SpoenkJack Tummers

Het is nog geen lente. Sterker nog, het wordt volgende week nog even heel erg koud. En toch zitten de kriebels al in mijn buik en zweven ze door de lucht. Bij vogels, wandelaars, en ook bij deze drie meisjes uit de buurt. Gezellig zaten ze daar in het parkje bij mijn flat met elkaar te kletsen, met dikke jassen aan en sjaals, op een kleedje onder een nog kale boom. Waarom ook niet? Je kunt binnen blijven zitten en klagen dat het koud is, of je kunt als deze meisjes doen en je dag maken zoals jij hem graag zou willen hebben.

Nadat ik een paar nachten terug al een grote en bijna leegstaande school langs de snelweg tussen Eindhoven en Weert bezocht, was het vannacht wederom raak: een droom van een locatie om te fotograferen. Het was in België, dat weet ik nog precies, in een deel van een stad dat volkomen verwaarloosd was en voor een groot deel in puin lag. Maar wat een mooi puin! En er leefden nog mensen. Hele vreemde en hele bijzondere mensen. Ergens in een gebouw, met een prachtig mooi uitzicht door ronde ramen op een haven vol met scheepswrakken, leefde een grote groep mensen als een grote familie bij elkaar. En het enige dat ze de hele tijd deden was blowen. Hele zachtaardige en vriendelijke mensen. Het enige dat me niet aanstond was dat de vrouwen de hele tijd rook in het gezicht van een paar kinderen bliezen, maar die vonden dat zo te zien niet erg en schoten in de lach als er weer een wolkje hun kant opkwam. Ook maakte ik nog contact met een paar mensen die er een soort stadsdierentuin op nahielden met allemaal tamme ‘in het wild’ levende dieren zoals paarden, panters en slangen. Leek me een mooie plek om met de werkgroep van de Partij voor de Dieren eens een dagje naartoe te gaan als uitje. Ik zat in kroegen aan tafel met mensen die je in het echt graag eens tegen zou willen komen maar nooit ziet. En een oude vervallen kerktoren, al bijna een geraamte, heb ik zien instorten terwijl het in vlammen opging. De kerktoren, opgebouwd uit voornamelijk stalen balken, ‘knakte’ uiteindelijk, zo’n vijf meter boven de grond, en kantelde langzaam om richting een lange rij met tafels met etende mensen. Net voordat de toren de mensen zou raken bleef ze hangen. De mensen vluchtten niet weg en bleven rustig zitten. Zie je het voor je? Een horizontale metalen kerktoren in een zee van vuur, zo’n twee meter boven dinerende mensen in de openlucht. Een mooiere terrasverwarming heb ik nog nooit gezien, en ik heb er een foto van!

Dit soort dromen zijn bizar, geweldig, stimulerend, bevrijdend. En ik voelde me overal meer dan welkom en op mijn gemak. Zelfs een man die mijn camera had ‘gestolen’ nadat ik hem op een tafeltje had laten liggen, ging in zijn kot de trap op en kwam hem netjes terugbrengen. No harm done. Jammer dat dit soort mensen en lokaties alleen maar in dromen voorkomen. Of zouden ze in de dagelijkse wereld ook voorkomen en is het alleen maar een kwestie van goed zoeken en heel goed kijken?

Afgelopen week zag ik op tv een gedeelte van een voorstelling van Marc-Marie Huijbregts, Marc-Marie Punt. Op het einde kwam hij op de vraag waarom sommige mensen oud worden en sommigen al jong sterven. Niet een vraag in de zin van rechtvaardig of niet, zoals gelovigen God aanroepen wanneer men iemands dood nodeloos, onverwacht of onterecht vindt. Marc-Marie noemde de titel van een boek, iets als About death and dying, en daarin beweerde de auteur dat het geen nut heeft over dit soort dingen te gaan nadenken. Als iemand sterft op zijn twintigste, dan was dat zijn leven. Als iemand sterft op zijn tachtigste, dan was dat zíjn leven. Zo kijk ik ook weleens naar de levens die dag in dat uit verloren gaan in landen als het Midden-Oosten of Afrika. Daar zitten volwassenen tussen, maar ook kinderen en tieners. Nog veel te jong om te sterven. Dat is zo, als je het bekijkt vanuit het idee dat een leven altijd behoort te verlopen volgens de volgorde geboorte, kind, tiener, volwassene, bejaard, dood. En dat is eigenlijk onzin. Zo zou een leven kúnnen lopen, wat niet wil zeggen dat dat ook altijd zo is. En het zegt al helemaal niks over de kwaliteit van dat leven. Eigenlijk zouden we elkaar ook nooit meer moeten vragen naar onze leeftijd, want die doet er niet toe. We leven nu, allemaal en tegelijkertijd, en onze leeftijd, onze geleefde tijd, kunnen we pas vaststellen nadat die verstreken is. Steve Erwin, de onverschrokken Australiër die uiteindelijk gedood werd door een rog, had een fantastisch leven. Hij werd 44 jaar en dat was zijn leeftijd. En ik krijg nu opeens heel veel zin om een lekker stuk te gaan wandelen ;).

