SpoenkJack Tummers

Gisteren is door het congres van de PvdD besloten dat ook Drenthe mee zal gaan doen aan de verkiezingen voor de Provinicale Staten op 2 maart. Echter, dan is het nodig dat er nog 30 ondersteuningsverklaringen worden geregeld voor de kandidatenlijst! Voor morgenmiddag drie uur!!!

Oproep: Als je in Drenthe woont en het gemeentehuis in je woonplaats is vandaag of morgenvroeg open, doe dan het volgende:

1. Bel 020 5203870 (het hoofdbureau) en zeg dat je de kandidatenlijst van Drenthe wilt ontvangen voor ondertekening van de ondersteuningsverklaring. Je zult de lijst meteen per mail ontvangen.
2. Ga met die lijst en een geldig legitimatiebewijs naar het gemeentehuis van je woonplaats om deze aldaar af te geven. Ondertekenen doe je niet thuis, maar pas in het bijzijn van de ambtenaar ter plaatse!!!
3. Kun je zelf niet maar ken je iemand die de partij een warm hart toedraagt en ook in Drenthe woont? Geef dit bericht dan even door.

Je begrijpt, er is haast bij. Sluitingstermijn is morgenmiddag. Ik meen om 15.00u, maar vraag dat even aan het hoofdbureau als je ze belt.

Ziggo heeft iets speciaals voor zijn klanten vanwege de 1 miljoenste Alles-in-1 abonnee. Morgen is bellen naar alle vaste nummers in Nederland he-le-maal gratis! Maar dat kon ik al! Daar betaal ik al tien euro per maand extra voor! Ziggo weet hoe het zijn klanten tevreden kan stellen. Met een dooie mus! :(

Het burgerinitiatief Hart voor Henk Haalboom organiseert op 27 januari van 1 tot 5 uur in de middag een manifestatie op de Dam in Amsterdam. Naar verwachting zal het CEAS (Commissie Evaluatie Afgesloten strafzaken) binnenkort komen met een rapport over deze zaak en er is goede hoop dat de commissie met het advies zal komen deze rechtszaak te heropenen. In dat geval, en daar is deze manifestatie mede voor bedoeld, wil het burgerinitiatief onmiddelijke vrijlating van Henk Haalboom in afwachting van het proces. Voor de manifestatie heb ik deze poster gemaakt die ook als A4′tje uitgedeeld zal gaan worden. Meer informatie over Henk Haalboom en de manifestatie is te vinden op de website www.onschuldiggevangen.nl.

Er mag weer gerookt worden in de kroeg en het restaurant. Voor zover ik begrepen heb is de uitzondering alleen van toepassing op horecagelegenheden met slechts één man personeel, of zeg maar géén man personeel. Naïef om te denken dat het daarbij zou blijven. Laatst liepen we in Oosterhout een kroegje binnen waar we weleens vaker komen. De geur van rook kwam meteen op je af en we zijn meteen omgedraaid en weer naar buiten gelopen. Nu is het niet zo dat ik die geur per se smerig vind. Ik heb zelf een jaar of tien gerookt en kan heel af en toe een dun sliertje rook dat kort langs mijn neusgaten drijft wel waarderen. Maar meer ook niet. Zo’n dikke dame met blond geverfd haar die ons gelukzalig aankijkt terwijl ze een diepe haal neemt van haar Belinda sigaret, daar zit ik niet meer op te wachten. Vreemd dat toch veel kroegen het roken van gasten weer toestaan. Ik weet zeker dat veel nieuwe klanten nu weer zullen afhaken. De enige oplossing lijkt me om roken wel weer toe te staan, maar dan met riante stickers van minimaal een halve meter doorsnede op de deur zodat je niet naar binnen hoeft te lopen om te weten of er gerookt mag worden of niet.

De website Clear Air Nederland is begonnen met een inventarisatielijst te publiceren van kroegen waar weer gerookt mag worden. De eerste meldingen zijn al binnengekomen, en voor Tilburg zijn dat tot nu toe: De Reünie, Café Paris, Miller Time café, Café Bolle. Havana, The Talk, cafe Weemoed, Cul de sac, Heuvel 15. Ik vrees dat daar nog heel veel kroegen bij zullen komen.

