SpoenkJack Tummers

Morgenmiddag is in Tilburg in het kader van festival Incubate een performance te zien van Hermann Nitsch. Kort gezegd zijn dit bloederige offerrituelen waarbij het bloed en de ingewanden van een dood dier gebruikt worden om zodoende alle zintuigen van de toeschouwers en de deelnemers maximaal te kunnen prikkelen zodat een bewustzijnstoestand wordt bereikt waarin het levensproces op intense wijze kan worden ervaren (bron: wikipedia). Aldus Hermann Nitsch. Zelf word ik al een beetje misselijk als ik ten tijde van een bloedneus mijn eigen bloed achter in mijn keel voel glijden.

Vanochtend kreeg ik een sms’sje met de vraag of ik morgenmiddag even mee wilde helpen bij een kleine demonstratie tegen deze performance. Maar ik ga niet. Het dier is al dood en komt rechtstreeks uit een slachterij waar het anders toch maar zou zijn vermalen tot wederom dood voedsel. Nu krijgt het alsnog een soort tweede leven. De kunstenaar kan zijn ding doen, wat ik prima vind, en wie daarin geïnteresseerd is kan gaan kijken. Ik zie daar het kwaad niet van in. En dieronvriendelijk vind ik het ook niet, eerder mensonvriendelijk. Het dier kan in zijn dode toestand als een soort martelaar nog even laten zien hoe het hem en duizenden van zijn soortgenoten dagelijks vergaat in de vele slachterijen van ons land. En de mens kan tijdens deze performance nog even duidelijk maken waartoe hij allemaal in staat is. Je vraagt je zelfs af waarom de mensen die in een slachterij werken, met de hele dag door de blik en geur van ingewanden en bloed om zich heen, niet allemaal mensen zijn met een verhoogde staat van bewustzijn. Maar niets is minder waar.

Wie het live wil zien moet natuurlijk zeker gaan kijken, maar dan zonder mij. Anders kun je volstaan met even een korte blik te werpen op de video’s van een performance uit 1982 in Eindhoven. Zo te zien is er weinig veranderd in de performances van Hermann Nitsch gedurende de laatste 27 jaar. Zijn schilderijen, een soort action-painting, vind ik overigens wel mooi. Een paar daarvan hangen momenteel in museum De Pont.

Eén kameel maakt nog geen kerst, maar ze worden wel erg vroeg van stal gehaald dit jaar. De eikels vallen al volop van de bomen, paddestoelen schieten… uh… als paddestoelen uit de grond en vandaag konden kinderen al een kort ritje maken op een kameel over het parkeerterrein bij de supermarkt. Een publiekstrekkertje van de plaatselijke dierenwinkel en voor de kamelenman een goed moment zijn dieren weer te laten wennen aan mensen en auto’s nu de kerst weer voor de deur staat. Ja, ik weet het, het is pas half september, maar de pepernoten liggen al een paar weken in grote gezinszakken opgestapeld bij de Hema en de eerste kerstmarkt was al in juni van dit jaar. De natuur mag dan af en toe van slag zijn, de menselijke zotheid trekt zich al lang niks meer aan van de wisseling van de seizoenen of loopt er minstens een paar maanden op vooruit.

Drie voor de prijs van twee of voor de halve prijs, soms kunnen aanbiedingen erg goed uitpakken. Aanbiedingen waar je echt profijt van kunt hebben, zoals van dingen die je toch al bijna dagelijks gebruikt. Drie dvd’s voor een tientje uit een bak waar maar één leuke film tussen ligt is een voorbeeld van een aanbieding die je links moet laten liggen, maar pakken met twaalf porties kattenvoer voor de halve prijs dus niet. Als je tenminste een kat hebt, anders is het toch nog weggegooid geld.

Bij de dierenzaak hadden ze zo’n aanbieding en ik heb maar gelijk tien pakken gekocht. Tien keer twaalf is hondertwintig, dus qua natvoer ben ik voor Mickey weer klaar voor vier maanden. De pakken heb ik netjes opgestapeld in het berghok bij de keuken, net als destijds met de pakken waspoeder van de Edah. Mickey was erbij en kan ze nu iedere keer zien staan als ik even in het hok moet zijn. Ik hoop dat hij nu eindelijk begrijpt dat ik hem niet zal vergeten en dat ik meer dan genoeg brokjes op voorraad heb, maar ik vrees dat hij morgen rond vieren – zoals altijd – gewoon weer begint met miauwen.

Haren op de vloer, haren op de bank, op het bed of klevend aan mijn koffiemok. Tussen de toetsen van mijn toetsenbord en rond het balletje van mijn muis. Aan mijn sokken en broek en soms ook aan mijn neus. De haren van een kat zijn net als de pluisjes van bomen of planten. Ze zweven door de lucht en landen waar ze maar kunnen. ‘Hoe meer van mijn haren overal liggen, hoe meer zekerheid ik zal hebben dat ik niet vergeten zal worden’, lijkt zo’n beetje de gedachtengang te zijn van een kat. Maar dat hoeft helemaal niet! Hoe krijg ik het aan zijn verstand gebracht dat ik hem echt niet zal vergeten als hij zijn haren voor de verandering eens bij zich zou willen houden?

Ik heb laatst bij de bouwmarkt een leuke cavia in een kooitje zien zitten. Past zo op mijn nachtkastje.

