SpoenkJack Tummers

Tussen Boer en Buur was de titel van het debat over de intensieve veehouderij dat het Brabants Dagblad en het Eindhovens Dagblad afgelopen donderdagavond organiseerden in Diessen. Uw verslaggever ging er naartoe. Dat ben ik dus ;). En hoe was het? In ieder geval was het druk. Met name inwoners en boerenbedrijven uit de omgeving waren aanwezig om samen met 4 forumleden te discussiëren over een aantal stellingen. De stelling die ik zelf het meest interessant vond was nummer 3: ‘Tegenstanders van megastallen laten zich leiden door emoties’. Is dat zo? En zo ja, is dat dan zo verkeerd? Er werd inderdaad regelmatig flink met het hoofd geschud en met het vingertje heen en weer gezwaaid. Men was kwaad vanwege de stank die niet te harden is, de angst voor de eigen gezondheid, de waarde van het huis. Ook kon men kwaad worden op de overheid die niet luistert naar de wensen en klachten van omwonenden, die vergunningen verleent daar waar dat eigenlijk niet zou moeten en mogen. In alle argumenten die ik die avond voorbij heb horen komen werd dierenwelzijn maar een enkele keer genoemd, en dan altijd terzijde. Als iets dat – oh ja bijna nog vergeten – ook nog een beetje meetelt.

lees verder »

In al mijn stukjes over dieren en dierenwelzijn, en recentelijk natuurlijk in verband met de kamelenrace in Tilburg, heb ik geloof ik nog nooit het woord ‘dieronwaardig’ gebruikt. Laat ik dat dan nu maar even doen, en dan stop ik ook meteen met dat hele schrijven en gedoe rondom die kamelenrace. Ben het zat. Ergernissen gaan zich in je lijf zetten en dat vind een lijf niet fijn. Dus. Je kunt een dier nog zo goed verzorgen, hem de beste medische zorg geven die er maar is, hem iedere dag vertroetelen, en hem toch dieronwaardig behandelen. Het zit hem allemaal in de intentie waarmee we met dieren omgaan en het doel waarvoor we ze gebruiken. Het extreemste voorbeeld is natuurlijk de vee-industrie. Al zou het mogelijk zijn om een stal te bouwen voor 20.000 varkens waarbij ieder varken 100% gezond is en alleen maar biologisch voedsel krijgt, en al zouden ze iedere ochtend naar je lachen als ze dat konden, dan nog bezorg je deze dieren een dieronwaardig bestaan. Want ze weten niet beter. Wij mensen kunnen dit wel en daarom zou je dit als mens niet moeten willen. Daarom vind ik praktijken die ik dieronwaardig vind meteen ook mensonwaardig. En dat is de precies datgene waarover ik me in dit soort situaties druk kan maken en tegelijkertijd erg verdrietig van kan worden. ‘Ze zien er toch goed uit’ hoorde ik nog iemand zeggen over de kamelen. Men denkt dus dat er niks aan de hand is omdat er toch goed voor de dieren wordt gezorgd. Alsof dat het enige is dat er toe doet. Iemand die nu niet weet waar ik het over heb, dit niet voelt, zal me maar raar vinden. Niet realistisch, niet volwassen. Dat is dan maar zo. Mensen, en dus ook ik, zijn nu eenmaal rare wezens.

