SpoenkJack Tummers

Vliegtuigspotten is net zoiets als hengelen. Je moet er echt voor gaan zitten en veel geduld hebben. Zeker bij Eindhoven Airport, waar niet iedere vijf minuten een vliegtuig opstijgt of landt. Met maar één landingsbaan is het een klein vliegveld, maar als je net als sommigen een mobiele telefoon bij je hebt met internet weet je wel precies hoelang je moet wachten op de komst van de volgende. Dat moet ik hengelaars nog zien doen met vissen. Voor mij was het de eerste keer dat ik dit vliegveld bezocht. Al meer dan vijfentwintig jaar rij ik over de A2 langs dit vliegveld door, en nog nooit was ik er even wezen kijken. En eigenlijk blijft het leuk, vliegtuigjes kijken, of je nu jong bent of oud. En zin om te gaan reizen krijg je ervan, ik tenminste. Misschien komt het er volgend jaar weer eens van, of wie weet, dit jaar nog wel. De volgende keer ga ik eens een kijkje nemen in de vertrek- en aankomsthallen. Zeker weten dat ik dan nóg meer zin zal krijgen in reizen. En ook een leuke plek om foto’s te maken, alleen weet ik bijna zeker dat ik dan aangesproken zal worden door iemand van de beveiliging. Iemand die aandachtig in het rond zit te kijken en dan ook nog eens af en toe een foto maakt, dat moet wel een terrorist zijn.

Her en der langs en over wegen en fietspaden hangen de aankondigingen: ‘De scholen zijn weer begonnen’. Bedoeld zijn ze voor automobilisten en brommers, met de vraag of ze het iets rustiger aan willen doen. Of ze alsjeblieft rekening willen houden met het kleine en grotere grut dat vanaf nu weer zal uitzwermen over de stad, met name ‘s morgens tussen acht en negen en in de late namiddag. Gisteren kreeg ik al fietsend een voorproefje van het nieuwe schoolseizoen. Een vader stond langs de kant van de weg met zijn kleine kleine dochtertje. De recht omlaaghangende hand van de vader hield de omhooggeheven hand van het meisje vast alsof het een verlengde van zijn eigen lichaam was. Het meisje praatte druk in de rondte, de vader probeerde het meisje te leren uitkijken – eerst links, dan rechts, dan nog een keer links – voor ze zouden gaan oversteken. Ze zullen nog erg vaak op die plek staan, samen. Gehoorzaamheid is niet alleen maar een kwestie van willen luisteren, maar ook van leren kijken en leren onderscheiden. Leren beslissen. Wat is belangrijk en wat niet. Voor een hond is dat anders. Een stukje verderop stond een baas met zijn hond. De riem bungelde losjes in de hand van de man. De hond zat rustig naast hem en keek voorbij de benen van zijn baas naar een naderend groepje fietsers. Voor de hond maakt het niet of de fietsers mischien al een uur geleden voorbij zijn gekomen of een seconde. Voor hem ligt het beslissende moment van oversteken bij de wil van zijn baasje. Weer een stukje verderop zaten een man en zijn dochtertje op hun knieën bij een plantenbak met rode bloemen die tegen de gevel van een huis stond. Samen roken ze aan de bloemen en ik hoorde ze iets tegen elkaar zeggen. De woorden kon ik niet verstaan, maar uit de klank van de woorden maakte ik op dat ze opgetogen waren van de geur. Even twijfelde ik of ik niet ook even zou stoppen om aan de bloemen te ruiken. Het is al een aardig tijdje geleden dat ik mijn neus tussen bloemblaadjes stopte om hun geur te ‘proeven’. Dat zal ergens aan het begin van de lente zijn geweest. Maar ook de herfst is een soort lente, een nieuw begin, ook al zien wij het zelf eerder als het aflopen van de zomer. De herfst heeft een geheel eigen soort frisheid om van te genieten. Hoog tijd om nu naar buiten te gaan.

Gezien op Marktplaats. ‘Duif ziet kraai / raaf, schrikt, kijk nog eens goed en kiest gillend het hazenpad’. Ook verkrijgbaar met knalgele gieter.

