SpoenkJack Tummers

Covers van muziekstukken zijn van alle tijden. Als je tegen het einde van het jaar weleens het programma van de Top 2000 gezien hebt, weet je dat een muziekstuk zo vaak opnieuw uitgebracht is dat de meesten van ons niet eens meer weten wie ooit de eerste originele noten op papier heeft gezet. Als het popmuziek betreft zijn het vaak niet eens noten. Twee akkoorden en wat tekst en je liedje was klaar. Een bekende en in mijn oren geslaagde cover is bijvoorbeeld die van Tom Jones met het nummer Kiss van Prince. De enige waar ik nu even op kan komen, maar er zijn er natuurlijk duizenden. En dan heb ik nog niet eens over de covers die we zelf produceren op de fiets, onder de douche of in de auto. En sommigen gaan zelfs zo ver dat ze er een filmpje van maken en dat op YouTube zetten. Ik vind ze prachtig en vaak heel ontroerend. In al hun kwetsbaarheid zingen of spelen ze een van hun favoriete nummers. Het is allemaal niet perfect en dat maakt het juist nog mooier. Twee jaar terug plaatste ik een YouTube-filmpje van zo’n homemade cover van een lied uit de film Amelie, en vandaag kwam ik er een paar tegen van het inmiddels bijna antieke nummer Moonchild (1969) van King Crimson. De eerste vind ik de mooiste, de laatste is haast pijnlijk om naar te kijken.

Kijk en luister naar 5 versies van Moonchild »

Deze groep opeengestapelde schelpen vond ik op een rotsig strand in Bretagne. Aanvankelijk dacht ik dat het ging om de vondst van de eeuw. Een mutatie van het schelpdier als gevolg van de vervuiling van onze oceanen. Of ze hadden zich samengevoegd om beter de strijd aan te kunnen gaan met de mens. Samen staan we sterker. Ik nam het ding mee in mijn rugzak, ervan uitgaande dat de schelpdieren zelf inmiddels wel dood zouden zijn. Eenmaal terug op de camping plaatste ik het rechtop op een steen om er vanaf mijn campingstoeltje op m’n gemak nog eens naar te kunnen gaan zitten kijken. Tot mijn verbazing begon het ding te bewegen. Eerst de bovenste schelp, daarna die eronder, enzovoorts tot de onderste schelp. Als een harmonica rekte het geheel zich uit en weer in, om even later weer van voren af aan te beginnen. Misschien had ik meteen terug moeten rijden naar de kust en het groepje terug in zee moeten zetten. In plaats daarvan bleef ik de volgende dagen hun bewegingen volgen. Ze voorzichtig van elkaar afhalen lukte niet. Zo’n klein beestje blijkt over een enorme trekkracht, zuigkracht of hoe je ook wilt noemen te beschikken. Pas na een dag of vijf merkte ik dat hun rek- en strekbewegingen langzaam minder werden, en de dag daarop gleed de eerste schelp langs de rug van de anderen omlaag en in het gras.

Toen ik dit groepje schelpen voor het eerst opmerkte kwam dat niet omdat ik het aanzag voor een groepje opeengestapelde schelpen, zoals ik dat in het begin noemde. Wat ik zag was een nonnetje. Een nonnetje met een kapje over haar hoofd en haar handen voor haar buik gevouwen. Mijn ogen zullen die dag vast nog wel meer van dit soort aaneengeplakte schelpen hebben gezien, mijn hersenen registreerden alleen maar deze mooie en enigszins menselijke vorm. Nadat een van de schelpen had losgelaten was die vorm verdwenen. Het leek in de verste verte niet meer op een nonnetje. Eigenlijk leek het nergens meer op en mijn interesse verdween net zo snel als de vorm. Het enige dat ik er nu nog van heb zijn deze foto’s.

Denkmalschützer und Geologen sind schon länger alarmiert. An immer mehr Stellen des Doms bröckelt es. Verantwortlich dafür sind auch Pilze und Algen. Eine bunte Gemeinschaft von Mikroorganismen wächst nahezu überall an dem alten Gemäuer. (bron: Abenteuer Wissen / ZDF)

Zwammen en schimmels groeien overal. En niet alleen maar op de grond of aan een boom, maar net zo makkelijk ook van binnenuit een organisme. En ook stenen lusten ze, vooral als ze lekker oud en wat poreus zijn, zoals die van de Dom van Keulen. In een documentaire met de titel Pilzbefall am Dom (zoiets als ‘schimmelaanslag op de Dom’) die vorige week woensdag uitgezonden werd door de Duitse zender ZDF wordt ingegaan op de gevolgen van schimmels die wel wat steen lusten. Het gaat dan om dat groenige tapijtje dat je ook veel ziet op oude grafstenen en ruïnes. Je zou het niet denken, maar die donzige aanslag zorgt ervoor dat die grote Dom van Keulen langzaam maar zeker kleiner en ieler wordt. De schimmels dringen door in de stenen en maken het oppervlak broos. Een mesje in de hand van een reporter liet zien dat je er met gemak zomaar een centimeter of wat aan steen af kunt schrapen.

