SpoenkJack Tummers

Gisteren was er een actie georganiseerd tegen de versoepeling van regels tegen megastallen. Vorig jaar dacht menigeen nog dat er een succesje geboekt was om uitbreiding van megastallen tegen te gaan in Brabant. Al vrij snel na het burgerinitiatief ‘Megastallen Nee’ begonnen bestuurders hun konten te draaien en werden steeds meer uitzonderlingsgevallen gevonden die alsnog in aanmerking zouden komen voor een ontheffing. Zo gaat dat in de politiek. En hoe leg je zoiets uit aan een pienter meisje van 18 jaar die ik vanmiddag een verkiezingkrantje aanreikte in de binnenstad van Tilburg. Ze had de stemwijzer gedaan en daar kwam D66 uit en Brabant Nu. Op zich niet verkeerd. Maar een stemwijzer gaat uit van wat politieke partijen NU roepen. Maar wat deden ze nu concreet daarvoor en wat zullen ze concreet ná de verkiezingen gaan doen. Of nalaten te doen. En zo houden een hele hoop politici in de Provinciale Staten zich niet aan hun belofte en krijgen we er toch nog negentien megastallen bij. Ondanks de Q-koorts, ondanks de varkensgriep en ondanks dat niemand ze eigenlijk wil. Behalve dan het CDA, Vion en de Rabobank. De boeren hebben geen keuze. Willen ze overleven, zullen ze wel moeten uitbreiden. Tenzij de politiek hier iets aan doet. En dat hebben ze nu gedaan, maar het is een doodlopende weg.

GroenLinks schrijft haast trots en vanzelfsprekend dat zij tegen megastallen zijn, maar zeggen ze tevens dat ze een stal met 50.000 varkens niet uitsluiten (linkje). Mag ik me dan even achter de oren krabben? Jarenlang hebben ze er niks aan gedaan en alleen maar meegelift en meegestemd op moties van andere partijen. En waren zij nergens te bekennen toen er plannen rezen voor het opzetten van een burgerinitiatief tegen megastallen in Brabant. De Partij voor de Dieren is de partij geweest die het van begin af aan mede opgezet en ondersteund heeft. En nu is de ‘leading lady’ van het burgerinitiatief Sonja Borsboom nota bene lid geworden van GroenLinks en prijkt zij op de lijst van kandidaten van deze partij voor de Provinciale Statenverkiezingen op 2 maart. Getver, politiek en stank voor dank. Daar is een varkensstal niks bij.

Lees hier alle mooie berichten van GroenLinks over megastallen »

De Partij voor de Dieren Brabant zal in de maand februari op vijf plaatsen in Brabant de film Het Systeem vertonen. De film van Anita Reerink toont de verborgen (economische) belangen achter de intensieve veehouderij. De film is te zien in Hoogerheide, Eindhoven, Den Bosch, Zeeland (NB) en Tilburg. Het flyertje dat ik hiervoor heb gemaakt is in vijf varianten. Klik (door) op de foto’s voor de verschillende programma’s.

Hebben dieren te veel haar? Hebben ze te veel vacht, de naakte huid te veel bedekt? Is dat de reden waarom we vergeten dat daaronder gewoon vlees en bloed zit, net als bij ons? Ik vraag me dat af, terwijl ik net een aantal al wat oudere foto’s van geiten opnieuw heb bewerkt. Tussen die foto’s van statige witte geiten met trots geheven hoofden, zat er een van de uier van een geit. Een blauwe ader is goed te zien. Verder is de huid zo goed als onbedekt, zo blank (of roze) als dat van een mens. Van een vrouw, een moeder. De rode vlekjes op de tepel laten zien dat de huid kwetsbaar is. Net als bij een mens. Als nu alle dieren geen haar of vacht of schubben zouden hebben zodat ze er aan de buitenkant net zo uit zouden zien als wij? Zouden we dan nog steeds net zo met ze omgaan zoals we dat nu doen? Is het niet veel makkelijker een dier dood te schieten als je niet ziet dat er ook bij dat dier aderen onder de huid zitten waar doorheen rood bloed stroomt? Als je naar het varken kijkt zou je denken dat het allemaal niks uitmaakt. Een varken is niet behaart, tenminste niet zoals een kat of een paard dat is. Bij een varken zie je altijd blote huid en aderen en vlekjes en van deze dieren worden er dagelijks tienduizenden gedood en geslacht. Maar tegen het varken hebben we ons beschermd door het te overladen met woorden van viezigheid en vuiligheid. Bij een geit of schaap kunnen we dat niet echt. En hoeven het ook niet, want een geit is wit of zwart en het schaap is wollig. Wat ons met elkaar verbindt is afgedekt en niet meteen zichtbaar voor het oog. Je moet dus even wat verder kijken dan alleen maar naar de buitenkant. Bij medemensen wordt dat al van ons verwacht, min of meer. Nu de dieren nog.