Ik parkeerde mijn auto tussen die van anderen en liep het gebouw binnen. Het was een vreemd gebouw, een labyrinth zoals ik er nog niet een eerder zag. Vele bekenden waren aanwezig, zowel uit het heden als uit het verleden. Iedereen liep de ruimten af die zich in het gebouw bevonden. Soms kwam je iemand tegen die je net ook al zag, elders. Het leek of iedereen deel uitmaakte van één groot onderzoeksteam. Wat er onderzocht werd is me nog steeds niet duidelijk. Misschien alleen maar het vinden van de juiste uitgang. Gesproken werd er niet veel. Soms keek je even iemand aan of vroeg je kort of de aangrenzende ruimte nog iets nieuws te bieden had, en dan ging je weer verder. Zo ging het voor mijn gevoel uren door. Maar als je slaapt en het is een droom waar je je in bevindt is dat nooit met zekerheid te zeggen. Uiteindelijk begonnen mensen te verdwijnen tot alleen ik nog over was. Ik liep terug naar de plek waar ik het gebouw was binnengegaan en zag dat een aantal dieven er net met mijn auto vandoor gingen. Ik ging naar het politiebureau om aangifte te doen en kon me aldaar niet meer herinneren hoe mijn auto eruit zag. Welk merk? Welke kleur? En opeens drong het tot me door dat ik helemaal niet met de auto gekomen was maar met het paard. En dat paard stond nog gewoon op de plek waar ik het had achtergelaten. Heerlijk toch, dit soort dromen. Ik kan niet eens paardrijden, heb er zelfs nog nooit opgezeten. Dat zal ook wel de reden zijn waarom ik daarna meteen wakker werd. Dromen is leuk, maar je moet niet het onmogelijke verwachten…

Op een weilandje naast een woonwijk in Riel werden gisteravond traditioneel de kerstbomen verbrand. Eigenlijk is het met die kerstbomen hetzelfde als met eten koken. Je staat een uur in de keuken en binnen vijf minuten is het op. Kertstbomen mogen een jaartje of wat groeien, worden dan gekapt, mogen een weekje of twee in een emmer in een huiskamer staan en worden vervolgens op een grote stapel in brand gestoken of door de shredder gehaald. Zonde eigenlijk van de bomen en de vruchtbare grond. Toch is zo’n kerstboomverbranding wel leuk om te zien, als het een beetje wil fikken. De brandweer was erbij, dus dan zou je denken dat het wel goed komt met dat brandje. Het duurde echter een hele tijd voordat er eindelijk eens vlammen te zien waren. Her en der waren er al grapjes te horen als ‘Waren we maar naar Moerdijk gegaan’ en ‘Van blussen hebben ze wel verstand, maar een fikkie stoken?…’ De brandweer kon er echter weinig aan doen. De bomen lagen bij mensen thuis de hele dag al op de stoep in de regen, en nat hout wil vooral heel veel roken en niet zo goed branden. Uiteindelijk lukte het nog redelijk en leverde het mij toch nog wel een paar mooie plaatjes op.

Vandaag nog even het universiteitskrantje opgehaald met daarin de foto’s van medwerkers van cateraar Albron die bezig waren met hun laatste dagen voor dit bedrijf. De meesten blijven gewoon werken bij de FoodPlaza zoals het tegenwoordig heet – vroeger gewoon ‘mensa’ – maar de activiteiten worden overgenomen door een ander bedrijf met de naam Sodexo. Leuk en vreemd om daar foto’s te maken. Tussen 1982 en 1985 liep ik zelf rond op dit universiteitsterrein en kwam iedere dag wel een keer in de mensa, al was het maar voor een kop koffie met gevulde koek. Toen zag de mensa er nog heel eenvoudig uit, met slechts aan een kant een lange balie waar je langs kon lopen terwijl je eten opgeschept werd. Nu staan er wanden met een enorme keuze aan broodjes, hapjes, fris en zuivel, fruit, en is er ook een enorme keuze aan warme gerechten. Ik sprak nog even met een vrouw bij wie ik ongetwijfeld in de eerdere genoemde periode weleens koffie besteld heb. Ze werkte er al 35 jaar en we konden nog precies terughalen waarom het op de woensdagen altijd extra druk was. Nasi-dag. Met kroepoek en twee stokjes saté. Nu kun je bijna iedere dag nasi krijgen, of in ieder geval heel wat varianten op het gebied van rijst, pasta en shoarma-achtig vleesbeleg. Nog een andere opmerkelijk verschil: heel veel buitenlandse studenten. Vooral studenten uit China en de voormalige Oostbloklanden, maar ook kon ik Spaans en Amerikaans horen praten. In mijn tijd werd er nog voornamelijk Nederlands gesproken, hoewel veel van de boeken al wel in het Engels waren. Toch zou dat voor mij geen verschil hebben gemaakt qua studieresultaten. Engels of Nederlands, statistiek blijft voor mij altijd en eeuwig een onbegrijpelijk gedoe met cijfertjes.

