SpoenkJack Tummers

Ik heb het idee dat kleine kinderen en dieren vaak op dezelfde manier naar de wereld kijken. Ze zijn nieuwsgierig naar wat er rondom ze gebeurt en houden alles in de gaten. Vaak vinden ze dat rondom veel interessanter dan wat er binnen het gezelschap gebeurt waar ze toevallig bijhoren. Het hoofd van kind of dier schiet dan heen en weer totdat ze iets gevonden hebben dat hun aandacht weet vast te houden. In dit geval was ik dat. Of mijn camera. Zowel het kind als de hond onder de stoel bleven oogcontact met me zoeken, en waarschijnlijk omdat ik een buitenstaander was, iets aan de zijlijn, iets nieuws en onbekends. Ik heb dan steeds het gevoel dat het kind of het dier deel uitmaken van een totaal andere dimensie dan waar de rest van de wereld zich in bevindt. En door op te gaan in hun manier van kijken voel ik dat ik mezelf ook voor een deel buiten het officiële gebeuren plaats. En eerlijk gezegd vind ik dat erg prettig. Word ik vervolgens door iets, een vraag bijvoorbeeld, uit dat kijken getrokken, ervaar ik dat als storend. Alsof een ‘hoger’ deel van mijzelf voor even uit mijn lichaam was getreden en verplicht wordt weer in de huid te moeten kruipen van dat mens dat Jack heet en geacht wordt alert en attent te reageren op wat er in het ‘heden’ en de ‘werkelijkheid’ plaatsvindt. En ik maar het gevoel hebben dat ik juist uit een werkelijkheid getrokken te worden die ik als ‘hoger’ en ‘werkelijker’ beschouw.

In de Volkskrant van gisteren een goed artikel over de vele en haast vanzelfsprekende berichten over stalbranden. Dan weer eens 500 of 2000 varkens gestikt of levend verbrand, dan weer tienduizenden kippen. Net als wederom een aanslag her en der in de wereld accepteert de gemiddelde lezer dit soort berichten als een onderdeel van het regelmatig terugkerende nieuws. Nieuws over dingen die zijn zoals ze zijn en waar nu eenmaal niks aan te doen valt. Maar dat is natuurlijk niet zo. Bij een stalbrand in Merselo van een tijdje geleden kwamen duizenden biggen om het leven. Sommigen levend verbrand, de rest in een razend tempo gestikt omdat varkensstallen gesloten uitgerust zijn met gesloten luchtsystemen. Lucht wordt continu en optimaal door de stallen geleid en langs de luchtwassers. Als een brandje ontstaat aan de ene kant van een stal bereikt de rook in korte tijd ook de andere kant van de stal. Nooduitgangen zijn er niet. De varkens op de foto die het overleefd hebben werden naar een klein grasveldje geleid voor de boerderij waar ze zich meteen tegoed deden aan gras en aarde of elkaar begonnen te bijten vanwege de stress. Eén varken liep tijdens de blusactie van de brandweer verloren over het terrein en probeerde later nog zijn weg terug te vinden naar zijn stal. Een brandweerman leidde het varken weer naar buiten. Een grappig en aandoenlijk moment. Eentje dan.

In navolging van het AMBERT-alert voor vermiste personen (America’s Missing: Broadcast Emergency Response) zal nog dit jaar een variant hiervan in werking treden. De vereniging Zoek Onze Kat heeft hiervoor het initiatief genomen en alle noodzakelijke regelingen met landelijke hulpdiensten zijn al getroffen. Een proef met het systeem resulteerde afgelopen week in een zoektocht van 24 uur waarbij diverse politiekorpsen betrokken waren alsook de plaatselijke brandweer. De als vermist opgegeven kat Mimy lag op dat moment te slapen tussen twee varens in de tuin van de eigenaar. Toch was de actie een succes. De samenwerking verliep vlekkeloos en ook de motivatie van de korpsleden was optimaal. Het WIMPI-alert dat staat voor ‘Waar Is Mijn Poesje Inhemelsnaam’ zal de komende maanden bij de Nederlandse bevolking geïntroduceerd worden en ondersteuning krijgen middels een landelijke campagne.

.

Wie ziet ze niet, bijna dagelijks. Op de fiets misschien wat minder snel, maar in de auto en buiten de bebouwde kom zijn kadavers van vogels en dieren langs en midden op de weg bijna vanzelfsprekend. Maar niet in Frankrijk viel me op. Daar heb ik vreemd genoeg in twee weken tijd slechts één dood dier langs de kant van de weg zien liggen. Een jong vosje, waarschijnlijk flink afgedwaald van zijn reguliere jaaggebied. In Frankrijk hebben dieren blijkbaar nog genoeg ruimte om (snel)wegen te kunnen vermijden, in Nederland is dat haast onmogelijk. Als wandelaar in een bos in Nederland weet je dat het haast onmogelijk is om géen verkeer te horen. Een weg is dus altijd dicht in de buurt en voor een dier is het dan lastig om daar steeds maar bij uit de buurt te blijven. Een dier volgt nu eenmaal niet de gebaande paden die de mens heeft aangelegd. Slechts één dood dier dus in Frankrijk, maar terug in Nederland heb ik er alweer meer dan genoeg zien liggen. Gisteren nog, even een dagje naar zee, en zeker vijftien dieren zien liggen. Zeemeeuwen, konijnen, vos, egeltjes. En een blije buizerd op een paal. Dan is er tenminste nog eentje blij met al deze verkeersslachtoffers.

