SpoenkJack Tummers

‘Antwerp Bulk Terminal (ABT) is een overslagbedrijf voor onder meer steenkool, erts en biobrandstoffen, gelegen in de haven van Antwerpen. ABT laadt en lost ongeveer 30 miljoen ton per jaar in schepen, lichters, treinen en vrachtwagens’ (bron: Wikipedia). Eigenlijk moet ik zeggen dat dit bedrijf dat tot nu toe altijd deed, want een werknemer aldaar wist ons te vertellen dat het hele bedrijf omgevormd zal worden tot een grote terminal voor zeecontainers. Alsof ze er daar al niet genoeg van hebben in de Antwerpse haven. De meeste kranen die op de foto’s te zien zijn staan werkloos toe te kijken over het water van de Schelde. Over een tijdje zullen ze gesloopt worden, net als de grotendeels lege silo’s. Dan zal er alleen nog maar een hoop verroest ijzer overblijven, net als die ene kraan aan het Churchilldok waar we tijdens de tweede keer dat we er langsreden alleen nog maar hopen verwrongen staal van terugvonden. Het zijn prachtige en complexe machines om te zien. Straks staan dit soort ijzeren reuzen alleen nog maar opgesteld in landen ver weg van hier, met name in Azië en Afrika. Hier wordt er dan alleen nog maar gehandeld en verhandeld. Zo zwart-wit als ik het hier stel is het niet. Er zal nog genoeg bedrijvigheid overblijven in het uitgestrekte gebied van de Antwerpse haven, maar een bepaald soort romantiek en nostalgie zal dan voorgoed verdwenen zijn.

Foto’s van Antwerpen Kanaaldok B1 »

Lokatie Antwerpen Kanaaldok B1 op Google Maps »

Kent iemand die serie nog? We schrijven het jaar 1980. Carl Sagan was een Amerikaanse astronoom die ons kwam vertellen hoe ons heelal in elkaar zat. Zat, want de wetenschap zit niet stil. Tenzij je Stephen Hawking heet en niet anders kunt. Inmiddels zijn er weer vele nieuwe ontdekkingen gedaan die onze kijk op het heelal constant veranderen en bijschaven. Sagan was echter de eerste die over het heelal kon vertellen op een manier die ook voor de gewone man of vrouw te begrijpen viel. Op die manier heeft hij veel bijgedragen aan het populairder maken van de wetenschap en het verkleinen van de afstand tussen onderzoek en praktijk. Hij kon zo smeuïg vertellen over de kosmos dat het leek alsof hij tegelijkertijd van een sappige perzik aan het snoepen was. Zijn lippen pruilden dan naar voren en zijn handen maakten daarbij een gebaar van ‘oh wat is dit toch allemaal lekker en fijn’. Ook ik zat in die tijd aan de buis gekluisterd en heb geen enkele aflevering gemist. Ook niet van die andere serie die toen uitgezonden werd, die van de sciencefiction-serie V. Voor mij maakte het nooit zoveel uit of iets fantasie was of werkelijkheid, als het mijn aandacht maar kon vasthouden. En ergens is dat nog steeds zo. Dat is dan ook precies de reden waarom ik geen gebruik zal gaan maken van de aanbieding van de Volkskrant: Alle afleveringen van Cosmos op 7 dvd’s, afgeprijsd van € 29,95 voor slechts € 14,95. Wie wil er nu nog kijken naar een wetenschappelijke documentaire van dertig jaar oud?

Het (Nieuw) Lobroekdok ligt in het noorden van Antwerpen en in het verlengde van het Albertkanaal. De Ring Antwerpen overspant dit gebied dat nu vooral nog gebruikt wordt waar behoefte is aan langdurige reparaties aan schepen en is er op dit moment nog plek voor de stedelijke jachtclub. In de toekomst zal dit allemaal gaan verdwijnen en zal het hele gebied waarschijnlijk plaats gaan maken voor een groot parkeercomplex ten behoeve van de bezoekers van het Sportpaleis. Het is dan ook een beetje een onbestemd gebied. Geen echt havengebied meer maar ook geen woonbuurt. Hier en daar staat een enkel fonkelnieuw kantoorgebouw met daarnaast doodleuk een kleine opslagplaats voor zand en cement en om de hoek een kleine supermarkt. Op de weg terug naar de auto liepen we door een nieuwbouwwijk met huurwoningen waar je echt niet zou willen wonen. Niet omdat de woningen slecht zouden zijn of de buurt, maar omdat er nog geen enkele sprake is van een eigen identiteit. Toch worden er best goede pogingen gedaan de wijk een eigen gezicht te geven, zoals een grote overdekte hal met plek voor kunstgras, ligstoelen en een bar waar je drankjes en fruit kunt kopen. En buiten een grote fontein voor de kinderen. Misschien wordt het toch nog wat met het Lobroekdok.

Meer foto’s van het Lobroekdok »

Klik hier voor de lokatie van het Lobroekdok »

Vandaag zou Mickey, dat allerliefste katje van me, 11 jaar oud geworden zijn. Ware het niet dat stomme pech zijn deel werd. Heel regelmatig moet ik nog aan hem denken, en zeker toen ik twee weken geleden in Antwerpen, half verscholen achter een glasgordijn, een evenbeeld van hem zag zitten. Precies dezelfde houding, eenzelfde soort rugtekening, en als je goed kijkt zelfs met een snorretje. Hij heeft zich niet helemaal aan mij getoond en daarom blijft die treffende gelijkenis zo sterk in mijn geheugen hangen. Ik zou bijna zeggen dat het hem gewoon was, echt. Als twee druppels water. Datzelfde heb ik trouwens ook soms met oudere mannen op een fiets. Kaal, grijs overhemd, beige broek. Klein van stuk en langzaam peddelend op de pedalen. Het zou zomaar mijn vader hebben kunnen zijn die ik daar zag fietsen. Echt, als twee druppels water.

Tijd is mensenwerk. Dat heb ik altijd al gevonden. Net als dat er ook geen getallen bestaan. Alles wat bestaat is het werk van onze geest die op zijn manier orde probeert te scheppen in de wereld. Onze geest, onze manier. Tijd is een hulpmiddel dat we uitgevonden hebben om eerder, nu en later van elkaar te kunnen scheiden. En later van nog laterder en snel van sneller. Maar uiteindelijk bestaat tijd niet en is het slechts een idee, een kader. En hoe ontzettend mooi is dat idee weergegeven in de kunst van Maarten Baas. Althans dat is wat ik erin zie. Wijzers van een klok die door twee mensen met bezems worden verplaatst. Een digitale klok waarvan ieder streepje met de hand wordt uitgeveegd of ingekleurd. Een staande klok waarin de mens als uurmaker letterlijk de tijd steeds opnieuw intekent.

Klokken om naar te staren »

‘Het CDA maakt zich al sinds jaar en dag hard voor gezinnen in de stad, het klassieke huisje-boompje-beestje’ zegt de tekst op de website van deze politieke partij. Maar het valt me nu pas op dat er in dat rijtje huisje boompje beestje nooit gesproken wordt over kinderen. Het ‘ideaal’ van de doorsnee burger, het knusse gezin met kindertjes, is geen ideaal. De hoeksteen van de samenleving bestaat vooral uit dat huisje, en een boompje waar je appels van kunt plukken of beschutting kunt vinden tegen de felle zon. En een hond en een paar poezen waar je lekker mee op de bank kunt kroelen. Maar kinderen? Natuurlijk ga ik als kinderloos alleenstaand gezin niks zeggen over het onnoemelijke geluk van mensen die wel kinderen hebben, maar het spreekwoord zegt dat ze niet noodzakelijk zijn om gelukkig te kunnen zijn. Huisje boompje beestje. Niks geen kids.

Aanvankelijk had je alleen maar de ‘echte’ spierballen voor de echte actiefilms. Arnold Schwarzenegger, Wesley Snipes, Jean-Claude van Damme of die ene Zweed met z’n korte blonde haren wiens naam ik me nu even niet kan herinneren. Dat waren spierballen die nog echt werk moesten verrichten. Ze moesten met beren vechten of auto’s optillen. Een strak gespierd lijf staat goed op een filmposter en als acteur zal je daarom ook eerder gevraagd worden voor een rol in een spetterende en veel geld opleverende actiefilm. Nicolas Cage was een van de eerste acteurs die zichzelf op de pijnbank legde en begon aan krachttraining om zijn lichaam om te vormen van een aan lager wal geraakte en gezapig uitziende alcoholist in Leaving Las Vegas tot een explosieve actieheld in een film als Con Air.

Als je aan de bak wilt blijven als acteur moet je tegenwoordig mee met dit soort trends. De slungelige Will Smith uit de serie The Fresh Prince of Bell Air ging ook naar de sportschool en zijn eerste gespierde optreden in een film was Independence Day. Een paar jaar terug trok hij zich nog aan aantal keren op aan een stang in de film I Am Legend terwijl de camera helemaal gefocust was op zijn bovenlijf. Ik vraag me nog steeds af of hij dat destijds niet zelf in de voorwaarden heeft laten zetten om aan die film mee te werken. Ik heb hem overigens in deze film geen moment gebruik zien maken van zijn spierballen.