Zojuist ontving ik een mail van een bedrijf met het verzoek of ik even een bepaald bedrag wilde overmaken op een rekening, in verband met een abonnement op een site via welke je foto’s kunt verkopen. Een paar maanden geleden werd me verteld dat ik gratis een maandlang een PRO-versie mocht uitproberen van de software. Als het niet beviel kon ik het zo weer stopzetten. Dat laatste weet ik nu niet meer zeker of dat er destijds bij gezegd werd, in ieder geval blijkt het nu te gaan om een automatische verlenging. En ik haat automatische verlengingen. Waarom zijn verlengingen altijd automatisch en nooit ‘alleen maar indien van tevoren aangegeven’? Alleen de finale van een voetbaltoernooi wordt automatisch verlengd bij gelijke stand na negentig minuten. Dat weet je, zo zijn de regels. Bedrijven profiteren vaak van het feit dat klanten vergeten abonnementen op te zeggen. Denk maar aan kranten en tijdschriften en niet te vergeten de ECI. Wat heeft me die laatste ooit veel moeite en geld gekost daar vanaf te komen. Het voordeel van dit soort ergernissen is wel weer dat we bij inschrijvingen op Bedrijven Top 10 standaard geen automatische verlenging toepassen. Wel kunnen klanten na een jaar aangeven of ze dit eventueel willen. Ik begrijp wel dat het administratief erg handig is om wel automatische verlenging te gebruiken, erg netjes is het niet. Een mensenleven loopt altijd automatisch door en hoef je echt niet jaarlijks te verlengen. Daarom zit het niet in de mens om alert te zijn op het verlopen van termijnen en abonnementen. Het leven loopt gewoon door tot de beëindiging. En die is dan wel automatisch.

Ook dit jaar is er weer een editie van het Kwartiermakersfestival Midden-Brabant. In iets afgeslanke versie, want ook de gezondheidszorg ontkomt niet aan bezuinigingen en ook sponsoren beknibbelen op hun uitgaven aan goede doelen. Al met al toch weer een leuk programma dat de komende weken nog verder ingevuld zal gaan worden. De website heb ik voor deze iets aangepast wat betreft kleurstelling en toevoeging van social media.

Voor meer informatie: www.kwartiermakersfestival-mb.nl.

Eindelijk heeft de mens dan toch een oplossing gevonden voor zijn sterfelijkheid: resomeren. Het lichaam van de mens wordt na diens overlijden in een resomator gelegd. In het eerste bakje gaat dan een oplossing van alkali en water. Deurtje dicht, de draaiknop op 150 graden zetten en het programma laten lopen. Resomeren wordt ook wel bio-crematie genoemd en niet zonder reden. Het resultaat is 100% schoon en kreukvrij.

Klik hier voor een instructiefilmpje met muziek »

‘Loopt u maar door naar de achterste kamer’. Hoe vaak ik dat al niet heb gehoord. Bij de tandarts kennen ze me onderhand al goed. Als ik bel voor een afspraak lijkt het wel alsof ze mijn papieren al de hele tijd naast zich hebben liggen, mijn adres of geboortedatum hoeven ze niet eens meer te weten. Als ik vanuit de wachtkamer de gang oploop is het daar donker. Alleen helemaal aan het eind valt een smalle strook licht op het tapijt van de vloer. Ik zie opeens beelden voor me van de deur bovenaan de trap in de film The Excorcist, en Room 101 in 1984 van George Orwell. Als ik aankom bij de deur en hem voorzichtig openduw ben ik voor een ogenbik verblind door het felle licht. Ik stap de ruimte in en zodra ik twee passen heb gezet valt achter me de deur met een klap dicht en in het slot. In het wit van het wit zie ik twee gedaanten, beiden met een kapje voor de mond. Hier en daar weerkaatst het licht op metaal. De lucht lijkt ijl. Of zijn het mijn longen die opeens moeite hebben de zuurstof naar binnen te laten. ‘Ga maar zitten’, zegt de grootste van de twee. De andere gedaante is bezig met iets, ik kan niet zien wat, en kijkt af en toe zijdelings mijn kant op. Ik ga zitten in de stoel die meteen naar achteren begint te kantelen terwijl ik voel hoe riemen strak rond mijn enkels en polsen worden getrokken. Ik kan geen kant meer op. En alsof het nog niet licht genoeg is in die ruimte kijk ik vervolgens recht in een lamp die uit tientallen ogen lijkt te bestaan en waaraan ik me onmogelijk kan onttrekken. ‘Waar kan ik je mee helpen?’ zegt de stem vanachter het mondkapje. ‘Nou’, zeg ik, ‘er is weer eens een stuk vulling uit een kies gevallen, de zoveelste al van de afgelopen paar jaar. Ik word er niet goed van, heb hem zelfs doorgeslikt dit keer. De ochtend erna had ik obstipatie, maar zo groot was die vulling nu ook weer niet. Denkt u echt dat ik een paar kronen nodig heb? En moet ik niet eerst verdoofd worden voordat u gaat boren?’.

