SpoenkJack Tummers

Een kleine anekdote. Mijn moeder heeft geen computer en dus ook geen internet. Het enige dat ze weleens tegenkomt op dit gebied zijn verwijzingen in folders door instanties naar websites waar ze informatie kan downloaden. Wat ik dan vervolgens mag doen. Of een enkele update van Ziggo voor de digitale ontvanger. Het ‘kastje’, zoals mijn moeder die digitale ontvanger noemt, gaf onlangs de melding dat er een update beschikbaar was die gedownload kon worden. In zo’n geval belt mijn moeder me om te vragen wat dat inhoudt en wat er nu eigenlijk van haar gevraagd wordt. Begrijpelijk. Als je nooit achter een pc gezeten hebt kun je niet weten wat begrippen als updaten en downloaden betekenen. Nadat ik het haar uitgelegd had en gezegd had dat ze niet bang moest zijn om op ‘ja’ te drukken, begon op haar tv een balkje te verschijnen dat steeds langer werd. ‘Dat houdt in hoe lang het nog duurt voordat het dowloaden klaar is’, legde ik haar uit. ‘Oh, nou, hij is al een heel eind’, zei ze, ‘Al zeker tien centimeter’. Ik moest nog maar even blijven hangen aan de telefoon want het resterende deel was nog maar iets van twintig centimeter. Zo’n voortschrijdingsbalk of progress bar is ook iets dat je nooit tegenkomt als je geen pc in huis hebt. Daarom was dit voorval ook zo grappig. Ik heb maar niet proberen uit te leggen dat zo’n balk altijd een percentage weergeeft en dat het er dan niet toe doet of je een klein of een groot beeldscherm hebt. Waarom zou je je hoofd gaan breken over dit soort dingen als je kunt blijven denken in absolute waardes en afstanden gerekend in (fiets)minuten.

Een onderzoek door LinkedIn suggereert dat aan de hand van iemands naam nagegaan kan worden wat voor beroep iemand heeft. Zo ongeveer dan. Het onderzoek is vooral van toepassing op bedrijven in Amerika en anders wel op engelstalige bedrijven elders in de wereld. Als Jack in Amerika zou ik een CEO kunnen zijn, een Chief Executive Officer, maar ben dat net zo min als vriend Peter. Een Bob ken ik niet, en de enige Bruce die ik ken heet Wayne van achteren en bij Fred is dat Flintstone. In Nederland schijnt Cees een naam te zijn die vaak voorkomt bij bestuurders. De meeste Jacks die ik ken in Nederland zijn tv-presentator en daar hoop ik toch echt niet mee vergeleken te worden. Die ouwehoeren me te veel en daar hou ik niet van.

Dit was trouwens het 1939-ste berichtje op mijn website. Nog 61 en ik zit op de tweeduizend! :)

‘Comment spam’ is de engelstalige benaming voor spam die geplaatst wordt op de plek waar bezoekers van met name weblogs reacties (comments) achter kunnen laten. Erg vervelend, zeker als je ze handmatig zou moeten gaan controleren en verwijderen. Daarom zijn er allerlei plugins geschreven die er min of meer automatisch voor moeten zorgen dat spam tegengehouden wordt. Een van die plugins heb ik een tijdje terug op mijn site geïnstalleerd. Tot nu toe heeft deze plugin al zo’n twee en een half duizend reacties gemarkeerd als spam, en daar zitten hele geniepige bij. Neem nu bijvoorbeeld dat berichtje over Xanthippe. Een reactie verscheen op dit bericht dat inhoudelijk aansloot op de inhoud. Tenminste, het ging over de Grieken, Aristoteles werd met name genoemd en ook Xanthippe zelf. Daarbij was het bericht ook nog eens in het Nederlands opgesteld. Alleen de afzender klopte niet, en varieerde van een of andere ‘banking company’ tot een ‘offshore business’ in Panama. Ze zijn slim, de jongens die tegen betaling moeten uitvissen hoe ze het leven van anderen zuur kunnen maken. En steeds slimmer moeten ook de schrijvers van plugins worden. Ik vraag me soms af of de evolutie hiermee een middel heeft gevonden de ontwikkeling van het verstandelijke vermogen van de mens op stoom te houden. Want geef een mens maar voortdurend problemen waar hij een oplossing voor moet bedenken en hij zal vanzelf slimmer worden. Alsof we als mensheid bewust problemen en obstakels scheppen opdat we die dan weer fijn kunnen gaan oplossen. Een collectieve kruiswoordpuzzel. De een doet moeite om ze te bedenken, de ander moet moeite doen ze op te lossen.

