SpoenkJack Tummers

‘Dit is de eerste keer dat ik op de fiets ben’. Een jongen van een jaar of toch minstens 18 stond naast me bij het stoplicht en moest blijkbaar iets kwijt. ‘Kun je hier doorfietsen?’. Ik keek naar de overkant van de weg waar een prachtig rood fietspad zich honderden meters ver uitstrekte, nog glimmend van het nieuwe asfalt. ‘Mijn auto moet gekeurd worden, daarom ben ik vandaag op de fiets. Voor het eerst’. Ik wist niet of ik hem nou moest complimenteren of medelijde met hem moest hebben. Wat onwennig zat hij op zijn fiets, het zadel net iets te hoog afgesteld. Waarschijnlijk geleend van een familielid of kennis. ‘Maar zo zie je nog eens wat hè?’. Ja, zo zie je nog eens wat. En hoor je nog eens wat. Hij was zichtbaar onzeker en keek me regelmatig zijdelings even aan. Het is dan ook niet niks, zomaar in de buitenlucht op de fiets, helemaal alleen temidden van het verkeer. Toen het groen was ‘trok hij snel op’ en fietste voor me uit. Een beetje slingerend, zoals ook kinderen dat doen die net hebben leren fietsen op een voor hun te grote fiets. Af en toe keek hij schuin achterom, of ik nog in de buurt was. Voor het geval er iets mis zou gaan tijdens het fietsen, dat ik hem dan misschien wel naar huis zou kunnen brengen. Honderd meter verderop sloeg ik linksaf en verloor hem uit het oog. Uren later vroeg ik me nog af of hij het had weten te redden, zijn long way home. Het zijn voor iedereen onzekere tijden, en voor iedereen blijkbaar op zijn eigen manier.

Eigenlijk zou ik een nieuwe categorie moeten aanmaken voor mijn berichtjes. De categorie ‘nooit geweten’. Zo lees ik vanmorgen in de nieuwsbrief van VARA’s Vroege Vogels dat de klaproos zijn naam dankt aan het feit dat zijn bloem bij regen ‘dichtklapt’. En dat men in Vlaanderen deze bloem daarom ook wel onweersbloem of donderbloem noemt. Wist u dat? Ja? Ik niet namelijk. Altijd gedacht dat het met de vorm en fragiliteit van de blaadjes te maken had die bij elk zuchtje wind om lijken te klappen. Een beetje op de manier waarop ook een hond zijn oren opeens dubbel kan vouwen. Of rechtop kan doen staan. Even verder zoeken op internet levert me nog meer ‘nooit geweten’ op. De latijnse naam van de bloem bijvoorbeeld: papaver somniferum. Of papaver hybridum, papaver dubium, papaver rhoeas, papaver argemone. Handig die latijnse namen, omdat ze over het algemeen eerder verwijzen naar het uiterlijk of een opvallende eigenschap van de bloem dan wat de plaatselijke volksmond er van maakt. Nog even verder lezen en de klaproos blijkt ook wel kollebloem genoemd te worden. Een heksenkruid, vanwege de eigenschappen van sommige klaprozen, bijvoorbeeld die van de eerder genoemde papaver somniferum of slaapbol. Wie nog meer wil weten over de klaproos moet zelf maar even verder lezen, bijvoorbeeld hier. Het laatste wat ik namelijk wil is slaapverwekkend overkomen.

Montzen Gare. Voor wie bekend is met het begrip ‘Urban Exploring’ binnen de fotografie is dit een van de oudste locaties waar mensen graag naartoe trekken om foto’s te maken. Van lege perrons, oude gammele treinstellen en wagons en wat er verder nog aan interessants te zien is. Als je tenminste houdt van de schoonheid van bederf en verval. Montzen Gare is inmiddels dan ook al lang niet meer wat het geweest is. Geen bijzondere locatie meer in de zin van ‘komt bijna nooit iemand’ of ‘weet jij waar dat ligt?’. Als je in de buurt komt van dit oude rangeerstation loop je grote kans andere fotografen en toeristen tegen het lijf te lopen. De gemeente heeft zelfs borden geplaatst die je er zo naartoe brengen.