Voor het Dierenopvangcentrum Tilburg maakte ik een tijdje geleden een serie foto’s van honden en katten die in hun asiel verblijven. Ze waren bedoeld om in hun magazine Dierenkoerier gebruikt te worden en een eerste serie foto’s is nu geplaatst, waaronder de goedzak op de cover. Ik verwacht dat deze hond al een nieuw baasje heeft, maar er zitten in dit asiel nog genoeg kandidaten te wachten op een nieuw thuis: www.doct.nl, waaronder ook de kittens uit het vorige bericht die nu nog even bij vriendin I. verblijven tot ze groot genoeg zijn om geplaatst te kunnen worden. Als iemand interesse heeft in een van deze kittens, stuur me dan even een mailtje.

Ge zijt gewaarschuwd! De hierna volgende foto’s zijn NIET geschikt voor gevoelige kijkers! Wie ondanks deze waarschuwing toch besluit op het linkje te klikken doet dit geheel op eigen risico. Ik acht mijzelf dan ook geenszins verantwoordelijk voor de eventuele gevolgen die dit kan hebben op het individu zelf of zijn directe omgeving!

Klik hier als je je niet meer kunt inhouden »

Dat koeien meer de wei in moeten is algemeen bekend. Wakker Dier voert al heel wat jaren campagne om koeien weer op een natuurlijk manier te laten grazen en niet het hele jaar door op stal te laten staan. Maar varkens de wei in? Het klinkt sommigen misschien raar in de oren, want wie heeft er vanuit de trein nu ooit varkens in een wei zien staan of liggen? Niemand toch? Absurd toch? Denk je van niet? Bedenk dan dat ooit een experiment uitwees dat zelfs zeugen die vele generaties achter elkaar alleen maar in stallen werden gehouden en nooit meer dan een vierkante meter leefruimte hadden, bij de allereerste gelegenheid dat ze de vrije natuur in konden als vanzelf een nest gingen bouwen voor hun biggen. En varkens vies? Nee hoor, als ze de mogelijkheid hebben zullen ze aparte gebiedjes creëren waar ze kunnen eten, slapen en hun behoefte kunnen doen.

Boer Kees Scheepens uit Oirschot stapte deze week definitief over van het op een reguliere manier houden van varkens naar een biologische. De zeugen leven in een stuk weiland en hebben ieder de beschikking over een hok waarin ze hun nest kunnen bouwen en dat in de winter voldoende bescherming moet bieden tegen de kou. Wakker Dier had een tribune laten aanrukken om de overstap van boer Scheepens een feestelijk tintje te geven. Die tribune bleek defect te zijn, wat uiteindelijk niet zo erg was. De wagens met de zeugen en biggen kwamen om beurten het weiland opgereden. Sommige varkens begonnen te rennen, anderen staken bij de eerste decimeter gras meteen hun neus in de aarde en begonnen te wroeten. Eenmaal in het hok begon de zeug meteen een hol te graven om met haar biggen in te kunnen liggen. En ook mooi, op een bepaald moment kroop een zeug uit het hok en begon daar te urineren. Niet in het hok, zoals noodzakelijk in de vee-industrie want daar kunnen ze geen kant op, maar buiten het hok.

Als je zo’n varken ziet scharrelen tussen het hoge gras, en je ziet alleen maar zijn krulstaart of snuit boven het gras uitsteken, vraag je je bijna af waarom we het hebben over de terugkeer van dit of dat dier in onze bossen. Een varken is zo wild-life als je het in Nederland maar kunt bedenken, alleen laten we het niet toe. Wat zou er nu leuker zijn dan tijdens een wandeling door het bos een zeug tegen te komen met haar biggen? Ik weet het, het kan niet. Tenminste, niet zomaar en overal en massaal. Maar toch, dat dier heeft nog alles in zich wat hem door de natuur gegeven is en wat de mens hem blijkbaar nooit helemaal heeft kunnen ontnemen. En dat maakt de praktijk van de vee-industrie alleen maar banaler en barbaarser.