Wat betreft de plugin stap ik binnenkort misschien toch over op een systeem met captcha. Dat betekent dat iemand die een bericht wil achterlaten eerst een korte cijferreeks of woord moet invullen voor het bericht geplaatst kan worden. Kleine moeite voor de bezoeker denk ik, en op die manier komen al die spamberichten niet meer in mijn database terecht en hoef ik ze dus ook niet meer te verwijderen. Scheelt weer tijd en ook ik ben liever lui dan moe. Ook dat is evolutie ;).

Ik maak me zorgen over onze zintuigen. Onze zintuigen liggen aan de basis van onze ervaringen. Ze vertellen ons hoe de wereld om ons heen eruit ziet, wat prettig is voor ons en waar we voor moeten oppassen. Het zijn onze voelsprieten die voortdurend onze omgeving aftasten en verkennen. Die voelsprieten vertellen ons niet alleen maar iets over de omgeving, maar ook over onszelf. Ze bepalen, in beginsel. wie we zijn en wat onze plek is in het leven. Maar het gaat slecht met onze zintuigen. Ze stompen af. Dat is wat je vaak hoort en leest. Onze vingers gebruiken alleen nog maar een toetsenbord of de afstandsbediening, groente gaat rechtstreeks vanuit de plastic verpakking in de pan, en alleen de mond onderaan de stofzuigerslang weet nog hoe zacht een vloerkleedje is. Onze zintuigen stompen niet alleen maar af, ze vergeten ook dingen. Ze zijn erop getraind dingen te ontwijken die ons onnodig zouden kunnen belasten. Dat is goed, anders zouden we knettergek worden van alles wat onze zintuigen iedere dag weer registreren, bewust of onbewust. Maar behalve dat merkte ik laatst weer eens hoe ik mezelf ook heb weten te oefenen in het ontwijken van dingen. Neem nu bijvoorbeeld die storende advertenties op internetpagina’s. Vooral als ze ook nog eens bewegen, vervagen en dan opeens weer verschijnen. Knipperend, roepend. Zie mij, kijk naar mij. Maar ik zie ze niet meer. Zelfs de tevoorschijn floepende meldingen op het beeldscherm van mijn computer vallen me nauwelijks meer op. Op de een of andere manier heb ik mijn hersenen zodanig weten op te voeden dat ze die bewegingen haast niet meer waarnemen. Als dat zo goed is gelukt, wat zie ik dan nog meer niet? Voor welke bewegingen zijn mijn ogen dan nog meer immuun geworden? Zit ik straks op mijn motorfiets en negeer ik dan een met zijn armen zwaaiende agent die me wil waarschuwen voor een enorm gat in het wegdek? Kan ik straks iemands lichaamstaal niet meer lezen omdat ik gewend ben geraakt aan dit ontwijken van signalen? Alleen gestuurde bewegingen, zoals in een film of computerspel, die kunnen we nog wel volgen. En op het gebied van onze oren zijn we prima in staat muziek te volgen. Velen van ons doen niet anders, 16 uur per dag met een radio op de achtergrond. Maar dat is net zoiets als een tunnel of achtbaan waarbinnen onze zintuigen heen en weer worden geslingerd, alles binnen een streng afgebakend kader. Net zo’n kader als waar ik nu achter zit, bezig dit stukje tekst te typen. Maar daarbuiten, buiten dat kader. Daar ligt het eigenlijke gebied voor onze zintuigen om te verkennen. Daarbinnen is alles al gezien en gehoord en gevoeld, hoe hard een reclamemaker ook schreeuwt ‘Nieuw!’ en ‘Ervaar het verschil!’. Wat echt nieuw is kan nooit voorgeschoteld worden maar moet zelf worden ontdekt.

Phishing is een vorm van internetfraude waarbij geprobeerd wordt aan mensen gegevens te ontfutselen. Vaak zijn het bijvoorbeeld sites die net doen alsof ze een bekende bank zijn, inclusief logo en plekken waar je kunt inloggen met je gebruikersnaam en wachtwoord. Ai, nooit doen dus. Toch trappen er nog steeds veel mensen in en dat kan ik best begrijpen. Klik maar eens op de foto en ontdek de fouten, afgezien van het feit dat een bank als de ING nooit op deze manier zijn klanten zou oproepen actie te ondernemen. Er staat geen geadresseerde in de mail, geen rekeningnummers etc. Misschien is dat nog maar een kwestie van tijd. Verder zijn het alleen maar enkele spelfouten. Voorheen waren dat er veel meer, toen de ‘phishers’ alleen nog maar gebruikmaakten van de vertaalservice van Google, maar nu schijnt het dat ze hulp hebben van iemand hier in Nederland. Ik ga niet opnoemen welke spelfouten er in de mail zitten. Stel je voor dat ze mijn blog lezen.

