SpoenkJack Tummers

De brommer van mijn vader is vandaag dan eindelijk verkocht en aan de eerste persoon die kwam kijken. Toch heb ik er meer dan twintig jaar over gedaan om deze beslissing te kunnen nemen.

De Zundapp Super Combinette deluxe werd door mijn vader zelf in 1968 gekocht nadat hij de auto van de hand had gedaan. Zelf hadden ze de auto niet echt meer nodig en bovendien wilde ik er toch nooit in mee. De brommer werd dus het vervoermiddel van mijn vader. Zelf had ik er nooit veel interesse in, ook niet op de leeftijd dat je als jongen toch geacht wordt aan brommers te sleutelen. Maar naarmate ik ouder werd ging ik anders tegen de brommer aankijken. Ik voel een sterke emotionele band met mijn vader, en die brommer hoorde echt bij hem en dus hield ik ervan. En dus zei ik vroeger al regelmatig dat hij de brommer nooit moest verkopen omdat ik hem zelf graag wilde hebben. In mijn gedachten kreeg hij zelfs al een plaatsje ergens in mijn toekomstige huis.

lees verder »

‘Moet je die spanjaard toch eens naast zijn fiets zien lopen. Zometeen valt hij nog om!’.
‘De spanjaard?’, vroeg ik, terwijl we samen vanuit het raam van de flat op hem neerkeken. Schuifelend en in slow motion liep een klein oud mannetje gebogen naast zijn fiets, zijn regenjas ongeveer zo lang als hijzelf hoog was. Voetje voor voetje duurde het voor hem zeker 5 minuten om een afstand van 100 meter te overbruggen. Als hij achter de bladeren van een boom verdween bleef ik gespannen kijken of ik hem weer tevoorschijn zag komen.

lees verder »

… bij de Boerenbond. Dat zal vriendin L. gedacht hebben toen ze voor de zoveelste keer meldde dat ze weer goudvisjes had. Leuk hoor, al dat ronddraaien in die kom. Tenminste voor zolang het duurt. Want ook al heb ik gehoord dat goudvissen behoorlijk oud kunnen worden (20 jaar) hebben die van haar het volgens mij nooit langer volgehouden dan een paar maanden.

Maar het kan ook verlatingsangst zijn geweest in dit geval. Ze is met haar vriend op vakantie, en M. en ik hebben de zorg over de kat en de goudvissen gekregen. Maar helaas dreef één van de twee vanavond dus alweer op zijn kant in de kom. Nu zou je kunnen denken dat het komt door een fout van onze kant, maar ze zijn pas een dag of drie weg.

Ik hoop echt dat ze er nu eens mee ophoudt.

Mijn vader heeft me vroeger wel eens verteld dat hij dromen had waarin hij achtervolgd werd door een leeuw. Deze dromen begonnen nadat hij zich tijdens de 2e wereldoorlog eens had moeten verschuilen voor de duitsers. Gedurende de rest van zijn leven kwam diezelfde droom met regelmaat terug. In het begin elke week wel een keer, en langzaamaan steeds iets minder. En toen ik hem er onlangs nog eens naar vroeg, vertelde hij me dat de leeuw nu eindelijk uit zijn dromen verdwenen was. “Ik was het zat en heb hem er maar eens flink van langs gegeven”, zei hij met pretoogjes.

Sinds kort zit ik nu opgezadeld met een leeuw in mijn éigen dromen. Hij zit me een tijd achterna, waarna het me uiteindelijk lukt om een boom in te vluchten. In de top van de boom ben ik onbereikbaar voor de leeuw die ergens halverwege op een dikke tak zijn achtervolging staakt en in slaap valt. Hij krijgt me dus weliswaar nooit te pakken maar ik kan ook geen kánt meer op.

Zou het soms dezelfde leeuw zijn?