Op de universiteit van Groningen heeft psychologe Roos Pals een interessant onderzoek gedaan. Welke aspecten in een omgeving zorgen ervoor dat een mens zich prettig kan voelen en daardoor beter kan herstellen van stress. Iedereen weet wel dat het veel heilzamer is een wandeling te maken door het bos dan door de stad. Tenzij je iemand bent die zijn stress graag onderdrukt door te gaan shoppen. Uit het onderzoek blijkt dat een virtuele dierentuin een goede plek is voor mensen om te herstellen van stress en vermoeidheid. Een uitslag die te verwachten viel, maar wat het onderzoek extra interessant maakt is dat ze ook keek naar andere elementen in die omgeving, zoals bankjes, hekken en prullenbakken. ‘Moderne bankjes die niet in de omgeving pasten, bleken een negatieve invloed te hebben op hoe samenhangend proefpersonen de omgeving vonden. En dat had weer invloed op hoe aantrekkelijk de omgeving werd gevonden, hoeveel plezier men ervoer in de omgeving en hoe goed men kon herstellen van stress in de omgeving’. Allemaal heel erg logisch en vanzelfsprekend, en toch is het altijd weer opvallend hoe weinig met dit soort feiten rekening wordt gehouden bij de inrichting van een stad. Of dat nu een gebouw is, een plein, rotonde of straat, of inderdaad zoiets als een prullenbak of een bushokje. Architecten en designers ontwerpen in mijn ogen te vaak vanuit het hoofd. Ook in het hoofd zit een soort hart met gevoel. Dit hart is echter vooral bezig met zoeken naar een opvallend beeld, een aparte en unieke vorm. Daardoor zijn dit soort ontwerpen al vaak bij voorbaat een storend element in de omgeving. Alsof ze de zinnen vooral moeten ‘prikkelen’, en niet om ze met rust te laten of te brengen.

In Tilburg moest jaren geleden een nieuw ontwerp gemaakt worden voor de Heuvel, het centrale plein in de stad. Een aantal ontwerpers waren benaderd en de inwoners van Tilburg mochten stemmen via internet. Het resultaat was een ontwerp. Leuk op de tekentafel, maar niet iets om als burger in te moeten leven. Vind ik. Een ‘vlakte’ werd het, met in de grond verstopte fonteintjes en hier en daar een lange rij met bankjes die allemaal dezelfde kant op staan. Op de foto is een gedeelte van de Heuvel te zien. Wat zou er mis zijn geweest met een paar mooie platanen, her en der houten bankjes en bloemperken? Gewoon, vriendelijk en groen. Echt een centrale plek waar je als Tilburger even naartoe komt om te mijmeren over het leven en dat soort dingen. Nu is het vooral een plein dat je graag zo snel mogelijk wilt oversteken, meer niet.

Het waait momenteel behoorlijk buiten. Zeg maar gerust een beetje stormachtig. Ik hou er persoonlijk wel van, ook als ik niet op mijn stoel achter de pc zit. Even lekker uitwaaien zit er vandaag echter niet in. Er zijn een paar websites die afmoeten en tussendoor heb ik natuurlijk nog steeds voldoende werk aan Bedrijven Top 10. Het fijne van wind en storm is dat ze nooit zo heel lang aanduren en al snel weer overwaaien. Toen jaren geleden in Nederland opeens vanalles en nog wat geprivatiseerd moest worden, omdat concurrentie goed voor iedereen zou zijn, dacht ik ook dat zal wel overwaaien. Zorg en openbaar vervoer, om maar een paar dingen te noemen, dat zijn toch zaken van algemeen belang. Ik ben het ermee eens dat toen deze dingen nog door de overheid geregeld werden er veel geld over de balk gegooid werd. De overheid heeft toch geld genoeg, dus het mag wat kosten. Nu moet alles en iedereen met elkaar gaan concurreren om te kunnen blijven bestaan, en vanaf dit jaar dus ook de tandarts. Maar wie verandert er nu ooit van tandarts? Bijna iedereen die ik kan zweert bij zijn eigen tandarts, en als men zich prettig en veilig voelt bij hem of haar zal men daar zelfs een eindje voor willen reizen als dat nodig is. Na een verhuizing bijvoorbeeld. Zelf ben ik nog jaren op en neer naar Sittard gereisd omdat ik geen ‘vreemde’ tandarts wilde. Na een tijd ben ik toch overgegaan naar een tandarts in Tilburg en die bevalt erg goed. Ik ben dan ook vast van plan deze tandarts te houden tot aan mijn dood. Tenzij ik straks ergens in Groningen ga wonen ofzo.