Toen we er aankwamen was het in eerste instantie dan ook teleurstelling wat ik voelde. Leden van een Duitse fotoclub liepen er rond en in de weg met statieven en flitsers en nog wat andere toeristen ook. Erg lastig om dan nog een foto te maken van een groot en verlaten station. Ik heb me dan ook maar proberen te concentreren op details en dat heeft toch nog heel wat aardige foto’s opgeleverd. Dat is ook het leuke van fotografie. Biedt het geheel niets interessants, of juist te veel in één keer, dan kun je gaan inkaderen. Eerst neem je dan maar een gedeelte van het beeld, en als ook dat nog niet veel oplevert ga je gewoon net zo lang door met inkaderen totdat je iets ziet wat je aanspreekt. Je blik verruimen door je blikveld te verkleinen.

Foto’s van Montzen Gare »
Lokatie Montzen Gare »

Wat zijn Google Earth en Google Maps toch fijne programma’s. Foto’s van de omgeving, tankstations, alles staat erop. Zelfs de onmisbare kotjes voor de lekkere trek onderweg. Zoals morgen, als ik met vriend P. weer een dagje ga fotograferen, dit keer in België. Je zou denken dat je met 30 graden net als ieder ‘normaal’ mens aan het strand zou horen te liggen. Wij gaan liever een paar uur in een snikhete auto zitten op zoek naar wat leuke plaatjes. Foto’s volgen. En anders een verslag van welke Belgische biertjes het meest verfrissend werken.

Het leven is niet perfect en je moet het doen met wat er is. Of zoals de band King Crimson het uitdrukt: You have to be Happy With What You Have to Be Happy With. Zo wilde ik voor mijn camera graag een mooi, compact en lichtsterk 17-35mm F2.8 zoomobjectief (of iets rond die brandpuntsafstanden) met een moderne lensopbouw en de nieuwste nano-coating. Maar die is er niet. Ik zou Nikon kunnen bellen en vragen of ze er eentje voor me willen maken. Of tevreden zijn met wat er nu voorhanden is. Er is wel zo’n 17-35 objectief, echter is die inmiddels al meer dan 15 jaar oud en niet perfect voor de nieuwste digitale camera’s. En dus moet ik het voorlopig doen met een nieuw 16-35 F4 objectief. Ach gut, wat erg voor me.

Een korte review, voor wie het interesseert en ook denkt aan de aanschaf van een dergelijke lens. Beide objectieven zijn getest op een D300 en op een D3. Wat me meteen opviel was dat de ‘zoomslag’ op de 17-35 korter is en minder het gevoel geeft dat er binnenin iets aan het schuiven is. Bij de 16-35 voelt het alsof er een koker over een koker schuift. Daardoor werkt de 17-35 sneller en prettiger als je denkt in termen van ‘de snelle fotojournalist’. Ook geeft de 17-35 uiteraard een iets helderder zoekerbeeld en is hij volgens mij door de hogere lichtsterkte wat beter geschikt om foto’s te maken in halfdonker en bij bewegende objecten. Beiden zijn even snel in scherpstellen, de 16-35 is stiller. De 16-35 geeft meer doortekening in met name lichte partijen en laat iets meer contrast zien en is scherper richting de hoeken. De kleurtoon is ook wat warmer dan bij de 17-35. Bij de 17-35 kun je wat lichte blauwzweempjes zien langs contrastrijke gedeeltes in het beeld, zoals grasprietjes tegen een lichte achtergrond. Men noemt dit binnen de fotografie chromatische aberratie. Met name ‘oudere’ lenzen hebben hier last van.

Conclusie: Ik vind de 17-35 een prettiger lens om vast te houden en mee te fotograferen. De 16-35 is echter op dit moment de betere lens voor de nieuwe generatie camera’s. Het liefst zou ik zo’n compacte 17-35 2.8 ED met nieuwe lensopbouw en nanocoating willen hebben, maar die is er (nog) niet. Misschien over een jaar wel, of over twee jaar. Of drie. Het heeft dus weinig nut hierop te gaan zitten wachten. En als ik dan bedenk dat ik meer dan vijf jaar met veel plezier en tevredenheid heb gefotografeerd met de standaard zoomlens die destijds meegeleverd werd bij mijn eerste digitale spiegelreflexcamera, wat zit ik dan te zeuren. Be happy with what you have to be happy with.

