SpoenkJack Tummers

Vanmorgen ontving ik een doorgestuurde mail die waarschijnlijk al duizenden keren eerder is doorgestuurd. En terecht. Tussen alle crisissen door en ontmoetingen tussen regeringsleiders van wereldmachten, zijn er ook nog dit soort kleine dingen. De tekst bij de mail: ‘Neem nu deze gewonde eekhoorn die onderdak vond bij een kat. Nadat haar baasje Ruben Gaviria uit Envigado (bij de Colombiaanse grootstad Medellin) een week geleden de jonge eekhoorn gewond had aangetroffen in een park en mee naar zijn huis gebracht, adopteerde de kat Tita het arme diertje. De eekhoorn krijgt zelfs borstvoeding om op kracht te komen…’. Plaatjes om vaak naar te kijken, vooral in tijden van crisis.

Gezien op de landbouwvakbeurs 2011 op de stand van MS Schippers, Passion for Farming, een hoe noem je zo’n apparaat nu eigenlijk? Met neme een biggetje uit de box. Men drukke het rechteroortje tegen een machientje dat een oormerkje aanbrengt. Daarna kantele men het biggetje en coupere volledig automatisch het staartje waarna er rookpluimpjes te zien zijn. Daarna draaie men het biggetje weer met het hoofdje naar voren om het zijn eerste injectie te kunnen geven. Daarna neme men het volgende biggetje enzovoorts enzovoorts. Gemak dient de mens en het biggetje heeft er nauwelijks last van. En toch is er altijd iets in me dat roept dat er iets niet klopt in dit beeld.

Klik hier voor een deel van de »video

Scampi, Kneusje, Druppel, Snotje, Dropje of Pina Collada, het maakt niet uit. Een kat kun je om het even welke naam geven. Zo zal er vast wel ergens een kat rondlopen die iCat heet of Speculaasje. Honden heten toch vooral Bas, Boris of Blackie. Dit zegt misschien iets over hoe mensen katten en honden als huisdier zien. Een kat is een aanwezigheid, een bepaalde kleur of klank in huis. En dat mag dan best wel een rare of grappige naam zijn. Die naam is ook meer bedoeld als omschrijving en niet om mee te communiceren. Een hond zit meer in de hoek van een jas of een fiets. Iets waarmee je je vertoont aan anderen en wat dus iets over jezelf kan vertellen. En dan mag je je geen fouten permitteren en moet je consequent zijn. Als je in een BMW rijdt kun je je hond echt niet Lobbes noemen. Zo’n hond moet toch op z’n minst een naam hebben die klinkt als Conan of Desperado. Een kleine hond is al wat minder strikt als het gaat om het geven van een naam. Die mag best wel Babbel of Wiedes heten, als het maar een naam is die geschikt is om een afstand mee te kunnen overbruggen, om te kunnen roepen. Een kattennaam zal hiervoor zelden gebruikt worden. Ten eerste komen ze toch niet als je ze roept, en ten tweede gebruik je hun naam vooral wanneer ze zich al dicht bij je bevinden, bij voorkeur neus tegen neus.

Tot zover deze lezing over katten- en hondennamen… ;)

