Drie weken geleden was er weer de jaarlijkse hondenshow in de Zeelandhallen in Goes. Ik ben er dus mooi op tijd mee om dit te melden op mijn weblog. Wat zijn nu drie weken op een mensenleven?
Foto’s zijn te zien bij de andere foto’s van hondenhows en nog wat extra foto’ staan op Oypo.
Iedereen heeft de afgelopen week waarschijnlijk wel de reclamespotjes gezien van de Nederlandse Federatie van Edelpelsdierenhouderij. Ik schrok er eerlijk gezegd van. Terwijl de kinderen aan tafel zitten vertelt vader over wat het verbod op het fokken van nertsen zal inhouden voor hun gezin. Daarnaast wordt benadrukt welke economische schade het zal hebben voor ons als belastingbetaler en dat het een grote klap zal betekenen voor het welzijn van de dieren. Gisteravond zag ik het spotje weer een keer voorbijkomen en zocht ik naar een passende vergelijking waarmee ik voor mezelf en anderen zou kunnen verduidelijken wat ik er zo principieel fout aan vind. De eerste vergelijking die in me opkwam, en die me door velen niet in dank zal worden afgenomen, is die van een kampcommandant in de Tweede Wereldoorlog. Ik vergelijk zo’n kampcommandant dan niet met een pelsdierhouder als het gaat om wie hij is. Het is nu even de enige situatie die ik kan bedenken waarbij ik kan aangeven dat ‘economisch’ belang (de financiële en maatschappelijke positie van de kampcommandant en zijn ‘personeel’) en het willen vasthouden aan bepaalde systemen en overtuigingen nooit een reden mag zijn iets in stand te willen houden wat in essentie onjuist is. Dieren in kooitjes stoppen met het enige doel ze verderop in het jaar te kunnen vergassen zodat ze gevild kunnen worden omdat dat geld oplevert, is ook een voorbeeld van iets dat onjuist is.
Ik kom op die vergelijking met die kampcommandant omdat het daarbij voor iedereen wel duidelijk is dat wat er toen gebeurde ethisch en maatschappelijk volkomen onjuist was. Op dezelfde manier oordelen we nu ook over wat er gebeurd in landen als Libië en Sirië en gruwelen we bij gedachten aan de genocides in Rwanda en Burundi in de negentiger jaren. Waarom is het dan zo lastig om die ‘denkslag’ te maken naar andere zaken, zoals oliewinning op zee, kernenergie, vee-industrie en pelsdierfokkerijen? Blijkbaar is het nog steeds lastig ons te laten leiden door dat wat goed is om te doen. In de politiek gebeurt dit helaas nog erg vaak. Ideeën over wat juist zou zijn om te doen zijn er wel, maar steeds opnieuw komt men daarvan terug en worden er halfslachtige beslissingen genomen en eenmaal ingestelde regels versoepeld en besluiten teruggedraaid. Het gebruik van anti-biotica en gewasbestrijdingsmiddelen, dierziekten, geknoei met levensmiddelen, het is allemaal zo duidelijk hoe het eigenlijk zou moeten en toch gebeurd het niet. Op dit moment speelt in Brabant de kwestie van proefboringen naar schaliegas. Er zijn genoeg onderzoeken die aantonen dat er behoorlijk wat risico’s kleven aan deze boringen in de Brabantse bodem, toch durven de verantwoordelijken er hun hand voor in het vuur te steken dat het absoluut veilig is. Maar voor hun is dan ook erg makkelijk om als het toch fout gaat achteraf te beweren dat ze hun standpunt gebaseerd hadden op de informatie die toen voorhanden was. Die hand steekt dus tegelijktijd in het vuur en in de onschuld. How convenient…
‘Dat wordt niks meer’, reageerde de moeder van vriend H. nadat ze met haar vingers aan de eitjes had gevoeld. Te koud. We waren even op bezoek op haar boerderij, om te kijken naar de jonge vogeltjes en de lammetjes. Blijkbaar leggen vogels wel eitjes, maar niet alle eitjes worden door de vogels bebroed zodat ze ook uit kunnen komen. Het nestje dat M. – een dochter van de broer van H. – hier in haar handen houdt kon weg. Alsof je een aardappelplant uit de grond trekt, ziet dat het niks meer wordt met die aardappel, door ziekte of wat dan ook, en dan de plant over je schouder op de komposthoop gooit. Maar zo gaat dat nu eenmaal. Gelukkig vliegen er in de grote volière genoeg kanaries rond met her en der nestjes jonge vogeltjes, dus die paar eitjes kan de natuur wel missen.