Onlangs zag ik de film Repo Man. In deze mislukte film deed ook Jude Law een poging om binnen te geraken in de wereld van het actiegenre. Samen met Forest Whitaker heeft hij de leuke baan niet afbetaalde kunstmatige organen bij klanten terug te gaan vorderen. Je kunt je wel voorstellen dat deze klanten niet blij zijn als iemand opeens voor je deur staat en je hart of nier komt opeisen. Het is dan ook een harde film waarin beide acteurs absoluut niet uit de verf komen. Zowel Law als Whitaker zijn eerder het type acteur voor gevoelige rollen met meer diepgang, en niet voor het soort films als Terminator of The Matrix. Of Repo Man. Jude Law die pontificaal in beeld komt met een afgetraind lichaam. Misschien leuk voor de dames in de zaal, maar een beetje lachwekkend vond ik het toch wel. Johnny Weismuller of Humprey Bogart, dat waren pas echte actiehelden. En die hoefden voor hun rollen echt niet eerst een paar maanden naar een fitness-school. Een beetje zwemmen en op z’n tijd een goed glas whiskey, meer hadden deze patsers niet nodig.

Dit was zo’n mooi plaatje om te zien, deze drie jonge wakkere vrouwen zittend in het gras met een varken in hun midden, dat ik er maar even een ‘kaart’ van heb gemaakt. Groeten uit Holland, anno 2020. Misschien is het jaar 2020 wel erg optimistisch, maar wat zou het toch mooi zijn als we dit ooit nog eens zouden kunnen meemaken. Picknicken in de weide temidden van vrij rondlopende koeien, varkens, geiten en kippen. Het wordt dan wel oppassen dat niet al dat lekkere eten zo van je picknickkleedje verdwijnt, maar daar vinden we tegen die tijd vast wel iets op.

Gisteravond bij de friettent (ik ben aan het lijnen) stond een vrouw met kind te wachten op haar patatjes. De friettent wordt momenteel gerund wordt door een Koreaans echtpaar en verkoopt hele lekkere Belse frietjes. Hoe multi-culti wil je het hebben. De vrouw zat wat te spelen met haar zoontje totdat een grote papieren zak op de balie werd gezet met de mededeling dat deze voor haar was. ‘Kom Peerke, het eten is klaar’.

Twee dingen. ‘Het eten is klaar’ roept normaal gesproken iemand die het eten zelf bereid heeft. Nu klonk het alsof de vrouw altijd op deze manier ‘kookt’ voor haar kind. En misschien doet ze dat ook wel, gezien haar omvang. Ten tweede: Peerke. Een naam die ik al vaak heb horen vallen in Tilburg. Meestal als ‘Peer’ door al wat oudere geboren en getogen Tilburgers die op die manier iemand aanspreken die eigenlijk van geboorte ‘Peter’ heet. Net zoals mijn vader eigenlijk Gerard heette maar door iedereen Sjeer genoemd werd. Een bekende Peerke in Tilburg is bijvoorbeeld Peerke Donders. Peerke is dus een ouderwetse benaming voor Peter. Dacht ik.

Eigenlijk zou ik moeten zeggen dat Peerke een heel wat beter alternatief is voor de vele Wesleys en Kevins die de afgelopen jaren de wereld in geholpen zijn, maar wat klinkt het toch opeens ouderwets. Niet zoals Jacob of Willem of Johan. Dat vind ik mooie en tijdloze namen. Bij Peerke ben ik bang dat het kind voorgoed vastgeketend zal zijn aan de wijk waarin het geboren is. Arme Peerke. Nu ken ik toevallig een Peer die Peter heet. Eens kijken hoe die gaat reageren als ik hem de eerstvolgende keer met Peerke aanspreek.

Als je veel achter de computer zit ken je de commando’s ctrl-c en ctrl-v wel. Mensen die niet zo bekend zijn met dit soort ‘keyboard commands’ of ‘short-cuts’ kiezen nog altijd voor knippen en plakken via het hoofdmenu (meestal te vinden onder de knop ‘bewerken’) of hoogstens via de rechter muisknop en ‘kopiëren naar klembord’. Ctrl-c en ctrl-v is echter veel sneller en makkelijker en mijn linkerhand zweeft dan ook altijd ergens in de buurt van die toetsen. Het grappige is dan dat wat je gekopieerd hebt net zolang in het (werk)geheugen van de computer blijft zweven totdat je het ergens anders weer loslaat met behulp van ctrl-v (plakken) en daarna iets anders kopieert dat de plek inneemt van die eerder gekopieerde informatie. Soms heb ik weleens dat ik een uur later opeens de informatie die ik eerder naar het werkgeheugen had gekopieerd opnieuw wil gebruiken. Dan bedenk ik me dat ik in de tussentijd niet opnieuw ergens ctrl-c heb gebruikt en de eerder gekopieerde informatie in theorie dus nog steeds in het werkgeheugen moet zitten. Even ctrl-v intoetsen en ja hoor, de informatie zat er nog steeds in. Basic computer-stuff, maar toch altijd weer een tikje opzienbarend vind ik.

Mijn nietapparaat was leeg. Dat gebeurt niet zo heel vaak want ik niet niet zo veel niet. Het apparaatje zelf kocht ik een jaar of dertig geleden met een pakje nietjes bij een kantoorboekhandel die inmiddels plaats heeft moeten maken voor een kledingzaak. Het nietapparaat werkt nog prima en het pakje nietjes is nog steeds niet leeg. Alleen, waar had ik dat pakje ook alweer opgeborgen? Het eerste beeld dat voor mijn geestesoog verscheen was dat van de ladenkast in de gang. Ik trok lade nummer 3 open omdat dat de lade was voor dat soort klein spul. Geen nietjes daar, wel een hoop landkaarten. Ik herinnerde me toen dat ik inderdaad al die lades eens opnieuw had ingedeeld en dat ik kantoordingen verplaatst had naar een ander kastje. Met het opentrekken van een lade in dat kastje opende zich ook een nieuwe lade in mijn herinnering. Die plek bleek toen namelijk helemaal niet zo geschikt te zijn voor kleine spulletjes en bij nader inzien had ik toen besloten alles wat te maken had met pennen, potloden, papier, enveloppen etc. op te bergen in een net nieuw aangeschafte stapel ladekastjes van de Ikea. Daar lag inderdaad het pakje Hotis nietjes met het prijsstickertje er nog op. Twee gulden vijfenzeventig.

Die nietjes heb ik terug weten te vinden dankzij mijn geheugen. Wel vaker maak ik dit soort dingen mee en bedenk me dan hoe vreselijk belangrijk, onmisbaar ons geheugen is voor ons functioneren. Ik zeg niks nieuws hier, maar kan er nog steeds versteld van staan dat ik alleen maar kan leven omdat ik me dingen kan herinneren. Ik leef NU omdat ik informatie kan vasthouden van vroeger. Ik weet/herinner me dat als het brood op is dat er zoiets is als brood dat ik kan eten zodat ik me niet meer zo hongerig voel en dat ik dat brood kan halen bij een gebouw dat we een supermarkt noemen en aldaar te bemachtigen is als ik iets anders overleg dat we geld noemen, etc. etc. Misschien dat ik me daarom de sfeer van het boek Hersenschimmen van Bernlef nog zo goed kan herinneren. Dat verlies van alle kaders, zelfs niet meer in staat zijn tot één enkele ctrl-c ctrl-v. Leven in het NU mag dan misschien het ultieme doel zijn voor sterk spiritueel georiënteerde mensen, het kan ook de ultieme hel zijn.

Het eerste wat ons opviel in Engeland zijn de ponden, en dan bedoel ik niet het geld. Ik doel op de ponden die aan mensen kleven. Bij mannen voornamelijk net boven de heupen en bij vrouwen de ponden in hun bh’s. Mijn God wat hebben Engelse vrouwen een dikke tieten, als ik mezelf even in plain dutch mag uitdrukken. En dat viel niet alleen maar mij op maar ook vriendin M, dus dat je niet denkt waar kijkt die jongen toch de hele tijd naar. Echt, ze zijn soms enorm. Het ene paar bungelt boven een dikke buik die bungelt boven dikke bovenbenen, anderen liggen zwaar ten ruste op een tafeltje voor een bord met engels ontbijt. En als je dat ontbijt kent begrijp je alvast voor een deel waar die Engelse ponden vandaan komen. Zelf eet ik geen vlees en vroeg in het hotel dus om een aanpassing van mijn ontbijt. Wat ik vervolgens kreeg was: een gebakken ei, gebakken rosti (of zoiets), een snee brood uit de pan, witte bonen in tomatensaus en een hoopje gebakken champignons. Alles gebakken, alles druipend van het vet. En zodra de kleine wijzer van de klok de tien is gepasseerd wordt er massaal bier gedronken. En dan niet een klein fluitje, maar grote kannen vol. Misschien heet zoiets in Engeland een gallon, hier zouden we het in elk geval een emmer noemen. En vrouwen drinken daar net zo hard door als mannen. Wat ik trouwens wel sympathiek vind. Een man aan het bier en de vrouw aan de Spa vind ik geen gezicht. Wat dat betreft houden de mannen en vrouwen in Engeland elkaar mooi in evenwicht.

