Het kan zomaar gebeuren dat een droom je naar herinneringen voert waarvan je niet wist dat je die nog had. Zo leidde de droom van vannacht me na het wakker worden naar een witte papieren zak vol suikerpinda’s. Hmmm, heerlijk. Vooral wanneer vers gebrand. Als kind een van mijn favoriete lekkere dingen om te snoepen tijdens een film op tv. Totdat ik ergens las dat er wel heel erg veel suiker en vet inzit en dat je je tanden er behoorlijk op stuk kunt bijten. Dat laatste lukt me nu overigens ook met dropjes en groentjes. Tijdens de afgelopen vakantie brak er weer een stukje van een kies af tijdens het lekker kauwen op zo’n fris plakkerig groentje met mentholsmaak. Ik ben gek op van die dingen. Groentjes, wybertjes, pottertjes. Eén à twee van die dingen zorgt voor een frisse smaak in je mond en zacht voor je keel. Dat heb ik nooit begrepen. Liefst eet ik ze met een handvol tegelijk. Een doosje wybertjes is bij mij altijd binnen tien minuten leeg. Jammer dat ze bij het Kruidvat die jumbodozen niet meer verkopen waar ik mijn tong in kon leggen zodat ik meteen een mondvol wybertjes tot me kon nemen.

Ik dwaal een beetje af. Het begon namelijk met die herinnering aan suikerpinda’s. Daarna moest ik denken aan de zondagmiddagen die ik samen met mijn pa doorbracht achter het huiskamerraam. Onze stoelen een kwartslag gedraaid, voeten op de vensterbank, een pot dropjes bij de hand, keken we omstebeurt door de verrekijker naar het voetbalstadion van Fortuna Sittard. Toen lag het stadion nog midden in de stad naast onze flat, was het stadion nog niet zo groot en ook nog niet zo afgesloten als nu. Bezoekers zag je via de trap aan de buitenkant naar boven klimmen en vervolgens over de rand van de tribunes weer verdwijnen. Aan de linkerkant stond het scorebord. Als er gejuichd werd keken we met de verrekijker naar het figuurtje dat naar boven klauterde en konden we zien aan welke kant er een bordje verwisseld werd. Dan wisten we, links is een doelpunt voor Fortuna, rechts voor de tegenstander. Zo hielden we de stand bij terwijl we comfortabel in onze stoelen zaten en vooraf en achteraf ook nog eens konden genieten van al die mensen die via het paadje achter onze flat weer terugliepen naar hun auto’s. De meeste fans waren mannen, maar soms liep er ook weleens een vrouw tussen. Mutsen en sjaals in de kleuren van de clubs. Meer was er toen nog niet te koop aan fanartikelen. En vuvuzela’s al helemaal niet. Het enige geluid dat er destijds gemaakt werd in de stadions was afkomstig uit de kelen van de fans. ‘Hi ha hondelul’. Een van de eerste ‘shocking’ dingen die er geroepen werden. Verder hoorde je, als je zelf een van de bezoekers was, alleen maar het ‘Boe’ en ‘Ah’ van de andere fans, én het gekraak van vele witte papieren zakjes vol suikerpinda’s. Het enige dat er te koop was en aangeboden door dames met houten bakken voor hun lichaam vol met van die zakjes. Dat was ook het beeld dat ik voor me had vanochtend en waarom ik het wel leuk vond dit stukje op mijn site te zetten. Het had ook korter gekunnen, maar een bal zwaait ook weleens af en een pass is nooit helemaal perfect.