Onlangs kwam het even ter sprake toen ik op bezoek was bij mijn ouders: zondagsgeld. Althans, zo heette dat toen. Tegenwoordig heet het zakgeld. En hoewel ze het wel eens tegen mij hebben gezegd was ik het allang weer vergeten. Mijn ouders geven elkaar namelijk nog elke zondag een klein zakcentje.

Elke zondag geven ze elkaar 5 euro. En dan niet uit de huishoudpot of via automatische overboeking, maar gewoon van hand tot hand. “Alsjeblief, hier heb je je 5 euro zondagsgeld.” “Dankjewel, en hier zijn jouw 5 euro. Veel plezier ermee.”

Je vraagt je af waarom ze het geld niet beter meteen in eigen portemonnee houden, maar dat willen ze niet. Ze vinden het leuk op deze manier en zo doen ze het al vanaf de dag dat ze getrouwd zijn, nu zo’n 43 jaar geleden als ik me niet vergis. Ze geven elkaar die 5 euro opdat de ander ermee doet wat hij wil zonder daar rekenschap over te hoeven afleggen. Dat geld gaat ook niet naar de bank maar ieder heeft daar zijn eigen potje voor. Zo betalen ze daar de koffie en ijsjes van als ze een dagje gaan fietsen, heeft mijn vader daar in de loop der jaren al zijn gereedschappen en materialen van betaald, en koopt mijn moeder zich daar eens een tijdschriftje voor of iets voor haar naaikamer. Geweldig toch?

Ik kan er soms jaloers op zijn, op mijn ouders. Ze hebben het nog steeds elke dag verschrikkelijk naar hun zin met elkaar. Ze hebben meer van zulke gewoontes als met dat zondagsgeld, ze raken nooit uitgepraat met elkaar en elke dag wordt er nog veel gelachen. Ik weet dat er ouders zijn waar kinderen vooral géén voorbeeld aan zouden moeten nemen, maar goede voorbeelden hebben kan dus ook lastig zijn! Want hoe evenaar je zoiets?

Luid roepende kauwen
riepen mij op te wachten
op een oude vriendin.

Zo leek het althans. Want toen ik na afloop van het noodweer dat er boven Nederland heerstte in de schemering op mijn fiets op weg was naar een afspraak met vrienden, werd ik min of meer tot stoppen gedwongen door een grote groep luidruchtige kauwen in een parkje. Ze zaten op de grasvelden en in de bomen, in aantallen zoals ik ze zelden zie. Ik draaide dus om en ging aan de overkant van de weg staan om ze beter te kunnen bekijken. Ik pakte ook meteen mijn camera uit mijn rugtas om te proberen of ik het geluid kon opnemen. Slechts een paar seconden later hoorde ik mijn naam roepen. Vriendin L. die ik eigenlijk maar een paar keer per jaar tegenkom fietste me net voorbij, in dezelfde richting als ikzelf net gefietst was. Meestal ontmoeten we elkaar bij toeval, en zo ook nu weer. Waarom dat zo is weet ik eigenlijk niet. Want de dagen dat we iets afgesproken hadden waren altijd fijne dagen die ik me zelfs nu nog goed kan herinneren.

We hebben even een kwartiertje staan praten over elkaars leven (soms kan dat in zo korte tijd), en het bleek dat ze een paar maanden geleden verhuisd was naar een andere stad en dat ze hier nu alleen maar even op verjaardagsvisite was. Wederom dus een toevallige ontmoeting. En zonder die groep kauwen was ik dus gewoon doorgefietst, zo’n metertje of tweehonderd voor haar uit, in dezelfde richting maar net niet op hetzelfde moment. Ik moest dus even op haar wachten.

