SpoenkJack Tummers

Le fin du vacance. De wasjes zijn gedraaid, de tent ligt weer schoon en droog bovenop de klerenkast, de kaarten weer tussen de andere kaarten van andere landen, de bonnetjes van de camping – toch maar niet bewaren en dus – in de prullenbak. En hoe was het? Prachtig, heel zonnig en heel warm. Als we in juni of juli zouden zijn gegaan. Nu was het nog steeds prachtig, redelijk warm, maar niet zo heel erg zonnig meer. Met name de laatste dagen en vooral nachten leek het alsof de regen uit emmers van hoog uit de hemel op onze tent neerstortte. Maar de tent hield ons goed droog en de Bretonse bodem had gelukkig geen moeite de grote hoeveelheden water in zich op te nemen. Overdag was het dus prima en de zee is ook (of juist) bij nat en stormachtig weer een geweldige plek om als mens te vertoeven. Kortom, het was een heerlijke vakantie. Meer foto’s van Bretagne volgen in de komende weken.

Er zijn nog vele manieren waarop een bepaalde baan gecombineerd kan worden met een andere activiteit die geld in het laatje moet brengen. Een tankstation verkocht nooit alleen maar benzine of diesel, maar ook etenswaren en tegenwoordig ook enkele boeken en dvd’s. Zo zou de man van het installatiebedrijf best een handeltje in schoonmaakspullen aan huis kunnen beginnen als hij toch de hele dag door bij mensen over de vloer komt om problemen met hun verwarming te herstellen. In de krant van vandaag stond nog een ander leuk initiatief. In plaats van te gaan zorgboeren gaan in het plaatje Veghel een paar mensen aan de slag met een agrarisch kinderdagverblijf. De titel van het stukje heet ‘Anders boeren’. Een kleine stap naar ‘Anders hoeren’. Ook een hoertje kan er best wat kindertjes bijnemen. De meeste kinderdagverblijven waar ik langs fiets hebben een groot raam aan de straatkant waardoorheen je de kindertjes kunt zien spelen. Als hoertje kun je in je kamertje aan de straat best een stuk of drie kinderen kwijt. En voor het hoertje misschien wel dubbele winst. Geld ontvangen voor het oppassen, en een man op zoek naar sex zal het gevoel hebben een goede daad te verrichten door juist bij haar binnen te stappen. Een vrouw met drie kinderen die genoodzaakt is dit werk te moeten doen, die moet ik steunen.

Je zou denken dat met al die regen die we onlangs hebben gehad het wel over zou zijn met de droogte. Toch zie ik overal waar ik in het bos kom en langs weilanden dat sloten zonder uitzondering droog staan. Zelfs hele vennen staan bijna tot de bodem droog. Dat kan ook mede veroorzaakt zijn doordat boeren in een tijd van aanhoudende droogte extra water verbruiken. Hoe dat precies werkt weet ik even niet meer, maar ik heb me eens laten uitleggen dat landbouwgrond soms bewust lager ligt dan omringend land zodat het aanwezige water rondom hier naartoe zal afvloeien. Met als gevolg dat de groente er goed bijstaat maar heide en bos minder. Zo kon ik dit keer een slootje instappen waar ik normaal gesproken natte voeten zou krijgen. De bodem was helemaal bedekt met iets dat leek op grote lappen perkament. Het resultaat van een dik pak herfstbladeren dat maanden aan een stuk op het oppervlak van het water heeft gedreven en nu, na helemaal verkleefd en uiteengevallen te zijn, opgedroogd en wel op de bodem van de sloot lag. En daaronder zit nog nieuw leven. Nieuwe plantjes die met een enorme groeikracht door die deken heen weten te breken. Over een paar maanden zullen alweer de eerste bladeren van de bomen vallen voor de aanmaak van een nieuw laagje ‘perkament’. Volgend jaar, volgende zomer. Eerst nog maar even genieten van deze zomer.

