SpoenkJack Tummers

In Kyoto, nog niet zo lang geleden,
had iedereen het plotseling over het milieu.
De aarde moest gered worden, en snel,
maar nu is iedereen het alweer beu.

In Cancún wordt er nu opnieuw over gepraat
maar niemand die het nog interesseert.
Onze betrokkenheid was van korte duur,
we hebben er weer eens niks van geleerd.

Het gaat slecht met de economie,
althans, dat is wat er wordt beweerd.
De aarde moet dus maar even wachten,
tot ons financiële geluk is wedergekeerd.

En toch, schrijven de kranten,
is Sinterklaas dit jaar extra gul.
We kopen ons weer lekker suf,
en de aarde is nog steeds de lul.

Op de website van BiteBack staat een lezing van Hans Bouma die hij gaf ter gelegenheid van Vega-dag, Food for a better world, op 28 november 2009 in de Grote Kerk te Driebergen. Klik hier om zijn verhaal te lezen.

In deze lezing is ook een kort gedicht opgenomen van de joodse dichter Maurits Mok. Heel mooi, heel treffend en precies zoals ik dieren zelf ook voel en ervaar:

In dierenogen valt hetzelfde licht
als in het oog van mensen.

Denkenden gaan met dieren
onder dezelfde hemel
dezelfde einder tegemoet,
door één verlangen voortgedreven:
leven.

Zwevende vogels.
Het onzichtbare
zichtbaar gemaakt.

Voorbij de bocht.
Twee meisjes met hun fiets
en een pakje sigaretten.

Een kleine vogel,
zigzaggend tussen bomen
zoals ik vroeger, op mijn fiets.

Verstilde lucht.
Een eenzaam herfstblad daalt neer
en brengt me thuis.

Een grote man, achter in de vijftig
en met brede schouders,
haalt zijn handen uit zijn zakken,
pakt een ballon uit de lucht,
geeft deze terug aan een kind
en heeft de dag van zijn leven.

Sjiek gekleed en met goud behangen
loopt een ouder echtpaar
in het midden van de galerij.
De spiegelende vloer hun rode loper
en van alle kanten het felle licht
van denkbeeldige flitsers.

Een gezin met twee kinderen,
met voor iedereen een groot softijs
met zoetigheid, nootjes of chocola.
Dan, dicht bij elkaar lopend
weer langzaam in de pas
met de anderen.

Iedereen gelukkig, tijdens een koopzondag
in het plaatselijke winkelcentrum.

Teder en jong, als werd het voorjaar
maar lichter nog, want zonder vruchtbegin,
met dunne mist tussen de gele bladeren
zet stil het herfstgetijde in.

Ik voel alleen, dat ik bemin,
zoals een kind, iets jongs, iets ouds,
eind of begin? Iets zo vertrouwds
en zo van alle strijd ontheven -
niet als een einde van het leven,
maar als de lente van de dood.

De kruinen ijl, de stammen bloot
en dit door stilte en mist omgeven.

M. Vasalis (1909-1998)

Zomaar wat woorden aan elkaar plakken en dan kijken of het iets is. Dat is wat ik wel eens doe en wat soms erg verrassend uitpakt. Pen op het papier zetten en maar wat schrijven. Gewoon het eerste het beste wat in je opkomt. Niet nadenken en je verder laten leiden door de woorden of de klank van de woorden. Een soortement dadaïsme dus eigenlijk.

Ik heb er nog vele velletjes van in een la liggen, allemaal van de afgelopen jaren. Vandaag kwam ik ze weer tegen en het viel me op dat er veel in het Engels geschreven zijn. Misschien komt het omdat Engels niet mijn moedertaal is, dat het makkelijker is om niet stil te staan bij de inhoud van woorden maar je te laten leiden door de klank. Ik had het ook met Russisch of Chinees kunnen proberen, maar dan was het écht nietszeggend gebrabbel geworden.

Als voorbeeld, vers van de pers en dus net geschreven. Het klinkt gewichtig, maar het blijft dada. Maar aan de andere kant, misschien is het dada en daardoor met een flinke hoeveelheid onbewust gecreëerde gewichtigheid?

Always in the mood for change,
clouds travel through my soul.
But changes don’t come easy
for those in need of control.

Liquid tears turn into ashes,
watch the leaves of the family tree.
They pass on the memories
of hope and faith within me.

Oh denneboom, oh denneboom
je bent als ijs zonder slagroom
ik heb je laatst in ‘t bos zien staan
toen vond ik er ook al niks aan

Oh denneboom, oh denneboom
je bent me veel te gewoon

RSS heb ik al,
maar is dat XML genoeg?
Moet ik niet ook nog comments,
trackback, pings
en Atom Feed?
Ach nee, laat ook maar,
zo bijzonder ben ik need.

Dit was voor de webloggers onder ons. En voor wie wil weten wat dat allemaal betekent:
XML | Atom | RSS | Trackback en pings

Mollen zijn niet dom
en ook niet blind.

Wij mensen graven ons een weg
door het leven boven de grond.
Alle ellende en verdriet
die we daarbij ontmoeten
stoppen we het liefst
diep weg in onszelf.

Maar die kleine mol
met zijn malle loopje
duwt elke dag zijn sores
gewoon naar buiten
en op een hoopje.

Dus wie is er dom
en wie is er blind?

Omdat het 14 februari weer valentijnsdag is, organiseert het streekkrantje “Stadsnieuws” in Tilburg een kleine gedichtenwedstrijd. De winnaar krijgt een gedrukte versie van zijn gedicht en een grote taart. Mjammie.
Dus daar gaat ie dan:

Ik hou van dieren
vogels en vissen,
mensen soms iets minder
maar zou ze toch niet willen missen.
Ik hou van varkens en van katten,
van koeien, konijnen en ratten,
dolfijnen en de zwarte wouw,
maar van alle levende wezens
kauw ik toch nog het meest van jou.

(ik wil binnenkort eens zelf foto’s gaan maken van kauwen, dus deze is niet van mij maar van Paul Goode)