SpoenkJack Tummers

Iedereen die het programma WordPress kent heeft vast weleens op hun site de opmerking Code is poetry zien staan. De makers van het programma doelen daarmee op het feit dat programmeercode eenzelfde soort structuur als basis heeft, en net zo mooi of aantrekkelijk kan zijn als poëzie. Voor een dichter of schrijver misschien moeilijk voor te stellen, en of deze opmerking ook voor de onderliggende code van WordPress geldt kan ik niet beoordelen. Ik kan websites maken, maar ik ben geen hardcore coder. Toch begrijp ik wel wat ze bedoelen. Code kan rommelig en inefficiënt zijn, maar ook puur, goed doordacht en mooi opgebouwd. Een programma kan er aan de buitenkant mooi uitzien, aan de binnenkant kan het een grote onoverzichtelijke zooi zijn. Zelf ervaar ik dat weleens bij klanten die Frontpage van Microsoft hebben gebruikt om een webpagina te maken en dan aan mij vragen of ik dat ene ding dat niet klopt even wil oplossen. Probleem is dat Frontpage een enorme hoop onnodige code in zijn pagina’s stopt die het bijna ondoenlijk maken dit even in de broncode van de html-pagina te veranderen. Veel makkelijker is de pagina van begin af opnieuw op te bouwen. Het resultaat is vaak een html-pagina die bestaat uit een regel of 50 aan html-tags plus inhoud, tegenover een paar honderd regels aan Frontpage-code.

De schoonheid van goede code is ook terug te vinden in een recent bericht uit de Linuxwereld. Het besturingssysteem van Linux en alles wat je er verder ook maar mee kunt, is opgebouwd rondom iets dat men de ‘kernel’ noemt. Die kernel bevat inmiddels een flinke 13 miljoen regels aan code en vormt het hart van een computer die op Linux draait. Zo’n beetje 90% van alle servers in de wereld en 90% van alle supercomputers op de wereld draaien op Linux. De reden hiervoor is dat Linux stabiel, veilig en snel is. En nu heeft onlangs ene Mike Galbraith ‘slechts’ 233 regeltjes aan die enorme berg code toegevoegd die ervoor zorgt dat de latency van de desktop met een factor 10 tot 60 afneemt. Latency wil zoveel zeggen als de vertraging tussen het moment waarop een opdracht aan de computer wordt gegeven en de uitwerking daarvan. Denk aan het openen, sluiten en verplaatsen van vensters, het soepel laten lopen van een film en daarnaast lekker vlot blijven internetten, typen en wat al niet meer. Je zou denken dat dat alleen maar te maken heeft met de snelheid van je processor en videokaart, maar dat is dus niet zo. 233 regels aan goed doordachte, ‘perfect’ geplaatste en geordende code. Ik heb die code niet onder ogen gehad, maar ik zie er de schoonheid ook zo wel van in.

Voorbeelden met de patch OFF en ON op de site van Phoronix »

Voor Linux bestaan er net als voor Windows allerlei programma’s om filmpjes mee te kunnen bekijken. VLC is zelfs voor ieder besturingssysteem te downloaden en speelt zo goed als ieder bestandsformaat. In Ubuntu wordt standaard Totem geïnstalleerd, hoewel je om het even welke andere player kunt installeren. Met Totem bekijk ik regelmatig films. Wat ik echter nog niet wist is dat je via Totem ook rechtstreeks toegang hebt tot YouTube. Het zal vast ook kunnen met gratis spelers op een Windows computer, maar dat dit met Totem kon wist ik niet. In plaats van een playlist kies je aan de rechterkant voor ‘YouTube’ en geeft vervolgens een zoekopdracht in. Aan de rechterkant verschijnen vervolgens netjes onder elkaar alle aan jouw zoekopdracht gerelateerde filmpjes. Geen groot en vol browserscherm met allerlei extra en vaak overbodige informatie, maar alleen maar filmpjes. Oneindig kijkplezier.