ZIEKENHUIS TILBURG – ‘De vaatchirurg zal in ons ziekenhuis aangesteld worden in de spoelkeuken. Gebroken kopjes en schoteltjes repareren en het herstellen van defecte leidingen behoren tot de kerntaken. Tevens controle op de waterdoorvoer en waterafvoer en een juiste verhouding water/reinigingsmiddel’. Dit is natuurlijk niet wat een echte vaatchirurg doet in een ziekenhuis. Mijn fantasie werd alleen even geprikkeld. Hadden ze de functie ‘bloedvatchirurg’ genoemd had ik er verder niet over nagedacht. Maar had ik ook niks te doen gehad. En zo zet een vacature in één klap twee mensen aan het werk. Degene die de vacature accepteert en aan het werk gaat, en degene die er zonodig iets over moet schrijven.

Dit vliegje had zulke groene ogen dat ik het meteen zag zitten. Uiteraard pas toen ik pal voor die struik stond. Een vliegje blijft een klein ding. Ik heb er snel even een paar foto’s van gemaakt voordat het weer zou opvliegen en verdwijnen. Het vervelende van insecten fotograferen, zeker op een dag als vandaag waarbij het nooit echt windstil werd. Ik maakte een paar foto’s vanuit het standpunt waarin ik het vliegje voor het eerst zag zitten, en daarna nog even vanaf de andere kant en door de knieën voor een foto recht van voren. En toen waren de ogen opeens veranderd van groen naar oranje. Nee, niks mis met de instelling van de witbalans van mijn camera. Ook niet de ene keer wel geflitst en de andere keer niet. Het zal dan wel te maken hebben met de hoek waarin het licht op de facetogen van deze vlieg viel. Jammer genoeg vloog het beestje daarna weg, anders had ik nog even kunnen uitproberen of kijkend vanuit andere hoeken nog meer verschillende kleuren zou hebben opgeleverd.

Naar aanleiding van De missie en visie van de C1000:

C1000 hecht voor al haar producten grote waarde aan een goede kwaliteit. Wat de betreft de inkoop van al onze producten, ook in de actie, doen wij geen concessies ten aanzien van de kwaliteit. De vleesproducten die wij in deze actie voor een zeer scherpe actieprijs kunnen aanbieden, voldoen dan ook aan al onze gebruikelijke eisen. Wij willen onze klanten altijd laten zien dat ze bij C1000 terecht kunnen voor goede producten tegen een goede prijs. En daarom doen wij ook dergelijke acties.

Dit sluit goed aan bij een reactie van iemand op een poll in het Brabants Dagblad over deze kiloknallers: ‘Als ik een flinke homp vlees op mijn bordje heb, wil ik helemaal niet bezig zijn met de vraag of het dier in de watjes lag of in de stront. Ik wil gewoon goed en goedkoop vlees, meer niet’. Vertaald naar de de instelling van de C1000 (en andere supermarkten) betekent dit: ‘Als de consument een flinke homp vlees op zijn bordje wil zonder zich af te vragen of het dier in de watjes lag of in de stront, dan leveren we hem dit. Ons interesseert dit namelijk ook niet. Wij leveren gewoon zo goed en goedkoop mogelijk vlees, meer niet’.

COSTA BLANCA – De Costa Blanca wordt momenteel hevig geplaagd door kwallen. De jongeren, voornamelijk jongens in de leeftijd van 16 tot 18 jaar, hangen veelal dronken op het strand rond en in de discotheken op de boulevard en maken het leven van andere toeristen zuur met hun asociaal en lawaaierig gedrag. De stranden zijn bevuild met blikjes bier, condooms, half opgegeten zakjes patat en plassen kots die eerst aangezien werden voor echte kwallen. Pensionados van het eerste uur hebben inmiddels hun woningen te koop gezet en zijn terugverhuisd naar Nederland.

HAARLEM – Een man van 80 jaar oud heeft woensdagavond getracht een aantal dieven in de kraag te grijpen. De dieven braken in bij een kledingzaak en gingen er daarna in een zwarte Volkswagen Golf GTI vandaar. Na een wilde achtervolging door de stad moest de bejaarde man uiteindelijk op de A9 van zijn fiets stappen wegens gebrek aan conditie. ‘Als ik 10 jaar jonger was geweest…’ was zijn reactie na afloop.

