Voor wie het nog niet in de gaten had, de laatste twee berichten horen thuis in de categorie ‘Breaking News’. Althans volgens een RSS programma dat ik geïnstalleerd heb en waarin ik bij wijze van test mijn eigen RSS-feed had toegevoegd.
Staat wel stoer, zo tussen een nieuwsbericht over George Clooney en nieuws over Microsoft.
Op de website van de Volkskrant stond zojuist (om 07.55u) het volgende:
“Opnieuw dreigt een bekende blogger af te haken op internet: nadat Volkskrant-columnist Bert Wagendorp en Planet-columnist Charles Groenhuijsen de scheldkanonnades en onzinnige reacties op hun weblogs zat waren, overweegt nu ook Hanneke Groenteman te stoppen met haar weblog.” (link naar volledig artikel)
Als mede-weblogger was ik natuurlijk benieuwd naar de achtergronden en overwegingen van Hanneke Groenteman en ben dus even op haar weblog gaan kijken in de verwachting dat die al uit de lucht zou zijn, maar niets is minder waar. Hanneke heeft namelijk na het uitspreken van haar twijfels over wel of niet doorgaan alweer vijf verse berichten geplaatst op haar website.
Zelfs een krant op internet kan het nieuws dus al niet mee bijhouden. En ook ik ben op dit moment (maandagochtend 10.11u) niet zeker van het feit of Hanneke Groenteman op dit moment niet bezig is met het schrijven van een nieuw bericht waarin ze alsnog kenbaar maakt te gaan stoppen met haar weblog.
Misschien moeten nieuwssites en weblogs maar een disclaimer gaan toevoegen die dit probleem kan tackelen.
Disclaimer: Internet en nieuws zijn constant in beweging. De maker van dit nieuwsbericht is derhalve niet verantwoordelijk voor de juistheid van de feiten en de mate van actueel zijn daar deze achter zijn rug om alweer gewijzigd kunnen zijn. Niets wat op deze website staat vermeld kan daarom beschouwd worden als een vaststaand feit of iets van blijvende waarde. Teleurstellingen, ergernissen en alle andere vormen van schade zijn te allen tijde voor rekening van de lezer.
(© Spoenk 2002-2007)
Jaren geleden begon ik met het sparen van mislukte foto’s, van mijzelf maar ook van anderen. Op de doos had ik geschreven ‘Pictures that were not meant to be’. Het had ook in het Nederlands gekunnen, maar dit kwam zo in me op. Foto’s waarvan het bestaan vermeden of ontkend wordt of ongewenst is. Foto’s die er niet hadden mogen zijn maar juist daardoor zo fascinerend en soms zelfs verschrikkelijk mooi zijn. Maar we zijn nogal gewend geraakt om alles wat niet meteen gewenst is terzijde te leggen. Terwijl in die dingen, vaak ontstaan door toeval, mijns inziens de grootste kansen liggen voor vernieuwing en verwondering.
Ik had toen het idee opgevat om er nog eens iets meer mee te gaan doen dan alleen maar in een schoenendoos stoppen. Groot afdrukken bijvoorbeeld of misschien zelfs ergens een expositie zien te regelen. Daarna begon ik een eigen website en leek het me leuk later nog een aparte website te maken met alleen maar mislukte foto’s. Het domein was zelfs nog vrij, namelijk www.misluktefoto.nl.
Zoals zo vaak heb ik op een gegeven moment met de foto’s ook het idee in de schoenendoos gestopt. Want als er veel respons op zou komen en mensen zouden veel foto’s gaan opsturen of uploaden zou het wel eens erg duur kunnen worden om zo’n site in de lucht te houden. Misschien iets voor later dus… En vandaag lees ik potverdepotver op de voorpagina van de krant dat er in 11 in Amsterdam een selectie wordt tentoongesteld van de beste mislukte foto’s die geplaatst zijn op de website… mislukt.nl. Grrrrrrrr…. ! En dan ook nog eens gedaan door de Hema!
Website van 11 – Door de opkomst van digitale fotografie dreigt de mislukte foto uit te sterven. En dat is jammer, want ze zijn vaak onverwacht mooi of grappig. Op misluktefoto.nl worden mislukte foto’s verzameld en gekoesterd. De 30 best mislukte foto’s zijn op 11, 12 en 13 maart te zien in de lifthal van 11 en op zondagmiddag 13 mei kiest een vakjury de winnaar van de ‘Misluktste Foto van Nederland Award 2007 ‘.