Ninja Cat, deel 1 »

Misschien moet ik mijn mening over de iPad gaan herzien. Voor het eerst is er een applicatie voor dit apparaat verschenen waarbij ik moet toegeven dat er misschien toch situaties kunnen zijn waarin het handig is zo’n ding in huis te hebben. Als je tenminste een kat hebt. Een hond kan ook, maar de hond in dit filmpje was nog niet zo erg onder de indruk. Misschien wel als je de iPad mee naar buiten neemt en een eind wegslingerd.

Klik hier voor de iPadCat »

Alles klopt aan mijn computer. Dat moet menigeen raar in de oren klinken. Een computer is niet perfect. De software laat het weleens afweten en ook de hardware zal je vroeg of laat in de steek laten door niet meer te willen opstarten of een gecrashte harde schijf. En altijd zal dit op een ongeschikt moment komen. Daar ben ik me van bewust, zeker omdat ik met mijn fotogafie en websites bouwen niet zonder kan. Zelfs mijn agenda hou ik tegenwoordig alleen nog maar bij op mijn computer. En toch lijkt alles perfect te zijn als ik achter mijn pc zit. Alles is netjes geordend en ziet er uit en werkt zoals ik dat wil. Was het hele leven maar zo makkelijk. Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom ik zo gek ben op mijn computer. Daarbij komt dat een computer al lang niet meer alleen maar een machine is waar je even je teksten op typt om ze daarna netjes uit te kunnen printen. Tegenwoordig bevat een pc, voor mensen die er graag mee werken, veel meer dan alleen maar dat. Persoonlijke zaken als foto’s, muziek, films, verhalen, adressen, alles ligt opgeslagen in de computer. Daarbij komen dan nog de ‘persoonlijke instellingen’. Hoe wil je je nieuws tot je nemen, via welke nieuwsbronnen. Waar liggen je contacten met betrekking tot werk, hobby, vakantie. Het zou een grappig filmpje kunnen worden als je na iedere toevoeging/aanvulling op je pc, het daarmee corresponderende voorwerp in je huis zou laten verdwijnen, tot alleen nog maar de pc en de koelkast overblijven. Zover gaat mijn liefde voor de computer gelukkig niet. De stoel waar ik nu op zit wil ik graag behouden.

Zelf heb ik me nooit gezien als een nerd. Dan denk ik toch al gauw aan iemand die alleen maar bezig is met computers te verherbouwen, bij voorkeur tot diep in de nacht games speelt en woont temidden van stapels oude pc-onderdelen en een oerwoud aan kabels. Zo ben ik niet. Ik hou niet van onnodige rommel en al helemaal niet van onnodige gadgets. En al zeker niet van merken die hypes creeëren om mensen maar zo gek en kritiekloos te krijgen dat ze hun dure spulletjes maar wat graag kopen, zelfs als ze daarvoor uren in de rij moeten staan of een vliegticket moeten kopen naar een land waar dat artikel eerder te koop zal zijn dan in eigen land. Mjah… Ik heb het natuurlijk over Apple. Net las ik een artikel met de titel ‘iPadkoper is elitaire egoïst‘. En zo is het maar net. Maar aan de andere kant worden de iPadcriticasters omschreven als nerds: ‘Het andere uiterste, de club iPadcritici, wordt door MyType omschreven als onafhankelijke geeks. Ze zoeken zelf dingen uit, mijden conformiteit en zijn geïnteresseerd in games, computers, elektronica, wetenschap en internet. De meest specifieke indicator van een iPadcriticus is zijn of haar voorkeur voor Linux als besturingssysteem.’ Mjah… Linux dus. En dus ben ik een nerd. Het zij zo. Liever dat dan een elitaire egoïst. Hoewel, Linux is ook best wel elitair want het wordt nog nauwelijks door mensen gebruikt als alternatief voor Windows of Mac. En dat is maar goed ook, want zo’n fijn besturingssysteem hou ik het liefst he-le-maal alleen en voor mezelf.

