Ik loop een beetje achter met het plaatsen van blogs. Er staan er genoeg met het label ‘concept’, maar nog geen tijd gevonden ze uit te werken. Deze moet er in ieder geval even tussendoor, want vandaag was de boekpresentatie van Memo’s aan een niet-bestaand lief van Marinet Haitsma, met tekeningen van Astrid van Rijn. De presentatie werd gehouden in Hotel New York aan de Wilhelminakade in Rotterdam. Volgens Google Maps een makkie om er te komen. Ik vertrok op tijd vanuit Tilburg, mistte voor de verandering geen enkele afslag, en reed rond kwart voor vijf Rotterdam binnen. Op de weg richting de havens schoof plotseling een autootje voor mijn neus de weg op, een Nissan Micra. En als dat verdomme niet Marinet was die daar achter het stuur zat. Wat een toeval! Donkerbruin haar, slank. Als ze nu even opzij zou kijken zou ik zeker weten dat… ja, dat moest ze wel zijn. Ik wist het bijna zeker. Ze was vast en zeker ook op weg naar de presentatie. Bij een stoplicht keek ze even in de achteruitkijkspiegel of haar haren nog goed zaten en tilde ze een arm op om de frisheid van haar oksels te controleren. Soms keek ze even rechts opzij en naar beneden, naar de stoel naast haar. Vast en zeker Wiedes die daar zat, haar hond. Ik zag haar mond bewegen, ze praatte tegen hem. Toen zag ik dat ze wat A4′tjes in haar hand hield die ze daar had liggen. Vast en zeker het praatje dat ze voorbereid had, en Wiedes had ze natuurlijk thuisgelaten. Zo’n drukke omgeving is niks voor een hond.
In plaats van de weg te volgen die ik volgens Google zou moeten nemen, boog ze plotseling af naar links. Een klein beetje twijfelde ik nog of ze het wel was of niet. Een heel klein beetje maar. Ze woont in Rotterdam, dus zal ze de weg beter kennen dan Google, weten welke binnenweggetjes er zijn richting die kade. Zou ik even toeteren, zwaaien? En als ze het nu toch niet was? Voor de zekerheid besloot ik haar maar gewoon te volgen en me kenbaar te maken als we er eenmaal waren. Uiteindelijk sloeg ze linksaf een kade op. Geen twijfel meer mogelijk, dit moest Marinet zijn in haar geinige kleine auto. Ik volgde haar helemaal tot het einde van de kade, waar de weg ophield bij een paar slagbomen die toegang gaven tot een parkeerterrein. Vreemd, ik kon me toch herinneren dat er op het einde van de kade dat oude gebouw van de Holland Amerika Lijn lag. Het kleine autootje verdween achter de slagbomen en voorbij een stel struiken en ik overwoog of ik zou wachten tot ze terugkwam. Voor de zekerheid vroeg ik een voorbijganger waar Hotel New York lag, en de man wees naar de overkant. En nee, er was vanaf daar geen mogelijkheid bij die overkant te geraken dan door helemaal terug en om te rijden.
Om een lang verhaal kort te maken, het was Marinet helemaal niet. En die heeft ook helemaal geen Nissan Micra maar een Daihatsu Cuore. Nog een geluk dat deze onbekende vrouw ongeveer in de buurt moest zijn van de Wilhelminakade, anders had ik net zo goed ergens in de buurt van Rotterdam Oost kunnen uitkomen. En dan was ik écht te laat geweest voor die presentatie.
… is een dagje in de file, als je op het verkeerde moment besluit te gaan. Het is alweer een aantal weken geleden dat het een van de laatste warme weekenden van het jaar was. We besloten nog even van die warmte te gaan genieten aan het strand en namen de auto. Maar hadden veel beter met de motor kunnen gaan want het was druk en de Vlaketunnel bij Goes dicht. Na verloop van tijd werd toch een van de rijstroken opengesteld voor verkeer, anders hadden we er nu nog gestaan, bij wijze van spreken. Het stelde me wel in de gelegenheid het landschap naast de snelweg eens goed te bekijken, waar je anders met 120 kilometer per uur langsscheurd.