In het tijdschrift Vogels las ik een nieuwsbericht over een onderzoek bij kauwen waaruit blijkt dat kauwen zich in hun gedrag laten leiden door de menselijke blik, het menselijk oog. Het hoe en wat kun je lezen via de linkjes onderaan dit bericht, maar een paar jaar geleden was me iets dergelijks ook al opgevallen. Als ik op straat liep en een stukje verderop zaten een aantal kauwen op het gras, kon ik er gewoon vrij dicht langsdoor lopen zolang ik mijn hoofd maar rechtop hield en mijn blik vooruit. Draaide ik mijn hoofd richting de kauwen, maar hield ik mijn ogen nog steeds naar voren gericht, werden ze wel wat onrustiger en nog alerter dan ze gewoonlijk al zijn, maar verder niks aan de hand. Op het moment dat ik daadwerkelijk mijn ogen op ze richtte (hoofd opzij óf vooruit) vlogen ze meteen weg of gingen een heel eind verderop zitten.

Behalve dat kauwen erg gewend zijn aan de aanwezigheid van de mens, schijnt het vooral te maken te hebben met het feit dat de ogen van een kauw, net als bij een mens, een zwarte pupil hebben met daaromheen oogwit. ‘Ooggeel’ in het geval van de kauw, maar daarmee kan de kauw in ieder geval goed bepalen in welke richting een andere kauw of een mens kijkt. Of ze echt de menselijke blik begrijpen is natuurlijk maar de vraag. Ik zal er de volgende keer eens op letten. Eerst met frisse en blije blik langs een groepje kauwen doorlopen en daarna met strenge samengeknepen ogen. Eens kijken of dat iets uitmaakt. De uitkomst van dit onderzoek kun je vast lezen in een van de komende nummers van Current Biology.

Bronnen:
Current Biology »
VPRO Noorderlicht »

De website Cats Who Look Like Hitler is een grappige website die foto’s verzamelt van katten die op Hitler lijken. Heb je een zwart-witte kat met een volledig of gedeeltelijk zwart snorretje onder de neus, dan kun je een foto van je kat naar deze website mailen. Meer als drieduizend katten staan er al op de site en sommigen lijken inderdaad spreken op Hitler, anderen meer op Charlie Chaplin. Verder is de site helemaal ok, dus geen initiatief van een of andere groep Neo-Nazi’s. De bijgevoegde foto van een nors kijkende Mickey – waarop hij meer lijkt op een jonge Al Pacino in een maffiafilm dan op Hitler – is door de keuring gekomen en staat inmiddels tussen alle andere ‘kitlers‘.

Bij sommige lezers zal het water in de mond lopen bij het zien van deze foto die ik gisteren op de markt maakte, en misschien willen ze zelfs het adres van de marktkoopman. Ik vind het er zelf uitzien alsof een fragmentatiebom ontploft is in het lijf van een of ander dier. Wat mij betreft is een bewijs dat vlees eten cultureel bepaald is, want waarom zou je dit dood vlees, deze bloederige zooi anders tot je willen nemen? En een nootje of een stukje kaas maakt tv-kijken net zo (on)interessant als met een stuk bot in je handen.

Behalve het geven van kopjes is een kat toch vooral een diertje dat erg goed in ontvangen is. Eten, drinken, knuffels. Vannacht verrastte Mickey me echter door de telefoon op te nemen toen die onverwachts overging. Terwijl hij de hoorn bij zijn oortje hield zag ik zijn gezicht langzaam vertrekken. Even later vielen zijn ogen dicht en begon hij heel zielig en langdurig te miauwen.
Wat de boodschap was ben ik niet achter kunnen komen. Mijn kat kan nog niet spreken, maar dat komt nog wel. De telefoon opnemen vind ik al heel wat, ook al gebeurde dat alleen maar in een droom.

Ik weet niet of een rijtje bloemen nu zoveel zal veranderen aan het grauwe beeld en de geur van varkensstallen, maar een mooi contrast is het wel.

In Dongen, een dorp vlakbij Tilburg, stond een kerk. Van die kerk is nu alleen nog maar de spits over en die biedt geen onderdak meer aan de honderden duiven die misschien al tientallen jaren daar hun thuis hadden. Omdat deze duiven niet op tijd door de gemeente ingelicht waren van de sloopwerkzaamheden hebben ze niet de mogelijkheid gehad uit te kijken naar een andere woonplek en zitten ze nu noodgedwongen op daken en muren van huizen in de buurt. In de stad zou het allemaal niet zo’n probleem zijn geweest, maar als dorpsduif heb je niet veel te kiezen en dus is hun burgerlijke staat opeens veranderd van leuke bij het dorpsbeeld horende duiven naar overlast bezorgende ***vogels. En het lijkt erop dat er voor dit soort ‘problemen’ maar één oplossing bestaat tegenwoordig:

Brabants Dagblad 5 augustus 2009: ‘Ze zoeken nu ‘s avonds en ‘s nachts onderdak in de directe omgeving en bevuilen daken, auto’s, stoepen en tuinmeubilair. Verfwerk raakt beschadigd. De gemeente Dongen heeft een gespecialiseerd bedrijf ingehuurd dat probeert de duiven te vangen. Bij geringde duiven wordt geprobeerd de eigenaar te vinden. Ongeringde worden afgemaakt.’