King Crimson: Happy With What You Have to Be Happy With »

Net terug van het ophalen van mijn motor, en een perfecte dag daarvoor. De kleppen zijn gesteld en ook was hij toe aan een grote beurt. En wat voelt het dan weer heerlijk als je dan de motor start en wegrijdt. Als nieuw. Ook al is deze Yamaha TDM 850 inmiddels al twaalf jaar oud. Hetzelfde gevoel had ik vroeger altijd met mijn eerste motor, een Honda CX500. Bouwjaar ’78, gekocht in ’86 en weg moeten doen in 2000. 174.000 kilometer had hij gereden en zonder noemenswaardige problemen. Heel wat voor een motorfiets. Het deed me dan ook pijn toen ik hem weg moest doen.

Een opkoper kon de onderdelen nog wel gebruiken en kwam hem op een middag ophalen met zijn busje. Samen duwden we hem over een plank naar binnen, net zoals je met een varken of koe doet die naar de slacht gaat. Mijn trouwe beesie. Ik zal hem nooit vergeten.

Net als een auto heeft ook de sluiter van een fotocamera een bepaalde levensverwachting. Daar gaat het dan niet om het aantal afgelegde kilometers, hoewel ook die tijdens vele dagen fotograferen niet gering zullen zijn, maar om het aantal ‘clicks’. Mijn Nikon D300 staat momenteel al op zo’n 32.500 clicks. Momenteel breek ik mijn hoofd over welk nieuw objectief ik nu het beste kan gaan kopen voor deze camera, met in mijn achterhoofd de aanschaf (ooit) van een fullframe camera. Die keuze wordt er niet makkelijker op als je te weten komt dat de levensduur van de sluiter van de D300 ligt op zo’n 50.000 clicks, maar dat kan dus ook minder zijn. Of meer. Er is zelfs een website waar je dit soort informatie kunt vinden, de ‘Camera Shutter Life Expectancy Database‘:
Average number of actuations after which shutter is still alive: 43.170
Average number of actuations after which shutter died: 76.944

Zul je zien dat de laatste click te horen zal zijn op het moment dat ik mijn eerste foto wil gaan maken met mijn mooie nieuwe nog aan te schaffen lens.

Ook zo’n hoofdpijn van die toeter? Koop dan snel een pakje Vuvuzetamol bij het Kruidvat en weg is de pijn. Voor de vuvuzela’s zelf is inmiddels een inzamelingsactie gestart. Van het gerecycelde plastic zullen oordopjes worden gemaakt.

Je ziet ze amper, totdat je je voet verplaatst en er opeens vanalles lijkt te gebeuren, daar beneden op de grond. Eerst denk je dat het sprinkhaantjes zijn, of kleine kevertjes. Totdat je wat beter gaat kijken en dan blijken het kleine kikkertjes te zijn. Dikke groene kikkers over een tijdje, maar wat scheelt het. Nu zijn ze nog zogenaamd in wording, maar alles zit er al op en aan en functioneert. Als je zo een tijdje rondloopt, in de buurt van een poel, zie je pas hoeveel het er zijn. Minstens honderden, misschien wel duizenden of nog meer. Velen zullen ten prooi vallen aan vogels, of mensen zoals ik, die nieuwsgierig geworden naar nieuw leven met schoenmaat 42 veel van dit nieuwe leven letterlijk en figuurlijk de grond in stampen.

Wikipedia is geweldig, maar niet perfect: ‘Spinnen zijn een groep van geleedpotige dieren die behoren tot de klasse spinachtigen (Arachnida). Zoals alle spinachtigen hebben spinnen acht poten…’

Altijd rond deze tijd, de tijd van grote (sport)evenementen, proberen winkeliers je over te halen tot het kopen van een nieuwe, grotere en betere tv. Pas dan kun je optimaal genieten van de wedstrijden. Anders niet. Dat was wel even anders in het jaar 1988. Ik woonde toen nog op een studentenflat en had geen tv. Een medestudent had er wel eentje, maar die was nog zwart-wit. En omdat ik toen nog rijk was ;) kocht ik een dag voordat de Europese Kampioenschappen zouden beginnen op de hoek van de straat de kleinste en goedkoopste kleuren-tv die de winkelier op voorraad had. Een mooi bol beeld met een diagonaal van maar liefst 37 centimeter! Met z’n zessen hebben we wekenlang op mijn kamer naar de wedstrijden zitten kijken, in een klein knus kringetje rondom de tv. Optimaal genieten op een afstand van ongeveer anderhalve meter, anders zag je geen bal.

Zo’n nieuwe tv is natuurlijk prachtig, maar of het nu echt helpt? Dat kleine tv-tje was misschien niet optimaal, we hebben toen wel gewonnen!