HILVERSUM – Antoine Bodar, de bekende en mediageile priester die regelmatig op de Nederlandse tv in praatprogramma’s te zien is, heeft aangekondigd nu eindelijk zijn radio eens te gaan maken. De zenderknop zat vast na jarenlang alleen maar afgestemd te zijn geweest op Radio Vaticaan. Niet zijn eigen keuze, maar nadat de volumeknop, toen hij nog in Rome woonachtig was, eens was doorgeschoten terwijl hij stilletjes dacht te gaan zitten luisteren naar de nieuwste single van Madonna, had hij zender en volume voor de zekerheid maar vastgezet op één stand.

‘De uiterwaard is de ruimte voor de rivier die nodig is om de tijdelijke piekafvoeren te bergen. In perioden van grote waterafvoer lopen de uiterwaarden tot aan de dijken onder water.’ Nadenkend over het probleem van de vele stalbranden in de veesector kwam ik uiteindelijk terecht bij het idee van de uiterwaarden. Als de wet niet bereid is boeren te verplichten stallen brandveiliger te maken of te verplichten brandmelders en brandblussers te installeren, waarom dan niet op zijn minst een nooduitgang waar dieren kunnen vluchten naar een naburig weiland? Ik kan me voorstellen dat een varkensboer die iedere meter van zijn bedrijf wil opvullen met stallen met varkens geen ruimte en dus geld wil verkwisten aan een extra weilandje dat verder nergens voor wordt gebruikt. Maar dat betekent nog niet dat er met een buurboer niet afspraken gemaakt zouden kunnen worden om in geval van nood de dieren tijdelijk op hun land toe te laten. De stallen zouden dan alleen maar een grote extra deur hoeven krijgen die bij brand meteen openschuift waarna de dieren het naburige landgoed kunnen bereiken. Lijkt me iets dat met niet al te veel moeite te realiseren moet zijn. Zelf ga ik er ook vanuit dat als er bij mij brand uitbreekt ik tijdelijk wel terecht kan bij een inwoner verderop in de straat totdat de brand geblust is. Een extra voordeel van dit soort ‘buitenwaarden’ zou zijn dat bijvoorbeeld varkensboeren ervoor zouden moeten zorgen dat hun dieren nooit meer opgesloten zitten tussen kraamhekken, voedhekken en what the heck nog meer aan leefruimtebeperkende maatregelen. En dat is dan meteen ook het probleem van dit idee. Zonder hokjes minder opbrengst. En de verzekering dekt de schade toch wel. Tenzij verzekeraars voor de verandering eens mee zouden gaan denken en eisen zouden stellen aan de brandveiligheid van stallen. Geen buitenwaarden, geen uitkering.

Ieder bedrijf heeft een missie en een visie. Beweert men. En dat wat men beweert is vaak niet wat men beoogt. De C1000 stelt op haar website dat zij de klant tijd en gedoe wil besparen door zo snel, efficiënt en goedkoop mogelijk boodschappen te doen waarbij de prijs-kwaliteitverhouding optimaal is. Dat lukt ze niet helemaal. Zojuist heb ik onnodig veel nutteloze tijd verkwist aan het sturen van een e-mail naar de klantenservice in verband met dat gedoe rond die kiloknallers. Het enige dat knalt namelijk zijn de te snel opgeblazen kilo’s van de vleeskuikens. Ik heb ze dus gevraagd een supermarkt te worden met een échte missie en een échte visie, in plaats van dat barbaarse gedoe met goedkoop vlees. Ik vrees echter dat dit gedoe van mij een volkomen verspilling was van tijd en energie. Nee, dat weet ik wel zeker. Maar wat de consument wenst zal de consument krijgen. Net nog, in de rij voor de kassa van mijn eigen supermarkt, de EMTÉ, werden verschillende voordeelpakken vlees door een klant voor mij op de rolband gelegd. Dan sta ik een beetje moedeloos te kijken terwijl ik demonstratief mijn pakje met stukjes Quorn en mijn eko-eitjes zo dicht mogelijk tegen het plankje ‘volgende klant’ schuif. Volkomen nutteloos, ik weet het. Maar ik ben toch ook een consument?