Vroeger zou een bepaalde vraag vanzelf wel weer zijn verdwenen, tenzij ik toevallig toch in de bibliotheek rondhing. Nu denk ik al gauw ‘straks effe opzoeken op internet’. Zo belandden we maandagmiddag bijvoorbeeld in Engeland op station Manchester Piccadilly. Piccadilly in London kende ik al en daarom had ik verwacht dat Piccadilly een oud woord zou zijn voor plein of rotonde. De naam Piccadilly slaat echter op een kleermaker met de naam Robert Baker die in de 17e eeuw kleren ontwierp met speciale boorden die hij ‘Piccadills’ noemde. ‘Stiff collars with scalloped edges and a broad lace or perforated border’. Maar waarom noemde deze man die boorden dan piccadills? Wikipedia: ‘The term may originate from a conjectured Spanish word picadillo, from picado meaning punctured or pierced. This is similar to the Spanish word picadura, used for the lace collars of the seventeenth century that contained much elaborate cut work.’ Dat zou goed kunnen. Blijft over de vraag waarom bepaalde pleinen deze naam meekregen. Volgens weer een andere pagina op wikipedia komt dit omdat eerder genoemde Robert Baker daar ergens in de buurt ooit een winkel had. Zelf hou ik het op de overeenkomstige vorm. De piccadill is een groot, rond en druk boord om je nek, en een plein is ook druk en rond en een gevaar voor je nek.

Ergens dit jaar kreeg ik als cadeautje van vriendin MT een lantaarntje. Ze is gek op lantaarntjes en daarom zeg ik wel vaker tegen haar dat het geen gek idee is er een aantal van de hand te doen. Dat heeft ze onthouden en dus kreeg ik er een. Het idee achter zo’n lantaarntje is dat je er een sfeerlichtje in kunt plaatsen. Sfeer is het sleutelwoord. En ik hou ook best wel van sfeer, en daarom had ik al een tijdje zitten denken wat ik met dat ding zou kunnen gaan doen. Ik zou er een stapel onderdelen van Barbies in kunnen stoppen. Dan zou het net lijken alsof ik een glazen gevangenis gemaakt heb voor poppen, of een soort mausoleum voor Barbies. Best wel sfeervol vind ik zelf. En zo had ik nog een hoop andere toepassingen bedacht voor het lantaarntje.

Op weg terug van de supermarkt zag ik langs de kant van de weg twee kauwen fladderen rondom iets groens. Eerst dacht ik dat ze aan het spelen waren met een groen balletje of iets dergelijks. Kauwen doen dit soort dingen. Maar het groen bleek een klein parkietje te zijn waar ze beurtelings opsprongen en met hun snavel op inhakten. Nu hou ik erg veel van kauwen, maar dit was niet helemaal eerlijk. Twee grote zwarte kauwen tegen zo’n klein parkietje. Foei! Ik heb het kleine ding daarom maar mee naar huis genomen met de bedoeling het af te geven bij het plaatselijke vogelasiel. Maar waar laat je in de tussentijd zo’n klein vogeltje?

Voor het tijdschrift Tuin & Landschap ben ik met vriendin M. afgelopen dagen kort in Engeland geweest in verband met het fotograferen van tuinen tijdens de RHS Tatton Park Show 2010. RHS staat voor Royal Horticultural Society. Samen met onder andere de RHS Flower Show Celsea is dit een van de grote toonaangevende tuinshows in de wereld. Vriendin M. is redactrice bij het genoemde tijdschrift en schrijft een artikel over deze show. Foto’s volgen nog.

Zo vlieg je maar af en toe, zo maak je vier vluchten in drie dagen tijd. Beiden zijn we geen ‘frequent flyers’. Tatton Park ligt net onder Manchester. Rechtstreekse vluchten naar Manchester zijn spaarzaam en duur en dus moesten we het doen met een tussenstop in London. De vluchten zelf duren maar een klein uur. De meeste tijd gaat zitten in het wachten op de aansluitende vlucht. Dat is echter geen straf, zeker niet in deze tijd van vakantie(gangers). Er is op luchthavens zo ontzettend veel te zien dat je je geen moment hoeft te vervelen. Tenzij je misschien een van die frequent flyers bent. Dan doe je niks anders dan de krant lezen of met je ogen dicht luisteren naar muziek via een mp3-speler.

Een dag reizen, een dag fotograferen en weer een dag reizen. Het lijkt niks, maar toch heeft het zoveel indrukken opgeleverd dat ik er nog weken over zou kunnen schrijven. En misschien doe ik dat ook wel. Beetje bij beetje. Net wat er op een bepaald moment naar boven komt. Zoals bijvoorbeeld die Deense freelance fotograaf die wist te vertellen dat hij bij het plaatsje Knutsford, waar ons hotel zich bevond, steeds moest denken aan de Deense koning Knoet, of Knut. Net als in het Nederlands zou je in het Deens ‘Knutsford’ uit willen spreken met een harde ‘K’. Zo klinkt ‘Knuts’ in het Deens net zo lollig als in het Nederlands. Duitsers zouden misschien moeten denken aan hun ijsbeertje Knut. Ook dat is grappig. Knutsford zelf is gewoon Brits. Klein en erg sfeervol. Het stationnetje heeft vorig jaar nog een prijs gewonnen als best onderhouden station in Engeland. Een van de vele prijzen die er in Engeland te winnen vallen. Want de prijzen die de tuinen tijdens de RHS Tatton Park Show kunnen winnen lijken erg veel op de prijzen die honden kunnen winnen tijdens een show als Crufts. Bronze, silver, gold en ‘best of show’. Engelsen zijn dol op awards.

Klik hier voor de lokatie van Tatton Park »

Mens sana in corpore sano. Over de schoonheid van dat lichaam zegt het spreekwoord niks. Zo ook gistermiddag, toen om één uur zo’n tweehonderd mensen de modderpoel van de Jofra Hoeve inrenden waar normaal geproken de varkens zich in vermaken. Zoals op de foto is te zien lieten de varkens de mensen eerst maar even hun gang gaan. Op een bepaald moment stonden de varkens zelfs allemaal in het weiland en was de poel alleen maar gevuld met rondspartelende en moddergooiende mensen in de niet meer al te roze t-shirtjes van Wakker Dier.

Jezelf lekker vuil maken, leuk voor jong en oud. Voor varkens heeft modderen de functie dat het hun huid ontdoet van insecten en bacterieën, en voor mensen misschien ook wel. Zelf heb ik me er niet aan gewaagd en heel strategisch gekozen voor de rol van fotograaf. Helemaal schoon ben ik echter niet gebleven. Behalve de rondvliegende spetters modder van een moddergevecht verloor ik al vrij snel mijn van de boer geleende laarzen. Nadat ik in een berg diepe soppige modder was gaan staan en een paar passen terug wilde doen, besloten de laarzen op die plek te blijven staan. Een tijdlang heb ik op mijn sokken rond moeten lopen, totdat ik met hulp van een paar kinderen de laarzen uit de modder wist te trekken.

Voor Wakker Dier was het natuurlijk een publiciteitsstunt. ‘Méér varkens in de modder’, werd er geregeld geroepen. En varkens horen inderdaad gewoon buiten, net als elk ander dier, om te kunnen wroeten in de grond en te kunnen baden in een modderpoel zoals ze dat van nature graag doen. Wij mensen moeten er dan misschien niks van hebben, voor varkens is het de hemel op aarde. Hoewel, nadat ik een tijdje had zitten kijken naar het plezier van al die mensen en varkens samen in en rond die modderpoel ben ik nog meer gaan geloven wat ik eigenlijk al wel wist: mensen verschillen helemaal niet zoveel van varkens als dat ze denken.

Meer foto’s zijn te zien op flickr »

Je leven als draadje. Een rood draadje. Is dat zo? Is er in ieders leven een rode draad te ontdekken? Ik vraag het me af en zou anders willen dat ik mijn eigen rode draad kende. Ik voel me nog steeds vaak een zwerver in een wereld van ideeën en beelden. Kijk ik op mijn computer in de verschillende mappen, alleen al in de map fotografie bijvoorbeeld, kom ik nog allerlei materiaal tegen waarvan ik niet weet wat ik ermee moet. Beelden waar ik iets mee heb, die ik maakte met een gevoel van passie en verbondenheid. In wanhopige afwachting van het ontdekken van een rode draad doorheen het geheel, geef ik ze maar zolang een plek op mijn computer. In het kader van het bestandssysteem van een computer betekent dat dat ik ze in aparte mapjes ga stoppen, net zoals ik dat doe met de foto’s op mijn website. Ik verdeel ze, onderverdeel ze, en maak het zodoende voor mezelf juist weer moeilijker de verbindende factor te ontdekken. Hoopjes los zand.

Vrijdag kwam het nog even ter sprake. Ik was bij Marinet Haitsma op bezoek voor het maken van wat foto’s. Zij zoekt op haar manier ook naar een rode draad in haar schrijven. ‘De vorm’ noemt ze het zelf, of de stijl. Dat is niet helemaal hetzelfde als design, zoals je stijl of vorm zou noemen bij meubels of kleding. Dan gaat het vaak alleen maar om bepaalde uiterlijke kenmerken. Bij schrijven zijn stijl en inhoud nooit los van elkaar te zien. Wat dat betreft is schrijven inderdaad een echte kunstvorm. De ene schrijver gebruikt een dik penseel en gooit met woorden als klodders verf. Een ander gebruikt juist een dun penseel voor uiterst zorgvuldig gekozen woorden met daartussen veel ruimte voor leegte. Misschien is het inderdaad zo dat de rode draad niet meer is dan jouw eigen vorm, jouw eigen woorden, jouw eigen beelden. Meer de eigen taal, en minder het verhaal. Dat verhaal, daar kun je toch weinig over zeggen. Of zoals men vaak zegt: ‘Het loopt toch altijd weer anders dan je had gedacht’. Maar je eigen taal, dat is wel belangrijk. Misschien kun je dan niet je eigen verhaal vormgeven, je kunt wel uitdrukken wat dat verhaal met je doet. We zijn acteurs, geen regisseurs.