Als je veel achter de computer zit ken je de commando’s ctrl-c en ctrl-v wel. Mensen die niet zo bekend zijn met dit soort ‘keyboard commands’ of ‘short-cuts’ kiezen nog altijd voor knippen en plakken via het hoofdmenu (meestal te vinden onder de knop ‘bewerken’) of hoogstens via de rechter muisknop en ‘kopiëren naar klembord’. Ctrl-c en ctrl-v is echter veel sneller en makkelijker en mijn linkerhand zweeft dan ook altijd ergens in de buurt van die toetsen. Het grappige is dan dat wat je gekopieerd hebt net zolang in het (werk)geheugen van de computer blijft zweven totdat je het ergens anders weer loslaat met behulp van ctrl-v (plakken) en daarna iets anders kopieert dat de plek inneemt van die eerder gekopieerde informatie. Soms heb ik weleens dat ik een uur later opeens de informatie die ik eerder naar het werkgeheugen had gekopieerd opnieuw wil gebruiken. Dan bedenk ik me dat ik in de tussentijd niet opnieuw ergens ctrl-c heb gebruikt en de eerder gekopieerde informatie in theorie dus nog steeds in het werkgeheugen moet zitten. Even ctrl-v intoetsen en ja hoor, de informatie zat er nog steeds in. Basic computer-stuff, maar toch altijd weer een tikje opzienbarend vind ik.

Mijn nietapparaat was leeg. Dat gebeurt niet zo heel vaak want ik niet niet zo veel niet. Het apparaatje zelf kocht ik een jaar of dertig geleden met een pakje nietjes bij een kantoorboekhandel die inmiddels plaats heeft moeten maken voor een kledingzaak. Het nietapparaat werkt nog prima en het pakje nietjes is nog steeds niet leeg. Alleen, waar had ik dat pakje ook alweer opgeborgen? Het eerste beeld dat voor mijn geestesoog verscheen was dat van de ladenkast in de gang. Ik trok lade nummer 3 open omdat dat de lade was voor dat soort klein spul. Geen nietjes daar, wel een hoop landkaarten. Ik herinnerde me toen dat ik inderdaad al die lades eens opnieuw had ingedeeld en dat ik kantoordingen verplaatst had naar een ander kastje. Met het opentrekken van een lade in dat kastje opende zich ook een nieuwe lade in mijn herinnering. Die plek bleek toen namelijk helemaal niet zo geschikt te zijn voor kleine spulletjes en bij nader inzien had ik toen besloten alles wat te maken had met pennen, potloden, papier, enveloppen etc. op te bergen in een net nieuw aangeschafte stapel ladekastjes van de Ikea. Daar lag inderdaad het pakje Hotis nietjes met het prijsstickertje er nog op. Twee gulden vijfenzeventig.

Die nietjes heb ik terug weten te vinden dankzij mijn geheugen. Wel vaker maak ik dit soort dingen mee en bedenk me dan hoe vreselijk belangrijk, onmisbaar ons geheugen is voor ons functioneren. Ik zeg niks nieuws hier, maar kan er nog steeds versteld van staan dat ik alleen maar kan leven omdat ik me dingen kan herinneren. Ik leef NU omdat ik informatie kan vasthouden van vroeger. Ik weet/herinner me dat als het brood op is dat er zoiets is als brood dat ik kan eten zodat ik me niet meer zo hongerig voel en dat ik dat brood kan halen bij een gebouw dat we een supermarkt noemen en aldaar te bemachtigen is als ik iets anders overleg dat we geld noemen, etc. etc. Misschien dat ik me daarom de sfeer van het boek Hersenschimmen van Bernlef nog zo goed kan herinneren. Dat verlies van alle kaders, zelfs niet meer in staat zijn tot één enkele ctrl-c ctrl-v. Leven in het NU mag dan misschien het ultieme doel zijn voor sterk spiritueel georiënteerde mensen, het kan ook de ultieme hel zijn.