Het zag er even naar uit dat er van de twee zetels maar eentje zou overblijven. In het begin van de nacht werden het er toch nog twee. En eigenlijk had ik dat in deze situatie ook als het hoogst haalbare gezien. Met een verkiezing die alleen maar draaide rondom de ‘economische crisis’, Geert Wilders die dit keer veel kiezers naar zich toe wist te trekken en daarnaast nog een heel groot deel strategische kiezers, mag je als partij blij zijn dat je niet al te veel zetels verliest. En al helemaal als het (nét) lukt ze te behouden. Marianne en Esther kunnen dus weer lekker aan de slag. Tegenover een gehalveerd CDA dit keer, dus wie weet wat er de komende tijd nog valt te bereiken binnen de politiek. Hier in Tilburg pakken we binnenkort de draad ook weer op met de werkgroep. Ook op lokaal niveau is er genoeg te doen. En als er even niks te doen is is het altijd gezellig om even met gelijkgestemden te kunnen kletsen en een kop koffie of een pilsje te drinken. Doen ze in Den Haag ook.

Zometeen begint het laatste lijsttrekkersdebat bij EenVandaag. Eerst de drie kleinere partijen (PvdD, TON, SGP) en na acht uur de grotere partijen. Het kleine debat, ik denk niet dat ik dat wil zien. Marianne Thieme is gewoonweg niet zo goed in dit soort debatten. Dat moet ze eigenlijk overlaten aan Esther Ouwehand. Daarbuiten is ze erg goed en erg gepassioneerd, maar voor een camera, op tv, tegenover een type als Rita Verdonk?

Polls komen er niet meer, tenminste niet tot morgen. Tijd dus om ook mijn eigen poll af te sluiten waar maar liefst 46 mensen op hebben gereageerd! Niet echt wat je noemt een goede opkomst :(. Verrassende winnaar is geworden: de PVV van Geert Wilders. Minder verrassend is natuurlijk de PvdD op twee. Er zijn nu eenmaal vrienden die regelmatig op mijn site kijken en ook PvdD stemmen. Maar dan is de VVD op drie toch weer verrassend, net als de SGP op vier. De CDA staat lekker laag, net als TON (0!).

Als ik naar de resultaten kijk moet ik me toch afvragen of ik niet zelf de oorzaak ben van deze uitslag. Toevallige bezoekers die de moeite hebben genomen een keuze te maken kwamen waarschijnlijk op mijn pagina’s terecht omdat ze gegoogeld hebben op een bepaald woord of zin. Iets van wat ik dus geschreven heb heeft de aandacht getrokken van een PVV- of VVD-stemmer. Zo zie je maar dat je dat aantrekt waar je het vaak over hebt. Maar goed dat morgen de verkiezingen zijn, dan kan ik me daarna weer richten op de gewone dingen.

Een van de voordelen als je als partij een eigen drukkerij hebt die snel kan reageren. In dezelfde opmaak en met hetzelfde lettertype heeft de SP een nieuwe poster laten drukken die nu over de andere posters heen is geplakt: ‘Voor wie weinig verdient: nog minder’.

De Partij voor de Dieren heeft de laatste dag voor de verkiezingen aangegrepen om vier pagina’s te vullen in de Metro van vandaag. Ik heb ze vanmorgen samen met nog een paar andere vrijwilligers staan uitdelen op het station. De Partij van de Arbeid stond er ook en iemand van het CDA deelde Luikse wafels uit. Ik moet bekennen dat ik er daar ook eentje van heb opgegeten. Even wat extra suiker is niet weg als je om zeven uur ‘s ochtend temidden van een hoop lawaai en drommen mensen een uur of twee rechtop moet blijven staan. Het was al de derde keer in een week tijd dat ik op het station stond. Naast ons stonden de mensen van de Spits hun eigen krantjes uit te delen en op de grond lag nog een stapel exemplaren van De Pers. Net als dat er lezers zijn die alleen maar de Trouw lezen of de Volkskrant, blijken mensen inmiddels ook een duidelijke voorkeur te hebben voor welk gratis krantje ze aanpakken en welke niet. De oude mevrouw die iedere ochtend met haar hondje even langs komt om alledrie de kranten mee te nemen was er ook weer, net als medewerkers van de NS en Interpolis die meteen een hele stapel meenemen voor alle collega’s. Een heel leven gaat zo aan je ogen voorbij. Ik ben blij dat ik geen onderdeel uitmaak van die drukte, maar het is wel erg leuk om naar te kijken.