Het mooie hiervan – und schade für den Dom – vind ik het idee dat alles uiteindelijk zal verdwijnen. Het maakt niet uit of iets van massief marmer is of van roestvrij staal. Uiteindelijk zal alles zich gewonnen moeten geven aan de macht van het kleine. In het programma komt een schipper aan het woord van een modern reddingsschip waarvan de machines regelmatig gecontroleerd moeten worden op olie etende algen. Als ze olie omzetten in iets dat niet schadelijk is voor het milieu is dat mooi en in de toekomst wellicht ook toepasbaar bij olierampen en met olie verontreinigde bodems. Tijdens een reddingsactie midden op zee opeens met een motor zitten die niet meer wil starten is iets anders. Dan sta je toch mooi te kijken, als stoere kapitein aan het roer van een hightechschip.

Het artikel met mijn foto’s van de Tatton Park Show 2010 is inmiddels gepubliceerd in nr. 16 van het tijdschrift Tuin & Landschap. Het zijn 8 pagina’s geworden met in totaal 17 foto’s. Vriendin M. uit Castricum heeft de teksten geschreven.

Klik hier en hier voor een indruk van de binnenpagina’s.

Een mens kan verdrinken in een emmer water, als hij zijn hoofd er maar lang en diep genoeg in stopt. Een insect is zo klein dat een druppel water fataal kan worden. Dit beestje is het overkomen. Terwijl het rustig lag te slapen op de stengel van een plant begon het te regenen. Zijn slaap was zo diep dat het niet wakker werd van het geplens. Een druppel regenwater viel op de stengel en gleed langzaam naar het insect toe. In zijn droom voelde het misschien al nattigheid. Een droom over vijvers of misschien zelfs de Titanic. En toen was het voorbij. Of was het al dood en begon het daarna pas te regenen. Wat ik dus eigenlijk wil zeggen is dat een druppeltje water soms heel erg groot kan zijn.

Afgelopen zaterdag op de Regte Heide bij Goirle: Luchtvaartclub ‘De Thermiekvogels’ bezig met een regionale wedstrijd zweefvliegen zonder inzittenden. ‘De enige echte buitensport’, volgens een van de aanwezigen. Dan wil ik nog weleens een wedstrijdje indoor parachutespringen meemaken, dacht ik nog, of de vier keer honderd meter roeien. En fotograferen is naar mijn mening toch ook een echte bezigheid voor buiten, maar dat mocht ik van hun geen sport noemen. Zelf vind ik het anders wedstrijd genoeg om bij kwakkelweer toch nog met een paar goeie foto’s thuis te komen.

Een keer per jaar, in het laatste weekend van september, organiseert de middelbare school Mill Hill College te Goirle een rommelmarkt. De opbrengst is zoals altijd bedoeld voor de arme landen in de Derde Wereld die met onze rotzooi toch niks kunnen beginnen. Daarom verkopen we die het liefst aan elkaar. Het aardige van rommelmarkten, hoewel ik er zelf zo goed als nooit iets koop – is dat je een soort overzichtje krijgt van de stand van zaken op het gebied van techniek en mode. Bij het betreden van het terrein liepen juist een paar vrouwen langs ons door. Zegt de ene vrouw tegen de andere: ‘Effe un doekske erover hene en hij is weer zo goe es nieuw’. Het inklap-/opklaptafeltje was van het type ijzeren pootjes met gespikkeld formica blad kan er op een camping nog mee door, maar zo goe es nieuw zal dat ding nooit meer worre.

Nog meer passé: de teevee. Flatscreens worden al voor minder dan tweehonderd euro gedumpt en niemand zit nog te wachten op zo’n zware beeldbuis in een lompe kast van plastic. In de hoek van de tent waar al deze tv’s opgestapeld stonden was het dan ook opvallend rustig. Alleen een doos met afstandsbedieningen werd regelmatig tevoorschijn gehaald, voor zolang als die oude tv op de slaapkamer het nog doet. En strijkijzers, heel veel strijkijzers en strijkplanken. Zelf strijk ik nooit. Ik zorg er gewoon voor dat ik altijd min of meer kreukvrije kleding koop. Bloezen draag ik niet en in een driedelig pak zul je me toch nooit zien rondlopen. Dus die ene oude strijkbout die ik nog in de kast heb liggen zal mij wel overleven.

Nog niet passé: islamitische vrouwen die niet op de foto willen. Anderen gaan er eens goed voor staan (zoals deze meiden) of zitten (zoals deze meneer), maar deze vrouwen willen nog steeds niet vastgelegd worden op een foto. Ik blijf het vreemd vinden. Toen ze in de gaten kreeg dat ik foto’s aan het maken was hield ze meteen een tas voor haar hoofd. Te laat uiteraard (een foto van deze vrouw zonder tas is gratis bij me op te vragen) en ze bleef de tas maar links van haar gezicht houden, ook al stond ik inmiddels achter en rechts van haar.

Of ik zelf nog iets gekocht heb? Ja, drie elpee’s. Tussen tientallen platen van James Last vond ik nog een maxi-single van PigBag, een oudje van Joan Baez en de debuutplaat van Tanita Tikaram. De meest interessante platen waren al lang ingepikt door anderen.