Vanaf eind vorige week zie ik de eerste advertenties op internet voorbijkomen van tandartsen. Nog zijn ze vrij onschuldig, maar als dit soort advertenties effect blijken te hebben moet de rest ook mee. Dan kun je 20% korting krijgen op een kroon als je die voor de zomer nog laat aanbrengen, of gratis polijsten en tandsteen verwijderen bij iedere kleine beurt. Of dat de kosten zal drukken? Als de prijzen maar aantrekkelijk genoeg worden zal ik vaker en eerder besluiten tot het laten aanmeten van een kroon dan nu. Ik heb een paar kiezen die best wel wat steun zouden kunnen gebruiken, maar voor nu wacht ik eerst nog even op de voorjaarsfolder van mijn huidige tandarts.

Iedereen kan in zijn leven wel momenten aanwijzen waarop dingen begonnen te veranderen. In de omgeving of in iemand zelf. Wij vinden dit soort momenten speciaal omdat ze ons persoonlijk aangaan, maar speciaal zijn ze verre van. Eerder heel gewoon en vanzelfsprekend. Iets wat omhoog gaat komt ook weer omlaag, een golf spoelt aan en drijft weer af. Dingen blijven nu eenmaal nooit hetzelfde maar veranderen voortdurend. De chinezen hebben er een hele levensfilosofie omheen ontwikkeld in de vorm van het Taoïsme. Lao Tze, geboren omstreeks 600 voor Christus, was een kei in deze wetenschap. Het symbool van yin en yang is het beeld dat hierbij hoort. Links wordt rechts, zwart wordt wit. Het moment waarop de uiteindelijke overgang plaatsvindt zou je het ‘kantelpunt’ kunnen noemen. Op de universiteit van Wageningen zijn ze met betrekking tot dit idee al een aantal jaren bezig met onderzoeken waarmee men wil aantonen dat dit soort kantelpunten een universeel karakter hebben. Toepasbaar op alles. Op processen binnen de maatschappij, de economie, biologie etc. En helemaal actueel is het ook nog, want alle speculaties die er nu zijn rond grote veranderingen die ons staan te wachten in het jaar 2012 komen allemaal voort uit de aanname dat er universele processen bestaan die ons leven op aarde bepalen, net zo zeer als dat van de planeten. Het bekendste voorbeeld op dit moment is natuurlijk de Maya-kalender. De bijgevoegde afbeelding is het beeld van die kalender terwijl het de overgang maakt van het jaar 2011 naar 2012. Je moet haast een wiskundige zijn om die afbeelding te kunnen begrijpen, maar ik geloof best wel in het bestaan van dit soort kantelpunten. Alleen geloof ik ook dat we als mens de uitkomst van zo’n kanteling voor een deel zelf in de hand kunnen hebben. En in ieder geval onze kijk op en waardering van zo’n omslag. Het mooie is dan ook dat je dit terugziet in alle voorspellingen die er nu gedaan worden over wat ons staat te wachten in het nieuwe jaar. Allerlei doemscenario’s staan tegenover net zo vele voorspellingen dat we als mensheid meer bewust zullen worden en een gouden tijd tegemoet zullen gaan. Ik hou het zelf op het laatste, ook al vrees ik dat we een paar hoofdstukken uit de doemscenario’s nodig zullen hebben om ons dat bewustzijn te kunnen geven.

Ware woorden zijn niet mooi.
Mooie woorden zijn niet waar.
Die goed zijn, zijn niet welbespraakt.
Die welbespraakt zijn, zijn niet goed.
Die weten, zijn niet geleerd.
Die geleerd zijn, weten niet.
De Wijze stapelt niet op.
Hoe meer hij anderen doet, hoe meer houdt hij over.
Hoe meer hij anderen geeft, hoe rijker wordt hij.
De weg van de hemel is: nuttig te zijn en niet te schaden.
De weg van de Wijze is: te doen en niet te strijden.