Zo leek het, zo was het, en zo voelde het ook achteraf. Want zonder dat ik geloof in een ‘groter plan’ of iets dergelijks, ben ik er wel steeds meer van overtuigd dat toevalligheden mijn leven méér bepaald hebben dan welk idee of vooropgestelde bedoeling dan ook. En daaruit voortvloeiend probeer ik dan ook tegenwoordig oplettender te zijn op (schijnbare) toevalligheden en me meer te laten leiden door wat er zo gebeurd en wat ik zo tegenkom of wié ik tegenkom. Dat is soms lastig, zeker wanneer ik weer eens teveel in mijn hoofd zit en alleen maar van losse ideeën schijn te leven. Maar het lijkt me toch steeds beter af te gaan. In ieder geval geeft het me het gevoel dat ik zelf minder moét, en meer mag openstaan voor nieuwe en onverwachte dingen. En dat lijkt me toch nooit verkeerd.

Al eerder schreef ik een keer dat vaders het meestal van je winnen als het om bepaalde prestaties gaat, en ook nu was hij me weer de baas.

Ik was laatst met mijn vader zo’n beetje aan het praten over wat je zoal in je vrije tijd kunt doen en wat dan ook nog eens lichamelijk goed voor je is. Fietsen en wandelen bijvoorbeeld. Een en ander kwam voort uit het feit dat ik in mijn huidige werk te weinig beweging krijg en ik dit dus ergens anders moet zoeken. De trouwe lezer (LOL) is het waarschijnlijk al opgevallen dat ik nog niet zo lang geleden een fiets heb gekocht waarmee ik nu dus zo vaak als mogelijk is naar mijn werk fiets. Daarnaast probeer ik ook zoveel mogelijk te voet te doen, wat ook nog eens het voordeel heeft dat je meer meepikt van de dag en je omgeving.

Ik vertelde mijn vader dus dat ik nu elke dag 17 km heen en 17 km terug fietste en dat ik laatst met een vriendin nog een wandelingetje maakte van toch zeker een paar kilometer (duurde ongeveer anderhalf uur), en dat we daarna nóg niet moe waren en er nog een volgende route aan vastplakten van nóg eens die afstand. En daarna hoefde ik niet eens zolang op de bank te zitten om me weer fit genoeg te voelen om chinees te gaan halen.

Nou, vroeger (ik voelde hem al aankomen) gebeurde het wel eens dat mijn vader mijn moeder ‘s nachts om half twee ophaalde (ze hadden toen nog niet zo lang verkering) en dat ze dan vervolgens van Sittard naar Roermond liepen om daar op tijd aan te komen voor de ochtendmis van 7 uur. Toch zo’n 22 kilometer. Een soort minibedevaart was dat. Na afloop van de mis gingen ze tegenover de kerk even iets eten in een cafeetje dat ingericht was op deze bedevaarders en vertrokken daarna weer voor de weg terug. Ook weer te voet. Met de trein was makkelijker geweest maar dat kwam toen niet in hun op.

Daar zit je dan met je goeie gedrag. En om het nog wat aan te dikken vertelde hij dat hij na afloop mijn moeder thuisbracht en vervolgens doorliep naar vrienden waarmee hij afgesproken had… om een stukje te gaan wandelen!

Dat geloof je toch niet!? Ik vertel die man nooit meer wat, dat is in elk geval zeker!

Tijdens een etentje bij vrienden mocht ik na afloop van het eten de hond uitlaten (voor wat hoort wat), en Lisanne van 6 liep mee. Met aan de ene hand een aan de riem rukkende Milo en aan de andere Lisanne liepen we naar een naburig grasveldje. Nou ja, grasveldje midden in de stad. Openbare poepgelegenheid dus, alleen het bord ontbrak nog.

Zoals kinderen dat plegen te doen stelde ze me allerhande vragen. Toen ze aan mijn hand een stukje eelt voelde zei ze: ‘Dat vind ik zielig voor jou’. Ik legde haar uit dat ik daar niks van voelde, dat het geen pijn deed. Even later vroeg ze me of ik geen vrouw had. Ik vertelde haar dat ik wel een vriendin heb gehad maar nu niet meer. ‘Dat vind ik zielig voor jou’, zei ze weer. Daarna moest ze blijkbaar even nadenken want het was eventjes stil, en toen zei ze: ‘Weet je wat, als ik later groot ben…’.