Nu nog te zien in museum De Pont in Tilburg: Giuseppe Penone. Deze kunstenaar houdt zich al jarenlang bezig met het maken van kunst vanuit een diep respect voor de natuur. De elementen groei en tijd komen tot uiting in werken waarbij soms alleen maar bomen en takken wordt gebruikt, maar ook vaak in combinatie met andere materialen zoals glas, metaal en leer. Zijn kunst heeft al vaker in dit museum gestaan of gehangen en ik kende al zijn uit lange blokken hout gehakte boomstammen. Nu hingen er ook andere werken van hem zoals de met ontelbare doornen van de acacia opgebouwde houtpatronen. En het gekke is, dat idee heb ik ook ooit gehad.

Ooit had ik een handjevol doornen in mijn hand van een rozenstruik. Je kent ze wel, die kleine puntige dingen die je met een beetje speeksel op je neus of voorhoofd kunt plakken. Ik vroeg me af hoe het zou zijn om een heel vlak te vullen met deze doornen. Penone heeft het gedaan en het ziet er schitterend uit. Het grote verschil tussen Penone en mij is dat ik me waarschijnlijk beperkt zou hebben tot een vlak van dertig bij dertig centimer. Maar het grootste verschil is wel dat Penone zijn idee gewoon uitgevoerd heeft en ik niet. Niet alleen maar denken maar ook doen. Ik zal er aan proberen te denken, de volgende keer.

ik vraag me nu net even iets af. In Australië zijn ze bezig met te onderzoeken of ze iets in het voer van varkens en koeien kunnen stoppen zodat ze minder winden laten en minder boeren. Dat is namelijk goed voor het milieu. Dan komt er minder CO2 in de lucht en wordt de aarde minder snel warm. Of het ook goed is voor het inwendige van het dier is een tweede. Bij mij werkt het in elk geval zo dat als ik mijn boertjes en windjes niet kwijt kan ik last krijg van mijn buik en mijn humeur. Het is dan ook een genot om dit overtollige gas te kunnen laten ontsnappen, liefst met nadruk. Een flinke boer laten, een lekkere harde scheet. Het zijn van die menselijke dingen, dingen van het lichaam, waar we niets aan kunnen veranderen. Ook Obama zal het vast heerlijk vinden zijn presidentiële scheten de vrije loop te laten in de beslotenheid van zijn Oval Office. Secretaresse: ‘President, the head of staff is here to see you’. Obama: ‘Five minutes. I’m just finishing something very important’.

Maar ik vroeg me dus iets af. Als ze toch bezig zijn met hun onderzoek, daar in Australië, kunnen ze dan niet meteen ook kijken of er iets aan het voedsel van mensen toegevoegd kan worden zodat onze ontlasting voortaan gladjes en zonder sporen achter te laten ons lichaam kan verlaten? Zodat je nooit meer last zult hebben van obstipatie en ook nooit meer toiletpapier hoeft te gebruiken. Volgende week zit ik namelijk even in Frankrijk, en zoals iedereen weet heb je daar op sommige plekken nog steeds alleen maar van die wc’s waar je met je blote kont boven moet hangen. En dan maar hopen dat op het moment dat je je broek omhoog trekt de drol blijft waar hij beoogt is te zijn. In die bruin-witte bak, en niet in je broek. Er is nog genoeg te doen voor de wetenschappers Down Under waar niet alleen maar dieren maar ook mensen profijt van kunnen hebben.

Ik hoef ze niet meer zo nodig te ontvangen, de nieuwsbrieven en vacaturelijsten van uitzendbureau’s. Destijds had ik me erop geabonneerd omdat ik me aan het heroriënteren was op de arbeidsmarkt, zeg maar. Het werk dat ik tot dan toe had gedaan werkte niet. Niet voor mij en daarom uiteindelijk ook niet voor anderen. Net kreeg ik nog zo’n mail binnen van het UWV. Het onderwerp van deze mail is altijd ‘match notification’. Dat ze daar niet even iemand op kunnen wijzen en er een gewoon Nederlands woord van kunnen maken. Maak er desnoods ‘Hier is uw nieuwe droombaan’ van. Dan hou je het nog een beetje positief. En een slag om de arm. Dat deed ik ook toen ik tijdens het invullen van het online formulier moest aangeven wat mijn functie was. Lastig als je je aan het heroriënteren bent en niet precies weet wat je nieuwe functie straks zal zijn. Daarom heb ik destijds maar wat ingevuld. En uit ergernis – en voor de grap – heb ik er toen ook ‘strandwacht’ bijgezet. En nog nooit heb ik ook maar één match ontvangen op die functie! Vreemd, zeker nu de stranden helemaal vol liggen met toeristen en andere badgasten. Mocht er alsnog een vacature naar me doorgestuurd worden zal ik hem op mijn weblog plaatsen. Misschien dat iemand anders er nog iets aan heeft.