‘Papa’s Got A Brand New Pigbag’ Extra Vuvuzelas remix »

Tijdens een recente wandeling viel mijn oog op iets zwarts dat aan een prikkeldraad hing. In eerste instantie hield ik het voor een pluk haar van een koe of een donkergekleurd herfstblad. Dichterbij gekomen zag ik dat het een paardemestkever was die met zijn voorste schild vastgeprikt zat op de punt van het prikkeldraad. Wie doet nu zoiets? Een wanhopige natuurfotograaf die al maanden niks meer gepubliceerd heeft en dan maar zijn toevlucht neemt tot het in scène zetten van een foto? Zou niet de eerste keer zijn trouwens. Heel wat foto’s van insecten worden gemaakt binnenshuis of in de beslotenheid van de eigen tuin of kas. Dat scheelt een hoop in licht en (afwezigheid van) wind.
Een tweede mogelijkheid zou kunnen zijn dat deze kever zelf verantwoordelijk is voor deze prikactie. Kevers vliegen net als helicopters in ‘voorovergekantelde’ positie. En wie verwacht er nu opeens prikkeldraad in een voor het overige leeg weiland? Deze kever leefde overigens nog. Ik heb hem voorzichtig van het prikkeldraad losgetrokken en neergezet in het gras, maar natuurlijk niet voordat ik er wat foto’s van had gemaakt.

Een derde optie, en in dit geval de meest waarschijnlijke, is dat dit het werk is van een vogel als de grauwe klauwier. Deze vogel, met haaksnavel en scherpe nagels, staat erom bekend zijn slachtoffers op deze manier achter te laten om ze later op zijn gemak te komen oppeuzelen. Dit geldt niet alleen maar voor insecten. Ook kleine vogels en amfibieën worden op deze manier bewaard voor later. Gisteren trof ik het afgekloofde lijkje aan van – ik vermoed – een kikker. Dit keer niet aan de haak maar met zijn poten rond het prikkeldraad gewikkeld. Aan de verkleurde punt linksboven op de foto is nog te zien dat de kikker aanvankelijk wel vastgeprikt heeft gezeten maar zijn lijfje naderhand is losgeraakt toen er niet meer zoveel vlees aan zat. Met een beetje – morbide – fantasie kun je je voorstellen dat de kikker geprobeerd heeft zijn pootjes rond de draad te slaan om op die manier zichzelf los te kunnen trekken. Maar laten we het er maar op houden dat de kikker op slag dood was…

Eindelijk… heb ik de foto’s van de afgelopen vakantie in Bretagne weggewerkt. Een selectie staat inmiddels hier. We zullen maar zeggen dat het een vorm van napret is dat het zolang heeft geduurd.

Globale locaties van de gebieden »

Deze website heb ik gemaakt naar een idee van de klant zelf en op basis van een ontwerp door ontwerpbureau Zuid (nog geen website). Geen cms dit keer omdat dat voor een website van deze grootte ook niet nodig is. De klant is een zeer ervaren (medisch) secretaresse en biedt diensten op afstand aan op het gebied van interviews omzetten naar tekstbestanden, documenten/brieven opstellen cq uitwerken, teksten redigeren, tekstcorrectie, notulen uitwerken etc.

Website virtueelsecretaresse.nl »

Een weekje of twee geleden liep ik vrij en blij rond op de Kampina, een heidegebied gelegen tussen Oisterwijk en Boxtel. Ik had mijn motor neergezet op een parkeerplaatsje en was lukraak ergens het bos ingelopen en vandaar terechtgekomen op de heide. Hoewel het gebied niet zo heel groot is, is het toch een plek waar je makkelijk kunt verdwalen. Die opvallende alleenstaande boom kom je wel heel vaak tegen, en die bosrand ook. Erg verwarrend allemaal en een kaart is geen overbodige luxe. Die heb ik ook, alleen lag die thuis. Net als dat handige gps-apparaatje dat ik eens als cadeautje kreeg. Ik kan prima alleen zijn, ook als ik ergens midden in een groot bos ben en urenlang geen ander mens tegenkom. Als ik maar weet waar ik ben.

Ik raakte dus weer eens verdwaald. Hoewel mijn gevoel me vertelde waar de parkeerplaats ongeveer was en dit achteraf ook bleek te kloppen, durfde ik toch niet op mijn gevoel af te gaan. Mijn gevoel liet me dus niet in de steek, maar ik het gevoel. Wat zou een gps-apparaatje nu fijn zijn, dacht ik nog. Altijd precies te kunnen weten waar je ergens bent. Zouden dit soort uitvindingen voortkomen uit een soort collectieve angst? Eerst vertelden we elkaar verhalen zodat we niet zouden vergeten wie we zijn en waar we vandaan komen. Daarna legden we deze verhalen vast in boeken voor het geval we de verhalen zouden gaan vergeten. Weer wat later vonden we de radio en de tv uit zodat we konden weten wat er aan de andere kant van de wereld gebeurt. Daarna de mobiele telefoon die ons altijd bereikbaar maakt zodat we niet het gevoel krijgen dat men ons zal vergeten. En een roep om hulp is slechts een druk op de knop, waar je ook bent. Alleen heb je daar in een bos of op de heide niks aan als je anderen niet precies kunt vertellen wáár je bent. Daarom verzonnen we de gps. Een systeem dat ons precies vertelt waar we zijn. Geografisch gezien dan, want voor de rest zijn we nog steeds hopeloos verdwaald. En ik weet wel dat de gps uitgevonden werd voor het Amerikaanse leger, maar het leger is er ook alleen maar omwille van onze collectieve angst voor de ander.

