SpoenkJack Tummers

Ju-on (The Grudge) is een Japanse horrorfilm van Takashi Shimizu die past in het rijtje Ringu (The Ring) en Chakushin ari (One Missed Call). Allemaal subtiel gemaakte horrorfilms die het meer moeten hebben van de sfeer van het moment en het vreemde en spookachtige van alledaagse omgevingen, dan van een briljant verhaal. Waarbij je wel kunt opmerken dat juist die aandacht voor het gewone en alledaagse een knappe zet is op zich, voor een horrorfilm. Op een bepaald moment ben je vampieren en zombies helemaal beu. Ju-on vond ik niet zo goed als Ringu, maar het was toch weer smullen. En wederom veel beter dan de Amerikaanse remakes die al deze films binnen een paar jaar kregen. Ik heb weer een viertal screenshots toegevoegd, waarbij ik de echt enge beelden achterwege heb gelaten.

Twee voor mij memorabele aspecten in deze vroege Hitchcock film naar een verhaal van Daphne Du Maurier. Charles Laughton als pafferige rechter en crimineel (soms gaan die twee heel goed samen), en Maureen O’Hara in haar eerste belangrijke film. Schepen worden voor de kust van Cornwall met opzet tijdens nachtelijke stormen naar de rotsen geleid en geplunderd. Maureen komt erachter, Charles komt erachter dat Maureen erachter is gekomen, maar heeft een zwak voor haar. Wie niet in die tijd.

‘De Ierse acteur Liam Neeson overweegt zijn katholieke geloof op te geven en moslim te worden’. Als je dat leest moet je wel even slikken. Een belezen iemand uit het westen, die toch wel moet weten hoe het allemaal zit, en dan overweegt moslim te worden? Hij blijkt dit gezegd te hebben nadat hij tijdens opnames voor een film in Istanbul gefascineerd raakte door de Islam: ‘Vijf keer per dag wordt er opgeroepen tot het gebed, en in het begin word je daar gek van, maar daarna zet het zich vast in je ziel, en wordt het een prachtig, prachtig iets.’ Zucht. Gelukkig, het gaat over rituelen. En dan begrijp ik precies wat hij bedoelt. In een land als Nederland hebben we nog nauwelijks rituelen, of je moet het zuipen tijdens Carnaval of het shoppen tijdens Sinterklaas en Kerstmis zien als moderne varianten van rituelen. Het gevoel waar Neeson op duidt ken ik wel. Ik heb er al eens iets over geschreven in het stukje over Taizé, en de laatste tijd merk ik dat ik in mezelf langzaam weer een behoefte voel ontstaan aan dit soort rituelen. En dan bedoel ik niet naar de kerk gaan of me laten bekeren tot een ander geloof. Een of twee keer in de week samen met anderen mediteren zou ook al goed zijn, hoewel dit toch weer anders is dan drie tot vijf keer per dag eraan herinnerd worden dat je even pas op de plaats moet maken. Ik voor mij hoop dat Liam Neeson zich zal bedenken, want dit jaar moet hij nog aan de bak in het vervolg op Taken.

De oorspronkelijke titel van deze Japanse film is Noruwei no mori en is gebaseerd op het gelijknamige boek van Haruki Murakami. Alsof ik dat allemaal wist, maar ik heb dit ook maar op IMDB gelezen. De film, geregisseerd door Anh Hung Tran, die ook Cyclo en The Scent of Green Papaya maakte (dat wist ik dan weer wel), is wederom prachtig. Het verbaast me steeds opnieuw hoe sensueel Aziatische films, en dan met name Japanse, kunnen zijn. Niet van het westerse soort, hitsig en altijd op pompende sex uitdraaiend, maar van het stille soort, het sensuele van het kijken, naar een oorlelletje, een stukje nek, een glinstering in een oog, de gelakte nagel van een pink.

De kopie die ik van deze film heb is zo slecht dat ik hem eigenlijk meteen na het begin weer had willen afzetten. Onscherpe en in het zwart wegvallende beelden, krakend geluid. Ik ben blij dat ik het niet heb gedaan en de film zijn tijd heb gegund, letterlijk en figuurlijk. Een film uit het jaar 1936, dan hoeft het niet allemaal perfect te zijn. Ook deze film van Hitchcock is weer meer dan de moeite waard om te ‘herbekijken’, zoals ze in België zeggen. In een tijd dat mensen het niet zo breed hebben (oorlogstijd?), neemt een getrouwde man sabotageklusjes aan om wat bij te verdienen. Met welk nut en tegen wie de sabotage gericht is wordt niet echt duidelijk. In ieder geval gaat het op een bepaald moment mis en komt het huwelijk tussen rechtsboven en linksonder flink onder druk te staan.

Meer informatie over Sabotage is te vinden op IMDB »

The Warrior’s Way uit 2010 is de eerste film van regisseur Sngmoo Lee (IMDB). Als de film begint krijg je al snel het gevoel dat je bij veel van dit soort martial arts films krijgt die tegenwoordig gemaakt worden. Iets te veel aandacht voor special effects en decor, en iets te weinig voor het verhaal en de personages. The Warrior’s Way leek ook helemaal die kant op te gaan, totdat ik door begon te krijgen dat het eigenlijk wel een verdomd aardige film is. Ondanks dat de achtergronden en het landschap erg kunstmatig ogen en de plaats waar het zich afspeelt erg onwaarschijnlijk is – een westernstadje dat voor de helft bevolkt wordt door werkloze circusartiesten – heeft de film iets intiems. Zelfs Geoffrey Rush heeft een rolletje in deze film geaccepteerd, en als dronken scherpschutter is hij natuurlijk weer helemaal top. Een aanradertje als je van dit soort films houdt.