Vandaag bestaat Spoenk.nl officieel 10 jaar. Tenminste wat betreft de domeinnaam. Tien jaar geleden, op 9 augustus 2000 pikte ik deze domeinnaam in van coffeeshop Spoenk in Rotterdam wiens eigenaren op dat moment misschien te stoned waren en vergaten de registratie op tijd te verlengen. Ik begon wat te experimenteren met html en flash en na te denken over hoe ik de website wilde gaan vormgeven. Ik verzamelde ideeën en foto’s, maakte alvast een enkele animatie, ontwierp diverse openingspagina’s en layouts en zette dit allemaal online. Het rammelde nog aan alle kanten en ik struinde het internet af op zoek naar inspiratie voor een geschikte vormgeving. Wilde ik alleen maar beeld of ook tekst? Anderhalf jaar later, in maart 2002, kwam Spoenk als weblog tot stand en sprak ik ook mijn eerste woordjes op het internet. Een normale menselijke ontwikkeling dus eigenlijk. Ook een kind begint pas ongeveer anderhalf jaar na zijn geboorte voor het eerst te praten.

En nu dan verder. Op naar de volgende tien jaar. Ik vind het nog steeds ontzettend leuk om te doen en ideeën heb ik gelukkig nog genoeg. Daarnaast ben ik deze maand ook officieel voor mezelf begonnen als zzp’er. ‘SPOENK, voor al uw witte en bonte was’. Zoiets, maar dan op het gebied van fotografie, websites, ontwerp en idee. Dus, mocht je iemand weten die behoefte heeft aan fotografie of beeldbewerking, een nieuwe website of een aanpassing aan een bestaande? Of behoefte aan nieuwe ideeën in de ruimste zin van het woord? Of een logo, flyer, poster of visitekaartjes? Laat het me weten of stuur ze naar me door. Ik zal u eeuwig dankbaar zijn ;).

Gisteravond keek ik naar Chloe. Een thriller uit 2009 waarvan ik toen overwoog deze te gaan zien in de bioscoop maar nu blij ben dat ik dat niet gedaan heb. Tot zover deze korte recensie… Het acteerwerk van Julianne Moore en Liam Neeson was zoals te verwachten viel prima en ook de jonge Amanda Seyfried deed het prima in haar rol van lichtelijk gestoord escortmeisje. De spanning van ‘hoe zit het nou’ en ‘waar gaat dit naartoe’ was wat mij betreft vanaf het begin echter afwezig. De intro, ingesproken door het personage Chloe, verried al meteen hoe het verhaal verder zou gaan verlopen. En daar zit je dan, toch een beetje in spanning. Maar dan van de twijfel. Kijk ik hem af of niet? Zou ik hem alleen gekeken hebben weet ik zeker dat ik het einde van de film niet afgewacht zou hebben. En het enige dat me nu, een dag later, van deze film is bijgebleven is het vermoeide en vertwijfelde gezicht van actrice Julianne Moore. Een thriller op zich.

Hangt er maar helemaal vanaf hoe die dingen eruit zien. Geef ze een leuk kleurtje en ze versmelten met de windmolentjes van de kinderen op het strand. Zouden ze er net zo uitzien als de windmolens op de foto, zou ik er uren naar kunnen gaan kijken. Daarna zou ik hard toe zijn aan een milligram of 50 van een of ander anti-psychoticum, maar zo heeft iedere vorm van energieopwekking wel weer zijn eigen nadeel.