PvdD in de Metro: pagina 1 en 4 en pagina 2 en 3.

‘Wetenschappers van het Donders Instituut in Nijmegen, onderdeel van de Radboud Universiteit, zijn erin geslaagd burn-out aan te tonen in de hersenen van patiënten. Daarmee is burn-out voor het eerst vast te stellen op grond van objectieve gegevens.’

Mensen houden het liefst van altijd en alles hetzelfde. Ik ook, ergens. Daarom duurt het bij mij ook lang voor er dingen veranderen. Hoe dieper het verlangen naar hetzelfde, hoe langer het duurt. Zo heb ik mijn levenlang het liefst aan de kant gestaan, of achteraan, of liever maar helemaal thuis. Naar buiten, naar voren, dan wist ik het al gauw niet meer. Daar moest ik even aan denken toen ik vandaag ik in de binnenstad van Tilburg stond met een stapeltje flyers in mijn hand. Hallo mevrouw, hallo meneer. Alstublieft mevrouw, alstublieft meneer. En als er nu maar niemand een discussie met me aangaat. Totdat dat gebeurde en ik – uiteraard – prima in staat bleek duidelijk te maken waarom ik zelf op de Partij voor de Dieren ga stemmen. En waarom ook niet? Ik was bang van niet, omdat dat het vertrouwde beeld was, herkenning, verwachting, self fulfilling prophecy. Maar het kan altijd anders. Ook in de politiek.

En daar sta je dan, temidden van winkelend publiek. En toen ging ik toch weer even twijfelen, want ook dat is zo’n vertrouwd beeld: die geplastificeerde blik in de ogen van veel mensen, die houding van ‘je doet me toch niks’. Amper een hand vrij om überhaupt een flyertje aan te kunnen nemen. Te druk met bellen, ijsje likken, kroketje happen. Opmerkingen die ik een paar jaar geleden echter wel nog regelmatig te horen kreeg bleven nu achterwege, zoals ‘Het moet niet gekker worre’ of ‘Weg met de dieren!’. Dat heeft de partij dan toch maar vast bereikt. Maar voor de rest? Ik moet bekennen dat ik tijdens die paar uur weleens moest denken aan het woord ‘hersenbeschadiging’. Ik weet het, dat mag ik niet doen ten aanzien van mijn medemens. Ik schaam me dan ook diep ;), maar soms weet ik niet hoe ik veel gedrag anders zou kunnen verklaren.

‘I have no doubt that it is a part of the destiny of the human race, in its gradual improvement, to leave off eating animals, as surely as the savage tribes have left off eating each other when they came in contact with the more civilized.’

Uit Walden, van Henri David Thoreau (1854).

Gisteren was Job Cohen in Tilburg, en als ik niet genoeg zou hebben van strategisch stemmen zou ik mijn stem misschien zelfs wel op hem hebben willen uitbrengen. Het is een ontzettend aardige man. Niet opdringerig, rustig en op een politieke manier heel bescheiden. Ik moest onwillelkeurig even terugdenken aan Joop den Uyl. Samen met lokale leden van de Partij voor de Arbeid kuierde hij langs de Tilburgse terrasjes en deelde rozen uit. Aan oudere mensen, zoals het hoort, maar ook met voldoende oog voor schone jonge meiskes…

Een paar foto’s (de rest staat op Oypo):

Even heel iets anders… Terwijl ik in het mapje ‘audio’ op mijn pc zit, bezig met voor iemand een interview te editen, zie ik daar een bestandje staan met de naam ‘cow and chicken.mp3′. Kent iemand die tekenfilmserie nog? Moet haast wel, want eind negentiger jaren is nog niet zó lang geleden toch?. Voorwaarde is wel dat je toen regelmatig naar Cartoon Network keek. Cow and Chicken was absoluut niet diervriendelijk te noemen, maar wel heel erg leuk! Cow, chicken, soms met neefje Boneless (een kip zonder botten) en af en toe bezoek van Weasel die ook nog zijn eigen serie had, samen met de sullige Baboon. Vreemd, lachwekkend, bizar af en toe. Schots en scheef, wat betreft de tekeningen en de inhoud. Wat jammer dat dit soort compleet onbenullige tekenfilms het niet lang volhouden op tv, maar wel een hele hoop andere compleet onbenullige tv-programma’s met vreemde, lachwekkende en af en toe zeer bizarre mensen.