De Tilburgse Kermis is afgelopen vrijdag weer begonnen en dit keer met een optreden van Gordon en Sieneke. Graag had ik even naar Gordon gaan kijken en luisteren, maar helaas was ik te moe die avond en is mijn afweermechanisme op het moment niet wat het zou moeten zijn. De dag ervoor ben ik echter al wel even over de kermis gelopen. Ik vind het altijd leuk om naar de mensen te kijken die de kermis opbouwen. En kijken naar de mensen die kijken naar de mensen die de kermis opbouwen. Vaak zijn het mannen van het type dikke buik met plakplaatjes of stoere skateboarder met piercings. En plakplaatjes. De hele dag lopen ze te sjouwen in de hitte. Sigaretje in de mondhoek, blikjes Red Bull op de grond. Mannen van het echte leven.

Zoals altijd zijn er weer veel kramen die uitpuilen van het pluche. Bij een kraam waren ze nog bezig met alles uit te pakken en op te hangen en lagen er nog een paar ongeopende zakken op de grond. Tachtig stuks voor 40 euro. Dat maakt de kostprijs van zo’n ding 50 eurocent, maar zeker weten dat ze dat spul in het groot opkopen en dus flinke kortingen krijgen. Dat je het maar weet als je je tien euro of meer uitgegeven hebt aan een spelletje.

De kermis is al lang niet meer wat het ooit geweest is. Vandaag de dag gaat het de kermisexploitanten alleen nog maar om zo snel mogelijk veel geld te verdienen. Dat zal vroeger ook wel de belangrijkste motivatie zijn geweest, maar niet zo eenduidig als nu heb ik het idee. Als ik over de kermis loop heb ik steeds het idee dat mensen genaaid worden waar ze bij staan. Maar niemand die dat interesseert, ook de genaaiden zelf niet.

‘Welkom bij alweer mijn derde one-manshow’. Jaren geleden, tijdens een bui van dagdromerij, bedacht ik me dat dit wel een leuke opkomer zou kunnen zijn voor iemand die voor het allereerst een cabaretvoorstelling geeft. Zelf moet ik er niet aan denken voor een zaal te staan vol met mensen, vandaar waarschijnlijk ook die dagdroom. Een fantastisch middel toch van de mens om dingen te beleven die je anders nooit zou kunnen meemaken…

Hetzelfde idee kun je toepassen als je beginnend schrijver bent. Schrijf niet een debuut, maar een eerste deel van een trilogie. Dan heb je eigenlijk al drie boeken geschreven. Een bijkomend voordeel is dat de lezer je niet meteen zal afvallen na het lezen van het eerste boek, want het boek is na het eerste deel nog niet af. Tegelijkertijd bind je de lezer (en koper) aan je omdat die zal willen weten hoe het afloopt. Zo werkt het ook bij films. Soms is het echter niet erg duidelijk waar de trilogie zal stoppen. Bij deel drie normaal gesproken, maar vaak komt er toch nog een deel vier. Dat heet dan geen virologie (wat iets heel anders is), maar een quadrologie. De Alien-films zijn daar een mooi voorbeeld van. Aanvankelijk was er alleen maar één deel. Toen kwam er een sequel, en toen nog een en nog een. Toen was de serie compleet en werd ze uitgegeven in een mooie dvd-box met als titel Alien Quadrilogy. Prachtig. Alle delen verzameld, bij elkaar, in één box. Er wordt inmiddels gewerkt aan deel vijf in de serie.

Wanneer is dat eigenlijk begonnen, dat schrijven in delen? Deden ze dat in de tijd van de Romeinen bijvoorbeeld ook al? Ik heb er even mijn Bijbel bijgepakt. Daarin zitten eigenlijk meerdere boeken of kronieken verpakt. Koningen een en twee, Makkabeeën een en twee. Maar geen trilogieën. Mocht dat misschien niet omdat alleen maar God de driedelige is? De Vader, de Zoon en de Heilige Geest? Dat zou kunnen. Wat echter ook zou kunnen is dat de Bijbel simpelweg nog niet af is. Er is het Oude Testament en het Nieuwe Testament. Het derde deel moet nog geschreven worden. Slim van God en een geweldige publiciteitsstunt, want daarmee wil Hij eigenlijk het beste bewijs tot nu toe leveren dat hij inderdaad terug zal keren op aarde. Hopelijk zullen zijn toekomstige tekstschrijvers erg getalenteerd en fantasievol zijn, want vaak is het derde deel het slechtste.

Het Hof dateert uit de periode 1750 en was de pastorie van de voormalige dubbelparochie Beerse-Vosselaar. In 1852 werd het verkocht aan particulieren. De laatste jaren staat het perceel weer te koop, maar wie het wil hebben zal flink moeten gaan opknappen. Het pand is enorm verwaardloosd en bijna volledig leeggeroofd. Complete stukken vloer zijn verwijderd en hier en daar ook de kozijnen van de ramen. Plantjes groeien waar het maar enigszins kan en in de kelder trapte ik bijna op een dikke pad. Op dit moment is het een gebouw dat vooral nog bezocht wordt door (hobby)fotografen die er nog beelden hopen te vinden van voorbije tijden. Maar ook dat is het gebouw inmiddels ontnomen.

Foto’s van Pastorie ‘t Hof »
Lokatie Pastorie ‘t Hof »

‘Mijn Genade is u genoeg’. Het klinkt prachtig, maar klopt het eigenlijk wel? Je kunt toch niet tegen God roepen ‘Ik ben nu dood en mijn genade moet u maar goed genoeg zijn’. Moet het niet zijn ‘Uw genade is MIJ genoeg’? Zijn de rollen hier niet omgedraaid? Ik ben even gaan googelen en iemand vroeg zich af ‘Is het echt zo in mijn leven, dat ik tegen de Heer kan zeggen: Ja, Heer, Uw Genade is voor mij genoeg. Ja, Vader, ik heb niets anders nodig in dit leven dan alleen Uw Genade’. De woorden op deze grafsteen zijn dus niet de woorden van een mens, maar de woorden van God zelf. Stom van mij dat ik daar niet aan heb gedacht. HIJ is het dus die tegen de dode zegt ‘Mijn genade is u genoeg. En er wordt verder niet gezeurd want IK ben vol van genade en dood gaan we nu eenmaal allemaal. Tenminste, jullie. IK niet natuurlijk ;)’.

Petroleum Zuid, op kaarten ook wel aangeduid als Havengebied Rechteroever, kwam tot ontwikkeling vanaf het jaar 1900. Vanaf de jaren ’60 verplaatste de havenactiviteit zich echter naar het noorden en bleef ‘Petroleum Zuid’ grotendeels verlaten achter. En is dat nog steeds. ‘De stad Antwerpen wil er nu een investeringszone van maken waarbij groen en bedrijvigheid hand in hand gaan. De site zal aantrekkelijk en toegankelijk worden voor bedrijven, werknemers, bewoners en mensen die zich er willen ontspannen. De vervuilde voormalige industrieterreinen worden gesaneerd om ze te kunnen herbestemmen als bedrijventerrein in een groene omgeving.’ (bron: www.antwerpen.be).

Als je door dit gebied loopt, door straten met namen als olieweg en naftaweg, wordt je doordrenkt met de lucht van petroleum die overal in de grond lijkt te zitten. In een van de gebouwen die we binnengingen was de bodem nog volledig bedekt met een laag olie. Vijf centimeter diep? Het zou ook net zo goed tien meter hebben kunnen zijn, wie weet. In elk geval geen plek om met een brandende sigaret te bezoeken. In een ander gebouw troffen we het verblijf aan van een zwerver. Achter een berg met kussens en matrassen had hij een plekje gevonden voor zichzelf. Om te slapen, te eten, te roken. Als er ooit brand uitbreekt op die plek is het snel met hem gedaan. Een andere uitgang hebben we niet kunnen ontdekken, maar misschien zoekt hij die al jaren niet meer.

Het is het smerigste en meest deprimerende stukje Antwerpen dat we wat mij betreft tot nu toe hebben gezien. Aan de kant van de Schelde valt het nog wel mee, daar biedt het stromende water nog enigszins een gevoel van ruimte en beweging. En iets noordelijker ontmoeten we nog een groepje Belgen die zich in een grote schuur het hele jaar door bezighielden met het maken en optuigen van wagens voor historische optochten. Ook dat gaf het gebied nog iets menselijks, iets vriendelijks. Voor de rest is een gebied waar mijn longen zich zelfs nu nog tegen verzetten. Geen fijne plek en eentje die ik nooit meer wil bezoeken. Bleuh!

