SpoenkJack Tummers

‘Dat is zoeken naar een speld in een hooiberg’. Dat was het antwoord van mijn huisarts toen ik vroeg of ik niet eens uitgebreid getest zou moeten worden op stoffen waar ik mogelijk allergisch voor ben. Een klein bloedonderzoek kreeg ik aleens en daaruit bleek dat ik allergisch ben voor huisstofmijt, berkenpollen en nog iets. Maar wie is hier nu niet allergisch voor? Omdat ik bij tijd en wijle veel last kan hebben van mijn astmatische bronchitis (gelukkig niet ieder jaar), leek me dit een legitieme vraag. Maar hij vond van niet. Allergieën zijn soms zo lastig op te sporen en zo afhankelijk van secundaire omstandigheden dat het geen doen is dit te gaan onderzoeken. Vreemd vond ik dit wel, want er zijn zo van die allergische reacties waarbij meteen duidelijk is wat de oorzaak is. Zo ben ik allergisch voor eucharistisch taalgebruik, het geluid van de streepjecodescanner bij de supermarkt, mensen die hun kinderen ‘kids’ noemen, en nog wat van die dingen. Zo heb ik ook een lijstje met personen waar ik allergisch voor ben. Ik ga hier geen namen noemen, dat heb ik al regelmatig gedaan in het verleden, alleen kan ik wel zeggen dat Arie Boomsma in deze lijst een rijzende ster is. Waarschijnlijk vanwege zijn ‘goddelijke’ status.

Ik heb het idee dat kleine kinderen en dieren vaak op dezelfde manier naar de wereld kijken. Ze zijn nieuwsgierig naar wat er rondom ze gebeurt en houden alles in de gaten. Vaak vinden ze dat rondom veel interessanter dan wat er binnen het gezelschap gebeurt waar ze toevallig bijhoren. Het hoofd van kind of dier schiet dan heen en weer totdat ze iets gevonden hebben dat hun aandacht weet vast te houden. In dit geval was ik dat. Of mijn camera. Zowel het kind als de hond onder de stoel bleven oogcontact met me zoeken, en waarschijnlijk omdat ik een buitenstaander was, iets aan de zijlijn, iets nieuws en onbekends. Ik heb dan steeds het gevoel dat het kind of het dier deel uitmaken van een totaal andere dimensie dan waar de rest van de wereld zich in bevindt. En door op te gaan in hun manier van kijken voel ik dat ik mezelf ook voor een deel buiten het officiële gebeuren plaats. En eerlijk gezegd vind ik dat erg prettig. Word ik vervolgens door iets, een vraag bijvoorbeeld, uit dat kijken getrokken, ervaar ik dat als storend. Alsof een ‘hoger’ deel van mijzelf voor even uit mijn lichaam was getreden en verplicht wordt weer in de huid te moeten kruipen van dat mens dat Jack heet en geacht wordt alert en attent te reageren op wat er in het ‘heden’ en de ‘werkelijkheid’ plaatsvindt. En ik maar het gevoel hebben dat ik juist uit een werkelijkheid getrokken te worden die ik als ‘hoger’ en ‘werkelijker’ beschouw.

Een beetje vreemd is het wel, zo’n moderne filmposter midden in een voor het overig kaal pittoresk Frans dorpje, ver weg van de ‘bewoonde’ wereld… Totdat je het dorpje uitrijdt en op de eerstvolgende rotonde de keuze krijgt uit maar liefst vier immens grote supermarkten: Super U, InterMarché, CarreFour of LeClerc. De ‘final confrontation’ tussen de ijverige boulangerist die nog iedere ochtend zijn broden met de hand staat te kneden en de grote broodfabrieken is al lang geleden gestreden. Er bestaan nog wel twee soorten broden, het ‘pain industrielle’ en het ‘pain artisane’, maar sinds ik hier in Tilburg ooit in de hele vroege ochtend een vrachtwagen heb zien staan van een broodfabriek voor de ingang van een ‘ambachtelijke meesterbakker’ neem ik dit soort kwalificaties altijd met een korreltje zout. Of heel erg veel zout, want dat zit tegenwoordig in grote hoeveelheden in ons brood. Geen wonder dan eigenlijk dat er zoveel soorten zoet beleg te krijgen zijn.

De een heeft een abonnement op de Libelle of Margriet, een ander op de Volkskrant of Trouw, en weer een ander op de Eppo. Vanaf vandaag kun je je echter ook abonneren op Spoenk! En wie wil dat nu niet? Nee, even serieus, ik vond het toch wel handig om deze functie toe te voegen aan mijn website, want ook al plaats ik heel regelmatig nieuwe berichten, er zijn ook van die dagen, weken… En dan is het toch wel plezierig dat bezoekers de mogelijkheid hebben om aan te geven of ze op de hoogte willen worden gehouden van nieuwe berichten zodra ik ze plaats. Via Twitter gebeurt dat al automatisch, maar het kan dus ook via e-mail.