Staatssecretaris Bleker werkt aan een nieuwe natuurwet, dat zal niemand ontgaan zijn. ‘Naast de aangekondigde drastische bezuinigingen op natuur betekent dit een tweede dreun, omdat voor veel planten- en diersoorten de bescherming flink wordt teruggeschroefd. De bescherming van vissen wordt nog slechter dan nu al het geval is. Veel soorten zullen minder streng beschermd worden en anderen zullen buiten de Natura2000-gebieden helemaal geen bescherming meer genieten (bron: natuurbericht.nl). Het mooie visje op deze foto van Jelger Herder is een bittervoorn en zal straks niet langer beschermd zijn buiten de Natura2000-gebieden. Maar weten visjes veel waar die gebieden beginnen en eindigen. Klunen kunnen ze niet en vliegen ook niet. Naast de vissen is er nog veel meer natuur in de vorm van flora of fauna dat straks niet langer strikte bescherming zal genieten. Bleker wil meer verantwoordelijkheid hiervoor bij mensen zelf leggen. Bij particulieren, boeren en bedrijven. Klinkt alweer aardig op wat jaren geleden gedacht werd toen men sprak over zelfregulering en eigen verantwoordelijkheid, en we weten inmiddels wel waar dat toe geleid heeft. Kijk alleen al maar naar de veetransporten waar regels zeer rekbaar bleken te zijn, naargelang de eisen (= wensen) van de betrokkenen. Helaas is het nog steeds zo dat eigen verantwoordelijkheid nog te vaak synoniem staat aan eigen belang en niet het belang van ons allen en onze toekomst. Zolang dat zo is zijn strikte regels en toezicht op de naleving hiervan noodzaak.

Dit speeltje lag in de ‘bench’ van de nieuwe hond van vriendin L. Een platgereden muis met een piepje als je erop gaat staan of de hond erin bijt. Ik twijfel zelf of ik dit wel vind kunnen. Ik, die het prima vind om naar afgehakte hoofden te kijken in horrorfilms en niet de Dierenbescherming gaat bellen als er in een sketch van een cabaretier een hond tegen een muur doodgeslagen zou worden. Een nephond wel te verstaan. Als het past in het geheel vind ik dat helemaal niet erg. Gedachten en associaties, en dus ook humor, hebben zo hun eigen wetten waaraan ze voldoen, en niets is vreemder dan de gedachten en dromen van een mens. Maar dit muisje met bandensporen als speeltje? Ik weet het niet. In een tekenfilm had ik het leuk gevonden, en als ik ooit eens een tekening zou tegenkomen van Roadrunner die zo plat als een dubbeltje tegen een rotswand zit aangeplakt zal ik hem meteen kopen en inlijsten. Dit speeltje doet me echter te veel denken aan platgereden dieren in het verkeer. Waarom zou je dat als thema gebruiken voor speelgoed voor honden?

Vandaag was weer de jaarlijkse paardenmarkt in Hedel. Volgens de stichting Eyes on Animals werden de paarden en pony’s dit jaar veel beter verzorgd. Misschien heb ik dan niet goed genoeg gekeken, want ik vond het teleurstellend om te zien dat er zo weinig was veranderd na alle kritiek van vorig jaar. Her en der stonden inderdaag grote plastic waterreservoirs, maar in de vijf uur dat ik er rond heb gelopen heb ik geen enkel dier zien drinken. Als er water voorhanden is moet er toch iemand voor zorgen dat dat water bij de dieren terechtkomt. Sommige eigenaren hadden hooi op de grond gelegd, maar bij de meeste dieren lag helemaal niks, behalve een hele zooi paardenstront natuurlijk. En de pony’s waren nog steeds veel te kort aangebonden, waardoor ze niet dicht genoeg bij het hooi op de grond konden komen om het op te rapen.

Eén werkpaard met een opgezwollen wang trok ieders aandacht. ‘Het is maar goed dat mijn vrouw er zo niet uitziet’ was de ‘humoristisch’ bedoelde opmerking van een passant. Waarschijnlijk was die zwelling het gevolg van een abces, zo vertelde een meisje me die als assistente bij een dierenarts werkte, terwijl ze samen met haar vriendin aan het onderhandelen was over een paar pony’s. Met alle pony’s van de betreffende eigenaar was wel iets. Wit vocht rond de ogen of schurft op de rug. Of beiden. Helaas konden ze het niet eens worden over de prijs. Een man en een vrouw spraken me aan op mijn fotograferen. Het viel ze op dat ik alleen maar foto’s maakte van dieren die te kort waren aangebonden of kleine verwondingen hadden. Dat vonden ze niet goed want dat zou een verkeerd beeld kunnen geven van het geheel. De rest van het jaar staan ze namelijk gewoon ergens in een wei met veel ruimte. En dus is het prima om ze dan één dag in het jaar zo een hele dag te laten staan, van twaalf uur ‘s nachts tot laat in de middag. Een paar regels zijn dan misschien veranderd, aan de houding van sommige mensen veranderd nooit iets.

