindresultaat nog niet eens zoveel slechter is dan de beeldkwaliteit van de webcams. De man op de bovenste foto was zelf aan het doorsparen voor de nieuwe Nikon AF-S 500mm F/4.0G ED VR. Kost maar zevenduizend euro, maar dan heb je ook wat: een iets minder slechte foto van een slechtvalk.

Het fietstunneltje onder de Ringbaan West in Tilburg. Voor velen altijd een doorn in het oog omdat de gehele onderkant volgespoten was met graffiti. Sommigen noemden het een rovershol waar je in het donker niet graag meer doorheen fietste. Ik vond het zelf altijd wel meevallen, en als er eenmaal voldoende graffiti tegen de muren zit komt er ook niks meer bij. Ik vind het soort graffiti dat op dat soort plekken aanwezig is erg lelijk en volkomen nutteloos, maar tegenhouden lukt toch niet. En nu is men dan bezig het hele fietspad onderhanden te nemen en zijn de wanden en het tunneltje weer maagdelijk wit. Maar voor hoelang?

Hét belangrijkste thema bij de komende Tweede Kamerverkiezingen: de economie. Maar is het ooit anders geweest vraag ik me af. ‘Het gaat nu om UW geld!’ wordt er geroepen. En de VVD is bij uitstek de partij die de economie altijd voorop heeft gesteld en dus het meeste praat over geld. En het lijkt wel alsof mensen nu naar die partij getrokken worden die het meest en hardst praat over geld. Dat zit een beetje in de aard van de mens. Als je bang in het pikkedonker zou zitten en iemand roept heel hard ‘licht, licht, licht!’, wil je heel graag naar dat licht kijken. Ook al zou je je ervan bewust zijn dat het licht afkomstig is van een bron die je misschien wel blind kan maken. Je hebt behoefte aan licht en dus kijk je in het licht. Men denkt ‘bij de VVD vinden ze geld zo belangrijk en zijn ze altijd bezig met het vermeerderen van dat geld, laten we daar dan maar op eens gaan stemmen’.

Vind je dat andere dingen ook belangrijk zijn in de politiek en je weet nog niet wat je wilt gaan stemmen, kijk dan ook even op www.groenekieswijzer.nl.

Bij de opening van de biodiversiteitstuin (wat een rotwoord om te moeten typen…) hadden ze een vrouw uitgenodigd om iets lekkers te serveren. Een ‘raw’ worteltaart. Raw voor rauw. Hij was heerlijk. Lekker fris van smaak, met een beetje citroen of sinaasappel. En bovenop het stukje taart lag het knopje van een madeliefje. En die kun je dus blijkbaar gewoon eten! Wist ik veel. Soms voel ik me echt ontzettend dom. Zou er hongersnood uitbreken zou ik in staat zijn te sterven temidden van een heel veld vol madeliefjes. En dan te bedenken dat ik ze vroeger weleens plukte voor mijn moeder. Om lief voor haar te zijn. En dan stopte ze ze in een piepklein vaasje met een beetje water. Maar goed dat ik toen niet wist dat ze eetbaar waren, anders had ik ze nooit afgegeven.

Voor de lekkerste worteltaart: freaky salade »

Vandaag was de officiële start van de aanleg van een biodiversiteitstuin naast het Corpac Huis in Tilburg. Een aantal jaren geleden verdwenen daar nog een hele serie grote mooie bomen waar ik regelmatig een buizerd tussendoor zag vliegen, soms met konijn. En dat midden in de stad. Om die lege plek op te vullen, en misschien als spijtbetuiging voor de eerdere kap (hoewel niet schuldig daaraan), heeft de ECNC (Expertise centre for biodiversity and sustainable development) besloten op die plek een nieuwe tuin aan te leggen die past binnen de gedachte achter het jaar van de biodiversiteit. Veel planten, veel bloemetjes, veel vlinders. En de leraren en leerlingen van het daarnaast gelegen lyceum werken mee aan het project door hun lessen en activiteiten hierop aan te passen.

Achter de rug van Rob Wolters valt op het scherm te lezen: ‘Think global, act local’. Dit impliceert dat ons gedrag hier rechtstreekse gevolgen heeft op gebieden en volkeren aan de andere kant van de wereld. Marc van Roosmalen weet hier alles van. Hij noemt het de soja-connectie. Grootschalige kap in het Amazonegebied zodat daar soja verbouwd kan worden die in Nederland verwerkt wordt tot veevoer voor de bio-industrie. Er is een rechtstreeks verband tussen onze bio-industrie, onze vleesproductie en consumptie hier in Nederland, hier in Brabant, en het verdwijnen van bos en biodiversiteit in het Braziliaanse Amazonegebied. Think global, act local!

Ik heb er nog kort met Rob Wolters over gesproken, maar helaas is de ECNC niet echt actief op het gebied van voorlichting geven. Het is een kenniscentrum, een expertisecentrum dat desgevraagd ingeschakeld kan worden bij onderzoeken of om advies gevraagd kan worden. Wat jammer toch eigenlijk dat dit soort organisaties niet wat actiever worden en zich wat meer uit eigen beweging gaan mengen in maatschappelijke discussies. Een vlindertuin is natuurlijk leuk, maar daarmee is het tropisch regenwoud niet gered.

We hebben er als websitebouwers lang op moeten wachten, maar eindelijk is het dan zover. Google heeft sinds kort een betaversie online staan van zijn Google Font Directory. Een open source alternatief voor fonts die gebruikt kunnen worden in websites. Voorheen zat je als websitebouwer vast aan slechts enkele lettertypen waarvan je zeker wist dat die er in iedere browser en binnen elk besturingssysteem hetzelfde uit zouden zien. Met de Google Web Fonts heb je vanaf nu meer vrijheid bij het ontwerpen en vormgeven van een website. Geweldig, en al helemaal omdat er een plugin bestaat voor WordPress waarmee ik snel en makkelijk kan switchen tussen de verschillende lettertypen. Ik ben er dan ook meteen mee gaan experimenteren. En het resultaat is dat ik besloten heb dat ik voor mijn eigen site al die lettertypen helemaal niet nodig heb. Arial vind ik nog steeds het meest prettige lettertype voor koppen en platte tekst. Voor hele kleine blokjes met tekst kan Verdana wel eens handig zijn, en voor headers kan een Times New Roman of Georgia ook heel geschikt zijn. Maar Arial blijft voor mij het meest breed inzetbaar en neutraal qua uitstraling. Voor mezelf ga ik al die nieuwe lettertypes dus niet gebruiken, maar bij het maken van websites voor anderen is het natuurlijk wel een aanwinst.