Hier was dus sprake van een goed idee. Alleen dan mislukt. Het enige wat misschien nog had kunnen lukken was deze wedstrijd winnen áls ik geweten had dat hij bestond. Gezien de foto’s die nu geselecteerd zijn had ik zeker een goede kans gemaakt. Maar zelfs daarvoor ben ik nu dus te laat.
Een mooie maansverduistering en een mooi portret van een eekhoorn.
Een selectie uit mijn verzameling mislukte foto’s vind je hier.
Ziehier mijn toekomstige vriendinnetje. Niet slecht hè? En denk nu niet dat dit de droom is van een wanhopige oudere jongeman. Bij toeval kwam ik namelijk op de site terecht van CelebMatch. Als je hier je geboortedatum invult rekent een ingenieus computerprogramma uit welke beroemdheid het beste bij je past. En volgens deze wetenschappelijk verantwoorde methode (“CelebMatch uses the scientific method of biorhythms to calculate the compatibilities”), vormen wij (Jacqueline en ik) samen een perfecte match! Fysiek, emotioneel en intellectueel een score van 100%!!!
Ik hoop dat ze het zelf ook al weet zodat die bos bloemen die ik haar ga laten bezorgen niet als een complete verrassing komt. Ik heb er zelf in elk geval een heel goed gevoel bij. Maar mocht het door omstandigheden toch niks worden, dan heb ik nog een geweldige nummer twee achter de hand: Xuxa. Met een match van 99% vormen ook wij nog steeds een perfect stel!
Om drie uur ‘s middags belde vriendin M. op of ik zin had ‘s avonds nog even naar een kroeg te gaan. Laatste mooie dag van een hele reeks, dus waarom niet. Maar aangezien er een weersomslag voorspeld was toch maar even kijken op internet of het wel veilig was om gekleed in enkel een t-shirt op de fiets te stappen.
Ik begon te zoeken op webcams in Nederland. Slim van mij. De wind, wolken en regen zouden uit het westen komen opzetten, dus begon ik te zoeken naar webcams in Zeeland, Den Haag en Zandvoort. Met de huidige windsnelheden zou ik kunnen inschatten of en wanneer het in het westen al zou regenen, ik met enige mate van zekerheid nog luchtig gekleed richting de stad zou kunnen fietsen.
Zeeland haperde. De webcams waren of al aardig ontregeld door noodweer of al in zijn geheel uit de lucht. Scheveningen bood niet veel beters. Een grijze lucht maar onmogelijk in te schatten of het er al regende of niet. Zandvoort heb ik maar kort bekeken. Als het daar al regende zou het bij een gelijkblijvende westenwind toch ten noorden van Tilburg voorbij trekken en dus niet echt op mijn situatie van toepassing zijn.
Toch niet zo overzichtelijk en duidelijk als ik dacht. Uiteindelijk dus maar op de fiets gestapt in een t-shirtje, maar mét regenjas in de fietstas. En aangezien ik dat toch al van plan was, waarom heb ik dan al die tijd zitten verdoen met internetten terwijl ik ook buiten in de zon had kunnen zitten?
Internetters zijn af en toe maar rare mensen… (ik heb het over mezelf, niet over de lezer van dit stukje natuurlijk).
Ik wist dat ze er aankwamen, de Dutch Bloggies 2007, had me zelfs al geregistreerd om te kunnen stemmen. Ook had ik al een e-mail klaar om aan alle vrienden en bekenden te sturen om ze te vragen op ‘spoenk’ te gaan stemmen. Maar uiteindelijk heb ik het toch maar (weer) niet gedaan. Maar waarom eigenlijk?
In het begin dacht ik ‘hé wat leuk, laat ik eens kijken hoe hoog die van mij zou scoren’. Maar meteen daarna twijfels. Is mijn weblog nu wel zo goed? Beter dan anderen? En wil ik me daar überhaupt wel mee bezighouden? Ik heb zelfs even gespiekt hoe anderen hier tegenaan keken. Het overgrote deel spendeerde erg veel tijd en aandacht aan het bekender maken van hun eigen weblog. Vooral de ‘zeikerdjes’ en de ‘fuckers’ onder de webloggers, om het maar even oneerbiedig te zeggen. Maar zelfs de grote bekenden zoals Wim de Bie en Merel Roze gingen er op een bepaald moment toe over via hun weblog stemmen te verzamelen. Nu ze beiden al eens gewonnen hebben lees ik er echter niks meer over op hun site.
