SpoenkJack Tummers

‘Joods zijn is een privilege’. Deze quote stond te lezen in de Telegraaf van een tijdje geleden en is afkomstig van Howard Jacobson, de winnaar van de Man Booker Prize. Is dat zo? Is het waar dat Joods zijn een privilege is? Is het waar dat ik of iemand anders daarover zou moeten gaan nadenken? Waarom zou ik daarover gaan nadenken? Er wordt zoveel gepraat tegenwoordig en zoveel van de onderwerpen die daarbij ter sprake komen doen absoluut niet ter zake, zijn in weze onbelangrijk. Non-discussies. Discussiëren over onderwerpen die alleen maar tot onderwerp gemaakt zijn doordat iemand een vraagteken toegevoegd heeft aan een woord, een zin, een gedachte. En wij zitten zo in elkaar dat we bij iedere vraag automatisch gaan nadenken. Is het zo? Is het waar? Of is het zo dat we bang zijn dingen te benoemen zoals ze zijn. Omdat we dan een keuze moeten maken tussen het een of het ander. Veel makkelijker is het om opnieuw een vraag te stellen, net zoals het veel makkelijker is een nieuwe commissie in het leven te roepen dan meteen actie te ondernemen. Misschien zijn we wel aan het eind van ons latijn?

Carnaval, da’s niet mijn ding. Verkleden, da’s een ander verhaal. Op deze foto stelt dat weinig voor. De feestneus kwam ik tegen bij de Xenos voor twee euro. Wie weet waar die nog eens goed voor is, dacht ik (???). Maar welk kind, of volwassene, vind het nu niet leuk zich eens te verkleden en voor te doen als iemand anders? In het klein gebeurt dat al bij de V&D of het tankstation als je een nieuwe zonnebril nodig hebt. ‘Moet je deze kijken!’, en je pakt het meest afzichtelijke exemplaar en zet hem op je neus. Vroeger trok ik weleens de kleren van mijn vader of moeder aan. Liefst een combinatie van die twee. De werkschoenen van mijn vader en zijn pet, en de rok en bh van mijn moeder. Dat is geen gezicht en dat is nu net de bedoeling. Met carnaval verkleden mensen zich ook, en in een stad als Maastricht steken ze daar vaak erg veel tijd en geld in. Hier in Tilburg gaat dat heel wat sneller en makkelijker. Een rode veeg over je gezicht, een sjaaltje en een oud t-shirt en je bent klaar om op stap te gaan. En de feestneus laten ze dan meestal thuis, want die wordt vanzelf wel rood van de kou of de alcohol.

In het Brabants Dagblad van vandaag staat een artikel met de titel ‘Nooit meer een hoge bloeddruk. Een gevaarlijk hoge bloeddruk kan snel, makkelijk, blijvend en zonder bijwerkingen omlaag door het uitschakelen van een nierzenuw. De eerste resulta­ten met deze nieuwe operatie zijn indrukwekkend.’ Briljante oplossing en zo simpel! Dat ik daar zelf nooit aan heb gedacht! Een geweldige tip ook voor mensen met een auto of motor waarbij het waarschuwingslampje voor een te lage oliedruk in de motor steeds maar weer gaat branden. Gewoon even het kabeltje doorknippen naar dit lampje en je hebt nooit meer problemen met de oliedruk in je motor. Bijvullen hoeft niet meer en lekkages zijn uitgesloten…

Terwijl de Egyptische bevolking zich net bevrijd heeft van dertig jaar dictatuur staan we in Nederland ook niet stil. Onder de bezielende leiding van Marc Rutte maakt ook de VVD vaart met de vooruitgang. Vandaag werd het eerste verkeersbord onthuld met de nieuwe maximumsnelheid van 130 kilometer per uur. Voorlopig alleen nog maar op de afsluitdijk, maar ons (de potentiële kiezer) is plechtig beloofd dat voor het einde van de kabinetsperiode op maar liefst éénderde van alle Nederlandse snelwegen 130 kilometer per uur gereden mag worden. Het is maar goed dat de Egyptenaren hier niks van meekrijgen, het zou een enorme domper zijn op hun feestvreugde.