In een bos in Groningen is men onlangs de zeldzame dooiergele spatelzwam tegengekomen, voor het eerst in 50 jaar. Zeldzamer dan helemaal verdwenen krijg je ze niet. Deze paddestoel was voor Nederland eigenlijk al afgeschreven, iets van het verleden. Nu is hij er echter weer, net als een paar andere paddestoelen die als zeer zeldzaam worden omschreven. De inktviszwam en de traliezwam bijvoorbeeld. De inktviszwam of clathrus archeri zijn we laatst zelfs tegengekomen in het natuurgebied De Brand bij Udenhout. Het is een prachtige zwam, oorspronkelijk blijkbaar afkomstig uit Australië en in Europa voor het eerst waargenomen in 1921. Mooi van kleur en de tentakels zijn net zo glibberig als die van een echte inktvis, hoewel ik die tentakels nog nooit door mijn vingers heb laten glijden.

Zomaar een dagje wandelen langs het strand is er niet meer bij in de herfst- en wintermaanden. Een grote doek en een oud flesje Otrivin neusdruppels gevuld met kraanwater is het minste dat je bij je dient te hebben. En een mobiele telefoon. In deze tijd van het jaar kun je volgens het RAVON (Reptielen Amfibieën Vissen Onderzoek Nederland) op het strand een aangespoelde zeeschildpad tegenkomen. Haast is dan geboden om het dier te redden en daarom is er een protocol opgesteld met instructies. Nathouden, regelmatig ogen druppelen en Diergaarde Blijdorp te Rotterdam (010-4431495) of Burgers’ Zoo in Arnhem (026-4450373) bellen. Dus, lekker wandelen maar tegelijkertijd je ogen goed openhouden en uitkijken naar aangespoelde zeeschildpadden. Zowel in 2008 als in 2009 zijn er maar liefst twéé exemplaren aangespoeld op de Nederlandse kust.

In Nederland kan de politie vanaf 2012 weggebruikers gaan controleren op drugsgebruik. In België zijn ze al een beetje begonnen. Onder het motto ‘Gene Zever’ staan borden langs de snelweg die duidelijk maken dat het om de ‘zever’ (speeksel) gaat en of daar sporen van drugs in aangetroffen worden of niet. Een heerlijke Belgische woordspeling, ook al is deze niet helemaal correct. Het gaat per slot van rekening juist wél om de zever die ze moeten hebben. Ik vraag me af wat ze er hier in Nederland van gaan bakken. ‘Geen gezeik’ komt nog het best overeen, maar de zeik wordt dit keer niet onderzocht.

Als iemand geeuwt, is het moeilijk om niet spontaan mee te gaan doen. Sterker nog: zelfs lezen over geeuwen kan ervoor zorgen dat u moet gapen. Maar waarom zijn wij mensen daar zo vatbaar voor? Wetenschappers hebben er onderzoek naar gedaan en concluderen nu dat geeuwen heel belangrijk is: het schept een band. (bron: scientias.nl)

Eergisteren kwamen vriend Peter en ik terug van Antwerpen van weer een dagje fotograferen in het havengebied. Fotograferen, uren achter elkaar intensief kijken, is heel vermoeiend. Dus zaten we op de terugweg in de auto gezamenlijk aan een stuk door te geeuwen. Hebben we een band met elkaar? Ja, maar dat geeuwen was toch echt wel van vermoeidheid. En als ik naar Balkenende of Rutte luister moet ik ook geeuwen. Betekent dat dan dat ik een band heb met die twee? Geenszins, neen en nogmaals neen. Dan geeuw ik uit verveling. Doe ik dit tijdens een lezing en zit ik op de eerste rij, dan doe ik het ook nog eens met de bedoeling de persoon op het podium te laten weten dát ik me verveel.

Baby’s schijnen al te gapen in de baarmoeder zodra ze elf weken oud zijn. Lang dacht men dat geeuwen iets te maken had met een tekort aan zuurstof, maar onderzoek heeft inmiddels aangetoond dat dat niet het geval is. In het artikel staat ook nog vermeld dat ook alle gewervelde dieren geeuwen, zelfs slangen en hagedissen. Dat laatste kan ik sinds gisteren bevestigen. Een klein boomkikkertje, bungelend aan een takje, trok zijn bekje wagenwijd open voor een geeuw terwijl ik een foto van hem probeerde te maken. Als mens voelde ik op dat moment een band met dat beestje, alleen vermoed ik dat dit gevoel niet wederzijds was. Veel meer vermoed ik dat het kikkertje zich afgevraagd zal hebben hoelang dat menspersoon nog bezig zou zijn met zijn fototoestel en kon het uiteindelijk een geeuw niet meer onderdrukken. Heel begrijpelijk. Ik baal er alleen van dat ik die geeuw niet op de foto heb.

Op Laos is voor het eerst in tien jaar tijd weer een exemplaar van de zeer zeldzame saola gezien én gefotografeerd. En doodgegaan. “Villagers in the central province of Bolikhamxay captured a saola and brought it back to their village. The animal died several days later, weakened by the ordeal of several days in captivity.” (bron: sciencedaily.com). Een soort dooie mus dus eigenlijk.

Op de website newseum.org zijn dagelijks de voorpagina’s te bekijken van honderden kranten uit alle uithoeken van de wereld. Veel pagina’s kan ik niet lezen omdat ze in het Arabisch zijn, Turks of Indisch. Anderen kan ik weer wel lezen maar begrijp ik niet. Er staan foto’s op van mensen die ik niet ken, evenementen waar ik nog nooit van gehoord heb en protesten van onbekende groepen mensen tegen onbekende zaken in onbekende delen van de wereld. Je hebt er niet veel aan, aan dit soort websites, maar het maakt wel weer duidelijk dat ieder werelddeel, ieder land en zelfs ieder mens zo zijn eigen voorpagina heeft met zijn eigen nieuws. De rest is bijlage.