Ze worden in de media afgeschilderd als terroristen. Zij die nertsen vrijlaten of met een boot een andere boot de weg afsnijden om het doden van walvissen of dolfijnen te voorkomen. Dat mag namelijk niet. Het is illegaal, in strijd met de wet, fout. Maar eigenlijk, eigenlijk… heb ik er wel begrip voor. En af en toe, als ik er echt goed bij stil ga staan, vraag ik me weleens af of wat hun doen niet het enige juiste is. Als je echt weet dat wat er in de praktijk gebeurt met zulke dieren en je weet dat dit fout is, noem het gerust een ‘fout’ van een hogere orde, heb je dan niet juist de plicht hier iets aan te doen? Staat het beschermen van deze dieren dan niet juist op een hoger plan dan de wetten die mensen opgesteld hebben en voornamelijk bedoeld zijn om de mens zelf in bescherming te nemen maar niet de dieren en de natuur? Ik vind het eerlijk gezegd een ingewikkelde kwestie. Zelf zal ik nooit overgaan tot iets als het vrijlaten van nertsen of brandstichting of wat dan ook. Daarvoor ben ik te zeer gehecht aan mijn vrijheid en vind ik mezelf beter geschikt om op andere manieren iets te doen aan de dingen waar ik in geloof.

Peter Jansen, de Vegan Streaker, heeft 2500 nertsen vrijgelaten en loopt nu kans daarvoor een aantal maanden de gevangenis in te moeten. Volgens artsen zou hij lijden aan het syndroom van Asperger en een bepaalde vorm van autisme en zou dat de oorzaak zijn geweest van zijn acties. Ik heb ooit even kort met hem gesproken, hier op het universiteitsterrein van Tilburg waar hij achter een standje stond. Erg fanatiek en volgens mij ook erg impulsief. Niet mijn type. Ik hou meer van bedachtzaamheid en mensen die in staat zijn te relativeren en via rede tot dingen komen. Maar als ik dan advocaat Spong hoor zeggen dat het ‘de stoornis is die bepaalde dat Jansen niet anders kon dan uit overtuiging de wet te overtreden’, dan begin ik toch weer even te twijfelen. Moet je tegenwoordig dan gestoord zijn om uit overtuiging nog iets te kunnen doen wat eigenlijk, eigenlijk, éigenlijk ethisch gezien helemaal niet verkeerd is?

Meimarkt Tilburg is een grote vrijmarkt. Ieder jaar in mei, vandaar ‘meimarkt’. Afgelopen zondag was het weer zover en het was weer een drukte van belang met veel spullekes voor weinig geld en zelfs soms gratis. Zoals blikjes cola:

En natuurlijk heel veel hapjes en drankjes, waarbij de gevolgen van de vette hap met drie verschillende soorten vlees tien meter verderop weer verholpen konden worden:

Ik ben lekker bezig. Een weblog die steeds oudere berichten toevoegt lijkt niet echt actueel te zijn. Toch heb ik net pas een paar foto’s van de expositie van Sophie Calle bekeken en heb ik ze net pas geüpload naar mijn site. En ‘net’ is toch vrij actueel zou ik denken, ook al betreft het mijn bezoek aan deze expositie van tien dagen geleden.

‘Take Care of Yourself’ luidden de slotwoorden waarmee Sophie Calle’s toenmalige geliefde de relatie per e-mail verbrak. Ze heeft het advies ter harte genomen en de e-mail tot inzet gemaakt van een kunstwerk. Wat begon als een vraag aan een goede vriendin, kreeg ten slotte de omvang van een project waarin 107 vrouwen betrokken werden. Onder hen bevonden zich een mediator, een taalkundige, een psychiater, een specialiste vrouwenrechten bij de VN, een schooljuffrouw, een politieofficier en Calle’s eigen moeder, maar ook een romanschrijfster, een helderziende, een actrice, een zangeres, een danseres en een clown. Op verzoek van Sophie Calle hebben zij allen vanuit hun eigen professionele deskundigheid de e-mail van de minnaar geanalyseerd, becommentarieerd en er in een aantal gevallen een antwoord op geformuleerd. In Take Care of Yourself heeft deze veelheid aan gesproken, geschreven, gezongen en gedanste reacties vorm gekregen in een installatie van teksten, foto’s en beeldschermen, waarop filmpjes worden afgespeeld. Het is een verrassende opeenstapeling van interpretaties die het werk niet alleen ver boven zijn pijnlijke aanleiding doet uitstijgen, maar ook loszingt van het autobiografische. (bron: museum De Pont)

Voor degenen die ik nu nieuwsgierig gemaakt heb… de expositie is al afgelopen en staat nu opgesteld ergens in Kopenhagen. Sorry. Aan de andere kant, het was echt heel mooi om te zien, te horen en te lezen hoe al die vrouwen hun eigen interpretatie hebben gegeven op de e-mail van Sophie Calle. De e-mail leek haast geen e-mail meer te zijn maar een belangwekkend historisch geschrift dat nauwkeurig door allerlei experts onderzocht werd. Maar het was ook heel erg veel tekst, en nog steeds heb ik daar moeite mee in een museum voor beeldende kunst. Bij dit soort exposities vind ik dan ook dat het museum eigenlijk een dvd zou moeten meeleveren bij het toegangsbewijs zodat je als bezoeker thuis op je gemak al die (bewegende) beelden en teksten op je gemak vanaf de bank nog eens kunt bekijken. Die dvd opsturen zou ook kunnen. Zeker op zo’n drukke dag als die zondag.