Aan- en afmelden gaat heel simpel door het invullen van je e-mailadres in de rechterkolom. Uiteraard worden de e-mailadressen nergens anders voor gebruikt, tenzij voor een hele enkele nieuwsbrief als ik eens iets te melden zou hebben dat niet meteen thuishoort op de website. Of wanneer ik natuurlijk die adressen voor veel geld kan doorverkopen ;). Nee hoor, grapje.

Voor liefhebbers van zowel motorrijden als tuinieren heeft het bedrijf Green Bikes uit Groot-Brittanië een plantenbaksysteem ontworpen dat eenvoudig op iedere kofferdrager gemonteerd kan worden. Op de foto is het eenvoudigste model te zien. Gemaakt van gevlochten riet met kunststof binnenbakje biedt dit rekje plaats aan maximaal drie plantjes per zijde. Op de plaats waar nu nog een standaard topkoffer is gemonteerd kan een maxi-bak extra ruimte bieden voor bijvoorbeeld grotere planten zoals varens of hangplanten. Behalve het hier getoonde rieten model zijn er ook nog kunststofversies te krijgen met diverse vrolijke motiefjes, en een luxe aluminium model met ingebouwd bewateringssysteem. Een eco-versie hiervan waarschuwt de eigenaar als het gaat regenen zodat deze even een kort ritje kan gaan maken met de motor om optimaal gebruik te maken van natuurlijk regenwater. Dit laatste model verkoopt vreemd genoeg nog niet zo goed.

In het Brabants Dagblad van een paar dagen geleden een artikel over de populariteit van persioencursussen. Mensen weten anders niet hoe ze met hun vrije tijd om moeten gaan als er geen structuur meer is om aan te geven wanneer die vrije tijd zich voordoet en wat daarmee te doen. Op een verjaardagsfeestje onlangs hoorde ik over iemand die via zijn bedrijf een weekje naar een Spaans eilandje kon gaan om daar gezamenlijk met anderen te leren hoe om te gaan met dat grote zwarte gat aan het einde der tijden. Menigeen kijkt er reikhalzend naar uit en menigeen raakt in de knoop als het eenmaal zover is. Zo gaat een modern mens van zwangerschapscursus naar pensioencursus en van wieg tot graf. Het enige dat nog ontbreekt is een cursus die je leert hoe je moet sterven, maar daar zal Dela vroeg of laat wel op inspringen.

In navolging van het AMBERT-alert voor vermiste personen (America’s Missing: Broadcast Emergency Response) zal nog dit jaar een variant hiervan in werking treden. De vereniging Zoek Onze Kat heeft hiervoor het initiatief genomen en alle noodzakelijke regelingen met landelijke hulpdiensten zijn al getroffen. Een proef met het systeem resulteerde afgelopen week in een zoektocht van 24 uur waarbij diverse politiekorpsen betrokken waren alsook de plaatselijke brandweer. De als vermist opgegeven kat Mimy lag op dat moment te slapen tussen twee varens in de tuin van de eigenaar. Toch was de actie een succes. De samenwerking verliep vlekkeloos en ook de motivatie van de korpsleden was optimaal. Het WIMPI-alert dat staat voor ‘Waar Is Mijn Poesje Inhemelsnaam’ zal de komende maanden bij de Nederlandse bevolking geïntroduceerd worden en ondersteuning krijgen middels een landelijke campagne.

.