We hebben het er niet meer over gehad nadien. En nu zit ik met een probleem. Ik wil namelijk niet zo lang wachten, maar hoe moet ik haar dit vertellen zonder haar te kwetsen?

Koosje kan vanaf nu zwemmen. Dat kon hij al, maar nu heeft de Grote Mensenwereld dit feit ook erkend en hem een diploma hiervoor gegeven. Ik vond het erg leuk hier bij te kunnen zijn aangezien ik zelf geen kinderen heb. Het zien van zoveel kinderen en alle herinneringen die dit zwemgebeuren in me opriepen maakten wel een enkel traantje in me los. Gelukkig viel dat in die natte omgeving toch niet op en had iedereen alleen maar aandacht voor zijn of haar kind.

Ik heb geconstateerd dat er een aantal dingen veranderd zijn t.o.v. vroeger. Ten eerste moesten wij verplicht met dichte schoenen aan het water in tijdens de nattekledingtest. Ik weet nog dat mijn voeten hierdoor aanvoelden aan kleine lode gewichtjes. Nu zag ik dat de meesten gekozen hadden voor de open variant, namelijk sandalen of van die plastic badslippers met een riempje. Ook moesten wij volgens mij vroeger van die zwarte rubberen ringen opdiepen vanaf de bodem van het zwembad. Afhankelijk van het diploma, ‘a’ of ‘b’, waren het er twee of drie die, afhankelijk van de stemming van degene die ons zwemmen kwam beoordelen, verder of minder ver van elkaar op de bodem werden gegooid.
Zo lijkt het alsof wij het vroeger zwaarder hadden dan de huidige lichting, maar dat valt wel mee. Als compensatie moest iedereen na elke test zelfstandig via het midden van het zwembad uit het water zien te geraken, hetgeen gezien de vaak nog kleine lijfjes en de hoge rand van het zwembad op het laatst een bijna onhaalbare opgave leek te zijn.

Als laatste, nadat iedereen te horen had gekregen dat ze geslaagd waren, was er nog de uitreiking van de diploma’s. Op A4 formaat en van papier. Wij kregen (of moesten we die kopen?) van die rechthoekige rubberen of plastic diploma’s die onze moeders vervolgens op onze zwembroekjes konden naaien. Zo had je als ik me niet vergis groen voor ‘a’, blauw voor ‘b’, geel voor ‘c’, donkergeel voor ‘d’, rood voor ‘e’ en zwart voor ‘f’. Van de laatste twee ben ik me niet zeker want toen ben ik gestopt met zwemlessen nemen. Er was toch geen open plekje meer over op mijn zwembroekje, en zo’n ding op je kont is geen gezicht. Er waren wel van die opscheppers die er zes op hun broek hadden genaaid, maar dat waren dan ook oudere jongers met dus grotere zwembroeken.

Ik ben benieuwd of mijn moeder die dingen nog bewaard heeft. Moeders gooien niet zo gauw iets weg. Ik zal haar eens vragen, en als ik ze nog heb zal ik ze hier met verlate trots nog eens laten zien. Zo’n diplomazwemmen mee mogen maken werkt namelijk aanstekelijk.

Dit is iets waar mijn moeder laatst mee aan kwam zetten. “Dat had je toch zo mooi geschreven”. Het was een briefje dat ik eens gemaakt had aan mijn vader, ergens in de eerste helft van de middelbare school. Atlhans dat denkt mijn moeder, ik weet het zelf niet meer zo goed. In elk geval gaat het over mijn gevoelens naar mijn vader. Dat ik mijn hele leven al bang ben dat hij dood zal gaan. Dat ik het nauwe warme contact met hem mistte van vroeger, als kind. Dat ik misschien wel al volwassen was, maar niet zo onafhankelijk als ik misschien wel zou willen zijn. Dat ik soms meer gevoel ben dan ik aankan.

Ik heb het briefje letterlijk overgetypt, dus het komt soms misschien een beetje raar over. Maar echt goed in taal ben ik nooit geweest.

lees verder »