De aardappel. Als ik een dichter zou zijn zou ik over de aardappel willen schrijven en niet over kersen of aardbeien. Hoe mooi glimmend en vuurrood deze ook kunnen zijn en hoe vaak ze ook niet gebruikt zijn in foto’s en films als erotisch speeltje, een aardappel vind ik toch mooier. Ze zijn altijd anders van vorm. Klein, groot, soms heel egaal, soms met vreemde bochten en bobbels die je fantasie prikkelen, net als bij stapelwolken. En ze voelen zo lekker aan, zeker als er nog wat zand of klei aan de aardappel zit. Dan voel je en ruik je de aarde waar deze aardappel uit voorkomt en misschien denk je dan wel even terug aan je kindertijd toen je nog met je handen in de grond wroette. Tenzij je opgegroeid bent midden in een stad, maar zelfs dan zul je je wel een beetje kunnen voorstellen wat ik bedoel.

Het leuke van een aardappel is ook dat hij mooi blijft, ook als zijn huid begint te rimpelen en er uitschieters naar buiten beginnen te komen. Als het zover is, en altijd eerder dan je verwacht, laat ik ze altijd nog een tijdje liggen. Benieuwd naar hoe hij er over een tijdje uit zal zien. Soms krijgt zo’n aardappel maar een enkele uitschieter zoals deze, soms een heel rijtje naast elkaar. De aardappel op de foto ligt nu op het balkon. Elke dag kijk ik er even naar, net zoals iemand anders misschien naar zijn plantje kijkt of er al bloemetjes aan zitten te komen. Ook mooi, maar het is geen aardappel.

De KRO gaf een stemadvies aan haar leden. Dat mag niet. Ligt dat voor een krant dan anders? Het Brabants Dagblad vindt van wel en heeft vandaag een grote bewegende advertentie op de pagina staan van editie Tilburg. Misschien moet je even een paar keer de pagina verversen om hem te zien omdat het een roulerende advertentie betreft. Oké, het is een advertentie en geen regelrecht stemadvies, toch vind ik het eigenlijk niet kunnen dat een krant zo prominent advertenties van een politieke partij plaatst. Zeker op internet, waar iedere pagina een voorpagina is en geen volledige krant die je in je handen houdt en doorbladert. Misschien staat er op een dieper liggende pagina wel een advertentie van D66 of GroenLinks, maar die zal ik nooit te zien krijgen als ik niet toevallig dat ene artikeltje wil lezen. Het is geen kwestie van niet mogen. Natuurlijk kan en mag iedere politieke partij advertentieruimte kopen en daarmee proberen meer aanhangers te krijgen. Een krant zou zich alleen kunnen afvragen hoe ze dat zodanig kunnen doen dat het op de lezers overkomt dat ze zelf neutraal blijven. Nu lijkt het alsof de VVD met hun advertentie die hele internetpagina bekostigd heeft. En misschien is dat ook wel zo. Kranten, en zeker de regionale kranten, kampen allemaal met teruglopende inkomsten en dan is iedere euro welkom.

In de krant lees ik dat studenten van de faculteit archeologie van de Universiteit Leiden in Oegstgeest de resten hebben ontdekt van een 1500 jaar oude brug. De brug zou ergens tussen de jaren 500 tot 700 hebben moeten bestaan. Volgens de faculteit bewijst deze vondst dat er ook na het vertrek van de Romeinen infrastructurele werken werden aangelegd. Van de brug zijn alleen nog de peilers teruggevonden.

Wetenschappelijk bewezen; wat zegt dat eigenlijk. Dat een appel van een boom (voorlopig nog) naar beneden valt is wel duidelijk, voor de rest zijn wetenschappelijke ‘feiten’ al zo vaak ontkracht of bijgesteld dat het alleen maar bewijst hoe dynamisch en aan verandering onderhevig ook de wetenschap zelf is. Ik geloof echt wel in wetenschap, ben er zelfs dol op, maar aan het soort wetenschappelijke constateringen zoals hierboven wil ik toch altijd even een draai geven. Zoals dat ze die peilers dan misschien wel aan de oevers hebben geplaatst, maar dat ze nooit verder zijn gekomen dan dat. De overkoepelende brug hebben ze nooit voor elkaar gekregen. Of als het ze toen wel gelukt is dat het in elk geval belabberde bruggenbouwers waren. Bruggen die de Romeinen bouwden staan tenminste nog her en door overeind.

Wat moet je over die man vertellen? In 2000 werd hij door Time Magazine uitgeroepen tot een van de helden van onze planeet en keer op keer ontdekte hij nieuwe diersoorten in het Amazonegebied. Wat moet ik, kleine ik, daar dan nog aan toevoegen? Eigenlijk niks, en daarom heb ik afgelopen zaterdag vooral veel naar hem geluisterd toen we met een klein groepje mensen van de Partij voor de Dieren een tocht maakten door het Brabantse landschap en langs de Brabantse planten- en dierenwereld. Langs megastallen en verwoest weidevogelgebied, maar gelukkig ook met diervriendelijke initiatieven zoals die van bioboeren en vogelopvang Zundert.

Marc is inmiddels weer terug in zijn woonplaats Manaus in Brazilië, mét zijn nieuwe Nederlandse paspoort. Wanneer hij weer een keer terug is in Nederland valt niet met zekerheid te zeggen. In de tussentijd kan ik me ‘vermaken’ met zijn meest recente boek Tropenkolder dat ik op de valreep nog van hem kocht. Met krabbel uiteraard. Ik ben erg blij dat ik hem ontmoet heb en met hem heb kunnen praten. Daar zou ik wel wat over kunnen vertellen, maar ik merk dat me dat niet goed lukt. Te veel indrukken. En dat terwijl het zo’n ontzettend gewone man is. Misschien is dat nog wel het meest bijzondere. Er zal de komende tijd vast nog wel het een ander van deze dag door gaan sijpelen op dit weblog, daar ben ik zeker van.

Marc van Roosmalen op wikipedia »
De officiële website van Marc van Roosmalen »

Het was me al eens eerder opgevallen bij mensen, dat kleine stukje kraakbeen dat met name zichtbaar is aan de binnenkant van de oorschelp. Bij vriendin MT kon ik het gisteren weer heel duidelijk zien. Soms zijn dit soort details overblijfselen van de manier waarop een mens groeit, van embryo tot geboorte, en soms zijn het restanten van een eerdere fase in onze evolutie, zoals ons staartbeentje. Een herinnering aan onze tijd als aap. En zou het dan kunnen zijn dat ook dat stukje kraakbeen in onze oorschelp ook zo’n overblijfsel is uit vroeger tijden? Zo ja, dan missen we nu behalve zo’n fijne staart nog een extra prachtig pluizig ding. Maar misschien heeft het ook wel een heel andere oorzaak. Wie het weet mag het zeggen.