Philips. Prima apparaten, zolang er maar geen bewegende onderdelen in zitten. Dat is wat vroeger vaak over Philipsproducten werd beweerd. Wilde je een cassettedeck kopen of walkman, dan vooral geen Philips. In zekere zin klopte dat ook wel. Mijn eerste cd-speler die ik kocht (en toch maar van Philips) hield er binnen twee jaar mee op. Een gebroken veertje, zo bleek toen ik het apparaat openmaakte. Ik kreeg het vervolgens weer aan de praat door het veertje te vervangen door een veertje uit een balpen. Een brilliante oplossing, al zeg ik het zelf. Voor zolang het duurde. Daarna heb ik nooit meer een apparaat van Philips gekocht waarbij er iets op en neer bewoog of draaide. Maar ja, Philips is toch iets om als Nederlander trots op te zijn. En zeker nu het bedrijf aangekondigd heeft flink te gaan investeren in het duurzamer en energiezuiniger maken van hun producten. Dat is mooi. Maar aan hun koffiezetters hoeven ze wat mij betreft niks te gaan verbeteren, die zijn al duurzaam genoeg. De mijne is inmiddels zo’n jaar of 15 oud en werkt nog steeds uitstekend. Sterker nog, de koffie die dit apparaat oplevert lijkt alleen maar lekkerder te worden. Net als de motor van een auto die naarmate hij ouder wordt steeds soepeler gaat lopen. Vooropgesteld dat je goed onderhoud laat plegen. Bij mijn koffiezetter is het interne onderhoud prima. Zo’n twee keer per jaar gaat er een liter azijn doorheen om hem te ontkalken. De buitenkant is echter een heel ander verhaal, maar daar kan Philips ook niks aan doen.

Le fin du vacance. De wasjes zijn gedraaid, de tent ligt weer schoon en droog bovenop de klerenkast, de kaarten weer tussen de andere kaarten van andere landen, de bonnetjes van de camping – toch maar niet bewaren en dus – in de prullenbak. En hoe was het? Prachtig, heel zonnig en heel warm. Als we in juni of juli zouden zijn gegaan. Nu was het nog steeds prachtig, redelijk warm, maar niet zo heel erg zonnig meer. Met name de laatste dagen en vooral nachten leek het alsof de regen uit emmers van hoog uit de hemel op onze tent neerstortte. Maar de tent hield ons goed droog en de Bretonse bodem had gelukkig geen moeite de grote hoeveelheden water in zich op te nemen. Overdag was het dus prima en de zee is ook (of juist) bij nat en stormachtig weer een geweldige plek om als mens te vertoeven. Kortom, het was een heerlijke vakantie. Meer foto’s van Bretagne volgen in de komende weken.

Er zijn nog vele manieren waarop een bepaalde baan gecombineerd kan worden met een andere activiteit die geld in het laatje moet brengen. Een tankstation verkocht nooit alleen maar benzine of diesel, maar ook etenswaren en tegenwoordig ook enkele boeken en dvd’s. Zo zou de man van het installatiebedrijf best een handeltje in schoonmaakspullen aan huis kunnen beginnen als hij toch de hele dag door bij mensen over de vloer komt om problemen met hun verwarming te herstellen. In de krant van vandaag stond nog een ander leuk initiatief. In plaats van te gaan zorgboeren gaan in het plaatje Veghel een paar mensen aan de slag met een agrarisch kinderdagverblijf. De titel van het stukje heet ‘Anders boeren’. Een kleine stap naar ‘Anders hoeren’. Ook een hoertje kan er best wat kindertjes bijnemen. De meeste kinderdagverblijven waar ik langs fiets hebben een groot raam aan de straatkant waardoorheen je de kindertjes kunt zien spelen. Als hoertje kun je in je kamertje aan de straat best een stuk of drie kinderen kwijt. En voor het hoertje misschien wel dubbele winst. Geld ontvangen voor het oppassen, en een man op zoek naar sex zal het gevoel hebben een goede daad te verrichten door juist bij haar binnen te stappen. Een vrouw met drie kinderen die genoodzaakt is dit werk te moeten doen, die moet ik steunen.

ZIEKENHUIS TILBURG – ‘De vaatchirurg zal in ons ziekenhuis aangesteld worden in de spoelkeuken. Gebroken kopjes en schoteltjes repareren en het herstellen van defecte leidingen behoren tot de kerntaken. Tevens controle op de waterdoorvoer en waterafvoer en een juiste verhouding water/reinigingsmiddel’. Dit is natuurlijk niet wat een echte vaatchirurg doet in een ziekenhuis. Mijn fantasie werd alleen even geprikkeld. Hadden ze de functie ‘bloedvatchirurg’ genoemd had ik er verder niet over nagedacht. Maar had ik ook niks te doen gehad. En zo zet een vacature in één klap twee mensen aan het werk. Degene die de vacature accepteert en aan het werk gaat, en degene die er zonodig iets over moet schrijven.