Fabrikant Eizo maakt extreem goede beeldschermen die vaak gebruikt worden in de grafische industrie en ook binnen de medische wereld, bijvoorbeeld ter beoordeling van röntgenfoto’s en scans. Als reclamestunt hebben ze een pin-upkalender uitgebracht met foto’s van mooie vrouwen die dit keer niet alleen maar schaars gekleed zijn, maar ook nog eens ontdaan van huid en haar. De eerste keer dat mijn ogen de behoefte voelden een pin-up verder aan te kleden in plaats van uit te kleden. Veel beter is het er echter niet op geworden…

NIJMEGEN – Artsen van het Academisch Ziekenhuis Nijmegen zijn tot de conclusie gekomen dat 24 uur per dag dotteren nadelige effecten kan hebben. Twaalf specialisten en vier artsen in opleiding namen deel aan een recordpoging voor het Guiness Book of Records, maar moesten hun poging na drie dagen staken toen vrijwilligers begonnen te klagen over pijnlijke liezen en opgezwollen aders. Normaal duurt dotteren maximaal een uur.

DEN HAAG – Een speciale commissie van de Verenigde Naties is vorige maand gestart met een internationaal onderzoek naar het sneuvelen van soldaten. Wetenschappers uit de hele wereld zullen hieraan deelnemen en proberen te achterhalen wat de oorzaak is van dit sneuvelen. Het idee bestaat dat het sneuvelen verband zou kunnen houden met oorlog, maar vooralsnog vindt men dit een te voorbarige conclusie.

Zelf heb ik dit diertje nog nooit in levende lijve gezien. Eerlijk gezegd wist ik niet eens van zijn bestaan. Het is blijkbaar een beschermde krekelsoort krachtens de Flora en Faunawet. Door de intensivering van de land- en tuinbouw en vooral als gevolg van het gebruik van chemische bestrijdingsmiddelen is het diertje zo zeldzaam geworden dat het nu op de Rode Lijst staat. En toch zijn er in de winkel gewoon chemische bestrijdingsmiddelen te koop om de populatie veenmollen nog verder uit te dunnen. De veenmol graaft net als een gewone mol vlak onder de grond zijn gangen en wil daarbij weleens een worteltje van een gewas afknagen dat zijn pad kruist, hetgeen tot ‘aanzienlijke’ schade kan leiden aan gewassen. Bij aanzienlijke schade moet je dan denken aan een bedrag van 250 euro. In dat geval mogen dieren, bijvoorbeeld vossen, reeën, muizen of vogels, ‘in het uiterste geval’ gedood worden. Als alternatieve middelen niet blijken te helpen, iets wat vaak nauwelijks goed onderzocht wordt.

Er zijn ook natuurlijke middelen om grote aantallen veenmollen te bestrijden als ze veel schade dreigen aan te richten. In het geval van de veenmol kan volgens de website biocontrole.nl de nematode ingezet worden:

De insectparasitaire nematode Steinenenma carpocapse is een nematode die effectief het aantal veenmollen reduceert. Het is geen bestrijdingsmiddel, maar enkel een correctie op de bodembiologie. Op het moment dat deze nematoden worden uitgezet zoeken zij een plek op in de gangen van de veenmollen en blijven wachten totdat de veenmollen voorbij komen. Dan blijven ze aan de veenmollen haken, dringen de veenmollen in en scheiden een bacterie af die dodelijk is voor de veenmollen. Insectparasitaire nematoden komen van origine voor in onze bodem en zijn daarom ook opgenomen in de Flora- en Faunawet als beschermde bodembewoners. Deze aaltjes zijn ongevaarlijk voor mens, dier, milieu en nuttige insecten.

Je kunt je afvragen of het voor de veenmol ‘aangenamer’ is om te sterven door een gif of door van binnenuit opgegeten te worden door een bacterie. Maar hopelijk is dat niet al te vaak nodig. Het zijn prachtige beestjes namelijk. Kijk maar even naar het filmpje dat ik vond op YouTube.

Klik hier voor beelden van een veenmol »

‘Voor het eerst hebben wetenschappers in het brein van een ongewerveld dier een structuur ontdekt die vergelijkbaar is met onze hersenschors. De onderzoekers verwachten dat ook andere ongewervelde dieren zoals insecten, spinnen en schaaldieren over een soortgelijke structuur in de hersenen beschikken. De hersenschors is bij mensen betrokken bij leerprocessen, geheugen, gedachten, taal, bewustzijn en nog veel meer. Ook dieren gebruiken dit deel van de hersenen voor een aantal van deze functies.’ (bron: scientias.nl)

Alweer een mooi voorbeeld van hoe mensen intelligentie bij dierlijk leven onderschatten. Lang werd beweerd dat (de meeste) dieren niet over zo’n prachtige complexe hersenschors beschikten zoals mensen en dat dat het grote verschil was tussen ons mensen en de dieren. Over insecten werd in dat kader niet eens gesproken. Maar ook fouten maken is een onderdeel van de hogere processen die plaatsvinden in de hersenschors. ‘Het borstelwormpje leeft in zelfgemaakte gangetjes, onderzoekt zijn omgeving actief voor voedsel en aan zijn gedrag te zien is hij in staat om te leren’. En het kleine ding heeft dus een hersenschors(je). Piepklein welliswaar, maar zie jij je al een gangetje graven onder de grond met een hoofd ter grootte van een voetbal?