Als je in de tandartsstoel ligt kun je weinig anders doen dan een beetje fantaseren.

Het is weer wespentijd. Zojuist kreeg ik het eerste exemplaar op bezoek in mijn flat. Het duurde even voordat ik besefte dat het inderdaad om een wesp ging en geen vlieg. Uit mijn ooghoek zag ik iets donkers voorbij mijn bureaulamp vliegen. In mijn hoofd maakte ik blijkbaar onbewust een rekensommetje: donker » grootte van een dikke vlieg » trage vloeiende vlucht » geen druk gezoem » augustus » WESP! Ik sprong op van achter de pc en pakte het eerste het beste tijdschrift van tafel en in de aanslag. Nota bene een exemplaar van National Geographic. Mijn eerste reactie was om de wesp met een ferme tik uit zijn bestaan te verlossen. Uit mijn bestaan. Even kon ik hem niet meer vinden, totdat hij vanachter het gordijn als een Apache helicopter op me af kwam vliegen. Ik dacht natuurlijk dat hij me ging aanvallen, zo denken mensen nu eenmaal, maar waarschijnlijk stond ik alleen maar in de weg. De wesp vloog naar de andere kant van de kamer en ging daar op het raam zitten. Uiteindelijk was ik van de schrik bekomen (ik hou niet van wespen…) en liep naar de keuken om een glas te pakken en een stukje papier. Ik zette het glas over de wesp, schoof het stukje papier ertussen en liep ermee naar het balkon. En weg en vrij was de wesp. Maar mijn allereerste reactie is altijd ‘Doodmeppen dat ding! En wel meteen!’. Zou dat tussen mensen soms ook zo werken?

De vader van mijn ex was een francofiel. En zal dat nog wel zijn neem ik aan. Met trots liet hij een keer de stokken aan me zien met daarin de namen gekerfd van iedere vakantiebestemming. Hij had er al zo’n twintig aan een rekje in de bijkeuken hangen. Twintig keer naar Frankrijk en niet eens een keertje naar een ander land. Ja, dan mag je je met recht een francofiel noemen. Anderen noemen zichzelf met trots anglofiel en gaan zo goed als altijd naar Engeland op vakantie, lezen voornamelijk angelsaxische literatuur en kijken alleen maar naar BBC 1 en 2. En 3 en 4 als ze extra willen betalen voor die zenders, en dat zullen ze dan ook wel. Maar wat heeft dat logootje van Tilburg daar nu mee te maken? Ach ja, dat is weer zoiets. Zoiets van op de kaart krijgen en toeristen trekken, van kijk ons en wij horen erbij en van middenstand en waar zouden we zijn zonder verkiezingen. Zo’n verkiezing is Beste Binnenstad van Nederland, en door heel Tilburg zie ik nu her en der affiches achter ramen hangen met dit logo en het onderschrift ‘Ook trots?’. Je maakt als Tilbofiel dan kans op een geheel verzorgd arrangement. Ook weer zoiets. Arrangementen (uitspreken met een Goois accent). Vandaag is geloof ik zo’n dag dat ik me nogal snel kan ergeren aan dit soort dingen, ik weet ook niet hoe dat komt. Wat ik wel weet is dat ik dit niet zo snel zou doen als er niet zo vaak aanleiding toe was :(.

‘This was 16 years ago, at the United Nations Conference on Environment and Development, also known as the Rio Summit, Earth Summit (or, in Portuguese, Eco ’92), a major conference held in Rio de Janeiro from June 3 to June 14, 1992. the UN international Environmental Conference. Did anybody listen?’