Vanavond in de kroeg, hadden we het over het varken. Notabene in een kroeg met aanbiedingen voor spareribs en kippepootjes. Of juist daarom. Vroeger alleen maar een dier dat ter sprake kwam als het ging om vlees of spreekwoorden. Zo stom als een varken of je eet als een varken. Tegenwoordig spreken we steeds meer over het varken in verband met ziekten en CO2. Zoönozen, oftewel ziekten die overdraagbaar zijn van mens op dier. Maar we zouden het eigenlijk moeten hebben over de ogen van het varken. Zo ontzettend mooi, zo ontzettend diep. Er is geen enkel dier, geloof me, wiens ogen zo ontzettend lijken op die van een mens, als die van het varken. Een kat kan je aankijken. Een hond kan je aankijken. Maar geen enkel dier op aarde kan je zo aankijken als een varken.

Op 3 februari hebben Chinezen hun nieuwjaar gevierd. Dit jaar wordt het jaar van het Konijn, het jaar ook waarin ik geboren ben. Tenminste als je even 4 keer 12 jaren terugteld. In een cyclus van 12 jaren komen net als in de westerse astrologie allerlei dieren voorbij en ieder dier heeft zo zijn eigenschappen en kwaliteiten. Het konijn is rechtschapen, intuïtief, artistiek, gevoelsmatig, ambitieus maar ook voorzichtig. Gek, want dat heb ik nooit in een konijn gezien. Toch ben ik de laatste die hier nu vraagtekens bij gaat stellen. Het jaar van het konijn is een jaar – voor ieder – vol kansen en geluk. Dus bij deze, nog een gelukkig nieuwjaar allemaal!

Afgelopen dinsdag, bij de blokkade door varkensboeren bij Vion Boxtel, zag ik deze afbeelding van Obelix op de motorkap van een van de veetransportwagens. Het is net zoiets als stickers van Bambi op de jeep van een jager of het visje Nemo op de lunchbox van een (sport)visser. Wat men hiermee vaak wil zeggen is dat men van het beest houdt. Van de vis, het varken, de koe, de haas. Daar stopt dan ook meteen de vergelijking, want voor de rest zouden deze verwijzingen niet verder weg kunnen staan van de werkelijkheid. Obelix lust weleens een zwijntje. Of twee, of drie. In die zin is Obelix misschien niet zo’n goed voorbeeld. Of juist wel. Obelix is onverzadigbaar en verzot op gebraden everzwijn. Dat zwijn moet hij dan wel eerst zelf gaan vangen in het bos. Een heel verschi met de varkens in de oplegger van deze veetransportwagen. Deze varkens hebben nog nooit een bos gezien, weten niet eens wat de kleur groen is of wat de geur is van gras, zand en modder. Ze worden geboren, vaak niet eens op een bedje van stro, om daarna maximaal zes maanden binnen te moeten blijven. Daarna volgt een ritje van een aantal uren en dan is het gedaan met ze.

Nog zo’n bizar beeld: eenzelfde oplegger met varkens naast een lantaarnpaal met sticker van een gezellige uitspanning. Eerst gezellig met het gezinnetje gaan fietsen over de heide, en daarna even pauzeren bij de Brede Heide waar een speelpark is voor de kinderen en waar ze kunnen ponyrijden. Natuur en ‘onnatuur’ naast elkaar. Alsof het gewoonste zaak van de wereld is…

