Alsof je een bakje met schroeven of moertjes koopt, zo kun je tijdens een reptielenbeurs slangen, spinnen en hagedissen kopen in plastic bakjes. Sommige mensen zullen zeggen dat dit niet meer van deze tijd is, maar toch valt dat allemaal wel mee. De bakjes zijn hersluitbaar en dus herbruikbaar, en anders kunnen ze bij het gescheiden afval.
Ik dacht dat het niet mocht, maar het mag wel en is zelfs heel erg netjes gedaan door de chauffeur. Hij plaatste de oplegger met varkens (bijna) onder een viaduct zodat ze zo min mogelijk last zouden hebben van de warmte terwijl hij zelf naar een andere boerderij reed om een tweede oplegger op te halen. De ene oplegger mag namelijk, vanwege het risico van dierziekten, niet in de buurt van een ander varkensbedrijf komen. Daarna maakt het allemaal niet meer uit en worden de varkens afgeleverd bij de slachterij. De oormerkjes hadden ze al uit, net zoals een vrouw haar oorbellen afdoet voor de nacht, voor het slapen gaan.
Het is eigenlijk van de zotte… dat de geplande kamelenrace zonodig nog op de agenda moet komen van de raadsvergadering en niet gewoon ‘uit het blote hoofd’ geannuleerd wordt vanwege idioot denkgedrag. Vanavond om 19.00u wordt de kwestie besproken. Dan zullen er argumenten op tafel komen en zal er gediscussieerd worden over voors en tegens, wat wel mag en wat niet. En wil je daar zelf al iets over kwijt, dan kan dat via de website van het Brabants Dagblad: Tilburg moet kamelenrace verbieden.
‘Ge zijt zeker zot zeg!?’, riep Urbanus ooit in een van zijn shows. Vreemd genoeg komt dit zinnetje steeds in me op als ik iets hoor of zie waarbij ik me meteen afvraag hoe iemand zoiets zots heeft kunnen verzinnen en er nog serieus mee weg probeert te komen ook. En met een officiële vergunning van de gemeente Tilburg, zoals in dit geval. Ik neem tenminste aan dat men die vergunning heeft kunnen bemachtigen, anders was er al wel geen website gemaakt en een aankondiging geplaatst in het Brabants Dagblad.
‘Hèhè, deze dag zit er weer bijna op’.
Of: ‘Als ze denken dat ik in een boom ga klimmen hebben ze het mooi mis!’.
Het toekennen van menselijke eigenschappen aan dieren, ook wel antropomorfisme genoemd, is dan misschien niet juist, maar probeer het maar eens niet te doen als je dit aapje ziet zitten. De ene na de andere ‘aapgedachte’ kwam in me op toen ik hem daar zo zag zitten. ‘Heb ik iets van je aan ofzo?’, ‘Wat doet die man daar? Ik geloof dat hij deze kant opkomt. Of nee, toch niet. Hij loopt door. Rare vent’. Dat zijn er maar een paar, de rest laat ik over aan de fantasie van anderen die dit stukje nu lezen.
En ik heb nog wel zoveel moeite gedaan het beestje helemaal op de foto te krijgen…
Ooit geweten dat een sikkepit de keutel is van een geit? De pit (keutel) van het dier met de sik. Wist ik ook niet en heb ik moeten opzoeken op internet. ‘Ergens geen sikkepit van begrijpen’ betekent zoveel als ergens geen snars van begrijpen, of geen biet of geen zier. Wat snars, zier en biet nu weer betekenen weet ik ook niet en zoek ik een andere keer wel weer op. Niet te veel kennis in een keer opdoen.
Likstenen. Toen ik die voor de eerste keer tegenkwam moest ik wel even glimlachen. Stenen om aan te likken, hoe verzinnen ze het. Maar als je wat verder kijkt en je zoekt wat informatie bij elkaar op internet, dan is het toch niet zo vreemd. Likstenen voor dieren zijn eigenlijk een vorm van voedingssupplement, net zoals chips en bier dat zijn voor de mens. Een paard krijgt in de weide niet genoeg natrium en mineralen binnen en dan is af en toe likken aan zo’n steen de perfecte oplossing. Een modern paard kan niet meer zonder tegenwoordig. Voor honden zijn ze er ook, want ook hondenvoeding bevat niet alles wat een hond nodig heeft.
De naam Himalaya liksteen komt van de oude Himalayanesen die soms dagenlang op pad waren door de bergen. Voor voeding waren ze afhankelijk van een paar zakken graan die ze onderweg, net als hun paarden, tussen hun tanden fijnmaalden. Zout en andere mineralen hadden ze niet bij zich (het Kruidvat bestond toen nog niet). Op een gegeven moment merkte zo’n Himalayananees op dat een van zijn paarden aan een stuk rots aan het likken was. Nieuwsgierig begon hij er zelf ook aan te likken en ontdekte dat het stuk rots zout proefde en hakte er een stuk van af. Sindsdien kun je bij iedere snoepwinkel op de hoek van de straat in Nepal een liksteen kopen. Voor de kinderen zijn ze er in de vorm van kleine steentjes aan een koordje dat om de hals gehangen kan worden. Onmisbaar voor de moderne Nepalanees. In Nederland hebben we die traditie (nog) niet, hoewel ik me kan herinneren dat ik als kind weleens een handjevol kiezels in mijn mond stopte. Goed om je tanden te polijsten, slecht voor je oren.