Voetbalclub Willem II uit Tilburg komt geld tekort. De club dreigt binnenkort failliet verklaard te worden nadat ze maar amper in staat zijn geweest degradatie te voorkomen. Drie politieke mannen uit de Tilburgse gemeenteraad moeten nu gaan kijken of de club nog te redden valt en of dat op een verantwoorde manier kan. Jan Hamming van de PvdA is een van die mannen. Objectief? Niet echt, want hij is een van de mensen die inmiddels een petitie ondertekend hebben op de website redwillemiitilburg.nl en ook roept hij Tilburgers op het initiatief te steunen door geld te doneren. Inmiddels staat de teller op die website op zo’n 25.000 euro, terwijl de teller van de totale schuld op 5 miljoen staat. And rising…

Eerlijk gezegd had het wat mij betreft al afgelopen mogen zijn met die club. Niet omdat ik de fans hun middagje voetbalkijkplezier niet gun, maar omdat er dan eindelijk een einde komt aan al dat gedebatteer en gedoe rond die club. En niks is voor eeuwig toch? Toen mijn vader nog leefde hadden we het regelmatig over Fortuna Sittard. Net gepromoveerd naar de eredivisie moest er natuurlijk een nieuw stadion komen. Buiten de stad, want voor zo’n topclub is een klein stadion niet toereikend. Op zijn minst moest er veel ruimte zijn voor winkels en restaurants. En nu staat het dan zo goed als leeg. Fortuna Sittard is failliet. En Willem II is ook failliet of zal het opnieuw worden, hoeveel geld de gemeente en de fans er ook in gaan stoppen. Het is tijd voor de fans een andere hobby te gaan zoeken voor op de zondagmiddag. Of gezamenlijk met vrienden de beelden terugkijken van de hoogtepunten van Willem II tijdens hun topjaren. The best of. Fans van Elvis Presley kunnen zich hier al jaren prima mee vermaken.

Vorige week zaterdag – ik gaf al aan dat ik achter loop met mijn berichten en foto’s – was er ‘s middags een actie van de Anti Dierproeven Coalitie op de Heuvel in Tilburg, met daaropvolgend ‘s avonds een lezing van Esther Ouwehand van de PvdD over de situatie omtrent dierproeven in Nederland anno 2010. Interessant, maar je wordt er niet echt blij van. Esther is al jaren bezig met proberen openheid te krijgen omtrent de feitelijke gang van zaken met betrekking tot dierproeven. Ze loopt zich echter keer op keer stuk op de wetten die er op dit moment over gelden in Nederland. Wetten die buiten de wet vallen.

lees verder »

Onschuldiggevangen.nl is een nieuwe site ik heb gemaakt en die sinds vandaag online is, vergezeld van een persbericht aan alle belangrijke media. Het is de website achter het burgerinitiatief met de naam ‘Hart voor de zaak Henk H.’. De leden pleiten voor een heropening van de zaak rond Henk H. die in 2003 tot twintig jaar celstraf werd veroordeeld voor een moord die hij volgens de leden onmogelijk kan hebben begaan. Het bevat het gehele verhaal tot nu toe en zal binnenkort nog uitgebreid worden met een hoofdstuk gewijdt aan de achtergronden bij deze zaak.

Lees hier het volledige persbericht »

‘Wilt u een stukje vlees meneer?’. Het is duidelijk dat ze me nog nooit ontmoet heeft, dit alleraardigste roodharige (maar niet van eigen) meisje met schort. Die afgelopen zaterdag in de binnenstad met rode wangetjes voorbijgangers trakteerde op een gratis stukje bijna aangebrand vlees met veel knook. Ergens op deze website zwerft nog een foto van de etalage van de vleeshandelaar waar dit meisje werkt en waar ik altijd onpasselijk wordt van de zware en vettige lucht die er uit de winkel komt. Ik bedankte dus voor haar aanbod maar voegde er meteen aan toe dat ik wel even een foto van haar wilde maken. ‘Oh wat leuk!’ zei ze, en vroeg zich helemaal niet af waarom ik een foto van haar wilde maken. Mijn weerzin tegen dat vieze vlees, gecombineerd met dat onschuldige en een en al vriendelijkheid uitstralende jonge gezicht van dat meisje. Weet zij ook veel. Ze werkt gewoon bij een slager, meer niet.

Koninginnedag? Is dat niet al meer dan twee weken geleden? Ja, ik loop een beetje achter. Ik maak momenteel meer foto’s dan ik in de gelegenheid ben ze af te werken. In mijn mapje met foto’s die nog op de website kunnen zitten zelfs nog exemplaren met vooral heel erg veel wit. Van de sneeuw. Die heb ik dus zojuist maar definitief verplaatst naar mijn archief. Geen sneeuw en kou meer voor mij alsjeblieft, maar lente! Hopelijk wil dat vandaag weer een beetje lukken, nu ik weer een dagje ga fotograferen in het havengebied van Antwerpen. Nog meer foto’s die ik moet gaan afwerken, terwijl ik nog niet eens klaar ben met de vorige twee keren dat P. en ik daar zijn wezen fotograferen. Ach, ik hoef me voorlopig dus nog niet te vervelen. En omdat het in Amsterdam zoals altijd heel gezellig was, toch nog maar even een fotootje van die dag. Met in de ochtend nog boeken onder plastic, en in de middag veel zon, bier, fris en ijsjes.

Via de site astroblogs.nl kwam ik terecht bij de webpagina Nimoy sunset pie. Oftewel Leonard Nimoy (Spock uit Star Trek), een zonsondergang en taart. Bezoekers van deze pagina worden uitgenodigd een eigen versie van deze titel te fabriceren middels een fotobewerkingsprogramma. Hoe kom je erop? Maar ook, hoe kom je er weer vanaf? Zeker als je de prachtige vondsten gezien hebt van anderen wil je zelf eigenlijk ook wel even aan de slag en iets grappigs maken. Die van mij is niet zo geslaagd als van sommige anderen, maar toch wel leuk vind ik.

