SpoenkJack Tummers

Global6c is een van oorsprong Afrikaans bedrijf en gevestigd in Dubai. Het bedrijf levert en installeert alles op het gebied van ICT en netwerkproducten, van een enkele pc tot complete kantoorinrichtingen. De website is online, maar zeker nog niet af. Omdat het bedrijf nog volop in ontwikkeling is, is besloten om de website toch alvast online te plaatsen en gaandeweg dit jaar verder in te vullen. Voorlopig alleen nog Engelstalig zal de site straks ook in het nederlands en portugees beschikbaar zijn.

www.global6c.com »

Mijn vader was een kei in het schatten van afstanden en maten. Bij leven was hij van beroep stratenmaker en een heel verdienstelijk timmerman, dus dat zal vast een reden hiervoor zijn geweest. Telkens als ik op zoek ging naar een meetlint riep hij al ‘vier en een halve centimeter’ of ‘acht en een halve meter’. En telkens bleek dat verdomde aardig te kloppen met wat de lijntjes en cijfertjes op het meetlint aangaven. Zelf ben ik helemaal niet zo handig met hout of steen, wel kon ik een aardig balletje trappen. Bij voetbal ben je echter nooit bezig met een lijnrechte voorzet. Zelfs een strakke pass heet alleen maar zo omdat hij precies daar komt waar de schutter hem wilde hebben. Bij voetbal werk je meer met indraaiers en boogballen, en mijn wiskunde is dermate slecht dat het geen enkel nut had uit te rekenen hoeveel meters dat waren. Wat ik des te beter kan is het schatten van het aantal pixels op het beeldscherm van mijn computer, en daar had ik me graag eens met mijn vader aan willen meten. Zelfs bij afwijkende beeldverhoudingen en resoluties kan ik soms akelig precies zien hoeveel pixels een blokje of stuk tekst verschoven moet worden om daar uit te komen waar ik het wil hebben. Kwestie van ervaring. Eigenlijk lijken we dan toch wel een beetje op elkaar. Mijn analoge vader en ik, zijn digitale zoon.

Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. In het land van computers en interfaces is er een tijd geweest dat alles wat op het scherm te zien was met fadein en fadeout moest verschijnen en verdwijnen, tegenwoordig zitten we in de tijd van het schuiven en floepen. Apple doet het al jaren, en ook Microsoft wordt er steeds beter in. Onlangs konden ontwikkelaars al een blik werpen op de binnenkort te verschijnen versie 8 van Windows. Van het ene naar het andere scherm gaan lijkt niet meer te kunnen zonder animatie. En dat vindt men blijkbaar geweldig, want in dit filmpje op Tweakers.net is dit het enige wat er te zien is. Slepen, schuiven, floepen. Wordt hier nou niemand gek van? Is er nou niemand die bij het naar links of rechts wegvegen van een scherm de neiging heeft om daarbij meteen ook maar het apparaat zelf van tafel te vegen? Ik wel namelijk. Ik begin er daarom nog maar niet aan, aan zo’n tablet-pc of laptop met een dergelijke interface. Ik ben bang dat ik anders iedere maand een nieuwe computer zou moeten kopen.

Ik ben gek op updates. Zodra ik bericht krijg van een nieuwe versie van bijvoorbeeld WordPress (mijn blogsoftware) of een van diens plugins, ga ik meteen aan de slag met updaten, upgraden of hoe men het ook noemt. Dat doe ik ook met de besturingssoftware die ik gebruik, Ubuntu Linux en alles wat daar weer op draait. Na afloop heb ik altijd een fijn en trevreden gevoel. Ik besta dan met de meest recente versie, er is niks nieuwers dat ik niet heb, bezit of ben. Ik kan niet verouderd zijn want er is niks nieuwers. Ik ben helemaal bij en blij en voor even kan ik met een gerust gevoel achterover leunen omdat het wel weer even zal duren voordat er weer nieuwe updates binnenstromen. Tenzij een updater niet helemaal bij de les was en iets vergeten had, of nog erger, ergens een fout gemaakt heeft. Dan was het misschien beter geweest een iets oudere versie te blijven gebruiken totdat alle bugs bekend zijn. Maar ja, je leeft nu eenmaal wel of niet op de ‘bleeding edge’ van onze tijd. Alleen zou ik hopen dat meer mensen dat zouden doen. Werkend aan een nieuwe website kom ik er weer eens achter dat Internet Explorer zelfs met versie 8 nog steeds achter de feiten aan lijkt te lopen. Algemeen geaccepteerde code om een website vorm te geven werkt nog steeds niet altijd even goed. Wat dat betreft lijkt Microsoft wel een beetje op de ICT-er uit bijgevoegde strip over systeembeheerder Mordac van Scott Adams.