Naar aanleiding van De missie en visie van de C1000:

C1000 hecht voor al haar producten grote waarde aan een goede kwaliteit. Wat de betreft de inkoop van al onze producten, ook in de actie, doen wij geen concessies ten aanzien van de kwaliteit. De vleesproducten die wij in deze actie voor een zeer scherpe actieprijs kunnen aanbieden, voldoen dan ook aan al onze gebruikelijke eisen. Wij willen onze klanten altijd laten zien dat ze bij C1000 terecht kunnen voor goede producten tegen een goede prijs. En daarom doen wij ook dergelijke acties.

Dit sluit goed aan bij een reactie van iemand op een poll in het Brabants Dagblad over deze kiloknallers: ‘Als ik een flinke homp vlees op mijn bordje heb, wil ik helemaal niet bezig zijn met de vraag of het dier in de watjes lag of in de stront. Ik wil gewoon goed en goedkoop vlees, meer niet’. Vertaald naar de de instelling van de C1000 (en andere supermarkten) betekent dit: ‘Als de consument een flinke homp vlees op zijn bordje wil zonder zich af te vragen of het dier in de watjes lag of in de stront, dan leveren we hem dit. Ons interesseert dit namelijk ook niet. Wij leveren gewoon zo goed en goedkoop mogelijk vlees, meer niet’.

COSTA BLANCA – De Costa Blanca wordt momenteel hevig geplaagd door kwallen. De jongeren, voornamelijk jongens in de leeftijd van 16 tot 18 jaar, hangen veelal dronken op het strand rond en in de discotheken op de boulevard en maken het leven van andere toeristen zuur met hun asociaal en lawaaierig gedrag. De stranden zijn bevuild met blikjes bier, condooms, half opgegeten zakjes patat en plassen kots die eerst aangezien werden voor echte kwallen. Pensionados van het eerste uur hebben inmiddels hun woningen te koop gezet en zijn terugverhuisd naar Nederland.

HAARLEM – Een man van 80 jaar oud heeft woensdagavond getracht een aantal dieven in de kraag te grijpen. De dieven braken in bij een kledingzaak en gingen er daarna in een zwarte Volkswagen Golf GTI vandaar. Na een wilde achtervolging door de stad moest de bejaarde man uiteindelijk op de A9 van zijn fiets stappen wegens gebrek aan conditie. ‘Als ik 10 jaar jonger was geweest…’ was zijn reactie na afloop.

HILVERSUM – Antoine Bodar, de bekende en mediageile priester die regelmatig op de Nederlandse tv in praatprogramma’s te zien is, heeft aangekondigd nu eindelijk zijn radio eens te gaan maken. De zenderknop zat vast na jarenlang alleen maar afgestemd te zijn geweest op Radio Vaticaan. Niet zijn eigen keuze, maar nadat de volumeknop, toen hij nog in Rome woonachtig was, eens was doorgeschoten terwijl hij stilletjes dacht te gaan zitten luisteren naar de nieuwste single van Madonna, had hij zender en volume voor de zekerheid maar vastgezet op één stand.