Gisteravond heb ik in mijn serie ‘terugkijkfilms’ met erg veel plezier gekeken naar Hitchcock’s The Lady Vanishes uit 1938. En ik blijf erbij, veel van dit soort oude films hebben een klasse waar de meeste nieuwe grote producties niet aan kunnen tippen. Het zijn letterlijk en figuurlijk gedenkwaardige films. Zo weet ik bijvoorbeeld dat ik onlangs Clash of the Titans heb gezien en nog meer van dit soort zo’n-spektakel-heb-je-nog-nooit-gezien producties, maar ik kan me er nog nauwelijks iets van herinneren. Zelfs een dag later ben ik al veel van de beelden en het verhaal vergeten. The Lady Vanishes is trouwens geen thriller zoals veel van zijn latere films, maar een komedie. Sommige scènes lijken verdomd veel op scènes uit films van Laurel & Hardy, zoals die waarbij twee Engelsen samen in bed zitten of elkaar om beurten een klerenhanger aangeven waarvan ze beiden niet weten wat ze ermee aanmoeten. Of de vechtscène in de trein waarbij de hoofdrolspeelster een koffer pakt om op te kunnen klimmen zodat ze de aanvaller in zijn hand kan bijten. Kortom, een heerlijke kerstfilm.

Meer blogs over Hitchcock »

Het heeft altijd iets, een man en een vrouw samen op een brommer of scooter. Of een man en een man of een vrouw en een vrouw; vul zelf maar in. Je kunt nog zo knusjes naast elkaar zitten in een auto (op twee aparte stoelen en met een versnellingspook en handrem tussen je in…), zo close als op een brommer zal het nooit zijn. Ok, ok, tenzij op de achterbank, maar dat is niet het soort innigheid wat ik hier bedoel. In films wordt er nog steeds regelmatig gebruik van gemaakt, en praten met elkaar doe je op zo’n ding niet. Alleen maar tegen elkaar aanzitten en genieten van de wind in je gezicht en elkaar. Misschien dat ik het daarom wel zo’n mooie plaatjes vind. Helaas heb ik geen foto van mijn ouders samen op de brommer, maar telkens als ik een stel voorbij zie rijden op scooter of brommer zie ik ze zo voor me. Het maakt ook niet uit of het een knap jong stel is of de familie Flodder. Ze zitten dan misschien niet in een dikke Audi of BMW, ze hebben wel elkaar, vast.

Op de foto vier scènes uit films (vanaf linksboven met de klok mee): Amelie, Yes Man, Roman Holiday en Die Fremde.

Je hoeft er geen kind voor te zijn en het hoeft ook geen Sinterklaas te zijn; jezelf een cadeautje geven op een sombere zondag in november. Net gekocht op Bol.com en nog in de aanbieding ook: de dvd-box Charlie Chaplin Collection – Part I. Een verzameling van zijn beste tien films, van The Gold Rush tot Limelight. Ik liep al langer met de wens rond deze dvd-box te kopen, alleen kostte hij tot nu toe steeds zo’n 175 euro. Ik meen dat het toen ging om een uitgave van Warner Home Video. Die box kun je nu alleen nog maar tweedehands kopen, als je geluk hebt. Of je hebt nog meer geluk en je komt erachter dat de Nederlandse distributeur A-film een nieuwe versie te koop heeft voor maar 33 euro. En nu te koop bij Bol.com voor 27 euro. Het beste Sinterklaascadeau dat ik me kon bedenken en ik hoef er niet eens voor te wachten tot 5 december want ik heb het aanstaande dinsdag al in huis. Dag Sinterklaasje, dahag, dahag…

Meer over Charlie Chaplin »

Binnenkort is het eerste deel van een nieuwe reeks verfilmingen van Kuifje in de bioscoop te zien. Zou de huidige generatie gamers nog weten wie dat was? Vast wel. Gelukkig zie ik vandaag de dag nog genoeg kinderen die verdiept zijn in een Suske en Wiske of Kuifje, ver weg van die zogenaamde echte wereld en met in hun hoofd een levendige versie van het verhaal zoals dat door geen enkele regisseur verfilm kan worden. En voor de kinderen die de albums van Kuifje nog niet kennen bestaat er nu de mogelijkheid ze alsnog te gaan lezen. Boekenwinkels zijn er alvast op voorbereid. Waar je eerst hoogstens een of twee delen van Kuifje kon vinden, staat nu prominent een display met alle albums. Zo zijn verfilmingen van (strip)boeken toch weer ergens goed voor.

Zelf heb ik al alle albums van Kuifje. En nee, die geef ik niet weg omdat ik daar te oud voor zou zijn. Ik lees ze nog steeds met tussenpozen. Niet meer zo intens als vroeger natuurlijk, maar nog steeds met erg veel plezier. Mijn eigen collectie kwam aanvankelijk langzaam tot stand. Een album voor mijn verjaardag, weken later weer eens eentje van mijn zakgeld. Totdat ik als kleine jongen in het ziekenhuis kwam te liggen voor een operatie. Dat vonden mijn ouders wel zo zielig dat ze bij ieder bezoek een, twee of zelfs drie nieuwe albums meenamen. Kijk, en dan schiet het lekker op. Zo is een ziekenhuisopname (soms) toch weer ergens goed voor.