Microsoft heeft bedrijven en Windows XP-gebruikers gewaarschuwd dat zij nog ‘slechts’ duizend dagen op ondersteuning kunnen rekenen voor dit besturingsysteem. Toch wel jammer. Ik vond het altijd een fijn OS en beschik nog steeds over een legitieme XP-versie die ik meegeleverd kreeg bij de aanschaf van mijn laptop. Die gebruik ik ook nog steeds, maar dan alleen maar vanuit VirtualBox. Een stukje software dat het voor mij mogelijk maakt om op mijn Ubuntu laptop toch Windows te kunnen draaien. Heel af en toe doe ik dat nog weleens om een website te kunnen testen, en krijg dan weer dat oude vertrouwde blauwe bureaublad te zien. Een jaar of zes heb ik met veel plezier XP gebruikt, waarvan de laatste vier jaar zonder enige vorm van virusscanner of firewall geïnstalleerd. Nooit problemen mee gehad. En Windows updates of ondersteuning? Nooit gebruik van gemaakt. Misschien deed ik dat toch vanuit de gedachte ‘Als het werkt werkt het en niet meer aankomen’. Nu weet ik niet hoe het zit met Internet Explorer versie 9 en dergelijke, of die ook nog op XP willen draaien. Zo ja, dan zou ik zeggen vergeet die waarschuwing van Microsoft en ga na 2014 lekker door voor de volgende 1000 dagen. Al ben ik bang dat de binnenkant van de pc-kast dan zo stoffig is geworden dat de computer er dan vanzelf wel mee ophoudt. En dan kan ook XP op een schijfje in de la, als herinnering, naast Windows 98 en Windows 3.11. En MSDos 5.0.

Wat moet je als je geen ervaren computergebruiker bent en dan plotsklaps tijdens het surfen op het web geconfronteerd wordt met een waarschuwing zoals op deze foto? In het verleden werd ik nogal eens gebeld door een van mijn vrienden met de vraag of ik hen uit de brand kon helpen. Geen nood, was dan meestal mijn antwoord, gewoon nergens met je muis op klikken behalve op het icoontje om het venster met die waarschuwing te sluiten. Helaas zijn er nog steeds erg veel mensen op het web alleen maar bezig met het voor de lol verspreiden van virussen of met het proberen persoonlijke gegevens los te krijgen van nietsvermoedende internetgebruikers. Zelf mag ik me inmiddels wel een ervaren internetter noemen en ik schrik dan ook nooit meer als ik dit soort pagina’s voor mijn neus krijg. In dit geval moest ik er zelfs om glimlachen. Internetten vanaf een Linux-pc en dan een virusmelding krijgen in de kleurtjes van Windows XP. Niet erg slim van degene die dit bedacht heeft. Op zijn minst zou hij of zij van tevoren even hebben kunnen checken om welk besturingssysteem het gaat en dan het scherm met de virusmelding daarop aanpassen. Het toont in ieder geval weer aan dat virussen nog steeds vooral voor Windows gemaakt worden. Niet omdat Windows nu zo ontzettend veel kwetsbaarder is dan bijvoorbeeld Linux of Apple, maar puur vanwege het marktaandeel van dit systeem. Voorlopig hoef ik me in elk geval nog geen zorgen te maken. Sterker nog, ik heb niet eens een virusscanner op mijn pc staan. Het enige waar ik soms bang voor ben is dat mijn pc er opeens mee ophoudt. Gekocht in januari van het jaar 2006 zal er toch een moment komen dat ik ‘s ochtends op het aan- en uitknopje druk en er niets gebeurt. Helaas zijn computers nog niet zo slim om een melding te kunnen geven als een computerstoring aanstaande is. ‘Beste Jack. Je computer heeft zijn beste tijd gehad. Over precies zes dagen en 23 minuten zal het systeem uitvallen en reparatie is niet mogelijk. Neem nu alvast maatregelen en bestel de nieuwste HP Paviljon 3000 ZX2 met Intel Quadcore Hyperprocessor en 8 Gb RAM. Nu extra voordelig en makkelijk online te bestellen via www.hp.com/nl’.