Vriendin J. had een kat met de naam Billy. Op een dag was hij plotseling weg en kwam niet meer terug. Veel verdriet natuurlijk en overal briefjes opgehangen en de kat als vermist opgegeven bij de stichting Amevedi en asiels in de buurt. Maanden niks gehoord en de hoop inmiddels opgegeven krijgt ze opeens een mailtje van een kennis uit Breda. In een krant, in de rubriek ‘Kat zoekt baasje’ staat daar opeens een foto van Billy. Zij natuurlijk weer helemaal gelukkig en snel gebeld met het asiel. Is de kat net vergeven aan een vrouw die hem ab-so-luut nooit meer wenst af te staan. Aldus de medewerkster bij het asiel. Mag dat zomaar? Een soortgelijk verhaal stond vandaag in de krant en betrof een Duitse Herder. Ook hier wil het nieuwe baasje de hond niet teruggeven en volgens de wet hoeft dat ook niet. Eigendomsrecht vervalt blijkbaar na twee weken. Maar J. was niet op de hoogte van het feit dat Billy weer was teruggevonden. Dat had eigenlijk wel gemoeten, had het systeem van Amevedi en hun samenwerking met asiels goed gewerkt. Nu is het te laat. Had het om een gestolen fiets gegaan had ik het nog wel kunnen begrijpen. Een fiets wordt gestolen en doorverkocht aan iemand die zich niet bewust is van de diefstal. Als ik me niet vergis kan zo’n fiets hem of haar niet meer ontnomen worden want is rechtmatig gekocht. Maar een dier lijkt me toch iets anders, zeker als je ook nog eens jaren voor zo’n dier hebt gezorgd. Zelfs een domeinnaam is nog beter beschermd.

Vandaag vond er een blokkade plaats door varkensboeren bij varkensslachterijen door het hele land. Zelf ben ik even gaan kijken bij Vion in Boxtel. Zoals iedereen vast wel weet is de aanleiding voor deze blokkades de onder druk van supermarkten steeds maar dalende prijzen voor varkensvlees. Daarnaast krijgen boeren ook nog eens te maken met stijgende prijzen van veevoer en concurrentie uit het buitenland. Zoals iedereen die mijn blog regelmatig leest inmiddels ook wel weet, is dat ik meer op heb met de varkens dan met die hele handel. Maar ik begrijp ze wel, de boeren. Ik heb met een aantal van hun gesproken en in zekere zin staan ze gewoonweg met hun rug tegen de muur. Al zouden ze willen, de economische druk geeft hun weinig gelegenheid tot verandering van bedrijfsvoering en omgang met de dieren. Niet dat dat de enige reden is, maar hoe lager de prijs, hoe liever dat ze nóg meer varkens zouden willen fokken op nog minder ruimte en met nog minder kosten. Een chauffeur van een vrachtwagen, transporteur en zelf geen varkensboer, kijkt er weer heel anders tegenaan. Voor hem kostte deze blokkade alleen maar geld. Twee vrachten per dag, dat is zijn gemiddelde. Door het urenlange oponthoud wegens de blokkade lukte het hem vandaag niet meer die tweede vracht ook nog op te halen en af te leveren. En zo heeft iedereen wat te mopperen en houdt iedereen elkaar in deze groteske handel in een wurggreep. Voor de varkens zelf was het een dag als alle andere, behalve dat ze vandaag een paar uurtjes langer hebben mogen leven. Meer foto’s volgen binnenkort.

Vandaag was de gehele fractie van de PvdA op bezoek in Tilburg. Opgesplitst in een aantal groepen bezochten ze diverse afdelingen van de Diamant Groep, een leerwerkbedrijf dat ongetwijfeld het een en ander zal gaan merken van de bezuinigingsmaatregelen van het huidige kabinet. Het lijkt nog ver weg, maar over een weekje of zes zijn er alweer Provinciale Verkiezingen. Veel politieke partijen beginnen daarom nu al met her en der door het land werkbezoekjes af te leggen. Vijf fractieleden, waaronder Job Cohen, Mariëtte Hamers en Tweede Kamer voorzitter Gerdi Verbeet brachten een bezoek aan het DOCT, het Dierenopvangcentrum Tilburg. Of Job Cohen veel van dieren houdt? Ik betwijfel het. Zelfs een klein hondje dat hem smekend vanachter de tralies van een kooi stond aan te kijken kon zijn handen niet uit zijn broekzakken doen halen. Zelfs een kleine buiging richting het dier kon er niet vanaf. Gerdi Verbeet was heel wat enthousiaster. Ze sprak met de vaste medewerkers en vrijwilligers en bezweek bijna bij het zien van een boxer met pups. Ze heeft zelf vroeger een boxer gehad vertelde ze, alleen nu, met die drukke baan van haar. Geen tijd. Waarom dan geen honden en katten toelaten in de Tweede Kamer? Ik heb het haar voorgesteld maar het schijnt wettelijk niet te mogen. Jammer eigenlijk, het zou een mooi gezicht zijn, overal van die luierende katten op tafels en stoelen. Ik weet zeker dat het de toon en inhoud van discussies alleen maar positief zou beïnvloeden.