De tune van Cow and Chicken:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Wikipedia: Cow and Chicken en I.M. Weasel

Vandaag bij het NOS Journaal: een website met alle in Nederland voorkomende voornamen. Verklaring, verspreiding en populariteit. En het gaat goed met ‘mij’. In 1963 naar schatting 41 geboortes, maar als je naar de grafiek kijkt kun je zien dat er een continu stijgende lijn zit in de populariteit van mijn naam. Dat kun je van ‘Joran’ na vandaag niet meer zeggen.

Nederlandse Voornamenbank »

Gisteravond was de voorstelling van Sea the Truth in het natuurmuseum in Tilburg. Marianne Thieme leidde de film in en beantwoorde achteraf vragen van bezoekers. De meeste beelden kende ik al wel. Die van Dos Winkel, die van Greenpeace, die van die grote vissen (dolfijnen?) die met haken uit het water worden getrokken om daarna langzaam te mogen sterven in die grote ruimte vol verstikkende lucht. Beelden zeggen meer dan woorden, en woorden schieten te kort. De boodschap is heel duidelijk. We vernietigen stelselmatig al het leven in de oceanen, en wanneer we rustig wachten tot het kraampje van de visboer nog maar voor de helft gevuld is zal het te laat zijn. We moeten nú stoppen met vis eten, en dat gedurende heel wat jaren. En als het eens lijkt alsof er na een aantal geslaagde vangsten nog meer dan genoeg vis in zee zit, geloof dit dan niet. Het is nog slechts 3% van wat het ooit is geweest.

Dat voor wat betreft de boodschap. Voor de rest vond ik de film onverwachts professioneel gemaakt. Ik had een aaneenschakeling verwacht van ‘geleende’ beelden uit het nieuws of andere documentaires, maar de makers van Sea the Truth hebben het grondig aangepakt en er een volwaardige documentaire van gemaakt die eigenlijk iedere maand wel even op tv uitgezonden zou mogen worden. Maar geen kip die dat interesseert natuurlijk.

Meer foto’s op Flickr »

De website www.archive.org houdt vanalles bij op het gebied van de historie van het internet, waaronder ook webpagina’s die via de reguliere weg niet meer te bekijken zijn, simpelweg omdat ze niet meer bestaan of veranderd zijn. Logisch dat ik dan ook even ben gaan kijken wat er nog van mijn eigen website terug te vinden is, misschien zelfs van de tijd voordat ik de domeinnaam in handen kreeg. En die stonden er nog eens bij ook. Twee pagina’s van de vorige eigenaar waren nog terug te halen, echter wel zonder de plaatjes die er oorspronkelijk ingestaan hebben. Maar ik herinner me inderdaad nog dat ik destijds deze site in de gaten hield en hoopte dat hij er eens een keer mee op zou houden. Wat ook gebeurde eind 2000.

Verderop in de tijd waren nog aardig wat pagina’s terug te halen van ‘spoenk’ oude stijl. Het meeste niet compleet, ook weer vanwege plaatjes die inmiddels niet meer op de server staan van mijn provider. Toch heb ik maar even wat schermafbeeldingen gemaakt van wat ik tegenkwam. Dan hoef ik tenminsten nooit meer het archief in te duiken. En voor wat completere afbeeldingen van hoe mijn site er vroeger uitgezien heeft kun je nog steeds terecht onderaan de pagina met websitevoorbeelden.

Wormen en rupsen. Wormen wurmen en rupsen plagen. Maar als je ze eens goed gaat bekijken, hoe ze als een acrobaat een een zijden draadje bungelen en omhoog klimmen, hoe ze rond de steel van een blad kronkelen of zich oprollen als een slang, dan is er niks wurmerigs of plagerigs aan deze beestjes. Het zijn lieve kleine trage bosbewoners die knabbelen aan een blaadje of heen en weer zwiepen aan een bijna onzichtbaar touw. Erg leuk om te zien en foto’s van te maken. De rups op de foto is een echte acrobaat. Op precies dezelfde manier als mijn gymleraar mij vroeger (tevergeefs) aanwijzingen gaf hoe je in een touw naar boven kunt klimmen, zo doet ook deze rups dat. Knietje intrekken, voetje vastzetten tegen het ‘touw’, dan het bovenlijfje uitstrekken naar boven, dan weer het knietje intrekken etc. De volgende keer ga ik eens proberen of ik het niet kan filmen. Zal wel erg moeilijk worden, want bij elk zuchtje wind waait zo’n beestje alle kanten op.