Toen computers voor het eerst ingezet werden om complete animatiefilms te maken, hield iedere liefhebber van dit soort films zijn hart vast. Het einde van de tekenfilm was in zicht want levendigheid en emotie zouden onherroepelijk verdwijnen. Subtiliteit zou vervangen worden door een hoop herrie en actie en animators zouden werkloos worden. Het tegendeel is inmiddels wel bewezen. Na Pixar werden over de hele wereld studio’s in het leven geroepen die dit soort films gingen produceren en elk jaar verschijnen er verschillende titels. En de animators zijn niet werkloos geworden. Ook een uit pixels bestaand figuurtje moet aangestuurd worden en het zijn juist deze mensen die met een uitzonderlijk gevoel voor detail leven weten te brengen in een tekenfilmkarakter. En dat is precies wat ze in de studio’s van Pixar zo verdomde goed voor elkaar krijgen. Films die zichtbaar met heel veel liefde gemaakt zijn, anders krijg je het niet voor elkaar keer op keer films af te leveren die door bijna iedereen gewaardeerd worden, of je nu 6 jaar oud bent of 60. Geen open deuren, geen voor de hand liggende verhaallijntjes, maar origineel en tot in de puntjes doordacht en uitgewerkt. Na deel twee kan ik me herinneren ergens te hebben gelezen dat men niet van plan was een derde deel te maken. Niet omdat dat zo hoort tenminste, en ook niet voor de ‘easy money’. Maar, zo zei men toen, als we een goed verhaal zouden hebben zouden we best een deel drie willen maken. Of een deel vier of vijf en verder. En dat hebben ze bij de serie films rond Shrek niet goed begrepen en bij Pixar wel. Toy Story 3 is vreselijk leuk en een volwaardig deel in de serie. Als je nog niet het gevoel hebt dat je vakantie hebt, ga dan even naar deze film. Bij voorkeur ‘s middags zodat het nog licht is als je weer naar buiten komt en je daarna met nog knipperende ogen een ijsje of frietje kunt gaan eten in de winkelstraat.

In het bos is veel te zien. Bomen natuurlijk, veel varens en ander grondgroen, insecten en vogels. En heel veel waarvan je denkt dat het iets is, maar het is niks. Je denkt dat het een kikker is, maar het is een hoopje mos. Of het ziet eruit als een spin, maar is niet meer dan een verzameling aan elkaar geplaktje kleine takjes op een blad. Of het lijkt wel een donkerkleurige octopussprinkhaan met lange poten! Zeer zeldzaam!

Zelf heb ik me nooit gezien als een nerd. Dan denk ik toch al gauw aan iemand die alleen maar bezig is met computers te verherbouwen, bij voorkeur tot diep in de nacht games speelt en woont temidden van stapels oude pc-onderdelen en een oerwoud aan kabels. Zo ben ik niet. Ik hou niet van onnodige rommel en al helemaal niet van onnodige gadgets. En al zeker niet van merken die hypes creeëren om mensen maar zo gek en kritiekloos te krijgen dat ze hun dure spulletjes maar wat graag kopen, zelfs als ze daarvoor uren in de rij moeten staan of een vliegticket moeten kopen naar een land waar dat artikel eerder te koop zal zijn dan in eigen land. Mjah… Ik heb het natuurlijk over Apple. Net las ik een artikel met de titel ‘iPadkoper is elitaire egoïst‘. En zo is het maar net. Maar aan de andere kant worden de iPadcriticasters omschreven als nerds: ‘Het andere uiterste, de club iPadcritici, wordt door MyType omschreven als onafhankelijke geeks. Ze zoeken zelf dingen uit, mijden conformiteit en zijn geïnteresseerd in games, computers, elektronica, wetenschap en internet. De meest specifieke indicator van een iPadcriticus is zijn of haar voorkeur voor Linux als besturingssysteem.’ Mjah… Linux dus. En dus ben ik een nerd. Het zij zo. Liever dat dan een elitaire egoïst. Hoewel, Linux is ook best wel elitair want het wordt nog nauwelijks door mensen gebruikt als alternatief voor Windows of Mac. En dat is maar goed ook, want zo’n fijn besturingssysteem hou ik het liefst he-le-maal alleen en voor mezelf.