Afgelopen donderdag verscheen de nieuwste versie van Ubuntu. Elk half jaar verschijnt er zo’n nieuwe versie en dan zijn er verspreid over het land kleinere of grotere bijeenkomsten waar Ubuntu-gebruikers elkaar ontmoeten en waar mensen die er nog niet bekend mee zijn uitleg kunnen krijgen over dit besturingssysteem. Ook zijn er dan vaak demonstraties en lezingen over specifieke onderwerpen of programma’s. Ik was er nog nooit naar toe geweest omdat er nog nooit eentje in Tilburg werd gehouden. Een dag voor de ‘party’ kreeg ik echter nog een mailtje van kennis E. die ook al jaren Ubuntu op haar pc heeft staan dat er een mini release party zou zijn in Tilburg. Dan toch maar even gaan kijken…

De release party was in café The Little Devil. Ik moest naar achteren lopen waar ik bijna onderuit ging omdat ik de twee afstapjes niet had gezien. The Little Devil is een klein hardrockcafé en hardrockers en metalfans hebben het meestal niet zo op daglicht. In de achterkamer met mini-podium zaten in het donker een aantal mensen achter laptops gedoken en druk met elkaar in gesprek over gigabytes, megahertzen, batches and patches. Achter de bar een vitrine met skelet en muren vol stickers van voorbije concerten. Niet echt een plek om aan de gewone burger te laten zien dat Linux net zo’n gewoon en gebruiksvriendelijk besturingssysteem is als Windows of Mac. Die kun je tenminste nog in een winkel kopen van een verkoper in een net pak. Dat ziet er toch heel wat normaler en ‘betrouwbaarder’ uit dan een gratis systeem dat je thuis kunt downloaden en waar je dan zelf maar een doosje omheen moet verzinnen.

In de ‘kerker’ van The Little Devil zag ik vooral jonge bleke gezichten achter computers, maar ook een oudere man met blindegeleidestok, een bijna blinde man die kwam kijken naar een goedkoop alternatief voor zijn stokoude pc en een paar gamers. Daar bedoel ik verder niks mee. Iedereen was heel vriendelijk en het was er vooral heel erg ongedwongen, gezellig en heel informatief. Hopelijk vinden ze alleen voor de volgende bijeenkomst een geschiktere locatie die nieuwsgierigen niet zal afschrikken.

Ik wil geen site worden die tips gaat geven over computergebruik. Dat soort websites zijn er al meer dan genoeg en veel beter en gedegener. Toch wil ik hier wel even kwijt hoe ik tegenwoordig mijn ochtenden begin. Met koffie en een stukje peperkoek voor de inwendige voeding, en feeds voor de mind. En dat is eigenlijk nog leuker dan de krant lezen. Ik heb gemerkt dat er genoeg mensen zijn die weten wat feeds zijn, maar blijkbaar ook nog heel veel mensen niet. Vandaar dit stukje.

lees verder »

Dell heeft het eerste prototype voorgesteld van een nieuwe serie multifunctionele laptops. De laptop is uiteraard in eerste instantie bedoeld om op te kunnen computeren, maar daarnaast kan de laptop in gesloten toestand ook dienst doen als digitale weegschaal. De constructie is dan ook dermate degelijk dat wanneer het schermpje vastgezet wordt in een van drie mogelijke standen, er aan de onderkant vier stevige pootjes uitgeklapt kunnen worden waarna de laptop dienst kan doen als vissersstoeltje of als stoeltje voor bij de tent. Met de optioneel verkrijgbare kookplaat voor over het toetsenbord en twee tostiplaten is deze Multi-Dell een laptop om letterlijk en figuurlijk van te smullen.

Een kleine huishoudelijke mededeling: Voor het tonen van de foto’s op de pagina’s van de weblog gebruikte ik tot voor kort Thickbox om ze in een apart venstertje bovenop de pagina weer te kunnen geven. Dit mooie stukje software wordt echter niet meer onderhouden door de auteur en dus ben ik op zoek moeten gaan naar een vervanger. Ik denk deze gevonden te hebben in ColorBox. Het werkt ongeveer hetzelfde, hoewel ik nog moet zien of het op de langere duur voldoet aan mijn wensen.

Ik heb de werking getest in de browsers Firefox, Chrome, Konqueror, Galeon en Internet Explorer versie 6 binnen het besturingsssyteem Ubuntu (Linux). Mocht je zelf problemen tegenkomen met het bekijken en opklikken van de foto’s, laat me dat dan even weten door een reactie achter te laten onderaan dit bericht.