Foto’s Antwerpen Petrolium Zuid »
Lokatie Antwerpen Petroleum Zuid »

Ik weet niet hoe het er bij jou thuis aan toegaat, maar ik gooi mijn afval nooit weg. Ik stop het meestal gewoon in de afvalbak of laat het vanaf een halve meter ofzo naar beneden vallen, in diezelfde afvalbak. Maar gooien doe ik eigenlijk nooit. Hoogstens het restant van een appeltje of de pit van een perzik. Die gooi ik nog weleens vanaf mijn balkon mijn ‘achtertuin’ in, in de hoop dat een vogel er nog iets aan heeft. Of anders dat ik een van de komende jaren opeens een jong appelboompje of perzikboom kan ontwaren tussen al het andere groen.

Weggooien. Zou het woord gekoppeld zijn geworden aan het zich ontdoen van afval op een gooiende wijze in de tijd dat we afval nog gewoon op straat gooiden? Dat gebeurt helaas nog steeds, maar zelfs dan is het vaak geen gooien maar gewoon laten vallen. Ook een wegwerpartikel werp ik nooit weg. Plastic gaat bij het plastic en electronica lever ik netjes in bij de milieustraat. Ik denk dat we daarom toe zijn aan een ander woord voor het zich ontdoen van afval door natuurlijke personen. Heb jij een idee wat dit woord zou kunnen zijn?

‘Busje komt zo’, maar niet tijdens de kermis en op die plek. Deze man stond heel serieus de vertrektijden van de bus te bekijken waarbij hij tussendoor zijn mouw steeds even opstroopte om te kijken hoe laat het was. Het was zo’n grappig gezicht dat ik er snel even een foto van heb gemaakt. Ik ben alleen vergeten tegen deze man te zeggen dat hij beter kon doorlopen naar een volgende halte. Mocht iemand de komende dagen deze man bij deze bushalte zien (de Schouwburgring in Tilburg), zeg het dan nog even tegen hem. Alsjeblieft. Ik voel me namelijk best wel schuldig dat ik hem daar zo heb laten staan.

Voor bij de berichten over de lokaties die we aan het fotograferen zijn leek het me leuk en handig om er ook een kaartje bij te voegen van het gebied. Dat had ik ook al gedaan, maar het kan nog veel leuker en veel handiger. Met behulp van Google Maps en een WordPress plugin met de naam Mappress. Gewoon de lokatie invoeren, aangeven hoe groot het kaartje moet worden, titel ingeven en de code wordt automatisch in het bericht ingevoerd. Daarna kun je als bezoeker gewoon met dat kaartje spelen zoals je gewend bent via de gewone Google Maps website. Inzoomen met je muiswieltje, het kaartje heen en weer schuiven, wisselen tussen kaart en satelliet, het kan allemaal. En natuurlijk weet ik als websitebouwer dat dit soort dingen er zijn, maar zo’n mogelijkheid voor het eerst gebruiken en dan binnen mijn eigen website, kan me zo blij maken als een kind.

De zandbak waar ik vroeger in speelde »

Het Churchilldok werd in 1966 in bedrijfgenomen en vernoemd naar de beroemde Britse premier Winston Churchill door Koningin Elizabeth II. Het is een dok dat voornamelijk bestaat uit wat loodsen, heel veel open asfalt voor heel veel containers, enkele hoge kranen voor de afhandeling van die containers, en een enkele beveiligingsambtenaar. Die laatste stuurde ons weg nadat we pas enkele foto’s hadden weten te maken van dit dok. Niet omdat hij bang was dat we er anders met een van die zeecontainers vandoor zouden gaan, maar het is nu eenmaal zijn werk. Hij vroeg ons nog hoe wij op het terrein hadden weten te komen, waarna we wezen op een stuk kade waar de omheining iets te vroeg ophield.

Het is dus nog maar een klein album met slechts enkele foto’s. De meeste foto’s die ik er gemaakt heb zijn niet van de haven of de kranen, maar van de steeds van vorm veranderende schaduw van een kraan in het water. Elk van deze 34 foto’s deden me heel erg denken aan de vormen in schilderijen en beelden van Miro. Ik heb ze daarom maar op een aparte pagina gezet en er een kleine slideshow van gemaakt.

Slideshow van de watervormen »
Foto’s van het Churchilldok »
Lokatie Antwerpen Churchilldok »

Met het WK voetbal kwamen ook herinneringen aan mijn vader terug. Meer dan eens heb ik hem in gedachten horen vloeken en naar de keuken zien lopen als Nederland weer eens een open kans liet liggen of niet vooruit te branden was. Tikkie terug, tikkie breed. Dan maar liever het Duitse voetbal, hoor ik hem nog zeggen. Het feit dat dit op het laatst uit zijn mond kwam wil heel veel zeggen. Daarvoor moest hij namelijk niks hebben van die Mannschaft. En ik dus ook niet. Zo vader zo zoon.

Tijdens voetbalwedstrijden, maar ook iedere zaterdagavond, kwamen er altijd twee flessen Coca Cola op tafel en een hele grote bak met paprikachips. Mijn vader en ik waren er dol op. Ik heb het dan over de tijd dat ik nog op school zat. Tijdens een of andere quiz uit die tijd of western begonnen we, en tegen tienen was alles op. Als dan op de Duitse zender Das Wort zum Sonntag begon zaten we zo vol met lucht dat de door de pastor langzaam uitgesproken Gedanken Gottes vergezeld werden door kleine scheetjes. Dat was dan het moment voor mijn moeder om zich even terug te trekken. Als ik er nu zo over nadenk geloof ik niet dat ik mijn moeder ooit ook maar één scheetje heb horen laten. Vrouwen kunnen dat niet. Of doen dat niet. Misschien dat mijn moeder het tijdens het fietsen deed. Dat zou kunnen verklaren waarom ze altijd sneller fietste dan wij.

Coca Cola en paprikachips. Het niveau van dit weblog begint aardig te dalen. Ik heb echt nog wel andere herinneringen aan mijn vader dan dit soort bijna platvloerse lolletjes. Ik zou heel hoogdravend iets kunnen vertellen over iets dat hij me geleerd heeft en dat mij in mijn leven geholpen heeft te worden wie ik ben. Iets met ethiek ofzo. Die dingen zijn er ook wel, maar zo’n belachelijk simpele herinneringen als die van onze zaterdagavonden, dat zijn toch het soort herinneringen waardoor ik me hem weer heel levendig voor de geest kan halen. Echt, mijn vader was zo’n ontzettend lieve man. Een echte scheet.

Vriendin MT werkt voor de krant. En sinds ik haar ken, ken ik ook een heleboel websites en twitteraccounts die zich alleen maar bezighouden met het doorgeven van 112-meldingen van alle soorten en maten. Een kat in een boom, een buitenbrandje, een schip in nood, aanrijdingen etc. Alles is te vinden op dit soort websites. En natuurlijk helemaal up-to-date. Hoor ik hier de brandweer voorbij komen en kijk ik snel even op brandweerspotters.nl, kan ik daar al lezen waar die brandweer naar op weg is. Niet dat ik daar iets aan heb of iets mee doe. Maar het kan en is er, en dus kijk ik er als verslaafde internetter af en toe op. En soms komen dan vreemde meldingen voorbij, zoals deze: Melding: PRIO 2: NACONTROLE ROLSTOELBRAND: TOMATENSTRAAT 20 EINDHOVEN : 633. Een rolstoelbrand? Iets te snel opgetrokken waardoor de banden in de fik vlogen? Een ontplofte accu? Iets te dicht bij de barbecue aangeschoven? Nieuws dat de fantasie prikkelt. Ik ben er dol op! :)

Het lijkt wel open huis hierzo. Vliegen, muggen, spinnetjes, een wants op de deur van de koelkast, en regelmatig hoor ik het getrippel van een ekster op de metalen balustrade van het balkon. Laatst durfde die het zelfs aan om één voet, nou goed dan, één poot in de keuken te zetten voordat hij weer wegvloog. Steeds brutaler wordt die vogel, want volgens mij is het steeds dezelfde. En gisteren zat er een duif bovenop de deur van het balkon. Jammer dat ik ze niet duidelijk kan maken hoe leuk ik hun bezoekjes vind. Zonder het te willen jaag ik ze weer weg, terwijl ik ze eigenlijk wel zou willen uitnodigen even binnen te komen. Dat probeer ik ze ook duidelijk te maken. Dan kijk ik ze aan en spreek zachtjes tot ze. Niet hardop, maar zonder woorden en van binnenuit. ‘Kom maar’, zeg ik dan, ‘Ik doe je niks’. En ‘Wat ben je mooi. Kom toch binnen’. Belachelijk hè. En de volgende keer doe ik het weer op precies dezelfde manier. Maar wie heeft er nou nooit Doolittle willen zijn?

Nederland heeft de finale dan toch nog gewonnen. Wat feesten betreft dan. Toen de echte finale verloren werd van Spanje leek de pret even voorbij te zijn, maar de media, de commercie en de fans hebben zich snel weten te herstellen. The party must go on!

Um Himmels Willen. Ontneem de Nederlander alsjeblieft niet zijn feesten en zijn barbecues. Wat moet dat arme volk anders? Die grachtentocht. Oh nee, die gaat toch nog wel door hè? Zeg me dat de grachtentocht doorgaat! Alsjeblieft! Hij móet doorgaan, ik heb me er zo op verheugd!