Vreemd toch weer hoe het geheugen kan werken. En zo lang achter elkaar. Uiteindelijk zal het menselijke geheugen het niet kunnen winnen van bijvoorbeeld een Solid State Disk of andere toekomstige opslagmethodes voor data, bijvoorbeeld in kristallen, licht of zelfs atomen. Zolang een mens leeft en niet overgeleverd is aan een of andere vorm van dementie blijft informatie bestaan. Ergens. En opeens is het daar weer, zoals laatst tijdens Kerstmis, ‘s morgensvroeg aan het ontbijt. Vriendin MT zat zomaar met haar handen ineen aan de andere kant van de tafel en als vanzelf rolde het ‘Onze Vader’ uit mijn mond, gevolgd door een weesgegroetje. Al zeker vijfentwintig jaar heb ik deze gebeden niet meer uitgesproken – sorry mams – maar de woorden zijn nooit verdwenen uit mijn geheugen. Het resultaat van jarenlang iedere ochtend en avond tijdens de maaltijd deze gebeden moeten uitspreken. Hoe sneller hoe beter. De gewoonte is waarschijnlijk de reden waarom de woorden zijn blijven hangen, net als het ritueel van tanden poetsen. Automatisme door herhaling is misschien wel de beste garantie voor de eeuwigheid. Nog een andere variant van het gebed tijdens de maaltijd komt van mijn opa. Duitser van geboorte en ongeduldig als het tijd was om te eten, had hij een korte variant bij de hand die mijn moeder de laatste tijd van hem overgenomen heeft: Lieber Jesulein, segne diese Speisen ein. Amen. En dan kon er eindelijk gegeten worden. Godzijdank.

Vanochtend om half negen stonden vriend P. en ik paraat aan de Noorderplas in Tilburg Noord om wat foto’s te maken van de zonsverduistering. Collega’s van hem vonden het maar vreemd dat je daar je werkrooster voor omgooit. Foto’s van de verduistering zijn er later op de dag en morgen in de kranten meer dan genoeg te zien, dus waarom dan zo vroeg opstaan om in de kou aan rand van een watertje te gaan staan wachten tot de zon opkomt? Nou, daarom! Omdat je op een foto nog geen zon ziet opkomen en zeker niet zo mooi als deze ochtend. Eerst links een klein puntje dat uitgroeide tot een soort rugvin van een haai. En dan even later rechts daarvan nog zo’n punt! Fantastisch! Nog wat later en de twee punten groeiden aan elkaar tot een sikkel zoals je die normaalgesproken alleen maar ziet bij de maan. Het duurde vreemd genoeg lang voordat ik dat doorhad. Je bent zo gewend aan het zien van een sikkel aan de hemel, overdag, ‘s avonds of ‘s nachts, dat je er eigenlijk altijd vanuit gaat dat dat de maan is. Als het dan net zoals nu de zon is en niet de maan, dringt dat maar nauwelijks tot je door. ‘Oh kijk, een sikkel aan de hemel. Het is nieuwe maan’. Nee, geen nieuwe maan. Nieuwe zon! En een hele mooie.

Stel, je wilt iemand even iets vragen. Dan bel je aan of op en stelt je vraag. Tegenwoordig is dat niet meer zo makkelijk. Communicatie verloopt in veel gevallen bij voorkeur indirect. Dan is de bereikbaarheid minder goed en worden mensen minder vaak lastig gevallen met vragen. Ook de verantwoordelijkheid is dan ver(der) te zoeken. Als iemand het antwoord niet weet is er altijd wel iemand die daar ‘eigenlijk’ over gaat, nooit degene die je aan de telefoon hebt. Zo wilde ik graag iets weten over een zendmast die tussen Tilburg en Loon op Zand staat. Omdat die volgens mij binnen de gemeentegrenzen van Loon op Zand staat belde ik met die gemeente. Eerst een meisje aan de telefoon met de stem van een zestienjarige. Ze wist meteen waar ik het over had, alleen, wie gaat daarover? Drie doorverbindingen later kreeg ik hetzelfde meisje weer aan de telefoon die me mede mocht delen dat de gemeente helemaal niets te zeggen had over die zendmast en dat ik contact moest zoeken met de eigenaar, KPN. Ai, dat kon weleens lastig worden. KPN is gespecialiseerd in communicatie en doorverbindingen. De eerste doorverbinding vond plaats en na wat ruis en gekraak kwam ik in contact met een engelssprekende man met een Indisch accent. Als er niet een paar flatgebouwen in de weg zouden staan zou ik die zendmast bij wijze van spreken uit mijn raam kunnen zien. Logisch dat ik dan iemand uit India aan de lijn krijg. Logisch dat ik dan zeg ‘Excuse me, wrong number’ en ophang en het nog eens probeer. Ettelijke doorverbindingen later en ik krijg te horen dat de persoon die hierover gaat lunchpauze heeft. Later op de dag krijg ik deze persoon toch nog te pakken. Ik moest maar even mailen en dan zou hij intern even navraag doen. Dat lukte en ik kreeg netjes per mail antwoord. De zendmast is al een tijdje helemaal geen eigendom meer van KPN maar van een ander bedrijf. Het websiteadres hiervan heb ik inmiddels, ik durf alleen niet te kijken. Het bedrijf zou weleens bij mij om de hoek kunnen zitten.