‘Alles wat je maar kunt bedenken als mens is in principe ook mogelijk’. Ik weet niet meer wie dit ooit gezegd heeft, maar ik geloofde hem meteen. De fantasie en verbeeldingskracht van mensen, al dan niet ingegeven door de grote motivator ‘angst’, hebben steeds opnieuw geleid tot nieuwe uitvindingen. De dromen van Jules Verne zijn natuurlijk een beroemd voorbeeld hiervan, maar de bedenker van Star Trek, Gene Roddenberry, mag er ook zijn. Aardig wat apparatuur uit deze serie wordt inmiddels dagelijks door miljoenen mensen gebruikt. De website treknobabble heeft de bekendste tien op een rijtje gezet, waaronder over een tijdje wellicht ook de ‘phaser’, het handige pistooltje waarmee je geen kogels afschiet maar een straaltje licht.

‘Scientists have been working on a new type of coherent beam amplifier for sound rather than light Scientists theorize that phonons, which are the smallest discrete unit of vibrational energy, can be amplified by a phonon laser to generate a highly coherent beam of sound (particularly, high-frequency ultrasound), similar to how an optical laser generates a highly coherent beam of light’ (bron: physorg.com). En daarom noemen ze het apparaat geen laser (met de ‘L’ van Light) maar een phaser. Zelfs het woord dat men het apparaat wil geven is hetzelfde. In het onderzoek wordt niet gesproken over een mogelijke toepassing als wapen, maar dat is alleen maar een kwestie van het ding op de juiste manier te ‘modifyen’ of te ‘adapten’.

Vorige week hebben Peter en ik twee keer een bezoek gebracht aan de voormalige Sint-Lucaskliniek in Ekeren, Antwerpen. Het kasteeltje werd in 1903 gebouwd door de familie Van Delft en – met de nodige aanbouw – vanaf 1948 in bedrijf genomen als kliniek. In 1999 verlieten de laatste patiënten het ziekenhuis en werd het kasteeltje ingenomen door het vredegerecht van Ekeren en aan de zijkant kwam een asielcentrum. Vanaf 2009 staat het complex leeg en te verpieteren, tot groot ongenoegen van de plaatselijke bevolking. Het gebouw is zichtbepalend voor de wijk Ekeren-Donk, maar is niet beschermd. Binnenkort zal het dan ook gesloopt worden wegens de te hoge renovatiekosten. Een ouder echtpaar dat we tegenkwamen en waarvan de man in het plaatselijke wijkcomité zit wist ons te vertellen dat er al jaren geijverd werd om op zijn minst het kasteeltje te bewaren en te renoveren. Zoals meestal zonder succes. Het naastgelegen rust- en verzorgingstehuis Christine gaat op de locatie serviceflats bouwen en eigenaar Klina bereidt zich al voor op de sloop.

Net als in het voormalige Maaslandziekenhuis van Sittard (waarover later meer) hingen de grote ronde lampen in de operatiekamers nog aan de plafonds en lag er her en der verspreid door het gebouw nog allerlei oude apparatuur. Weliswaar niet meer bruikbaar, maar daarom niet minder interessant om te bewaren. Een oude naaimachine en schrijfmachine, stokoude computers, een antiek beademingsapparaat, een antieke weegschaal. Het stond er nog allemaal, hoewel aan de foto’s van eerdere bezoekers te zien is dat er stiekem toch weleens wat meegenomen wordt. ‘Take nothing but pictures’ is het credo van urbexfotografen, maar soms is de verleiding blijkbaar toch te groot. Leuk detail: op een van de klapdeuren hing een briefje met de tekst ‘Hallo Spoenk medewerker’. En ik heb het niet gedaan!

Klik hier voor foto’s van de Sint-Lucaskliniek »
Klik hier voor de locatie »

Vriendin MT mocht gisteravond voor haar werk weer eens mee met een ballon tijdens het jaarlijkse ballonnenfestival. Ze had uitgerekend dat dit alweer haar elfde vlucht zou worden. Startplaats was zoals altijd vanaf een park in het noordwesten van Tilburg. Toevallig kwam ook de wind uit die richting en het zou daarom zomaar kunnen dat ik haar vanuit mijn flat zou kunnen zien overvliegen. Leuk voor een foto. Dus pakte ik mijn camera met telelens en liep naar een nabijgelegen voetbalveldje vanaf waar ik goed zicht zou hebben op de lucht. Via de mobiele telefoon hielden we elkaar op de hoogte van de positie van de ballon. Zoals te verwachten viel van twee fotografen met dure apparatuur is het resultaat een serie foto’s waar je u tegen kunt zeggen. Of ‘waar ergens?’.

Het wordt langzaamaan een beetje herfst. Paddestoelen, spinnetjes, bladeren aan de bomen die beetje bij beetje beginnen te verkleuren. Maar de temperatuur is nog prima. Vanmiddag heb ik zelfs nog even heerlijk kunnen wandelen op de heide. Geen jas nodig gehad, gewoon in mijn t-shirt. En op die manier heb ik net ook nog even mijn boodschappen gedaan op de fiets. Als enige gekleed in dit enkellaags kledingstuk, want iedereen is blijkbaar al in de ban van het najaar. Ik heb truien gezien, sweaters, jasjes en zelfs sjaals. Die laatste dan vooral rond de nek van jonge meisjes die zich al helemaal aan het kleden zijn volgens de laatste mode. Geef mij maar een t-shirt. Ik hou niet van dikke kleding, en al helemaal niet van verschillende lagen kleding over elkaar. Zolang het kan hou ik het op enkellaags. Alleen voor toiletpapier maak ik een uitzondering. Die mag van mij wel 2- of 3-laags zijn.