Uit de Tau Teh Tsjing van Lao Tze

Nog een prettige Tweede Kerstdag. :)

Het heeft altijd iets, een man en een vrouw samen op een brommer of scooter. Of een man en een man of een vrouw en een vrouw; vul zelf maar in. Je kunt nog zo knusjes naast elkaar zitten in een auto (op twee aparte stoelen en met een versnellingspook en handrem tussen je in…), zo close als op een brommer zal het nooit zijn. Ok, ok, tenzij op de achterbank, maar dat is niet het soort innigheid wat ik hier bedoel. In films wordt er nog steeds regelmatig gebruik van gemaakt, en praten met elkaar doe je op zo’n ding niet. Alleen maar tegen elkaar aanzitten en genieten van de wind in je gezicht en elkaar. Misschien dat ik het daarom wel zo’n mooie plaatjes vind. Helaas heb ik geen foto van mijn ouders samen op de brommer, maar telkens als ik een stel voorbij zie rijden op scooter of brommer zie ik ze zo voor me. Het maakt ook niet uit of het een knap jong stel is of de familie Flodder. Ze zitten dan misschien niet in een dikke Audi of BMW, ze hebben wel elkaar, vast.

Op de foto vier scènes uit films (vanaf linksboven met de klok mee): Amelie, Yes Man, Roman Holiday en Die Fremde.

Als een kind geboren wordt mag je er een naam aan geven, en dan het liefst een hele bijzondere. Niet dezelfde naam als van een van de kinderen uit de straat, familie of vriendenkring. Het moet een unieke naam zijn en eentje die de hele lading dekt, ook al moet die lading zich nog helemaal ontwikkelen, en wie weet in welke richting. Vele boeken zijn er verschenen met tips over leuke voornamen. Vrouwen en mannen fantaseren over mooie voornamen voor hun pasgeborene, en naar mijn idee altijd met het oog op hoe men hoopt dat hij of zij later zal worden, en niet als omschrijving van hoe ‘het’ in den beginne is. Zoals vroeger bij indianenstammen en bij jonge katjes. Een katje krijgt de naam Druppel als er een druppel aan zijn kin of neus hangt, of Catweazle als het niet zo’n heel erg mooi exemplaar is.

Dat verzinnen van leuke namen geldt alleen maar voor de voornaam en nooit voor de achternaam, en dat heb ik als kind een tijdlang vreselijk gevonden. Tummers, wat is dat nou voor saaie achternaam. Andere kinderen hadden veel leukere achternamen, die niet zo hard klonken als ze uit de mond van de leraar kwamen. ‘Tummers!!! Gotverdrere….. Wat was het laatste dat ik zei?!’ Later kom je dan te weten dat veel kinderen op die leeftijd zo weleens over hun eigen achternaam hebben gedacht, net als dat de ouders van andere kinderen veel leuker en begripvoller zijn dan de eigen ouders. Toch vind ik het wel jammer dat je als nieuw lid van de samenleving nooit eens je eigen achternaam mag veranderen. Dan krijg je dat je als kind een mooie voornaam meekrijgt, bijvoorbeeld Rosa, Merel of Sterre, maar van achteren heet men dan nog steeds Pietersen of Willems.

Mocht het ooit veranderen, dan heb ik hier wat (in mijn oren) klinkende namen:

Wolkje Zonnedauw
Tika Ochtendgloren
Frida Klaverblad
Eefje Zonnewind
Stella Hellewind
Marina Vuurzee
Annika Avondrood
Gina Maretak
Alicia Regenboog
Hezy Westenwind
Lima Levenslust
Gemma Kiezelsteen
Arezy Zilverster
Galileo Sterrekind
Tamara Kwinkslag
Loreline Eikenblad
enzovoorts…

Het is net als bij een terloops gesprekje op straat of in de supermarkt, als je even niet weet wat je op je weblog moet zetten kun je nog altijd over het weer beginnen. Op de website van het KNMI van vandaag staat het volgende: ‘Morgenochtend trekt de regen naar het oosten weg, maar we krijgen dan weer met buien te maken.’ Ingewikkelde materie, dat weer. Regen is dus meteorologisch gezien niet hetzelfde als een bui. In België spreken ze ook regelmatig over ‘buiïge regen’, wat dan zoveel wil zeggen dat de regen niet constant is maar verpreid over de dag in enkele buien. Voor de wandelaar of fietser maakt dat allemaal niet zoveel uit, nat wordt die er toch wel van. Alleen dat spreekwoord dat zegt dat na regen zonneschijn komt kunnen we wel schrappen, het kan namelijk net zo goed een bui zijn.