Een tijdje terug werd bekend dat een Brit 240.000 ton cacaobonen had opgekocht (zie bericht NOS). Zo’n beetje de totale voorraad van heel Europa. Echt waar? Van heel Europa? Nee, twee handjes vol cacaobonen zijn door dit mannetje en collega urbexer Peter achterover gedrukt tijdens een van onze bezoekjes aan de haven van Antwerpen. Schreef ik onlangs nog over de gigantische hoeveelheden zakken met cacaobonen die we tegenkwamen in de vele loodsen aan het Leopoldok, staan deze loodsen binnenkort dus weer helemaal leeg. Voor de handelaar in kwestie zal het niet uitmaken, die is allang blij dat hij die hele zooi zo snel is kwijtgeraakt. Normaal gesproken, zo vertelde de eigenaar ons, kan een voorraad weleens 10 jaar lang blijven liggen. En wat betreft de foto’s die we er gemaakt hebben is het toch een leuke extra anekdote bij het verhaal rond de haven van Antwerpen.

Van mensen en apen wisten we het al. Ze kunnen denken en ze kunnen pijn voelen. Daarna kwamen we erachter dat heel veel andere zogenaamd lagere diersoorten dat ook kunnen. Vissen hielden we voor lange tijd ongevoelig voor pijn. Koudbloedig, glibberig, geen poten om op te lopen. Maar vissen beschikken ook over een complex zenuwssyteem en zijn net zo goed in staat om pijn te voelen als wij. En ze kunnen ook denken en hebben een geheugen. De voor ons zo bruikbare verschillen tussen mens en dier lijken steeds kleiner te worden. Straks is er niks meer over dat we met goed fatsoen als argument kunnen hanteren voor het opleggen van onze wil en het naar eigen goeddunken gebruiken en misbruiken van dieren. Behalve onze arrogantie.

Op de website van Natuurbericht.nl las ik een artikel over een door een schimmel veroorzaakte en sexueel overdraagbare ziekte bij vliegen: ‘Wanneer een vlieg in contact komt met een spore van deze schimmel, groeit een schimmeldraad door een lichaamsopening het lichaam van de vlieg binnen. De groeiende schimmel verandert de vlieg binnen enkele dagen in een trage en overal tegenaan vliegende zombie. Letterlijk zelfs, want de schimmel tast de hersenfuncties van de vlieg aan en neemt deze over. Uiteindelijk dwingt de schimmel de vlieg zo hoog mogelijk naar boven te klimmen. Daar aangekomen laat hij de vlieg een typische houding aannemen, waarbij deze de vleugels uitspreidt en dood gaat’. (tekst: Menno Boomsluiter, Nederlandse Mycologische Vereniging)

Hersenfuncties en geen pijn? Ik kan het zelf niet geloven. De beschrijving van het sterven van deze vlieg (of deze) doet mij toch heel erg denken aan een afschuwelijke manier om dood te gaan. Niet dat ik daar nu emotioneel van word. Het gaat me even om het idee dat ieder dierlijk wezen volgens mij in staat is pijn te ervaren. Onderaan deze pagina staat nog een link naar een video uit de serie Planet Earth van David Attenborough met daarin beelden van hoe schimmels insecten overnemen. Luguber en tegelijkertijd prachtig om te zien. Te beginnen met een mier die sterft nadat het in contact is gekomen met zo’n schimmel. En kijk dan vooral even naar de kronkelingen van het beestje voordat het de geest geeft. Pijn? Ach wat, dat beeld ik mezelf alleen maar in. Antromorf en vooral niet wetenschappelijk. Maar dat beweerden ze ook altijd van muizen en dat is inmddels wel achterhaald. Nu nog de insecten. Kleine pijntjes, maar toch.

Klik hier voor het fragment uit Planet Earth »

Cashewnootjes zijn lekker als hapje bij de borrel en een prima vleesvervanger in bijvoorbeeld roerbakgerechten. Vaak eet ik ze echter niet omdat ze nogal duur zijn en daar heb ik me vaak over verbaasd. Waarom is de pinda zo goedkoop en de cashew zo duur? Antwoord: elk nootje moet met de hand gepeld worden.