Gisteren was het dan eindelijk zover: de OTKR, de Oud Tilburgsch Kamelenrennen, oftewel de Tilburgse kamelenrace. Iedereen had er wekenlang naar zitten uitkijken en daarom was het waarschijnlijk ook helemaal niet druk. Het waren vooral de leden van deelnemende studentenverenigingen die onder de luifels van de verschillende kroegen bij elkaar hingen, en heel veel mensen van de pers en tv. Vooraf was er veel te doen over het gevaar voor het welzijn van de kamelen. Eerlijk gezegd is dat al die tijd nooit mijn bezwaar geweest tegen deze race. Deze dieren worden jaar in jaar uit ingezet voor het plezier van mensen en zijn daardoor compleet murw. Het is echter niet zo dat ze het fijn vonden om door een nauw straatje te moeten rennen om na een paar tientallen meters al te moeten eindigen in een fuik van hekwerk. Ze waren zichtbaar onrustig en een van de twee kamelen moest soms aardig wat rondjes lopen voordat een deelnemer op zijn rug kon kruipen. Wat mijn bezwaar altijd is geweest, en ervoor zorgde dat ik ter plekke misselijk werd, is het feit dat de kamelen er voor de organisatoren en toeschouwers helemaal niet toe deden. Het waren gewoon een stel fietsen waar je op kunt gaan zitten om lol te kunnen hebben. ‘Hé, dadelijk is het jouw beurt om tussen die twee bulten te gaan zitten!’ en ‘Het zijn echte racemonsters, die kamelen!’. De meest typerende uitspraak kwam nog wel uit de mond van de presentator toen die een deelnemer wilde aanmoedigen en door de microfoon riep ‘Sla hem op z’n bult!’. Ik weet dat dit voortkwam uit zijn enthousiasme en de organisatie zal hier niet blij mee zijn geweest, maar het is wel gezegd. En het zegt genoeg. Soms moesten de kamelen voor een korte pauze even een stukje verderop gaan staan zodat de muziek harder kon. Het was per slot van rekening vooral een studentenfeestje en dan moet het dak eraf kunnen. Kortom, het was een beschamende vertoning. Dat studenten niet altijd nadenken is al erg genoeg, dat de gemeente Tilburg alleen maar gekeken heeft naar of er op grond van de wet redenen zouden zijn geweest de vergunning niet te verlenen is vele malen erger. Tegenover het Brabants Dagblad liet wethouder Erik de Ridder van het CDA gisteren nog weten: ‘Ik constateer dat aan de voorwaar­den die we hebben gesteld is vol­daan. Ik zie geen zwaar gestress­te dieren en een divers publiek’. Zo, die zit veilig. Maar als kinderen tegen hun moeder zouden hebben gezegd ‘Mam, we gaan buiten spelen en we nemen de kat mee’, dan zou moeder gezegd hebben ‘Nee kinderen, daar zijn dieren niet voor. Ga maar fijn tekenen of met de bal spelen’. Deze rol zag de gemeente Tilburg als dienstverlenende instelling echter niet zitten. Weigering van de race had eventueel nog gekunnen op grond van ‘aantasting van de openbare zedelijkheid’, maar ook dat zag de gemeente niet zitten. Hopelijk nu wel, hoewel de reactie van Erik de Ridder doet vermoeden dat hij kwam maar toch niks zag.

Het leuke van dieren is dat ze niet op de hoogte zijn van (mensen)regels. En het irritante van dieren is dat ze niet op de hoogte zijn van (mensen)regels. Kijk nou bijvoorbeeld naar deze twee Schotse Hooglanders. Hebben ze ik weet niet hoeveel hectare weide en bos tot hun beschikking, en waar gaan ze liggen uitrusten?

Consolidated is nog steeds een van mijn favoriete muziekgroepen. Voor zover ik weet bestaan ze niet meer, of zijn alleen nog maar sporadisch actief. Omdat ik net dat stukje schreef over Diederik Stapel en het ‘bewezen’ hufterige gedrag van vleeseters, bij deze het ‘nummer’ Meat, meat, meat and meat van hun cd Business of Punishment. Of hoe een rasechte American Burger denkt over vlees:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

De leden van het dispuut Black And White uit Tilburg hebben zich bedacht. In plaats van op 16 september levende kamelen te gaan gebruiken heeft men besloten om zelf maar voor kameel te gaan spelen. Daarvoor heeft het dispuut een aantal dozen met kamelenmaskers ingekocht en enkele kamelenkostuums die ieder plaats bieden aan twee personen. Twee teams nemen het dan telkens tegen elkaar op. Het team dat met een ‘hele’ kameel de eindstreep bereikt heeft gewonnen. De maskers zijn bedoeld voor de fans van elk team om de deelnemers aan de race aan te moedigen. Gelukkig maar dat het dispuut voor dit vrolijk en onschuldig alternatief heeft gekozen in plaats van twee levende kamelen een avondje te gaan misbruiken. Er zijn bij de leden dus nog wat actieve hercencellen overgebleven die de andere kant van de zaak hebben kunnen bekijken. De rest moet natuurlijk iedere dag ingezet worden om een loodzware studie tot een goed einde te kunnen brengen.