Waarom zou ik dan niet ook eens voor één keertje meedoen? Waarschijnlijk wordt het toch niks, of misschien wel? En niet alles is natuurlijk kwalitatief hoogstaand, maar dat geldt voor elke weblog. Maar soms voelt het érg onbevredigend en frustrerend als ik weer eens denk ‘wie leest dit eigenlijk en voor wie doe ik dit allemaal?’.
En wat eerlijk gezegd ook meespeelt… ik moet er niet aan denken om in het geval ik onverhoopt toch iets mocht winnen (het is maar een fantasie), dat ik dan ergens in Amsterdam zou moeten opdraven om een prijs in ontvangst te gaan nemen. Deze weblogger houdt namelijk helemáál niet van publieke aandacht (schijterd!). En misschien ook wel omdat ik een ambivalent gevoel heb bij weblogs, waaronder ook die van mij. Zo’n hoop gepraat, gedenk en geouwehoer…
Liever wat vaker stilte, leegte, ruimte om te Zijn en niks anders.
Neem daarom even de tijd om onderstaand bericht met aandacht tot je te nemen…
Soms zoek ik uit nieuwsgierigheid wel eens naar mijn eigen naam op internet. Niet dat ik het gevoel zou hebben niet te bestaan als ik mijn naam nergens tegen zou komen, zoveel macht heeft internet nu ook weer niet. En toch voelt het soms als dé grote databank van ons bestaan en dus moet je naam op zijn minst toch één keer ergens voorkomen, al was het maar op een pagina over de genealogie van je familienaam.
En dus typte ik mijn naam in bij Google en kwam op een franstalige pagina terecht over wat er uitziet als een theatervoorstelling: Nulliman. In dit stuk ben ik een aardbewoner voor wiens neus een ongeïdentificeerd object neerstort met daarin iemand genaamd Calil. Ik red hem en verderop in het verhaal zal deze Calil over bovennatuurlijke krachten blijken te beschikken en redt hij het kleine stadje Petiteville van een aanval door de kwaadaardige professor Lussor.
Het klinkt als een variant op het bekende Supermanverhaal, maar wat ontzettend raar om mijn naam daar zo vermeld te zien staan. Zo’n naam verzin je toch niet als franstalig iemand? Of zou er een bovennatuurlijk verband bestaan met die andere bovenwereldse persoon uit die droom van een week geleden?
Nog leuker dan Google Maps is Google Earth. Even de gratis versie downloaden en spelen maar. Je kunt het landschap draaien, ‘platleggen’, inzoomen en uitzoomen met het muiswieltje, vlaggetjes plaatsen zodat je bepaalde plekken snel weer hebt gevonden, straatnamen tonen enz. Ik heb zelf een tijdje door Siberië en Afrika gesurfd door rivierbeddingen te volgen.
Nu weet ik niet of de foto’s mettertijd weer vernieuwd gaan worden, maar ik kan me zo voorstellen dat er straks wedstrijden gehouden gaan worden om te bepalen wie het best bepaalde plekken kan herkennen aan de hand van details.
Ik ga geen prijzen verloten, maar voor wie alvast wil gaan oefenen kan zich buigen over de volgende twee foto’s.
Op www.debestefilm.nl kun je meedoen aan de nederlandse verkiezing van de 5 beste films ooit. Je maakt dan kans op een leuke dvd-box met bekroonde films.
Alweer een verkiezing zul je denken? En dat denk ik ook altijd, en doe dan toch stiekum weer mee. En zoals altijd is de keuze van het begin af aan weer beperkt. Je mag er uit een lijstje van 250 vijf kiezen, eventueel met één vrije keuze van een film die niet op de lijst voorkomt. Het ging toch om mijn (!) beste films?
Toch staan er in het lijstje films die je op een amerikaanse top 250 lijst niet zou tegenkomen en zal het straks (hopelijk) een andere uitslag geven dan wat je standaard zou verwachten. Hoewel. Als je de voorlopige top vijf ziet die op de site vermeld staat heb ik geen hoge verwachtingen.
Ik wil nog steeds eens een pagina maken met mijn eigen top 5, 10 of 25 van films, boeken, platen etc. Mijn voorlopige keuze uit deze lijst is echter:
Steeds leuker om mee te spelen: Google Maps. Zelfs een ‘geheime locatie’ als Area 51 staat er op, waar naar hebben horen fantaseren, bewijsmateriaal opgeslagen zou liggen van buitenaardse beschavingen.