Cashews groeien als kromme vruchtjes onderaan een vruchtsteel, de cashew-appel. Het nootje zelf wordt goed beschermd door een bijtende stof in de schil. Die moet er met de hand afgepeld worden, vanwege de gebogen vorm kan dit niet machinaal. De kinderen en vrouwen die dit werk doen krijgen stukloon in plaats van uurloon. Hoe sneller ze pellen, hoe meer ze verdienen. Daarom liever geen beschermende handschoenen omdat ze dan minder snel kunnen pellen. Op den duur zitten hun handen onder de littekens en wondjes, veroorzaakt door het gif in de schil. (bron: IS / Tijdschrift voor Ontwikkelingssamenwerking)

Verdomme, het is ook altijd weer wat. Denk je redelijk verantwoord en vegetarisch te eten, krijg je dit soort informatie weer onder ogen. Er zijn alternatieve producenten die cashewnootjes verkopen onder het FLO-keurmerk (eerlijke handel + aandacht voor het milieu) en er zijn natuurlijk ook nog de biologische geteelde nootjes. Tegen een eerlijke prijs en dus waarschijnlijk het dubbele van de toch al dure zakjes met cashewnootjes uit de supermarkt. Welles of nietes. Boodschappen doen wordt steeds ingewikkelder.

Toen ik vanochtend mijn sokken aandeed moest ik opeens terugdenken aan statistiek en kansberekeningen tijdens mijn studie psychologie. Ik begreep er toen helemaal niks van. Hoe groot is de kans dat een bepaald iets gebeurd? Weet ik veel. Hoe groot is bijvoorbeeld de kans dat je onder een auto terecht komt. Wat doet dat ertoe? Je gaat naar buiten, de straat op, en je gaat weer naar binnen. Meer is er niet. Komt er opeens een auto op hoge snelheid voorbij die je niet hebt zien aankomen en je bent niet op tijd terug op de stoep of de bestuurder van de auto is zo dronken dat het hem niet uitmaakt waar jij op dat moment loopt, dan heb je pech gehad. Vette pech. Maar bepaald kansberekening het daadwerkelijk gebeuren? Nee. Bovendien zijn de dingen die in je leven gebeuren niet zo ingewikkeld als de statistiek ons wil doen geloven. Bijna alles komt simpelweg neer op een kans van 50%. En daarmee kom ik weer even terug op die sokken.

Ik heb een aantal paar sokken van het merk Falke. Die zijn niet zoals de meeste sokken uniform van stik maar hebben een linkse en een rechtse variant. Voor de duidelijkheid hebben ze er daarom de letters L en R opgezet. Alleen zie je dat niet als je in het halfdonker op de rand van je bed zit. Zeker niet nadat de sokken een aantal keren gewassen zijn. Meestal doe ik de sokken dan maar op goed geluk aan. Eentje links, eentje rechts en een kans van 50% dat het meteen goed zit. En 50% kans vind ik best veel. Dat is een kans van 1 op 2! Wie zou zo’n kans niet willen hebben bij deelname aan een loterij? Meestal gaat het dan ook goed. Slechts een enkele keer klopt het niet en moet ik mijn sokken even verwisselen, maar hoeveel extra werk is dat nou?

Nog enkele voorbeelden. Je wordt geboren. Hoe groot de kans daarop is is meer iets voor filosofen of aanhangers van het occulte, maar de kans dat je ooit weer sterft is 100%. Deelname verzekerd. Daartussen is bijna alles fifty-fifty. Je wordt geboren als meisje of als jongen. Als je voor het eerst gaat fietsen val je eraf of het lukt je om overeind te blijven. De deur waar je tegenaan duwt gaat open of er plakt een stickertje op met ‘trekken’. En het deksel van de pot pindakaas valt wel of niet met de besmeurde kant op de grond. Alles is een kwestie van welles of nietes en dus een dikke 50% kans op succes. Als we daar nu vanuit leren gaan kunnen we die akelige en onpraktische kansberekeningen achterwege laten en het erop houden dat de zon wel of niet schijnt.