Daarna zijn we nog even gaan kijken naar het graf van Mickey. Een soort kleine dodenherdenking. Op het graf stond een eenvoudig kruis dat H. daar achteraf geplaatst moet hebben, want op de foto van anderhalf jaar geleden is alleen maar het viooltje te zien dat MT toen meegenomen had. Als het een beetje meezit krijgt Mickey trouwens binnenkort posthuum nog wat aandacht via het ledenblaadje van het DOCT, het Dierenopvangcentrum Tilburg. Voor dit blaadje heb ik foto’s gemaakt van een aantal honden en katten die in het asiel verblijven en die op de voorkant moeten komen te staan. In ruil daarvoor krijg ik een pagina waar ik wat tekst over mezelf op kwijt kan, en bij die tekst heb ik een foto van Mickey gestopt. Het zou leuk zijn als ze die daarbij plaatsen.
Op www.nieuwsbank.nl lees ik zojuist een bericht met de titel ‘Geen limiet aantal dierslachtoffers bij stalbrand‘:
De Raad van State in Den Haag heeft vandaag het hoger beroep van Wakker Dier over een brandgevaarlijke stal in Boxmeer ongegrond verklaard. De stal voldoet aan het bouwbesluit, en mag gebouwd worden, aldus de Raad. Wakker Dier is zeer teleurgesteld, want hiermee verdwijnt de enige richtlijn in de brandregelgeving die onderscheid maakt tussen dieren en dingen, voorgoed in de prullenbak. Een (mega)stal voor kippen, of in dit specifieke geval een paar duizend moedervarkens en biggetjes, kan oneindig groot worden mits aan het Bouwbesluit wordt voldaan. (…) Wakker Dier zal blijven campagnevoeren totdat de wet wél onderscheid maakt tussen kip en wc-rol.
Men neemt het dus nog steeds niet zo nauw met de brandveiligheid van stallen, en dus zullen de nieuwsberichten voorlopig nog wel regelmatig te lezen zijn waarin weer eens melding wordt gemaakt van honderden of duizenden levend verbrande dieren. Heel toevallig hadden vriend P. en ik het gisteravond nog over de brandveiligheid van mensenhuizen en mensengebouwen. Een gebouw dient brandveilig te zijn, met brandblussers her en der, en sprinklerinstallaties aan de plafonds. Ook dienen er op strategische plekken nooduitgangen te zijn die mensen tijdens brand snel naar buiten kunnen leiden. Althans, voor mensen die kunnen lopen. Aan mensen die in een rolstoel zitten of bejaarden is niet gedacht. Deze kunnen wel op een ‘invalidevriendelijke’ manier naar binnen, via rolstoelliftjes of een trap- of drempelloze ingang, maar zo snel mogelijk weer naar buiten is een ander verhaal. Kijk maar naar kantoorgebouwen en flats. Een brandtrap is er altijd wel te vinden, maar zie als half verlamde of slecht ter been zijnde oudere daar maar eens gebruik van te maken.
Het heeft uiteraard allemaal weer te maken met het kostenplaatje. Het kost eenvoudigweg te veel geld om ook nog eens een systeem te bedenken en te maken dat rekening houd met deze groep mensen. Net zoals het te veel geld kost om in een stal met honderdduizend kippen of zesduizend varkens allerlei dure installaties te gaan plaatsen voor iets wat er toch maar heel even verblijft. Wat toch maar even leeft. Aan dat soort dingen heeft de wet in Nederland nog steeds schijt. En die kleeft niet aan een wc-rol.
Van J. kreeg ik een leuke mail over een ‘bijenhotel’ in haar achtertuin: ‘Gisterochtend zat ik met koffie buiten en kroop er een bij in het gleufje dat als afwatering dient in het kozijn. Toen hij weg was heb ik er een kartonnetje ingestoken. De bij kroop daarna in het gleufje een eindje verderop. Ik heb een blok vurenhout gepakt, er 3 gaten (gangen meer van een cm of 4) van 8mm ingeboord en die in de vensterbank gezet. De rest van de gleufjes heb ik voorzien van kartonnetjes. De bij zoemde om het blok hout, kroop in het middelste gat en is de hele dag beziggeweest met het aanvoeren van stuifmeel. Ik heb sowieso 1 eitje gezien! Gistermiddag was er een bij op zoek naar een gat in de achterdeur en daar heb ik nog zo’n blokje met gaten neergezet: ze ging er meteen in. Hotel aan huis!’
Zo kan het dus ook. In plaats van bijen te vergiftigen met landbouwgif zoals in de bollenstreek, of ze dood te meppen als ze een keertje op bezoek komen in je keuken. Het belang van bijen bij de verspreiding, groei en bloei van heel veel voor de mens eetbare en dus noodzakelijke gewassen is inmiddels wel aangetoond. En ook dat het erg slecht gaat met de bijen in de wereld. Die twee bijtjes in de achtertuin van J. zullen het probleem niet kunnen oplossen, maar alle kleine bijtjes helpen.