Een verslaving is het. Aan de euforie. ‘Een eufoor is iemand die voortdurend op zoek is naar gevoelens van euforie’. Het lijkt me niet misstaan in een boekje met de titel Welvaartsziekten, 1980-heden.

Kongo, Rhodesië, Angola. Dit zijn de landen in de wereld die van oudsher verbonden zijn aan het Leopolddok, net zoals het Amerikadok zijn naam dankt aan de vroegere handel met landen in Zuid-Amerika. Deze namen zijn nog steeds terug te vinden op de huidige kaarten van het havengebied, hoewel die verbinding met bepaalde werelddelen lang niet meer zo strikt is. Toch kun je die link nog wel terugzien bij bepaalde bedrijven, zoals het handelsbedrijf Katoennatie, waarvan onder andere Wilmarsdonk NV deel uitmaakt.

In de loodsen van Wimarsdonk NV liggen jute zakken met cacaobonen. Niet een paar zakken, maar tienduizenden. Op de zakken hangen her en der verwijzingen naar de landen van herkomst. Ghana, Angola, Kongo, Ivoorkust, Kameroen, Togo. De cacaobonen wordt niet altijd meteen weer doorverkocht. Soms blijven de zakken jarenlang liggen tot er een koper komt. Tot die tijd moet er natuurlijk goed gezorgd worden voor de boontjes. Om te beginnen worden ze bij binnenkomst afgedekt met grote stukken plastic waarna er een insecticide onder gespoten wordt die een bepaalde mottensoort moet verdelgen. Er is dan meetapparatuur aanwezig in de hallen die de werknemers op de hoogte houdt wanneer het gevaar voor de volksgezondheid weer geweken is. Goed om te weten als je de volgende keer in een lekkere reep chocola bijt.

Foto’s Antwerpen Leopolddok »
Lokatie Leopolddok »

Ja, ook ik wil nog even iets kwijt over de finale. Die derde finale die Nederland alweer (net) niet wist te winnen. Ik heb ze alledrie gezien, die finale’s. En dit keer waren ze het dichtst bij de overwinning en de wereldbeker. Hoe langer de wedstrijd duurde en het 0-0 bleef, hoe meer kans ik ze gaf te winnen. Spanje was dan misschien de betere ploeg, in de wereld die voetballen heet heeft dat niks te betekenen. Vaker dan eens won een mindere ploeg het van de betere. Met een goede verdediging, en flinke dosis geluk, met soms krakkemikkig spel, met hardheid, met een enkel kansje tijdens een snelle counter. Het Nederlands elftal had het dit keer allemaal.

Tijdens de kwartfinales al had ik het idee dat Nederland de finale zou gaan spelen tegen Spanje. Echt waar. Ik wou dat ik het eerder gemeld had, dan was ik nu misschien net zo bekend als tentakelorakel Paultje. Juist omdat ze niet zo geweldig speelden had ik het idee dat het dit jaar weleens zou kunnen gaan lukken. Ik keek dit jaar echter anders dan anders naar de wedstrijden. Met meer afstand en ach we zien wel. Bij elke wedstrijd dacht ik, als ze verliezen, nou ja, dan is dat jammer. En daarom heb ik gisteravond vijf minuten na de wedstrijd nog maar even een dvd’tje opgezet met een tv-serie die ik aan het volgen ben. Flashforward, waarin de hele wereld gedurende 137 seconden het bewustzijn verliest en iedereen een ‘flash forward’, een visioen krijgt van de wereld over exact een half jaar in de toekomst. Die toekomst lijkt vast te liggen. Alles gebeurt exact zoals gezien tijdens die kort blik in de toekomst. Totdat iemand besluit van een hoge flat naar beneden te springen terwijl dat volgens zijn eigen visioen niet echt de bedoeling was.

Het balletje kan raar rollen. Wat dat betreft is voetbal eigenlijk quantumfysica in de praktijk. En als je een beetje weet wat het principe achter quantumfysica inhoudt, betekent dit dat van alle mogelijke werelden, iedere denkbare toekomst, er eentje is waarin Nederland gisteravond die finale wél won. Een fijn idee toch?

Het Marshalldok is een petroleumhavendok, bestemd voor tankvaart-binnenschepen, en opgedragen aan de Amerikaanse generaal George C. Marshall. Die van de Marshallhulp (eindexamen geschiedenis, 1979). Hier liggen de oliecomplexen van bedrijven als Esso, Total, BP en Fina en wordt aangevoerde olie verwerkt. Benzine, kerosine, smeerolie, stookolie, afvalolie, paraffine, olie voor huishoudelijk gebruik, dieselolie, methanol, propaan, butaan, het komt hier allemaal binnen en wordt vervolgens verder vervoerd door heel Europa. Wederom via schepen, maar ook veel via treinen en tankauto’s. Veel grote witmetalen tanks, buizen en schoorstenen zijn hier te zien, samen met heel veel rook. Foto’s maken is alleen mogelijk vanaf de straat en vanachter kilometerslang hekwerk. Ook dit album is nog relatief klein, maar kan in de toekomst nog makkelijk uitgebreid worden met nieuw materiaal, als we de havengebieden zullen gaan opzoeken voorbij dit dok.

Foto’s Antwerpen Marshalldok »
Lokatie Marshalldok »

Het Albertdok stamt uit 1932 en is opgedragen aan koning Albert I van België. Hier liggen opslagplaatsen voor Chinees klei en fruit (Chiquita, Delmonte), en verder nog wat kleinere loodsen voor Eurovino wijn en MACK trucks. En heel veel hout, alleen heb ik nog niet kunnen achterhalen waar dit hout vandaan komt. Misschien uit India, gezien de ‘Bombay-magazijnen’. Om te fotograferen is dit gebied minder interessant. De loodsen zijn rechthoekig en glad, een beetje zoals de moderne bedrijventerreinen er in Nederland uitzien. En ze zijn veelal dicht en dus ontoegankelijk. Het album bevat daarom ook maar weinig foto’s. We hebben dit dok echter aan het einde van een lange dag bezocht en waren dus nogal gaar van alles wat we al gezien hadden. Misschien dat we op een later tijdstip nog eens teruggaan om er nog eens op ons gemak rond te kijken.

Foto’s Antwerpen Albertdok »
Lokatie Albertdok »

Drinken, drinken en nog eens drinken. Erg belangrijk met dit warme weer, en daarom had ik gisteren bijna niks bij me. Op de weg terug van die afgebrande kippenstal besloot ik bij Westelbeers nog even het bos in te lopen. Een half litertje water had ik bij me, meer niet. Als een eenzame wandelaar in de woestijn had ik mezelf al op rantsoen gezet. Telkens niet meer dan één flinke slok, dat moest voldoende zijn. De koeien die ik voorbij liep lagen rustig aan de rand van het weiland onder de schaduw van een paar hoge bomen. Daar stond ook hun drinkbekken. Aan de andere kant van het pad kronkelde een watertje dat ik echter niet kon zien vanwege de hoge begroeiing aan weerszijden. Toen ik besloot dat het welletjes was voor die dag en ik omkeerde was het flesje leeg. Op de terugweg kreeg ik steeds meer dorst en ik raakte er stilaan van overtuigd dat drinken na dorst fijner is dan de vervulling van welke andere zintuigelijke of zinnelijke behoefte ook.

Terwijl ik zo terugliep naar mijn motor zag ik in mijn ooghoek iets zwarts op een blad zitten. Als je regelmatig in het bos komt, op zoek naar insecten, zul je merken dat je heel vaak lichte of donkere vlekken op bladeren ziet die bij nader inzien niet meer zijn dan een verfrommeld stukje natuur. Een half takje, een verschrompeld blad van een boom, of simpelweg de schaduw van het blad erboven. Dit keer was het echter een vlieg. Een hele gewone vlieg die ik normaal gesproken mooi had laten zitten, maar deze vlieg zat daar op zijn gemak te genieten van een druppeltje water. De rotzak! Ik had het van hem af kunnen pakken, maar ook vliegen hebben dorst. En dat piepkleine druppeltje mag dan misschien een emmer zijn in de belevingswereld van een vlieg, voor mij was het niet meer dan een gebiedje van vijftig bij vijftig pixels, gezien door een macrolens. Insect zijn heeft zo zijn voordelen.