Een kleine anekdote. Mijn moeder heeft geen computer en dus ook geen internet. Het enige dat ze weleens tegenkomt op dit gebied zijn verwijzingen in folders door instanties naar websites waar ze informatie kan downloaden. Wat ik dan vervolgens mag doen. Of een enkele update van Ziggo voor de digitale ontvanger. Het ‘kastje’, zoals mijn moeder die digitale ontvanger noemt, gaf onlangs de melding dat er een update beschikbaar was die gedownload kon worden. In zo’n geval belt mijn moeder me om te vragen wat dat inhoudt en wat er nu eigenlijk van haar gevraagd wordt. Begrijpelijk. Als je nooit achter een pc gezeten hebt kun je niet weten wat begrippen als updaten en downloaden betekenen. Nadat ik het haar uitgelegd had en gezegd had dat ze niet bang moest zijn om op ‘ja’ te drukken, begon op haar tv een balkje te verschijnen dat steeds langer werd. ‘Dat houdt in hoe lang het nog duurt voordat het dowloaden klaar is’, legde ik haar uit. ‘Oh, nou, hij is al een heel eind’, zei ze, ‘Al zeker tien centimeter’. Ik moest nog maar even blijven hangen aan de telefoon want het resterende deel was nog maar iets van twintig centimeter. Zo’n voortschrijdingsbalk of progress bar is ook iets dat je nooit tegenkomt als je geen pc in huis hebt. Daarom was dit voorval ook zo grappig. Ik heb maar niet proberen uit te leggen dat zo’n balk altijd een percentage weergeeft en dat het er dan niet toe doet of je een klein of een groot beeldscherm hebt. Waarom zou je je hoofd gaan breken over dit soort dingen als je kunt blijven denken in absolute waardes en afstanden gerekend in (fiets)minuten.

Toen ik een jaar of tien was, was fietsen ‘met losse handen’ een sport. En stoer. ‘Kijk, gewoon volk der aarde, ik heb het niet nodig mijn handen te gebruiken om rechtop te kunnen blijven fietsen, en toch heb ik alles perfect onder controle’. Zoiets zal ik toen wel gedacht hebben. Totdat ik een keer een vriendje bij probeerde te houden met in mijn rechterhand een schepijsje met drie bolletjes. Voor de deur van een supermarkt draaide mijn stuur plotseling een kwartslag als gevolg van mijn wilde getrap en daar lag ik dan, vlak bij een geparkeerde auto en met een ‘gat’ in mijn hoofd. En een ijsje vol met steentjes. Sindsdien fiets ik hooguit nog met één hand, en dan ook alleen nog maar als ik mijn bril iets hoger op mijn neus moet schuiven of mijn sjaal strakker om mijn nek wil leggen.

Van fietsen met losse handjes naar computers lijkt een hele vreemde stap, maar toch moest ik daar laatst aan denken toen ik een nieuwe versie van mijn besturingssysteem installeerde. Het lijkt zo simpel. Je neemt een dvd, stopt hem in de lade van de dvd-speler van je computer en hop, alles gaat voor de rest helemaal vanzelf. Zonder handjes. Maar iedereen weet wel dat dat niet zo is, niet zo werkt. Vroeger, in de tijd van MSDOS, zag je een hoop coderegels over je scherm heen schuiven die je een indruk gaven wat er gebeurde. Een soort aftiteling van een film, maar dan aan het begin. Bij het systeem dat ik gebruik kan dat nog steeds. Door tijdens het opstarten op een bepaalde knop te drukken kun je zien wat er op de achtergrond allemaal gebeurt, wat er zoal nodig is om een computer klaar te maken voor gebruik. Ik kan dat hier niet gaan opsommen, maar er zijn heel wat handelingen nodig om ervoor te zorgen dat alles goed met elkaar samenwerkt en het voor een simpele gebruiker naderhand eenvoudig is om met één druk op de knop een filmpje af te spelen of contact te maken met het internet. Maar zo simpel is het natuurlijk niet. Niets vindt plaats met losse handjes en niets is absoluut onder controle. Met uitzondering misschien van de wind of het water. Die volgen hun eigen weg en hun eigen wetten. Een computer is mensenwerk, en als je dan al die programmaregels aan je voorbij ziet flitsen kun je misschien iets meer begrip opbrengen voor het feit dat er af en toe weleens iets niet optimaal wil werken. Fabrikanten van software hebben al dat soort codes afgeschermd achter mooie glossy schermen. Ze willen de gebruiker niet afschrikken met al die codes omdat die dan misschien denkt dat hij er geen controle over heeft. En tevens willen ze de gebruiker het gevoel geven dat de software perfect en foutloos is. De rest blijft verborgen, net zoals de motorkap van een auto bij de meeste mensen altijd gesloten blijft. Misschien is dat ook wel de reden waarom mensen vaak kwaad worden als iets opeens niet werkt. ‘Hij moet het gewoon dóen!’ roepen ze dan. Maar niets gaat zomaar en vanzelf. Behalve dan misschien die irritatie, die komt er altijd automatisch bij.