Versie 1: Door een vliegtuigongeluk zijn meer dan honderd mensen overleden, waaronder 70 Nederlanders. De enige overlevende is een 9-jarig jongetje. Familie en vrienden van de slachtoffers worden zo goed mogelijk bijgestaan door hulpverleners en krijgen alle rust en ruimte dit plotselinge verlies te verwerken. Hopelijk zullen zij zich in staat weten over een tijdje de draad van het gewone leven weer op te pakken.

Versie 2: Door een vliegtuigongeluk zijn meer dan honderd mensen overleden, waaronder 70 Nederlanders. Als gevolg hiervan is de programmering op radio, televisie en in de geschreven media drastisch aangepast. De komende maanden zal er uitgebreid verslag worden gedaan van discussieavonden over ‘hoe heeft het zover kunnen komen’, wie wat en waar wonen en werkten de slachtoffers en waar deden ze hun boodschappen, stille tochten met en zonder fakkels, benefietvoorstellingen voor de nabestaanden, condoleanceregisters door heel het land, zal er alles aan gedaan worden zoveel mogelijk beeldmateriaal te bemachtigen van huilende en ineenstortende familieleden, zal verslag gedaan worden van alle (voorbereidingen op) herdenkingsbijeenkomsten en zullen er ieder moment van de dag herhalingen te zien zijn met het belangrijkste nieuws van die dag. En anders herhalingen van de dag ervoor. Of daarvoor. En vooral heel veel interviews. Of herhalingen van interviews. En huilende mensen. En interviews. Of had ik dat al gezegd?

Eerlijk gezegd had ik er al op zitten wachten. Als er geklaagd wordt over stank, dan bouw je de zaak helemaal dicht. Wordt er geklaagd over de lelijkheid van stallen in het Brabantse landschap, dan voeg je toch gewoon een mooi kleurtje en wat hedendaags design toe? Boeren in Brabant die besluiten een architectonische stal te laten bouwen, kunnen daarvoor namelijk subsidie krijgen van de provincie, tot 50.000 euro per bedrijf (bron: Brabants Dagblad).

Ik zie ze al voor me, de ontwerpen. Op de website van de Nieuwe Brabantse Kunststichting staan er al enkelen. Ze lijken wel wat op de ontwerptekeningen van stedelijke gebieden en gebouwen. Hier en daar een decoratief boompje of stroompje water, een paar blije mensen hand in hand, geen troep op het trottoir, schone en heldere luchten. Net als in een reclamefilmpje of een mooie kleurrijke advertentie in een of ander tijdschrift gaat het allemaal om de buitenkant, het verpakkingsmateriaal. Pak het zaakje zo mooi mogelijk in en het verkoopt. Maak de stallen zo mooi mogelijk en mensen willen misschien vergeten wat er zich aan de binnenzijde afspeelt.

In het zojuist verschenen nummer van het toonaangevende wetenschappelijke tijdschrift Science laat een internationale groep onderzoekers zien dat het wereldwijde verlies aan biodiversiteit onverminderd doorgaat. De internationale afspraak dat deze afname in 2010 zou zijn afgeremd wordt niet gehaald.

Ooit fietste ik door de stad en keek met genoegen naar de vogels langs de kant van de weg en op het gras. Een enkele hond snuffelend aan een paal, een kat die ergens de hoek omschiet. Natuur in de stad. Het stelt niet zoveel voor in vergelijking met de enorme aantallen dieren die in het wild leven in Afrika of Azië. Toch ik ben er heel blij mee. En die ene vogel, hond of kat doet me toch steeds weer beseffen dat we niet alleen op deze wereld leven maar dat we ze delen met miljoenen andere wezens. Maar stel je eens voor dat die vogels, katten, honden en nog wat ander kleindierlijk grut de enige dieren zijn die over honderd jaar nog naast de mens zullen bestaan op de aarde? Wat stelt de rijkdom aan leven op aarde dan nog voor? Geen tijgers meer, geen nijlpaarden, geen olifanten en geen ijsberen meer. Wat een gemis!

Ik weet het, dit is niet het enige waar het begrip biodiversiteit voor staat, maar ik bedoel maar. Binnen onze eigen soort valt het nog wel mee met die terugval in biodiversiteit. Scarlett Johansson, Cate Blanchett, Angelina Jolie, Uma Thurman, het zijn allemaal prachtige en unieke vrouwen. Maar een tijger of een panter, dat is schoonheid van een totaal andere orde. Ik denk zelfs dat als ik zou moeten kiezen wie ik het mooiste vind ik voor de tijger zou kiezen en niet voor bijvoorbeeld Angelina Jolie. Sorry Angelina, maar het zou toch nooit iets geworden zijn tussen ons.

Het is oppassen blazen. Veiligheid dringt bij oproepen e-mails als voorbeeld in foto. Onduidelijk en zeer opgepast wanneer afgeven gevoelige nummers en andere informatie. Dieven zijn geraffinadereerd en lijken echt te komen door de bank zelf. De e-mails lijken onafscheidelijk echt en heel makkelijk in te trappen voor je er erg van wordt. Zelfs overwinterde Nederlanders met moedertaal hebben geen gaten dat ze in de neus geknepen worden. Voor ze dit weten hebben ze open deuren en zijn de dieven al heel breed en ver weg. Dus: oppassen blazen en eerst goed kijken en kloppen wat er staat. Een bankwerker in ING kent zijn taal op alle vingers. Of misschien nieuwe bankwerker uit România of Bucaresti.

BERLIJN – Onderzoekers van de Berlijnse vrije universiteit hebben technologie ontwikkeld waarmee een auto te besturen is door de richting waarin de bestuurder kijkt (bron: Brabants Dagblad). Inmiddels zijn 122 jonge vrouwen opgenomen in het ziekenhuis met zwaar lichamelijk letsel en zo’n vijftien jonge mannen. Het systeem blijkt daarmee perfect te werken.

SCHIPHOL – Alle passagiers van een vliegtuig van Transavia dat op weg was van IJsland naar Amsterdam hebben op tijd het vliegtuig weten te verlaten nadat het automatisch brandalarm in werking was getreden. De piloten wisten het toestel desondanks veilig op Nederlandse bodem neer te zetten. Helicopters zoeken op dit moment nog naar overlevenden in de Noordzee.