Wat is de optimale denktemperatuur voor een mens? Volgens informatie die ik vond op internet over de optimale temperatuur voor de hersenen is het als volgt: ‘Onderzoekingen tonen aan dat voor zeventig procent van de mensen 21 graden de optimale temperatuur is. Vijftien procent voelt zich bij 20 graden beter. Vijftien procent heeft 22 graden nodig.’ Met een temperatuur van 30 graden of hoger is het dus niet al te best gesteld met ons denkvermogen, en daar kan ik wel over meepraten. Gedachten kleven op de vreemdste manieren aan andere gedachten, smelten al terwijl ze ze zich nog maar net aan het ontwikkelen zijn. Het is dan ook niet voor niks dat de meeste wetenschappelijke ontdekkingen gedaan worden door landen op het noordelijke halfrond. Toch is dat ooit anders geweest, in de tijd van de Oude Grieken. Pythagoras kon ook bij dertig graden sommetjes oplossen en Plato en Aristoteles filosofeerden de olijven van de bomen. Dat is nu wel anders. Zelfs eenvoudig rekenen kunnen de Grieken niet meer, daar hebben ze Brussel voor nodig. Klimaatverandering zou de oorzaak kunnen zijn. Misschien was het in het oude Griekenland wel het hele jaar door 21 graden. Net zo’n klimaat als vandaag de dag op de Azoren. Nooit kouder dan 15 graden, nooit warmer dan 25. Alleen heb ik nog nooit gehoord van een beroemde wiskundige of befaamde universiteit op de Azoren. Er zullen dus nog meer factoren een rol spelen die bepalen wat de optimale omstandigheden zijn waarin een mens het best tot denken in staat is. Daar zal ik binnenkort nog eens over doordenken. Nu niet. Veels te warm. Overigens is ‘denktemperatuur’ een nieuw woord. Google kent het tenminste niet. Dat heb ik dan toch maar mooi even bedacht, zo in die hitte. Google dacht dat ik misschien ‘drinktemperatuur’ bedoelde, maar dat bedoelde ik niet. Wat de optimale drinktemperatuur is hoef ik niet op internet op te zoeken. Dat staat gewoon bij mij in de koelkast.

Vlakbij Westelbeers, een dorpje nabij Hilvarenbeek, zijn gisteren twee stallen afgebrand waarbij zo’n 75.000 kippen om het leven zijn gekomen. What else is new? Dat vonden de mensen van de verzekering en de brandweer waarschijnlijk ook, want terwijl ik wat plaatjes stond te schieten hoorde ik ze achter mijn rug praten over Formule 1 races en waren ze bezig netwerkbijeenkomsten te organiseren waarbij iedereen op wat lekkers getrakteerd zou worden. Nu wil ik niet beweren dat ik er met tranen in mijn ogen rondliep. Verre van. Daarvoor waren de beelden veel te goor en stonk het naar verbrand vlees. Verkoolde kippenlijkjes met hier en daar nog een glanzend stukje ingewand lagen overal in het rond, de meesten ondergedompeld in een dikke zwarte smurrie van water, kippenstront en as. Hier en daar kringelde nog wat rook tussen het beton en staal omhoog. Iemand van de brandweer meldde dat hij nog wat water nodig had. Ik vroeg hem of hij al wist wat de oorzaak van de brand was geweest. Dat wist hij niet. En dat zouden de mensen van het onderzoek dat net was gestart vast ook niet kunnen achterhalen. Gewoon een zaak voor de verzekering.
Case closed.

Sorry. Maak ik niet al te lang geleden een opmerking op Twitter over de woordpelingziekte, kom ik nu zelf met deze flauwe titel op de proppen. Planck is geen plank maar een satelliet. En deze satelliet heeft voor het eerst een ‘microwave’ foto gemaakt van ons complete universum. Dat is natuurlijk prachtig en ik wil dit staaltje menselijk kunnen echt niet belachelijk maken, maar naast fascinatie en een gevoel van lichte euforie moet ik tegenwoordig ook vaak glimlachen om dit soort nieuwtjes. Want hoe vaak is het niet voorgekomen dat een of andere zekerheid of theorie in een later stadium niet bleek te kloppen? Daarom vermoed ik dat als Planck maar lang genoeg blijft doorzagen en onze telescopen maar lang genoeg en ver genoeg blijven kijken we op een gegeven moment van onze stoel glijden omdat daarbuiten, buiten dat onvoorstelbare grote ding dat wij de kosmos noemen, nóg een kosmos blijkt rond te zweven. En nog een en nog een. Een hele bloedbaan vol met kosmossen. BANG! Weg theorie over de oorsprong van het heelal en wetenschappers zijn weer terug bij af en aan de anti-depressiva. Maar hij blijft mooi, die kosmos van ons.

Lees het artikel op de site van ESA »

‘Het principe van een mouterij is vrij eenvoudig. Maar liefst 2 miljoen liter drinkwater pompt men elke dag tot in de top van de 52 meter hoge torens. Dit water dient om de gerst te bevochtigen die na 6 dagen mout zal geworden zijn. Een productie van 800 ton per dag. Genoeg om elke Belg iedere dag van 2 pintjes te voorzien!’. Zo luidt de omschrijving die ik vond op internet en wat verklaart waarom we toch de hele tijd zo’n dorst hadden. Of misschien omdat er nergens in het hele gebouw een vierkante centimeter te vinden was die niet bedekt werd door een laagje grauwgeel poeder (gemalen graan dus). Niet echt een fijne plek om te zijn, zeker niet als je door een van de vele openstaande deuren even kort een kijkje neemt in de kelders waar lange loopbanden het gemalen graan door smalle tunnels transporteren waar je nauwelijks kunt lopen. Hoe het gebouw precies in elkaar steekt hebben niet we niet echt kunnen achterhalen. Maar eerlijk gezegd vonden we de deur die ons weer naar buiten zou leiden veel interessanter.

De firma S.A.M.G.A. (S.A. des Magasins à grains d’Anvers) werd in 1892 gesticht. Op de hoek van kaaien nr. 49 en nr. 50 staat het oudste magazijn van deze firma, opgetrokken in 1895. Het is het eerste gebouw dat speciaal gebouwd werd te Antwerpen voor graanopslag en -behandeling. Binnenin staan honderdvierenveertig gemetselde silo’s voor 75 à 255 ton, die samen 350.000 hl of naargelang de soort 23.500 à 25.000 t graan kunnen bevatten. In elk van de vier hoeken is een noria en op de zolder lopen talrijke transportbanden, alle met een capaciteit van 125 t/uur.

Foto’s van Antwerpen SAMGA »
Lokatie SAMGA »

Deel 3 in de serie Antwerpen: het Amerikadok. Een van de eerste locaties die we bezochten van het havengebied van Antwerpen. Gelegen vlakbij stad Antwerpen is het een van de oudste ‘aangebouwde’ dokken van de haven. ‘Ontworpen als petroleumdok in 1872, doch de bouw werd tot 1882 verhinderd wegens het tot dan toe onaantastbaar Noordkasteel. Ingehuldigd op 19 mei 1887 samen met het Afrikadok; l.g. werd sedert 28 mei 1891 Lefèvredok genaamd tot de integratie in 1980 in het vergrote Amerikadok.’ Een van de belangrijkste en omvangrijkste bedrijven die er gevestigd zijn is die van Boortmalt Samga. Dit graancomplex is echter zo groot, oud en mooi dat het een apart album heeft gekregen.

Foto’s van het Amerikadok »
Lokatie Amerikadok »

Via een pagina over de New Caledonian Crow kwam ik terecht op de persoonlijke pagina van ene Oren Hasson. Hij beschrijft op deze pagina enkele observaties van deze vogel tijdens het vissen. Weer eens wat anders voor een kraai. Wat het echter vooral zo bijzonder maakt is het feit dat deze vogels geleerd hebben gebruik te maken van broodkruimeltjes om de vissen naar de oppervlakte te lokken. Lukt dat niet meteen in een keer, dan pikt de kraai het kruimeltje weer uit het water en eet het op. Vervolgens plukt hij weer een nieuw stukje brood tussen zijn poten vandaan voor een tweede poging, net zolang tot hij een vis te pakken heeft. Trouwens, het is veel duidelijker als je even naar het filmpje kijkt. Echt fantastisch om te zien.

Waar het mij nu even om gaat is het feit dat ik zelf vind en denk dat alle dieren intelligent zijn. Of het nu een aap, een hond, een varken of een vlieg is. Alles wat beweegt en reageert op zijn omgeving beschikt over een bepaalde vorm en mate van intelligentie. ‘Maar een aap of hond dénkt niet’ wordt er dan vaak gezegd. Niet zoals een mens nee. Een mens heeft vooral gedachten in de vorm van taal, maar dat is niet altijd zo geweest. Een aap, hond of kraai heeft geen taal ontwikkeld zoals wij. Dat wil volgens mij echter niet zeggen dat ze geen gedachten hebben. Een holenbewoner, waarvan beweerd wordt dat diens hersencapaciteit en intelligentie nauwelijks verschilde met die van de huidige mens, had nog geen gedachten in de vorm van taal. Toch dacht hij na bij wat hij deed. Niet in taal maar in beelden. En het lukte hem om verworven kennis door te geven aan volgende generaties. Hoe? Simpelweg door het voor te doen. Ik vermoed dat dit voor een kraai ook zo werkt. Een kraai denkt zijn kraaiengedachten en handelt hiernaar. Het enige verschil (misschien!) tussen de kraai en mij is dat ik er alles voor zou geven eens in dat kopje van hem te kruipen.