Het antwoord is, voor mij in ieder geval, Gnome 2. Gisteravond installeerde ik de nieuwste versie van Ubuntu op mijn computer. De populairste distro van Linux heeft dit keer aardig wat veranderingen ondergaan. Standaard is de desktopomgeving Gnome, die tot nu toe altijd meegeleverd werd, vervangen door een desktopomgeving die door Ubuntu zelf werd ontwikkeld: Unity. Klinkt als uniform, universeel, en dus overzichtelijk en makkelijk. Maar na twee uur uitproberen had ik nog steeds niet een aantal voor mij essentiële onderdelen van het besturingssysteem gevonden en gingen er herhaaldelijk dingen mis tijdens het uit- en weer inloggen. Daarnaast ben ik nooit een liefhebber geweest van op en neer dansende knoppen en heen en weer schuivende vensters. Ik besloot daarom snel Gnome 3 te installeren, de nieuwste versie van mijn oude vertrouwde Gnome desktop. Maar ook die is grondig gewijzigd en wat mij betreft niet ten goede. Ook hier kon ik niet snel de onderdelen vinden die ik zocht en als ik ze al vond kon ik er niets aan wijzigen, wat bij Gnome 2 juist heel eenvoudig is. Misschien dat in de loop van de komende jaren alles wel weer goed zal komen. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat er veel gebruikers van Ubuntu enthousiast zullen zijn over Gnome 3. Toegegeven, het ziet er visueel prachtig uit, maar het werkt voor geen meter. En daarom zit ik nu weer met plezier achter mijn pc met Ubuntu Studio 11.04 en Gnome 2. Waarom zou je iets nog eenvoudiger willen maken dat al heel eenvoudig en overzichtelijk is? Dat kan niet anders dan fout gaan.

Zojuist twitterde Wim de Bie een berichtje over de iPad: ‘De iPad is geen hype meer, maar een revolutie. Op naar de papierloze samenleving!’ en met linkje naar een bericht dat de gemeenteraadsleden in Gouda allemaal een iPad krijgen. Wim is fan van Apple. Ik niet. Het bedrijf pakt dingen slim aan en is door hun focus op slechts enkele producten in het voordeel ten opzichte van andere bedrijven. Ze hoeven naast computers en dergelijke niet ook nog koffiezetapparaten te maken om aan hun omzet te komen. Of breng ik ze nu op een idee? Apple noemt zichzelf innovatief en in Tilburg hebben we een winkel die spullen van Apple verkoopt en die heet ‘The Innovators’. Dat het idee voor een tablet-pc afkomstig is van Bill Gates maakt niet uit. En dat ze dat handige draagbare beeldschermpje bij Star Trek in de zestiger jaren al een PADD noemden ook niet. Sommigen beweren dat alle tablet-pc’s die er nu op de markt komen er allemaal uitzien als die van Apple. Maar hoe moet zo’n ding er anders uitzien? Men beweert vervolgens dat we verwachten dat zo’n ding eruit ziet zoals het er nu uitziet, pas ná het verschijnen van de iPad van Apple. Dat is uiteraard niet zo. Bij Star Trek was het al een rechthoekig vlak beeldscherm met een zwarte rand eromheen. Wat je Apple wel kunt nageven is dat ze in staat zijn een idee (van een ander) als eerste en zodanig op de markt te brengen dat het een succes wordt. Maar is dat innovatief? Op een pagina van WikiPedia staat de volledige geschiedenis van de tablet-pc, startend ergens in de jaren vijftig. En zo eindigt mijn zoveelste bericht over Apple. Er is nog steeds maar weinig voor nodig om mijn nekharen overeind te doen gaan staan. :)