Om vijf uur vanochtend al wakker, en dan is er nog niet veel anders te doen dan armen achter je hoofd en luisteren naar de vogels. Er zijn ergere manieren om wakker te worden. En ergere manieren om te moeten blijven liggen. En terwijl ik zo naar de vogels lag te luisteren vroeg ik me voor de zoveelste keer af waarom ze ‘s ochtends toch zo actief zijn. Mijn eerste (menselijke) gedachte was dat ze blij zijn dat de nacht weer voorbij is omdat ze eerder dan ons de zon al kunnen zien opkomen. Vogeltjes hebben geen gordijnen. Een soort ‘oerblijheid’ dus die in iedere levend wezen zit, om na de diepte van een nachtelijke golf weer als vanzelf naar boven gestuwd te worden naar het licht. Het wordt weer dag en we zijn er nog. Laten we zingen!

Zo moet je echter niet denken, dat is niet wetenschappelijk. Het zal vast wel weer iets te maken hebben met overlevingsdrang en conditionering. Ik ben daarom maar even gaan zoeken op internet naar de eigenlijke reden achter dit fenomeen en kwam deze verklaringen tegen:

GOEIEVRAAG.NL: Het voorjaar en zomer is het voor een vogeltje de tijd om aan een gezinnetje te denken en daarvoor moet je wel een eigen plekje hebben. Heb je dat gevonden dan zet je een grote bek op om iedereen te laten weten dat dit jouw plekje is. En daar moet je al vroeg mee beginnen, liefst al net voor het licht wordt! Dan weten de anderen waar ze aan toe zijn. Zijn in het najaar de kindjes al de deur uit en het steeds later licht wordt, dan is het tijd om uit te slapen, dus hoor je dan niets.

VPRO NOORDERLICHT: Zo’n veertig jaar terug speculeerden ornithologen dat roodborstjes, die overal ter wereld ’s ochtends als eerste gaan zingen, ook als eerste de zon zien opkomen. Dat klopt, zeggen biologen nu na onderzoek onder 57 soorten zangvogels: het roodborstje heeft de grootste ogen. Hekkensluiter is de pimpelmees, wiens stem het laatste klinkt – zijn kraaloogjes zien het morgenlicht soms pas anderhalf uur later.

Hmmm. Een nieuwe vraag komt nu in me naar boven. Als het eerste klopt en ook het tweede, dat van de grootte van de ogen, waarom worden alle vogels dan niet tegelijkertijd wakker van het gezang van de roodborstjes en gaan ze vervolgens allemaal meezingen? Zou het misschien kunnen zijn dat hoe kleiner de ogen hoe slechter de oren? Edwin van de Sar heeft grote oren en geen bril. Ik heb kleine oren en -6. Voldoende reden voor wetenschappers om dit eens nader te gaan onderzoeken lijkt me.

NOVUM – Aan het gezicht van een muis is te zien of het dier pijn lijdt. Bij muizen die als proefdier worden gebruikt kan met een nieuwe methode van pijnherkenning veel leed worden voorkomen door de dieren op tijd pijnstillers te geven, betogen onderzoekers van het Leids Universitair Medisch Centrum in vakblad Nature Methods. De onderzoekers spoten azijnzuur bij muizen in de buik. Dat leidde tot hevige buikkramp, waardoor de dieren pijn leden. (bron: Trouw)

Verderop in het artikel staat ook nog dat de muis – na de mens – het eerste dier is waarvoor een pijnschaal is ontwikkeld. Het eerste, dus er volgen er nog meer? Straks nog pijngrafiekjes gaan opmaken voor ratjes, hondjes, varkens en aapjes? Het klinkt altijd zo aannemelijk en goedbedoeld; toch krijg ik hevige buikkrampen van dit soort berichten, ook zonder azijnzuur in mijn maag. Zouden ze dit bij mensen doen dan zou men wel anders piepen. ‘Hé ho! Je kunt je toch wel indenken dat het vervelend is wat je allemaal met me doet? Daar hoef je me toch niet nog eens extra voor te gaan pesten!?’. ‘Ja maar, het is voor wetenschappelijk onderzoek, voor het bestrijden van ziekten bij de mens, voor het welbevinden van de mens!’. Je hoort me niet zeggen dat ik denk dat onderzoek bij dieren per definitie nooit verantwoord is – hoewel ik sterk mijn twijfels hierbij heb – maar me niet goed voelen bij het gebruik van proefdieren is ook een aspect van (verminderd) welbevinden. Fysiek ga ik er dan misschien op vooruit, ethisch en psychisch gezien niet.

Gisteren met mijn moeder naar de begraafplaats geweest in Sittard. Na het overlijden van mijn vader op 25 november van afgelopen jaar was ik er niet meer geweest. Omstandigheden, en meer van dat soort dingen. Binnenkort wordt echter het graf van de ouders van mijn moeder opgeheven. Of hoe zeg je dat. De ‘ligtijd’ loopt af? De ‘bewaartijd’? In elk geval zal het graf na vijfentwintig jaar verdwijnen en komt de plek vrij voor iemand anders. Zelfs de doden moeten plaats maken voor opvolgers.

Iets verderop ligt het graf van mijn vader. Het is zo’n nieuw type graf. Geen grafsteen meer die het hele graf bedekt, maar een kleine rechtopstaande steen met daarvoor wat gras. Alleen is die steen nog niet klaar en dus ligt er nog steeds een tijdelijke stenen plaat met daarop in witte plakletters de naam van mijn vader. En eigenlijk vind ik dat wel heel mooi zo. Geen ‘rust zacht’ of iets dergelijks, geen data van geboorte en overlijden. Alleen maar de naam. En met een beetje inspanning kon ik hem zien liggen, zo’n anderhalve meter onder de grond, zoals ik hem toen ook heb zien liggen in het mortuarium.