Vijf jaar geleden schreef ik een stukje over de iPod van Apple en dat dit mp3-spelertje allesbehalve origineel was. Daarbij verwees ik naar de sciencefictionserie Star Trek als bron van inspiratie voor de ontwerpers bij Apple. Heel toevallig noemden ze zo’n ding bij Star Trek een ‘padd’, maar ik zal niet beweren dat ze bij Apple nu zelfs deze naam letterlijk ‘overgenomen’ hebben voor hun iPad. Hoewel, afgelopen week tijdens het fotograferen in een oud verlaten ziekenhuis in België kwamen we herhaaldelijk AIPhones tegen. Ja, je leest het goed. Ai-phones. Het feit dat men toendertijd nog niet wist hoe het ding kon functioneren zonder kabeltjes doet niets af aan het idee van het apparaat zelf. De Belgen zijn dus de uitvinders van de iPhone en niet Apple. Stelletje naäpers!

De subkop van het artikel luidt New Science reveals they’re smarter then we realized. Ik kocht het nummer half augustus bij een kiosk terwijl ik stond te wachten op de trein. Wie is ‘we’ in dat zinnetje? Dat moeten dan de mensen zijn waar het tijdschrift Time zich doorgaans op richt. Mensen die pas iets tot de werkelijkheid gaan rekenen en hiernaar gaan handelen als het door de wetenschap bewezen is. En dus was een haai dom totdat onderzoek uitwees dat het verdomde slimme vissen zijn. En dolfijnen zijn slim en varkens zijn slim en kraaiachtigen zijn slim. Of de gewone huisvlieg die maar één poging nodig heeft om voorgoed te weten dat via het linkerkanaal iets eetbaars te vinden is en rechtsom niet. Allemaal vormen van intelligentie. Alleen staat intelligentie niet altijd garant voor ‘gezond verstand’. Iets verderop in het artikel staat namelijk het volgende: If animals can reason – even if it’s in a way we’d consider crude – the unavoidable question becomes, Can they feel?
How stupid can ‘we’ be?

Het fotograferen van oude gebouwen is leuk. De zogenaamde ‘urbexfotografen’ weten dat en zoeken stad en (buiten)land af naar verlaten plekken en gebouwen. Door niemand meer gebruikt of interessant gevonden staan ze soms jaren achtereen leeg, alleen nog maar bezocht door zwervers, krakers en een handjevol fotografen. Meestal worden gebouwen, zeker in Nederland, na verloop van tijd gesloopt en de bodem gesaneerd indien nodig. In Nederland houden we niet zo van rommel en dus ontstaan er redelijke snel plannen voor nieuwbouw. De plek moet echter interesant genoeg zijn voor investeerders, anders kan een bouwval toch nog jarenlang onaangeroerd blijven staan. Zoals ook het geval was met een aantal oude gebouwen van NSI Holland te Wessem. Minstens twintig jaar lang heeft het daar gestaan, langs de A2, maar onlangs is het dan toch gesloopt. Amper een half jaar nadat we er foto’s zijn wezen maken. En dat maakt de serie foto’s, voor ons in elk geval, toch weer net iets bijzonderder.

NSI Holland (1) »

Het kan zomaar gebeuren dat een droom je naar herinneringen voert waarvan je niet wist dat je die nog had. Zo leidde de droom van vannacht me na het wakker worden naar een witte papieren zak vol suikerpinda’s. Hmmm, heerlijk. Vooral wanneer vers gebrand. Als kind een van mijn favoriete lekkere dingen om te snoepen tijdens een film op tv. Totdat ik ergens las dat er wel heel erg veel suiker en vet inzit en dat je je tanden er behoorlijk op stuk kunt bijten. Dat laatste lukt me nu overigens ook met dropjes en groentjes. Tijdens de afgelopen vakantie brak er weer een stukje van een kies af tijdens het lekker kauwen op zo’n fris plakkerig groentje met mentholsmaak. Ik ben gek op van die dingen. Groentjes, wybertjes, pottertjes. Eén à twee van die dingen zorgt voor een frisse smaak in je mond en zacht voor je keel. Dat heb ik nooit begrepen. Liefst eet ik ze met een handvol tegelijk. Een doosje wybertjes is bij mij altijd binnen tien minuten leeg. Jammer dat ze bij het Kruidvat die jumbodozen niet meer verkopen waar ik mijn tong in kon leggen zodat ik meteen een mondvol wybertjes tot me kon nemen.