Een Nederlander behoort bescheiden te zijn. Maar is het juist vaak niet. Of dat nu komt door ons koloniale verleden, onze Gouden Eeuw, onze gasbel, ik weet het niet. We doen er alles aan om gezien en gehoord te worden binnen Europa en de rest van de wereld. Balkenende is daar ook een goed voorbeeld van, al hoop ik niet dat hij het stereotype Nederlander is. We doen ons uiterste best vooraan te staan. Op het gebied van kennis en techniek, en ook als het gaat om anderen te laten zien hoe – wij denken dat – het moet. En soms is dat goed en ook terecht. In bescheidenheid huist vaak een klare geest die op een nuchtere en relativerende manier in staat is de dingen op een andere manier te laten zien. Dat kan verhelderend werken. Maar als die klare geest te veel aandacht krijgt kan het weleens gebeuren dat hij naast zijn schoenen gaat lopen. Dan maakt bescheidenheid plaats voor zelfingenomenheid. Dan verandert het kind waar je graag naar luistert omdat het zo origineel uit de hoek kan komen in een vervelend en verwaand rotkind dat alleen maar aan zichzelf denkt.

lees verder »

Deel 2 in de serie over Antwerpen: Het Kattendijkdok. Dit dok is gelegen ten noorden van het gebied met de kaaien en geeft aansluiting met het Verbindingsdok en het Suezdok, dat vervolgens weer verbinding geeft met het Amerikadok en het Albertdok. Dit laatste zegt mij ook allemaal niks, dus denk niet dat er iets mis is met je topografische kennis. Telkens als we naar Antwerpen gaan of als ik een naam van een gebied wil opzoeken doe ik dit met behulp van Google Maps. En regelmatig moet ik dan even uitzoomen op de kaart als ik weer eens verdwaald raak omdat ik denk dat die ene kade iets naar rechts en naar boven ligt, maar ik na een aantal keren schuiven met de muis opeens in een stuk bos terecht kom.

Foto’s van het Kattendijkdok in Antwerpen »
Lokatie Kattendijkdok »

Iedereen heeft vast wel het nieuwsbericht meegekregen over het massapaardengraf dat onlangs ontdekt is bij opgravingen in Borgharen, vlakbij Maastricht. Een prachtig gezicht, dat reliëf van botten en schedels. Daar wilde ik maar wat graag zelf ook nog even wat foto’s van maken. Afgelopen donderdag was eigenlijk de laatste en enige kans daartoe. ‘s Avonds zou er een rondleiding zijn voor belangstellenden. De dag erna zou men beginnen met het opruimen en afvoeren van de skeletten. Universiteiten en laboratoria over de hele wereld zullen waarschijnlijk wel iets van het skelet willen hebben voor eigen onderzoek. Het geheel bewaren is niet mogelijk, daar is het allemaal te broos voor.

Een uur voor de rondleiding kon ik nog even langskomen voor wat foto’s. Een andere fotograaf en een kunstenaar waren toen ook al bezig met fotograferen en filmen. In de greppel liep ik snel door naar het einde van het lint van skeletten, want dat ene paard dat apart lag van de rest wilde ik als eerste zien en fotograferen. Maar weg paard. De dag ervoor was het al verwijderd, waarschijnlijk om mij en de anderen te pesten. De rest heb ik gelukkig wel nog redelijk goed kunnen fotograferen, alleen jammer van het felle licht van de zon. Men vraagt zich overigens nog af waarom dat ene paard, als een van de in totaal bijna vijftig paarden, apart lag. Zou daar nog een reden voor zijn geweest? Vast wel, denk ik, maar waarschijnlijk en zoals vaak om een heel eenvoudige reden. Net toen men de greppel weer wilde dichtgooien riep Bertus vanachter een dikke boom ‘Hier ligt er nog een!’. Die laatste hebben ze er toen nog even bijgegooid, en toevallig niet zo heel erg precies. Geschiedenis en archeologie zitten vol mysteries en spanning, maar het meeste daarvan wordt gecreëerd door onze eigen fantasie.

Meer foto’s volgen binnenkort.

Lokatie paardengraf Borgharen »

Zoals ik in het vorige bericht al schreef ga ik geregeld met vriend P. op pad om te fotograferen. En filmpjes kijken, en een biertje drinken en wat je zoal meer doet met vrienden. Meestal hou ik het in mijn weblog op het vermelden van alleen maar de voorletter van iemands naam, nu ontkom ik er echter niet aan het beestje bij zijn volledige naam te noemen: Peter Groenewegen. In 2004 maakte ik al de eerste versie van zijn website degroeneman.nl, en dan nu ook zijn nieuwe website.

Het is op wat details na een kopie van mijn eigen website. Een paar jaar geleden zou ik dit niet prettig hebben gevonden, maar nu vind het ik eigenlijk prima. En waarom ook niet? Ik vind het juist leuk dat ze er (bijna) hetzelfde uitzien. Als het iemand zou zijn geweest die ik niet ken zou ik er natuurlijk op tegen zijn geweest. Ik vind hem echter een erg goede fotograaf en beeldend kunstenaar en zag het daarom als een compliment. En dus zijn het een soort broertjes van elkaar. Spoenk en De Groene Man. Vaak samen op pad en nu ook dezelfde website. Maar toch ook heel anders. Kijk zelf maar: www.degroeneman.nl.

Sinds een aantal maanden gaan vriend P. en ik regelmatig naar Antwerpen om te fotograferen. Voorlopig alleen nog maar het havengebied, maar in een later stadium zal daar de stad zelf zeker bijkomen. Steeds pakken we daarbij een ander stuk van de haven. Wat begon als ‘zullen we een keertje naar Antwerpen gaan’ is inmiddels al uitgegroeid tot een enorme verzameling foto’s. We proberen ons daarbij te laten leiden door twee dingen. Aan de ene kant proberen we steeds meer het gebied verhalend vast te leggen, maar we laten ons vooral ook leiden door waar het oog ons naartoe trekt. Een mooie schaduw of combinatie aan kleuren of structuren zijn ook onderdeel van die serie foto’s. Het havengebied van Antwerpen is zo enorm groot dat het juist dan goed werkt om ook kleine details een plekje te geven. Niet alleen maar grote kranen en schepen, maar ook een kapot raam of een mooi stukje muur.

Ik had al wat foto’s toegevoegd van Antwerpen in de rubriek ‘Locaties’. Inmiddels is ook de website van vriend P. klaar, en omdat hij nog moest beginnen met het maken van een indeling is dat voor mij een mooie aanleiding geweest mijn eigen foto’s ook eens opnieuw te gaan doornemen en te selecteren. Het album ‘Antwerpen Schelde‘ is daarvan het eerste resultaat. De andere gebieden volgen in de komende weken.

Lokatie Kaaien Schelde »

Ik weet niet wat het is dit jaar met dat voetballen. Of met mij. Van alle wedstrijden die ik tot nu toe heb gezien heb ik er niet een helemaal kunnen afkijken zonder erbij in slaap te vallen. Zelfs bij de wedstrijd van Nederland tegen Brazilië heb ik het tweede doelpunt van Wesley Sneijder moeten missen. En vanmiddag, tijdens die prachtige wedstrijd van Duitsland tegen Argentinië, heb ik van de vier doelpunten er maar één live meegemaakt. De rest van de tijd lag ik te dutten.

Mijn vader en ik keken vroeger altijd samen naar het voetballen. Op zaterdag werd er om zes uur altijd gekeken naar Die Sportschau op de ARD, en op zondagavond om half acht was er natuurlijk Studio Sport. Het WK van ’74 kan ik me nog goed herinneren. Ik was toen elf. Een jaar later kreeg mijn vader zijn eerste hartinfarct. Die twee feiten hebben natuurlijk niks met elkaar te maken. Mijn vader werd daarna wel een stuk minder fanatiek tijdens sport op tv. En als de spanning hem eens te veel werd zette hij altijd even een andere zender op, en schakelde dan steeds even terug om te kijken of er al iets veranderd was aan de stand. Nog later liet hij wedstrijden zelfs helemaal schieten en ging dan veel liever een stukje fietsen. En nog later, in het jaar van zijn dood, sukkelde hij altijd in slaap voor de tv.

Ik ga er voor het gemak even vanuit dat ik zelf nog niet bezig ben aan het laatste jaar van mijn leven. Dus dan moet het de combinatie zijn van de warmte en mijn leeftijd. En dat zou weleens kunnen kloppen. Hoe meer ik kijk en luister naar de nabeschouwingen, naar de blikken terug in de tijd, er namen vallen van voetballers van weleer, hoe meer ik ontdek dat ik velen daarvan ken. ‘Voor de veertig-plussers onder ons…’, en ‘Zij die de finale van ’74 bewust hebben meegemaakt weten dat…’. Eigenlijk heb ik al een heel leven achter de rug. Geen wonder dat ik soms in slaap sukkel op de bank. Ook nu zou ik best weer even een dutje kunnen doen voel ik. Komt mooi uit, want Spanje-Paraguay is net bezig.

Het is warm. Té warm? Ik vind van niet. Als ik eens zit te puffen en te zweten van het benauwde weer denk ik altijd even terug aan die lange winter die we achter de rug hebben. Toen kon ik ‘s morgens om zeven uur niet de deur van het balkon opendoen en op blote voeten naar buiten lopen. En als ik al eens op dat tijdstip op het balkon ging staan zag ik niks want het was nog donker buiten. Duizend maal liever puffen dan bibberen wat mij betreft en een mooi excuus om regelmatig wat verkoeling te zoeken op een terrasje.

Bijna klaprozenrood, misschien bestaat het toch. De vaatdoek lag vochtig en verfrommeld in een hoekje van het aanrecht toen er een straaltje zonlicht op viel. Het komt aardig in de richting, hoewel het op de foto lang niet zo overtuigend zal overkomen als toen ik het zag. Misschien iets te veel oranje, en het rood oogt niet tegelijkertijd koel en warm zoals de blaadjes van een klaproos. Maar toch, geen slechte poging voor een vaatdoek.