Ieder bedrijf heeft een missie en een visie. Beweert men. En dat wat men beweert is vaak niet wat men beoogt. De C1000 stelt op haar website dat zij de klant tijd en gedoe wil besparen door zo snel, efficiënt en goedkoop mogelijk boodschappen te doen waarbij de prijs-kwaliteitverhouding optimaal is. Dat lukt ze niet helemaal. Zojuist heb ik onnodig veel nutteloze tijd verkwist aan het sturen van een e-mail naar de klantenservice in verband met dat gedoe rond die kiloknallers. Het enige dat knalt namelijk zijn de te snel opgeblazen kilo’s van de vleeskuikens. Ik heb ze dus gevraagd een supermarkt te worden met een échte missie en een échte visie, in plaats van dat barbaarse gedoe met goedkoop vlees. Ik vrees echter dat dit gedoe van mij een volkomen verspilling was van tijd en energie. Nee, dat weet ik wel zeker. Maar wat de consument wenst zal de consument krijgen. Net nog, in de rij voor de kassa van mijn eigen supermarkt, de EMTÉ, werden verschillende voordeelpakken vlees door een klant voor mij op de rolband gelegd. Dan sta ik een beetje moedeloos te kijken terwijl ik demonstratief mijn pakje met stukjes Quorn en mijn eko-eitjes zo dicht mogelijk tegen het plankje ‘volgende klant’ schuif. Volkomen nutteloos, ik weet het. Maar ik ben toch ook een consument?

Ik hoef ze niet meer zo nodig te ontvangen, de nieuwsbrieven en vacaturelijsten van uitzendbureau’s. Destijds had ik me erop geabonneerd omdat ik me aan het heroriënteren was op de arbeidsmarkt, zeg maar. Het werk dat ik tot dan toe had gedaan werkte niet. Niet voor mij en daarom uiteindelijk ook niet voor anderen. Net kreeg ik nog zo’n mail binnen van het UWV. Het onderwerp van deze mail is altijd ‘match notification’. Dat ze daar niet even iemand op kunnen wijzen en er een gewoon Nederlands woord van kunnen maken. Maak er desnoods ‘Hier is uw nieuwe droombaan’ van. Dan hou je het nog een beetje positief. En een slag om de arm. Dat deed ik ook toen ik tijdens het invullen van het online formulier moest aangeven wat mijn functie was. Lastig als je je aan het heroriënteren bent en niet precies weet wat je nieuwe functie straks zal zijn. Daarom heb ik destijds maar wat ingevuld. En uit ergernis – en voor de grap – heb ik er toen ook ‘strandwacht’ bijgezet. En nog nooit heb ik ook maar één match ontvangen op die functie! Vreemd, zeker nu de stranden helemaal vol liggen met toeristen en andere badgasten. Mocht er alsnog een vacature naar me doorgestuurd worden zal ik hem op mijn weblog plaatsen. Misschien dat iemand anders er nog iets aan heeft.

Vandaag bestaat Spoenk.nl officieel 10 jaar. Tenminste wat betreft de domeinnaam. Tien jaar geleden, op 9 augustus 2000 pikte ik deze domeinnaam in van coffeeshop Spoenk in Rotterdam wiens eigenaren op dat moment misschien te stoned waren en vergaten de registratie op tijd te verlengen. Ik begon wat te experimenteren met html en flash en na te denken over hoe ik de website wilde gaan vormgeven. Ik verzamelde ideeën en foto’s, maakte alvast een enkele animatie, ontwierp diverse openingspagina’s en layouts en zette dit allemaal online. Het rammelde nog aan alle kanten en ik struinde het internet af op zoek naar inspiratie voor een geschikte vormgeving. Wilde ik alleen maar beeld of ook tekst? Anderhalf jaar later, in maart 2002, kwam Spoenk als weblog tot stand en sprak ik ook mijn eerste woordjes op het internet. Een normale menselijke ontwikkeling dus eigenlijk. Ook een kind begint pas ongeveer anderhalf jaar na zijn geboorte voor het eerst te praten.

En nu dan verder. Op naar de volgende tien jaar. Ik vind het nog steeds ontzettend leuk om te doen en ideeën heb ik gelukkig nog genoeg. Daarnaast ben ik deze maand ook officieel voor mezelf begonnen als zzp’er. ‘SPOENK, voor al uw witte en bonte was’. Zoiets, maar dan op het gebied van fotografie, websites, ontwerp en idee. Dus, mocht je iemand weten die behoefte heeft aan fotografie of beeldbewerking, een nieuwe website of een aanpassing aan een bestaande? Of behoefte aan nieuwe ideeën in de ruimste zin van het woord? Of een logo, flyer, poster of visitekaartjes? Laat het me weten of stuur ze naar me door. Ik zal u eeuwig dankbaar zijn ;).