Het lijkt erop dat de VVD (en de PVV) echt denken en hopen met dit geneuzel meer stemmen te gaan krijgen bij de verkiezingen van 2 maart aanstaande. En het is al net zo erg dat Alexander Pechtold van D66 het nodig vond hierop te reageren door uit te laten rekenen dat een verhoging van de maximum snelheid met tien kilometer per uur betekent dat je 80 seconden sneller aan de andere kant van het IJsselmeer bent. Wat een trieste bedoening toch, en dat terwijl er destijds hard gelachen werd in de Tweede Kamer toen Marianne Thieme om een verbod vroeg op de ronde vissenkom. En daar zat dan nog een kritische en een tot dicussie prikkelende gedachte achter. Ik stel daarom voor dat mensen die straks hun stem daadwerkelijk hebben laten bepalen op dit punt, deze 130 kilometer per uur, hun stembevoegdheid ontnomen moet worden voor de duur van minimaal 4 jaar. Laten we proberen met z’n allen om politiek en verkiezingen te laten gaan over inhoud en onze toekomst, hier en elders in de wereld. En trouwens, 130 kilometer per uur rij ik meestal toch al. Dan loopt mijn motortje namelijk op z’n lekkerst.

‘Vandaag wordt de baby geboren die na alle plussen en minnen de 16.666.666 inwoner wordt van Nederland.’ Dat bericht is van gisteren. Het schijnt dat deze baby een echte Hollandse jongen of meisje is. Maar hoe bepalen ze dat zo nauwkeurig? Zou het niet zo kunnen zijn dat net op dat moment iemand uit Ethiopië zijn definitieve verblijfsvergunning krijgt of een Somalisch gezin hun achtste kind? Vast wel, maar dat wordt dan natuurlijk niet naar buiten gebracht. Zo zijn wij Nederlanders nu ook wel weer. Iedereen is welkom, maar meetellen is iets anders.

De laatste tijd bevinden mijn gedachten zich regelmatig in een niet te stoppen maalstroom. Dat was wel eens anders, in de tijd dat ik nog regelmatig mediteerde. De onrust die dit veroorzaakt zorgt ervoor dat ik ‘s nachts menig uurtje ‘aan het werk’ ben. Nog zoveel te willen, nog zoveel te doen. Eigenlijk zou ik op die momenten moeten dromen. Wat voor dromen dan ook. Onrustige dagen zorgen ‘s nachts voor onrustige dromen. Maar het zijn dan tenminste nog dromen, en je hersenen kunnen op die manier wat ballast kwijt van het gepieker overdag. En dus vroeg ik me af hoe het moet zijn voor iemand die overdag geen ballast meer heeft. Hoe zagen de dromen eruit van een Boeddha? Droomde hij überhaupt nog wel of was dit voor hem een overbodige bezigheid geworden? Als je geen rotzooi tot je neemt hoef je ook geen rotzooi te verwerken.

Vanochtend keek ik naar buiten en zag een wereld voor me. Of was het een foto, een kamerscherm ter grootte van een paar honderd vierkante meter. Niets bewoog, helemaal niets. Ook geen vogel, geen wandelaar die zijn hond uitlaat, geen geluid. Even helemaal niets, volledig onbewogen, star. Hoe zou het zijn, vroeg ik me af, als de wereld zoals wij hem denken te kennen, opeens zou stilvallen? Nog erger. Hoe zou het zijn als die hele wereld daarbuiten nooit meer in beweging zou komen? Eén grote aaneengeklonken massa onaantastbaar stenen geheel. Nog erger. Metaal. Een soort immense koraal, waarbij alles met elkaar verbonden is en zelfs het allerkleinste takje niet meer in beweging te krijgen is. Ook niet met een hamer of een boor of een snijbrander. Een onwrikbare wereld van vormen en objecten. Hoe zou dat zijn?

Nou, dat zou niet zo fijn zijn. Nooit meer gras onder je voeten kunnen voelen. Altijd oppassen dat je je niet bezeert aan een blad van een boom. Nooit meer je hand strelend en prikkelend door een struik kunnen halen. En vooral het besef, dat de wereld daarbuiten niet meer voor jou is. Om te kunnen voelen en te kunnen ervaren. Alleen al het mezelf voorstellen van een wereld als deze stemt me triest. Eenzaam en afgesloten. Is dat de wereld zoals ik die zelf ervaar? Nee, zeker niet. Maar ik voel en zie wel hoe vanzelfsprekend, respectloos en veronachtzamend wij mensen vaak omgaan met de wereld waarin we leven. Misschien zijn wij zelf wel het onderdeel dat zo verstild, versteend, zo onwrikbaar geworden is. Geen gevoel en waardering meer voor de natuur, de dieren. Opgesloten in onze zelfgecreëerde mensenwereld van quizen en spaarrekeningen. Van de nieuwste smartphone en unieke aanbiedingen. We communiceren ons suf, binnen onze eigen glazen stolp. Wat daarbuiten is horen we, niet meer. We zien alleen nog maar plaatjes en vooronderstelde beelden van hoe wij willen dat de wereld eruit ziet. Zoals we er zelf, inmiddels, uitzien. Kamerschermen.