Meer foto’s van de varkens »

Het kopje van een advertentie van safaripark Beekse Bergen roept ‘Afrika, gevaarlijk dichtbij!’. Al eens in de Beekse Bergen geweest? Dan zul je merken dat Afrika eigenlijk erg ver weg is. Staand aan het hek van de gevaarlijke luipaard of leeuw loop je grote kans er geen enkele van te zien. Ze liggen dan ergens achter een boom of heuveltje of onder de grond, zoals hyena’s dat vaak plegen te doen. En gnoes en zebra’s heb ik in een boek beter van dichtbij kunnen bekijken dan in dit safaripark. Ze hebben er de ruimte, althans meer dan in een gewone dierentuin, en die ruimte gebruiken ze dan ook. Als een veld tweehonderd meter in doorsnee is zul je zien dat ze ook altijd op een afstand van tweehonderd meter van je vandaan staan te grazen of te luieren. Mensen houden van dieren, maar of dieren nu ook altijd van mensen houden? Misschien, als het niet anders kan of als ze aan ze overgeleverd zijn, zoals wanneer ze in gevangenschap leven. Voor de rest zouden deze dieren het liefst weer rondrennen op de Afrikaanse savannes, ver weg van dat irritante mensenvolk.

Ik weet niet zo goed wat ik van die splashteller moet denken. De website ziet eruit alsof het gaat om een leuke zomergame voor kinderen. Lekker felle kleurtjes, bijtjes die links en rechts in het beeld hangen te zoemen. Meedoen is makkelijk en je kunt opgeven hoeveel insecten er bij jou tegen de kentekenplaat kapot gevlogen zijn. Die van mij is altijd schoon, maar dat komt omdat die op de achterkant zit van mijn motor. Voorop zit de koplamp, een kleine stuurkuip en de radiateur van de waterkoeling. En die zitten ook bij mij altijd vol met kleine beestjes die ik er alleen maar met een schuursponsje of mijn nagels afkrijg. Miljarden insecten sterven op deze manier per jaar een vroegtijdige dood. Toch accepteer ik dit. Ook als ik wandel door het bos dood ik zonder het te weten per wandeling honderden insecten door ze te vertrappen. Met dieren en vogels vind ik dat lastiger. Zelf heb ik het gelukkig nog nooit meegemaakt dat ik plotseling een kat, konijn of egel voor de wielen van mijn motor kreeg. Wel ooit een eend die bijna tegen mijn helm vloog en die ik alleen maar kon ontwijken door snel mijn hoofd in te trekken en een stukje opzij te gaan hangen.

De reden dat er zo vaak dode dieren en vogels langs en op de weg liggen heeft vaak iets extra triests. Soms zijn ze niet meteen dood, vermoed ik, en liggen ze nog een tijdje na te lijden in de berm of op een vluchtstrook. En wat het voor mij nog triester maakt is dat veel van dit soort slachtoffers waarschijnlijk niet eens nodig zijn. De meesten tref je ‘s ochtends aan, als er extra hard gereden wordt op de wegen omdat mensen anders te laat komen op hun werk of gewoonweg omdat het kan omdat er nog maar weinig volk op de weg is. Nee, dat volk moet nog wakker worden, maar dieren en vogels zijn dat al lang. Als ik zelf ‘s ochtends vroeg of ‘s avonds laat op pad ben hou ik hier altijd wel rekening mee. Wat betreft die splashteller ben ik nieuwsgierig naar hoeveel dieren er jaarlijks dood blijven in het verkeer. De herten, vossen, konijnen, eekhoorns, vogels, katten en honden. Aardig wat denk ik, want alleen al binnen mijn eigen kleine leefgebiedje zie ik ze bijna iedere dag. Bijgevoegde scholekster lag op een paar meter afstand van een dood konijn, maar die was bijna niet meer als zodanig te herkennen.

Deepak Chopra, voor wie hem niet mocht kennen, is een Indiaas schrijver van boeken over spiritualiteit, alternatieve geneeskunde en de Ayurvedische geneeskunde. Regelmatig legt hij verbanden tussen spiritualiteit en de moderne wetenschap, met name de kwantummechanica, en hij is wat dat betreft een man van deze tijd. Hij twittert heel regelmatig en heeft nu via dat medium een oproep gedaan aan iedereen in de wereld om ideeën aan te dragen over welzijn en welbevinden. @DeepakChopra ‘Please use #cwellbeing hashtag as I’d like to create a database for ideas from all over the world on well being’. Hij noemt het geen ‘geluk’, gelukkig, en het is me ook niet duidelijk of hij nu het Grote Welbevinden bedoelt, zoals in vrede op aarde en dat soort dingen, of het kleinere geluk. Dat laatste is dan stukken makkelijker en twee persoonlijke feitjes heb ik hem al wel kunnen twitteren. ‘Look closely at how cats sit, sleep and move without studying them. Connect with them, on the level of one being to another’. Het tweede feitje deed zich vanmorgen nog voor. Ik was veel te vroeg wakker – vreemd genoeg altijd op zondag en nooit doordeweeks – en liep rond zessen met blote voeten het balkon op en ging bij de reling staan. Ik keek uit over het parkje achter mijn flat, luisterde naar wat vroege merels, zag een zonnestraaltje de toppen van de bomen raken en voelde frisse lucht zachtjes langs mijn gezicht en voeten stromen: ‘Waking up before everyone else, and then going outside to feel the air.’ Ook fijn, maar het was nóg fijner geweest als er behalve die lucht ook nog iets harigs langs mijn benen had gestreken.