SpoenkJack Tummers

Even uitrustend van een hele tijd wandelen door de binnenstad ging ik op een bankje zitten op het Stadhuisplein. Al snel kwamen er een paar duiven rondscharrelen in de hoop op een stukje brood of iets anders eetbaars. Ik heb altijd wel een zwak gehad voor deze stadsduiven, de echte zwervers van de stad. En ook een beetje medelijden. In hun denk ik iets terug te zien van de moderne mens en het stadse leven. Zwervend van de ene afleiding naar de andere en reagerend op elke prikkel die zich aandient. Dag in dag uit.
En terwijl ik er zo over aan het mijmeren was kwam één van de duiven sjokkend naar me toe en sprak me aan.

lees verder »

Toevallig las ik afgelopen week in een tv-gids dat Tom Cruise en Johnny Depp net als ik twee en veertig jaar oud zijn! Beiden leiden een boeiend leven met veel afwisseling. Tom Cruise zag ik pas nog als gast bij Oprah Winfrey, helemaal lyrisch over zijn huidige leven als vader en zijn relatie met een mooie jonge zangeres wiens naam ik vergeten ben.
Johnny Depp idem dito. Voelt zich dankbaar voor alles wat het leven hem tot nu toe heeft gebracht. Woont deels in Amerika, deels in zijn luxe villa ergens in een dorpje in Frankrijk.

En ik? Ik ben óók twee en veertig.

(Ja, mag ik even!? Het is al dagen klote weer en ik ben er nog steeds niet uit wat ik nu eigenlijk met mijn vakantie wil gaan doen!)

Even een stoepje open en weer dicht gooien gaat tegenwoordig heel makkelijk. Dat was wel anders in de tijd dat mijn vader nog stratenmaker was.

Vandaag toch nog maar even over de (Tilburgse) kermis gelopen. Aan de ene kant nog steeds hetzelfde. Kromme geweren, scheve darts, dames in beige regenjassen met een emmer vol muntjes, en meer blonde vrouwen dan je doorgaans op straat ziet. Er waren ook wel wat nieuwe dingen te zien, maar dan vooral hoog in de lucht. Nog sneller rond, over de kop, omhoog of omlaag.

Ik heb er een tijdje naar staan kijken, maar heb besloten dat dit voor mij voorlopig snel genoeg is.

Het regent en onweert nu al dagen achter elkaar, en ik moet zeggen dat ik het erg prettig vind. Ik zou bijna al gaan verlangen naar de herfst, en dat terwijl ik nog op vakantie moet.

Het lijkt erop alsof iedereen tegenwoordig álles probeert te patenteren. De meest gekke dingen komen ervoor in aanmerking, ook dingen waarvan ik altijd dacht dat ze gemeenschapsgoed waren. Van ons allemaal dus. Maar het lijkt er eerder op dat het vooral ‘van mij’ is, waarbij ik onwillekeurig moet denken aan de meeuwen uit ‘Finding Nemo’ die ieder voor zich probeerden te krijgen wat er te krijgen viel.

Maar dat patenteren is ook aan de gang in de praktijk van het clonen. En nu begin ik me toch sterk af te vragen of ik niet heel snel mezelf moet gaan patenteren. Een eigen websiteadres heb ik al, dus waarom geen eigen patentnummer? Jack@spoenk.nl = THX-NL113847782?

… bij de Boerenbond. Dat zal vriendin L. gedacht hebben toen ze voor de zoveelste keer meldde dat ze weer goudvisjes had. Leuk hoor, al dat ronddraaien in die kom. Tenminste voor zolang het duurt. Want ook al heb ik gehoord dat goudvissen behoorlijk oud kunnen worden (20 jaar) hebben die van haar het volgens mij nooit langer volgehouden dan een paar maanden.

Maar het kan ook verlatingsangst zijn geweest in dit geval. Ze is met haar vriend op vakantie, en M. en ik hebben de zorg over de kat en de goudvissen gekregen. Maar helaas dreef één van de twee vanavond dus alweer op zijn kant in de kom. Nu zou je kunnen denken dat het komt door een fout van onze kant, maar ze zijn pas een dag of drie weg.

Ik hoop echt dat ze er nu eens mee ophoudt.

Ik kan erg goed allerlei schijnbaar onzinnige details onthouden, waardoor ik vaak de reactie krijg “Dat je dat nog weet!”, of “Is dat echt zo?”. Maar nu weet ik dat dat vooral komt omdat ik nog steeds niet de ‘hoofdlijn’ zie in mijn leven.

Lijkt me een belangrijke gedachte, of is dit ook weer slechts een detail?

‘Je hebt teveel fantasie!’ zei mijn moeder vroeger wel eens. En ook ‘Je moet niet overal zo zwaar over denken!’.

Onlangs fietste ik van mijn werk terug naar huis terwijl boven mij de lucht steeds donkerder werd. Ze hadden in de avond regen en onweer voorspeld, maar in een optimistische bui had ik mijn regenjas en regenbroek dit keer eens thuisgelaten. Niet erg slim van mij. Maar ja, ik ben toch niet meer dezelfde als van vroeger?

lees verder »