Ik dwaal een beetje af. Het begon namelijk met die herinnering aan suikerpinda’s. Daarna moest ik denken aan de zondagmiddagen die ik samen met mijn pa doorbracht achter het huiskamerraam. Onze stoelen een kwartslag gedraaid, voeten op de vensterbank, een pot dropjes bij de hand, keken we omstebeurt door de verrekijker naar het voetbalstadion van Fortuna Sittard. Toen lag het stadion nog midden in de stad naast onze flat, was het stadion nog niet zo groot en ook nog niet zo afgesloten als nu. Bezoekers zag je via de trap aan de buitenkant naar boven klimmen en vervolgens over de rand van de tribunes weer verdwijnen. Aan de linkerkant stond het scorebord. Als er gejuichd werd keken we met de verrekijker naar het figuurtje dat naar boven klauterde en konden we zien aan welke kant er een bordje verwisseld werd. Dan wisten we, links is een doelpunt voor Fortuna, rechts voor de tegenstander. Zo hielden we de stand bij terwijl we comfortabel in onze stoelen zaten en vooraf en achteraf ook nog eens konden genieten van al die mensen die via het paadje achter onze flat weer terugliepen naar hun auto’s. De meeste fans waren mannen, maar soms liep er ook weleens een vrouw tussen. Mutsen en sjaals in de kleuren van de clubs. Meer was er toen nog niet te koop aan fanartikelen. En vuvuzela’s al helemaal niet. Het enige geluid dat er destijds gemaakt werd in de stadions was afkomstig uit de kelen van de fans. ‘Hi ha hondelul’. Een van de eerste ‘shocking’ dingen die er geroepen werden. Verder hoorde je, als je zelf een van de bezoekers was, alleen maar het ‘Boe’ en ‘Ah’ van de andere fans, én het gekraak van vele witte papieren zakjes vol suikerpinda’s. Het enige dat er te koop was en aangeboden door dames met houten bakken voor hun lichaam vol met van die zakjes. Dat was ook het beeld dat ik voor me had vanochtend en waarom ik het wel leuk vond dit stukje op mijn site te zetten. Het had ook korter gekunnen, maar een bal zwaait ook weleens af en een pass is nooit helemaal perfect.

Philips. Prima apparaten, zolang er maar geen bewegende onderdelen in zitten. Dat is wat vroeger vaak over Philipsproducten werd beweerd. Wilde je een cassettedeck kopen of walkman, dan vooral geen Philips. In zekere zin klopte dat ook wel. Mijn eerste cd-speler die ik kocht (en toch maar van Philips) hield er binnen twee jaar mee op. Een gebroken veertje, zo bleek toen ik het apparaat openmaakte. Ik kreeg het vervolgens weer aan de praat door het veertje te vervangen door een veertje uit een balpen. Een brilliante oplossing, al zeg ik het zelf. Voor zolang het duurde. Daarna heb ik nooit meer een apparaat van Philips gekocht waarbij er iets op en neer bewoog of draaide. Maar ja, Philips is toch iets om als Nederlander trots op te zijn. En zeker nu het bedrijf aangekondigd heeft flink te gaan investeren in het duurzamer en energiezuiniger maken van hun producten. Dat is mooi. Maar aan hun koffiezetters hoeven ze wat mij betreft niks te gaan verbeteren, die zijn al duurzaam genoeg. De mijne is inmiddels zo’n jaar of 15 oud en werkt nog steeds uitstekend. Sterker nog, de koffie die dit apparaat oplevert lijkt alleen maar lekkerder te worden. Net als de motor van een auto die naarmate hij ouder wordt steeds soepeler gaat lopen. Vooropgesteld dat je goed onderhoud laat plegen. Bij mijn koffiezetter is het interne onderhoud prima. Zo’n twee keer per jaar gaat er een liter azijn doorheen om hem te ontkalken. De buitenkant is echter een heel ander verhaal, maar daar kan Philips ook niks aan doen.

Veertien dagen later. Terug van vakantie is het altijd lastig om de draad weer op te pakken. Die draad die je soms op een achterbakse manier kan laten struikelen of zo scherp is dat hij tot diep in je vel kan snijden. Het normale leven. Verplicht of niet, uit noodzaak of niet, door eeuwen en eeuwen van onderlinge afspraken. Leuke dingen en minder leuke dingen. Mijn manier om de draad weer op te pakken was om de films 28 days later en 28 weeks later maar weer eens te bekijken. Horrorfilms van Britse makelij. Na de succesperiode van Hammer Film Productions in de jaren ’50 tot ’70 zijn er bij mijn weten niet veel goede en in het oog springende horrorfilms meer gemaakt in Engeland. Tot 28 days later dan, van Danny Boyle, die onder andere ook Trainspotting en Slumdog Millionaire regisseerde. Die laatste moet ik trouwens nog steeds zien.

28 days later is een rauwe, korrelige film waarbij de filmcamera vaak losjes gebruikt wordt. Dat levert soms schokkerige beelden op, naast eenvoudige en stille beelden die zomaar uit een Britse misdaadserie afkomstig hadden kunnen zijn. Dat maakt de film ook zo sterk. Geen gelikte opnames, geen overdreven acteerwerk of gebruik van special effects. Alles ademt de sfeer uit van naar realisme. Tijdens een scène aan tafel met een aantal militairen wordt er gefilosofeerd over wat nu eigenlijk de normale stand van zaken is. Iemand beweert dat de mensheid nog maar zo kort bestaat dat volledige uitroeiing alleen maar zou betekenen dat het leven op aarde weer terugkeert naar zijn normale staat. Zonder mensen. Daarop reageert een andere militair dat hij de afgelopen 28 dagen alleen maar gezien heeft dat mensen elkaar vermoorden. Maar dat zag hij ook al gebeuren in de 28 dagen daarvoor. En de 28 dagen daarvoor. Waardoor het elkaar uitmoorden in blinde woede de normale gang van zaken zou kunnen worden genoemd. Begint al aardig te lijken op een alledaagse discussie over de toestand in de wereld nietwaar? Hoe dan ook, beide films zijn topfilms. Kun je tegen dit soort films en schrik je niet terug voor wat esthetische viezigheid, dan zeker een keertje kijken.