In het sciencefictionboek De Verdronken Aarde beschrijft JG Ballard hoe de zon uit balans raakt en de aarde in korte tijd steeds warmer wordt. De polen smelten en samen met het opstijgende water uit diepgelegen aardlagen overstromen grote gedeelten van de bewoonde wereld. De gebieden rond de evenaar tot en met wat nu Europa is worden ingenomen door reptielen en tropische jungles. Wat er aan mensen en dieren heeft weten te overleven trekt zich terug naar gebieden binnen de poolcirkel waar het dan al 50 graden of meer is. Een boekje uit 1968 dat nog verder zal gaan dan wat ik nu beschrijf, maar waar ik meteen aan moest denken toen ik het nieuwsbericht las op de website van Trouw over dat planten en dieren steeds meer naar noordelijke gebieden trekken. Nu hou ik erg van de zomer, maar zodra ik de eerste krokodil in Tilburg tegenkom ben ik weg. Dan vertrek ik naar Schotland waar het dan het hele jaar door een aangename 25 graden zal zijn en ga ik lekker rokjes dragen.

Onderstaand een brief die ik instuurde naar de gemeente Tilburg in verband met die geplande kamelenrace. Ik weet dat dit soort brieven weinig nut hebben, maar soms kan ik het niet laten en stuur ik ze toch op puur vanwege mijn irritatie over zoveel dommigheid in de wereld. Gelukkig is hij niet gepubliceerd, want hij was misschien een tikkie te pissig, en daarbij had ik misschien niet duidelijk genoeg aangegeven dat ik deze brief opstuurde op persoonlijke titel en niet als lid van de werkgroep Partij voor de Dieren Tilburg. Om dit nog duidelijker te maken heb ik achteraf nog een tweede mail gestuurd naar de redactie van het Brabants Dagblad om hun te vragen vooral alleen maar mijn naam onder het stuk te publiceren en niet die van de werkgroep. Die weten hier namelijk niet eens van. Tot nu toe dan.

Klik hier voor het ingezonden stukje »

Sinds een paar weken heb ik een plugin geïnstalleerd die om de dag automatisch een oud blogje op twitter zet. Erg leuk en handig, omdat op die manier stukjes van jaren geleden nog een keer onder de aandacht komen. En heel toevallig (of maar weer eens niet) zie ik dat net op het moment dat ik een berichtje aan het schrijven ben over het maken van portretfoto’s van (huis)dieren, er opeens een melding verschijnt van het overlijden van mijn kat Mickey, nu alweer bijna twee jaar geleden. Op een aantal van bijna tweeduizend blogjes is dit op zijn minst toch opmerkelijk te noemen.

Van Mickey heb ik in het verleden genoeg foto’s gemaakt, en ook van andere dieren blijf ik foto’s maken. Zo heb ik een tijd geleden honden en katten van het plaatselijke dierenasiel gefotografeerd zodat het asiel over wat nieuw beeldmateriaal zou beschikken voor hun magazine. Er zitten leuke foto’s bij, en voor mensen die ook graag zo’n foto zouden willen hebben, vrijstaand of in hun natuurlijke omgeving – wat ik persoonlijk nog altijd het mooiste vind -  heb ik een flyer gemaakt met wat opties. Zo kan ik een serie foto’s maken van een (huis)dier, maar in het geval van een kennel of cattery kan dit ook gecombineerd worden met het maken van een website en drukwerk.

Voor wie geïnteresseerd is kan de flyer downloaden of rechtstreeks contact met me opnemen.

Of je nu kok, wandelaar, fotograaf of tuinder bent, voor ieder beroep of hobby zijn er wel bedrijven en tijdschriften die inspringen op bestaande en niet-bestaande behoeften van hobbyisten en beroepsbeoefenaren. Voor de hengelaars ‘die hem graag in het water laten hangen’ zijn er bijvoorbeeld luxe haken te koop, en voor de serieuze jager zijn er prachtige camouflagepakken in de handel die een nieuwe generatie groene mannetjes opleveren. Alleen zijn die kledingstukken niet zo eervol en met historie beladen als die afbeeldingen van de Groene Man. Ze hebben maar één doel, en dat is het zo dicht mogelijk kunnen benaderen van dieren in het wild om ze daarna af te kunnen knallen. Wat een sport. Wat een eervolle bezigheid. Wat een idioterie. In Nederland schijnen deze kledingstukken nu ook populairder te worden. In het tijdschrift De Nederlandse Jager van 28 juli 2011 (nummer 14/15) staat een artikel met als titel: Van Rambo tot pixelcamo, camouflagekleding als jachtgereedschap. Wild in de Nederlandse bossen is zo schichtig geworden dat jagers baat kunnen hebben bij dit soort camouflagekleding. Wil je dus ook je plezier en de effectiviteit van het jagen vergroten en dit soort kleding aanschaffen? Kijk dan snel op de website Killzone waar je alles kunt vinden voor de jager en met alvast heel veel tips voor de feestdagen…