Alles en iedereen is voortdurend onderhevig aan verandering. Misschien dat we daarom steeds maar op zoek zijn naar de constante factor. In ons persoonlijke leven, in het maatschappelijke leven en in de wetenschap. God is een constante factor, voor wie er in gelooft. Aan God valt niet te tornen. De rest van ons past zich voortdurend aan aan de (ge)tijden, of we willen of niet. Of we ons daarvan bewust zijn of niet. Al van jongs af aan worden we op de hoogte gebracht van de constante factoren in ons leven. Iets is zoals het nu eenmaal is en het zij zo. Pas je daar maar aan aan, dan maak je het jezelf niet zo moeilijk. Zo is het leven nu eenmaal. En zo proberen mensen vooral van zichzelf een constante factor te maken. Onveranderlijk, vast en zeker. Van eetgewoonten tot politieke voorkeur. Van baan tot partner. Voor mijn moeder was haar relatie met mijn vader de constante factor in haar leven. Een slecht voorbeeld. Hun relatie wás een constante factor. Totdat de dood hen scheidde. Geen enkele factor is daarmee constant, wat je als mens ook hoopt of verlangt. En toch proberen mensen zich nog steeds te verzekeren van zekerheden. Daar willen ze zelfs voor betalen, met premies. En soms ook met hun leven, door niet te willen veranderen en door halstarrig proberen te blijven wie ze denken dat ze zijn of willen zijn. Dat is heel erg jammer, en daar kan ik zelf over meepraten. Want niets is juist zo veranderlijk als jijzelf en daarmee relaties tussen mensen. Als we dat nu eens zouden leren accepteren. Als ons dat nu eens als kind geleerd zou worden. Wat voor Mens zouden we dan kunnen worden in de toekomst?

Phishing is een vorm van internetfraude waarbij geprobeerd wordt aan mensen gegevens te ontfutselen. Vaak zijn het bijvoorbeeld sites die net doen alsof ze een bekende bank zijn, inclusief logo en plekken waar je kunt inloggen met je gebruikersnaam en wachtwoord. Ai, nooit doen dus. Toch trappen er nog steeds veel mensen in en dat kan ik best begrijpen. Klik maar eens op de foto en ontdek de fouten, afgezien van het feit dat een bank als de ING nooit op deze manier zijn klanten zou oproepen actie te ondernemen. Er staat geen geadresseerde in de mail, geen rekeningnummers etc. Misschien is dat nog maar een kwestie van tijd. Verder zijn het alleen maar enkele spelfouten. Voorheen waren dat er veel meer, toen de ‘phishers’ alleen nog maar gebruikmaakten van de vertaalservice van Google, maar nu schijnt het dat ze hulp hebben van iemand hier in Nederland. Ik ga niet opnoemen welke spelfouten er in de mail zitten. Stel je voor dat ze mijn blog lezen.

Ik was weer eens aan het fotograferen in en rondom grote gebouwencomplexen. Je wilt niet weten wat er nog overal (leeg) staat en de moeite waard is om eens te bekijken voordat het met de grond gelijk gemaakt wordt. Wel vermoeiend, dat wel. Je ziet zoveel en bent zo geconcentreerd bezig dat je op het laatst alleen nog maar naar huis wilt. En als je dat wilt doen rijdt er zomaar een dikke mercedes over je camera heen. Ik had hem even naast me neergelegd terwijl ik de inhoud van mijn tas aan het ordenen was. De naast ons geparkeerde mercedes wilde wegrijden, stak achteruit en reed vervolgens mijn dikke camera helemaal plat. Bijna plat dan, want Nikon heeft verstand van stevige camera’s maken. In elk geval schrok ik me rot, werd met een schok wakker en heb meteen de verzekering gebeld. En die vraagt natuurlijk naar getuigen. Het ging allemaal zo snel – en mijn dromen zijn niet meer zo scherp als vroeger – dat ik vergeten ben naar het nummerbord te kijken. Daarom zoek ik mensen die in de buurt waren ten tijde van mijn droom. Heb je gezien wat er is gebeurd? Bel me dan even. Liefst zo spoedig mogelijk. Binnenkort ga ik vast weer eens over gebouwen dromen en dan wil ik wel graag een camera bij de hand hebben.