Ik hou van begraafplaatsen, en als er een in de buurt is en ik heb wat tijd over loop ik er altijd wel even overheen. Zelfs als kind vond ik het al een fascinerende plek. Als mijn ouders dan bezig waren met het schoonmaken van een of ander graf ging ik meestal even op onderzoek uit. Als een kleine archeoloog tussen al die stenen doorlopend, zoekend naar de oudste, de langstgeleden overledene. Vaak ging ik ook niet mee, maar dat kwam dan door omstandigheden. Voetballen en meer van dat soort dingen.

Ik zou er best wel willen werken, op zo’n begraafplaats. Weg van die gekke wereld van de levenden, weg van alle drukte. De dood roept tenminste niet constant om aandacht en het is er altijd lekker stil. Zelfs de vogels lijken zich er meer op hun gemak te voelen. Alleen denk ik niet dat er vaak vacatures voor zijn. Behalve voor begrafenisondernemingen valt er weinig geld te verdienen aan de doden. Of je moet toevallig Elvis Presley of Michael Jackson heten. Maar dan is het met die rust ook snel gedaan.

Dat is nou jammer. Ik lees net dat Rita Verdonk aanstaande maandag in Tilburg aanwezig is, samen met bijna alle 31 kandidaat-Kamerleden, voor de aftrap van de verkiezingscampagna van haar partij Trots op Nederland. Niet meer genoeg tijd nog even een t-shirtje te laten maken met mijn eigen logo. Alsof ik dat dat aan zou hebben gedaan en voor haar neus zou zijn gaan staan. Neenee, zo ben ik niet. Of zou ik het onderhand toch wel een beetje meer mogen zijn?

Soms denk ik weleens dat claims de oorzaak zijn van de economische crisis. Veel rechtzaken van tegenwoordig zijn alleen maar bedoeld om de dollartekentjes in de ogen van aanklagers te vervangen door echt geld. Veel geld. Niet om die longkanker te kunnen genezen, maar alleen maar om die grote SUV te kunnen kopen. Neem nou recente voorbeelden als de vliegtuigcrash waar iedereen het de afgelopen dagen over heeft. Een rapport als van Pieter van Vollenhoven waarin gesproken wordt over menselijk falen is helemaal niet gewenst. Waar moet je dan je centen vandaan halen? Boeing, dat is pas een bedrijf. Daar zitten de miljoenen. Of neem (alweer de volgende) Congolees die het stripalbum Kuifje in Afrika wil verbieden en geld wil zien wegens emotionele schade. Of nog erger, toeschouwers die de ‘aanslag’ zagen gebeuren tijdens Koninginnedag van vorig jaar en nu claims indienen wegens ‘schokschade’. Schokschade, hoe verzinnen ze het.

Niemand van de direct betrokkenen spreekt over geld. Men heeft het vooral over de lichamelijke of geestelijke schade die men heeft opgelopen. Daar moet ‘recht’ over gesproken worden, daar moeten de verantwoordelijken voor aangepakt worden, op teruggepakt worden. Zou daar ook het woord vergelding vandaan komen vraag ik me af.

Kun je alleen maar perplex staan of je ook voelen? Volgens mij kan het allebei. Toen ik bij de slijter vanmiddag nog snel even een flesje wijn stond uit te kiezen kwamen een man en vrouw met hun dochtertje de zaak binnen. Terwijl ik nog steeds de prijzen en etiketten aan het vergelijken was van de wijnflessen, gingen ze gedrieën rechts van me staan. De man pakte een kartonnen koker met whiskeyfles uit het schap (à 50 euro), liet hem nog even aan zijn vrouw zien en stoptte hem daarna meteen in de ruime binnenzak van zijn jas. Het dochtertje van een jaar of vijf stond tussen hen in en keek omhoog naar haar vader. Daarna liepen ze weer snel de winkel uit. Vader voorop en moeder met dochtertje op een paar meter afstand er achteraan.

Dat was het. Ze kwamen en waren zo weer weg. Het ging zo snel en zo vanzelfsprekend dat ik niet eens kon reageren. Wat zullen ze thuis tegen elkaar en hun kind hebben gezegd? Kom, we gaan nog even een fles whiskey jatten bij de Gall en Gall? Of zullen ze het tegenover hun dochtertje toch ‘winkelen’ hebben genoemd?
Zelfs toen ik ging afrekenen heb ik er niks meer van gezegd tegenover de verkoper. Dat vond ik niet meer kunnen. Hopelijk ben ik een volgende keer niet meer zo perplex.

Als we dan toch bezig zijn de doden te herdenken zouden we ook even stil kunnen staan bij al die miljoenen dieren in de vee-industrie die we jaarlijks de dood in jagen ten onnodige behoeve van onze voedselproductie. Of bij deze arme eend wiens partner lange tijd langs de rand van het water bleef zitten tot ik wel heel erg dichtbij hem was gekomen. Toen pas zag ik de reden van zijn aarzeling meteen weg te vliegen. Net als kauwen en andere monogame dieren en vogels bleef ook deze eend in de nabijheid van zijn overleden partner. Mag ik het ‘waken’ noemen of ‘treuren’? Waarom niet? Ik weet niet of dieren hiertoe in staat zijn en op welke manier, maar het tegendeel kan ik ook niet beweren. Dat ze niks voelen en dus ook niks hoeven te verwerken. Maar ik zie wat ik zie en ja, ik interpreteer. Maar als ik mijn kat Mickey een kus op zijn hoofdje gaf wist die echt wel wat ik daarmee bedoelde, ook al geeft een kat een andere kat nooit een kus. Volgens mij is het voelen van dieren helemaal niet zo heel veel anders als dat van mensen. Dat daar vaak anders over wordt gedacht is volgens mij een gevolg van onze hoogmoed en arrogantie en dat we niet meer nauw in contact staan met de natuur en de dieren om ons heen. Ook een herdenking waard eigenlijk.

Vorige week zag ik pas voor het eerst de Nederlandse film De Kersenpluk. Een film uit 1997 die destijds helemaal aan me voorbijgegaan is. Omdat ik zelf vroeger ook kersen heb geplukt bij een tante verwachtte ik op z’n minst wat sfeerbeelden van opwaaiende zomerjurken, zoemende bijtjes en veel, heel veel gras. Die beelden zaten er ook in, en de film verliep verder net zo lekker traag als zomerse dagen lang zijn. Heel wat anders dan de harde en eenzame werkelijkheid zoals die te zien is in de film Harry Brown. Kille flatgebouwen vol graffiti en gewelddadige groepen jongeren die alles en iedereen terroriseren, just for fun.