Vorig weekend was het extra druk bij Safaripark Beekse Bergen vanwege Animal Event 2011. Via de organisatie had ik kaartjes weten te krijgen en ben twee dagen aanwezig geweest om er foto’s te maken en contacten te leggen. De tweede dag, zo had ik me van tevoren al voorgenomen, wilde ik ook even een rondje door het park lopen. Ondanks dat ik vind dat ook de dieren in dit safaripark maar een triest leven leiden – ze lopen net als in een dierentuin steeds maar dezelfde rondjes, zij het iets groter – vind ik het toch altijd leuk en boeiend de dieren van zo dichtbij te kunnen bekijken en te fotograferen. En de dieren, ach, ze zien je niet eens staan! Ze zijn zich, zo lijkt het, niet eens van je bestaan bewust waardoor je ongemerkt en ongestoord foto’s van ze kunt maken.
Op de website van Vara’s Vroege Vogels is de top 50 gepubliceerd van rotbeesten in Nederland. 48 duizend mensen brachten hun stem uit en plaatsten de teek op nummer 1. Toch wel een vreemde uitslag, vind ik persoonlijk, want zelf heb ik maar één keer in mijn leven een teek in levende lijve gezien. Vriend P. hield iets kleins en zwarts tussen zijn vingers waarna ik nog de vraag stelde ‘Wat is dat?’. Voor velen blijkbaar een overbodige en vreemde vraag, anders stond dit beestje wel niet op nummer één. Is dit dan een rotbeest qua reputatie, of heeft iedereen al eens een teek van zijn huid moeten plukken en ik (nog) niet? Ondanks dat ik, in vergelijking met een doorsnee Nederlander, toch best vaak in het bos kom.
Wat verder nog opvalt aan de lijst. Uiteraard de hond en kat op respectievelijk plaats 5 en 7. Dat moet dan komen door die rotjoekel van de overkant of dat kreng van de buren die je tuin als kattebak gebruikt. Anders zou je een hond en een kat, de twee meest populaire huisdieren van Nederland, toch niet bestempelen als rotbeesten. Het zilvervisje op plek 6? Nooit van gehoord. Knut, de ijsbeer, op plek 17. Die arme Knut leeft niet meer, en over de doden niets dan goeds. De naaktslak op 18. Tenzij je er in het donker een keer over uitgegleden bent is een naaktslak een hardstikke geinig en onschuldig diertje, dus koop een buitenlamp als dat de reden is waarom je dit beestje haat. Een aalscholver? Alleen als je vissen als hobby hebt, anders kan ik geen reden bedenken. Een aalscholver eet nu eenmaal vis en doet dat heus niet voor de sport.
Mijn eigen rotbeest staat niet in de lijst trouwens. De zanglijster. Al jaren hoor ik hem zingen, in parken en bossen, met dat herkenbare stukje herhaling in zijn zang. Maar zien? Dat kreng weet zich zo goed te verbergen tussen het gebladerte dat ik hem nog nooit goed heb kunnen bekijken.
Momenteel is er een hele discussie aan de gang over de motie op het verbieden van het onverdoofd ritueel slachten van dieren zoals dat momenteel nog gebeurt binnen de Joodse en Islamitische gemeenschap. De een vindt het niet meer van deze tijd, een ander wijst op de vrijheid van godsdienst en eeuwenoude tradities. Wie heeft er gelijk en bestaat er in deze wel een gelijk? Adriaan van Dis verbaasde zich eergisteren in het programma De Wereld Draait Door erover dat mensen zich zo druk konden maken over ‘maar’ 2500 dieren per jaar. Dat is het aantal dieren dat ritueel geslacht wordt in Nederland door Joodse slagers zodat hun vlees koosjer is. Met Islamitische slagerijen erbij is dit aantal natuurlijk veel hoger. ‘Laat mensen hun merkwaardigheden’ zei hij. Merkwaardige uitspraak. Als dit de leidraad zou zijn voor wet en recht, zou het een merkwaardige wereld worden. Mensen zouden hun gang kunnen gaan en hoogst merkwaardige dingen doen zonder dat iemand ze daar op zou mogen aanspreken.
Onder de naam Sigma vleesvarkensvoeders introduceert Hendrix UTD nieuwe berenvoeders die rekening houden met de potentie van moderne beren. Sigma berenvoeders kenmerken zich door een uitstekende opname in de start- en jeugdfase. Met de Darmprotector wordt optimaal gestuurd op de darmgezondheid en de Vleesstimulator zorgt samen met de juiste eiwitvoorziening voor een hoge vleesaanzet. Resultaat: een lage voederconversie, hoge groei en een uniform hoogwaardig karkas. Ofwel, een maximale voerwinst per m2.
Deze idiote tekst is afkomstig van de website van Hendrix UTD. Alsof je het hebt over een nieuwe olie die zorgt voor een nog betere smering en rendement van de motor van je auto. Ik ga er verder niet over uitwijden, mijn mening over dit soort dingen is wel duidelijk. Ik plaats deze tekst hier alleen maar omdat ik zou willen dat iedereen weet welke ‘incompotente’ gedachtengang er achter het vlees zit dat men bij de supermarkten kan kopen. Je hoeft niet met een mitrailleur in het wilde weg te gaan schieten om compleet gestoord te zijn.