Petjes die te hoog op het hoofd staan en broeken die te laag hangen. Ik snapte er eerst niks van, totdat ik het ‘niet passen’ van deze kledingstukken letterlijk vertaalde naar ‘niet passend gedrag’. Waarom sommige wannabee hiphoppers rondlopen met een pet die hun te klein is en daardoor veel te hoog op hun hoofd staat is lachwekkend. Laurel en Hardy verwisselden voor de grap weleens hun hoeden waardoor bij Laurel de hoed over de ogen viel en hij bij Hardy bovenop zijn hoofd bleef zweven als een kinderhoedje. Bij de hippe hoppers is dit niet komisch bedoeld (behalve voor ons nuchtere toeschouwers), maar een teken dat ze dat wat passend is aan hun laars lappen. Althans dat is mijn verklaring hiervan. En bij de baggy trousers is het iets soortgelijks, alleen daar is het een teken van ‘mijn broek zakt af van jullie’. En wij nuchteren maar weer lachen. Maar niet te hard, want ooit heeft iedereen zich weleens belachelijk gemaakt met bewust onaangepast gedrag. Haren nooit kammen, een schooltas rondzeulen bij de gesp en niet bij het handvat, niet scheren (gebeurt nog steeds en heet nu ‘stoer’ en ‘zelfbewust’), te lange mouwen en te lange broekspijpen en meer van dat soort dingen. Zelf heb ik een keer het loopje van een klasgenoot overgenomen omdat dat heel erg uniek en zwierig was en zo wilde ik natuurlijk zelf ook zijn. Een weekje en toen moest ik stoppen. Als je je anders gaat gedragen dan eigenlijk bij je past krijg je daar uiteindelijk alleen maar last van. In mijn geval pijn aan mijn enkels en heupen. Er is eigenlijk maar één vorm van echt onaangepast gedrag, en dat is je eigen unieke gedrag. Als die dan toevallig opvallend is, dan is dat zo, en anders maar niet. We heten niet allemaal Lady Gaga of Prince.

Wat de beste geluidskwaliteit is van een muziekinstallatie is erg relatief. De eerste keer dat ik dat vaststelde was bij een vriend die erg veel van boeken hield en muziek. Hij speelde zelf gitaar, kon daarbij aardig zingen en was een groot fan van Leonard Cohen. Muziek en teksten lagen bij hem dermate dicht bij elkaar dat ook zijn luidsprekers verstopt zaten tussen zijn boeken in de boekenkast. Oude houten kasten waren het, met hier en daar een gat in het luidsprekerdoek. Bij iedere bastoon leken letters en stof zich met elkaar te vermengen en dwarrelden dan langzaam naar beneden op de eikenhouten vloer. Het was een beetje een dof geluid, maar perfect voor wie hij was en voor de muziek waar hij van hield. Warm en met een diepe klank van binnenuit. Helaas pleegde hij een paar jaar later zelfmoord. Ergens nog dieper in hem school een koude waar hij nooit aan had weten te ontsnappen.

Op een camping is het met die geluidskwaliteit net weer wat anders. De beste geluidskwaliteit, zo heb ik gemerkt, komt dan van een goedkope wereldontvanger die liefst ergens achterin een bungalowtent staat, op een koelbox of gasfornuis. Dolby Surround is dan hememaal niet gewenst. Het geluid op een camping moet een beetje blikkerig zijn, goedkoop. Muziek zoals je hem vroeger ook kon horen in het zwembad, twee badlakens verderop. Al dat was aanwezig bij de Franse buren op de camping waar we de laatste week stonden. George McRae, The Rubettes, 10CC, Santa Esmeralda, en af en toe een moderne Selah Sue of Adel. Zelfs de Tour de France via zo’n radiootje is de beste benadering van de sfeer van een vakantie in Frankrijk, of je het verslag nu kunt volgen of niet.

Muren hebben oren, en zeker op een camping. Waren we in eerste instantie verkast van een vrij luidruchtige camping langs een drukke weg en de noodzakelijk discoavond voor de jeugd naar een rustige camping in de buurt van de Ardeche, kreeg ik op die extreem stille camping ‘s nachts een gezellige hoestbui. En probeer dan maar eens het hoesten zodanig in te tomen dat het niet te horen is voor de directe buren. Kortademig was ik al, maar dat hoort niemand. ‘s Morgens bleek dat de buren het raampje van hun caravan ‘s nachts nog dicht hadden gedaan, en andere campinggasten wensten me in het voorbijgaan niet meer een zo’n heel erge ‘bonne jour’ had ik het gevoel. Een of andere allergie, een slaapzak vol opgeslagen warmte en stof, een industriegebied dichtbij, wie zal het zeggen. Mijn hoesten en kortademigheid was de reden voor ons om iets eerder terug te komen van vakantie dan gepland. Volgens mijn huisarts heb ik astmatische bronchitis en was een uit de hand gelopen verkoudheid de reden van mijn extreme kortademigheid. En dus zit ik nu weer aan een antibioticakuur en achter mijn pc, maar blij dat ik niet meer heuvel op en af hoef te lopen. Een vlak land heeft ook zo zijn voordelen, en dikke betonnen muren ook. De komende nachten zal het nog wel regelmatig hoesten blijven, maar niemand die daar dan last van heeft. Behalve ikzelf dan. En als ik volgende week weer wat meer energie en lucht heb moet het er dan toch maar eens van komen: sporten. Of in ieder geval mijn conditie weer wat opbouwen. Het beeld van mijn rochelende en hoestende opa is niet het beeld dat ik voor me heb van een rustige oude dag.