In De Kersenpluk zag ik voor mij nog onbekende acteurs en actrices aan het werk en dat vind ik zelf vaak erg prettig. Het draagt in mijn belevingswereld bij aan een gevoel van echtheid van een film en van de personages. Eigenlijk zou elke film op die manier gemaakt moeten zijn, dacht ik even. Eén rol voor één acteur en daarna nooit meer. Maar als ik dan Michael Cain weer zie acteren in Harry Brown ben ik maar wat blij dat die man nog zo productief is op zijn leeftijd (77). Zeer de moeite waard dus, deze film. En niet alleen maar vanwege Michael Cain. Ook de andere rollen worden vaak akelig realistisch vertolkt. En als je dan ziet en voelt hoe (schijnbaar) onveranderbaar de geweldplegers zijn, stel je jezelf misschien toch heel even de vraag of de kogel niet het enige middel is om dit soort mensen en het geweld te stoppen. Harry Brown dacht even van wel.

In Goirle geen incidenten gisteravond. Geen bommeldingen, geen voorbijknetterende brommertjes, niks wat een claim wegens ‘schokschade’ zou kunnen opleveren bij de verzekeringsmaatschappijen. Het ging allemaal heel gladjes. Zelf heb ik vooral even aan mijn vader moeten denken. Geen oorlogsslachtoffer, maar die ken ik dan ook niet. Ook geen opa of verre oom die de oorlog niet heeft overleefd. Toch vertelde mijn vader me weleens dat hij tot lang na de oorlog regelmatig wakker schrok uit een angstdroom die met de oorlog te maken had. Angst is eigenlijk ook een soort oorlog, maar dan in jezelf. Blijf ik of is het beter dat ik vlucht. Als die angst maar sterk genoeg is kan hij net zo verlammend werken als de dood. Dus stond ik gisteravond vooral even stil bij al die mensen die nu nog in angst moeten leven. In China of Noord-Korea, in gebieden met terrorisme, honger of overstromingen, of omdat ze continu bedreigd worden door een bende of een eigen familielid. Dat soort angsten ken ik gelukkig niet. En als we daarna weer thuisgekomen samen op de bank gaan zitten om naar een film te kijken voel ik me bijna schuldig dat ik niet wat meer lijd. Aan de andere kant, het soort (neurotische) angsten waar ik in mijn leven mee te maken heb gehad waren ook niet zo prettig.

En zuipt…

Trots op Nederland, Trots op Tilburg. Ik moet er niks van hebben. De rillingen lopen over mijn rug als ik iemand hoor praten over ‘wij Nederlanders’, ‘het Brabantse volk’ of ‘onze jongens’. Ben ik er dan niet trots op Nederlander te zijn? Wat een rare vraag is dit toch. Als ik nee zou antwoorden zou men gaan denken dat ik een hekel heb aan ‘mijn eigen volk’. Maar ik zou er ook geen ja op kunnen antwoorden want wat is in vredesnaam ‘n Nederlander? Ik kan zelfs niet eens trots zijn op mijn beste vriend of vriendin. Wat hij of zij doet of bereikt heeft is van hem/haar. Op zijn hoogst kan ik er veel waardering voor voelen en blij zijn dat ik deze persoon tot mijn vrienden mag rekenen. Maar trots? Dat riekt net iets te veel naar eigenbelang. Mijn vriend, mijn kind, mijn volk. Het enige dat ik met goed fatsoen kan zijn is trots op mijzelf, en daarom heb ik een nieuwe partij opgericht: TOM. Nee, je kunt er geen lid van worden en ook niet op stemmen. Niemand niet. Deze partij is helemaal van mijzelf. Richten jullie maar je eigen partij op, je eigen TOM. Maar ja, als iedereen dat gaat doen is ook raar. Dan zijn we allemaal samen TOM. STOM.

Afgelopen donderdag verscheen de nieuwste versie van Ubuntu. Elk half jaar verschijnt er zo’n nieuwe versie en dan zijn er verspreid over het land kleinere of grotere bijeenkomsten waar Ubuntu-gebruikers elkaar ontmoeten en waar mensen die er nog niet bekend mee zijn uitleg kunnen krijgen over dit besturingssysteem. Ook zijn er dan vaak demonstraties en lezingen over specifieke onderwerpen of programma’s. Ik was er nog nooit naar toe geweest omdat er nog nooit eentje in Tilburg werd gehouden. Een dag voor de ‘party’ kreeg ik echter nog een mailtje van kennis E. die ook al jaren Ubuntu op haar pc heeft staan dat er een mini release party zou zijn in Tilburg. Dan toch maar even gaan kijken…

De release party was in café The Little Devil. Ik moest naar achteren lopen waar ik bijna onderuit ging omdat ik de twee afstapjes niet had gezien. The Little Devil is een klein hardrockcafé en hardrockers en metalfans hebben het meestal niet zo op daglicht. In de achterkamer met mini-podium zaten in het donker een aantal mensen achter laptops gedoken en druk met elkaar in gesprek over gigabytes, megahertzen, batches and patches. Achter de bar een vitrine met skelet en muren vol stickers van voorbije concerten. Niet echt een plek om aan de gewone burger te laten zien dat Linux net zo’n gewoon en gebruiksvriendelijk besturingssysteem is als Windows of Mac. Die kun je tenminste nog in een winkel kopen van een verkoper in een net pak. Dat ziet er toch heel wat normaler en ‘betrouwbaarder’ uit dan een gratis systeem dat je thuis kunt downloaden en waar je dan zelf maar een doosje omheen moet verzinnen.

In de ‘kerker’ van The Little Devil zag ik vooral jonge bleke gezichten achter computers, maar ook een oudere man met blindegeleidestok, een bijna blinde man die kwam kijken naar een goedkoop alternatief voor zijn stokoude pc en een paar gamers. Daar bedoel ik verder niks mee. Iedereen was heel vriendelijk en het was er vooral heel erg ongedwongen, gezellig en heel informatief. Hopelijk vinden ze alleen voor de volgende bijeenkomst een geschiktere locatie die nieuwsgierigen niet zal afschrikken.