Binnenkort meer foto’s in het album met paarden

Komend weekend kunnen mensen weer terecht bij diverse stallen om te kijken naar landbouwdieren, en om vragen te stellen over het leven van de boeren en de dieren, met komend weekend speciaal aandacht voor het varken. Op de website www.stapindestal.nl worden al een paar voorstellen gedaan voor interessante vragen. Ik heb er zelf nog een paar aan toegevoegd.

‘Emotie vertroebelt kijk op veehouderij’. Zo luidt de kop van een ingezonden stuk in het Brabants Dagblad vandaag. Schrijver van het stuk is een Brabantse varkensboer die er voor de hobby nog wat brandrode runderen op na houdt. Om die hobby te kunnen bekostigen fokt hij vleesvarkens. Hij vindt dit zelf een prima constructie, want in beide gevallen produceert hij in zijn ogen maatschappelijk verantwoorde producten, en bovendien zijn de brandrode runderen ‘juweeltjes in ons Nederlands landschap. Maar over wat voor soort vertroebelingen hebben we het hier eigenlijk? Is er al niet sprake van een behoorlijk morele en ethische vertroebeling als je spreekt over een dier en dit een dubbeldoelkoe (vlees/melk) noemt? Klopt het als er buiten juweeltjes van koeien in de wei staan en binnen honderden of duizenden varkens in hokken zitten en nooit buiten komen? Volgens deze varkenshouder wel en met hem vele anderen. Men spreekt in termen als superefficiënt, hoogwaardig product (vlees), weinig milieubelastend. En daar zit hem de echte vertroebeling. In de hoofden van de producenten en consumenten. Dat men alleen maar denkt aan zaken als stank, angst voor de eigen gezondheid, aantasting van het landschap gezien vanuit de eigen achtertuin. Een dier heeft tegenwoordig nog maar weinig aanzien, aangezien het uiteindelijk toch alleen maar een product is. Tenzij het dier hond heet en knus bij het baasje op de bank mag liggen.

Nog zo’n fantastische natuurdocumentaire. Nu van een kikker die zich langzaam omdraait en er dan niet als een speer vandoor gaat. Let ook op de details, zoals een insect dat rakelings over de oppervlakte van het water scheert. Zelden zo mooi gefilmd. Ik zit er sterk aan te denken hem op dvd uit te brengen.

Klik hier voor die kikker (en dat vliegje) »

Het klinkt als de titel van een kinderboek. Ik was bijna vergeten dat ik ze nog op mijn harde schijf had staan, een aantal filmpjes die ik in de zomer maakte tijdens eens workshop high speed filmen. De workshop werd gegeven door studenten van de universiteit van Wageningen in het Arboretum van die stad. Een vrij eenvoudige camera van Casio, die overigens niet meer gemaakt wordt, stelde je in staat om filmpjes te maken van bewegingen met honderden beeldjes per seconden. Het geheugenkaartje dat ze erbij gaven en dat ruimschoots voldoende moest zijn voor een hele middag filmen, was al vrij snel vol. Dus veel is het niet geworden met dat experiment, behalve dan dat ik ervan baalde dat we maar een paar uurtjes de tijd hadden. Als ik ooit nog eens zo’n camera op de kop kan tikken…

Dit voorbeeldje is van een bij die na gedane arbeid onder een bloem kroop om daar gewoon maar wat te gaan hangen. Misschien een vorm van uitrusten of van beschutting zoeken tegen de felle zon van die dag. Als kleine bij heb je dan het voordeel dat je geen grote overkapping nodig hebt voor een beetje schaduw. Een margrietje is dan groot genoeg.

Klik hier voor het filmpje »