Eerst even iets uitleggen. Als je een domeinnaam registreert wordt deze doorgaans ieder jaar automatisch verlengd, tenzij je op tijd laat weten dat je hem niet meer hoeft. Dan zeg je de domeinnaam op en kan iemand anders hem registreren. Soms worden er daarbij weleens fouten gemaakt. Door de klant/eigenaar van de domeinnaam of door het bedrijf dat de domeinnaam voor jou heeft geregistreerd. Daarom plaatst de SIDN, de Stichting Internet Domeinnamen Nederland, tegenwoordig opgezegde domeinnamen die eindigen op .nl voor de zekerheid 40 dagen in quarantaine. De klant kan dan alsnog opdracht geven aan de webhoster (of een ander webhostingbedrijf) de domeinnaam weer uit quarantaine te halen. Daar zijn echter kosten aan verbonden…

Een domeinnaam registreren kan bij de meeste webhostingbedrijven voor een bedrag tussen de 7,50 en 15 euro per jaar. Waarom dat bedrag niet overal hetzelfde is? Goeie vraag. Dan heb ik er zelf ook nog een: waarom kost het uit quarantaine halen van een domeinnaam tussen de 70 en de 250 euro? Ik word er nu voor het eerst mee geconfronteerd omdat een klant blijkbaar al in 2006 een domeinnaam heeft opgezegd en dat was niet de bedoeling. Die domeinnaam staat dus nu in quarantaine en de website is niet meer bereikbaar. Dus ik bel ze met de vraag of ze dit even terug willen draaien want er is in het verleden een foutje gemaakt. Ja meneer, dat kan wel, maar dat kost 100 euro. Pardon!?

Argwanend als ik ben op dit gebied ben ik meteen gaan zoeken op internet naar het hoe en waarom van deze prijzen. Er wordt veel informatie uitgewisseld op forums wie het goedkoopst is met het uit quarantaine halen van een domeinnaam, maar ik ben nog geen informatie tegengekomen over het waarom van de hoogte van dit bedrag. Admininstratiekosten, zoiets zal het wel zijn. Maar dan nog. Werken die bedrijven dan nog met de hand? Is het niet gewoon een kwestie van in de database aanvinken dat een domeinnaam in quarantaine staat en weer uitvinken als de quarantaine ten einde is? Denk ik nu echt te simpel? Of is het zo dat een bedrijf als de SIDN – net als de Kamer van Koophandel – een slaatje probeert te slaan uit de afhankelijkheid van burgers en bedrijven voor het verkrijgen van een .nl-domeinnaam. De KvK betaal ik ook ieder jaar een vast bedrag omdat ik dat verplicht ben, maar ik heb er nog nooit iets van teruggezien.

Honderdveertig leestekens, dat is alles wat je tot je beschikking hebt als je gebruik wilt maken van Twitter. Waarom het er precies 140 zijn weet ik niet. Waarom dan niet 100 ofzo? Hoewel, ook met 140 kom ik vaak in de knel met wat ik wil zeggen. En nog steeds gebruik ik punten en komma’s in mijn tweets, daar waar de meesten hier al lang mee gestopt zijn. Dat maakt het weleens lastig zo’n tweet goed te kunnen lezen. Tussen de @woorden door staan er #hier en #daar nog van die #hashtags en @retweets en @replies en je moet dan zelf maar uitvogelen waar het ene zinnetje begint en waar het andere eindigt. Een hele kunst af en toe. Als ik dit nu zelf eens ga proberen dan kan dit stukje tekst misschien wel veel korter:

140 leestkns is alles Waarom 140 :( waarom niet 100 fz hoewel ook met 140 kom ik vaak in de knel met wat ik wil twt en nog steeds gebruik ik . en , in mijn twts daar waar de meesten hier al lang mee getwt zijn Dat maakt het weleens lastig zo’n twt goed te kunnen lezen Tussen de @twt door staan er #hier #daar nog van die #hashtags @retweets @replies en je moet dan zelf maar twt waar het ene twt begint en waar de andere twt Een hele twt af en toe Als ik dit nu zelf eens ga proberen dan kan dit stukje twt misschien wel veel twter

Nou, dat valt nog tegen. Zoveel scheelt het niet en dan heb ik nog vals zitten spelen ook. Het lijkt er wel op dat het gebruik van de afkorting ‘twt’ in de meeste gevallen best wel goed werkt en je het eigenlijke woord dat er zo moeten staan vanzelf wel invult. Of lukt dat in dit geval alleen maar zo goed omdat je eerst de bovenste alinea hebt gelezen?

Voor Linux bestaan er net als voor Windows allerlei programma’s om filmpjes mee te kunnen bekijken. VLC is zelfs voor ieder besturingssysteem te downloaden en speelt zo goed als ieder bestandsformaat. In Ubuntu wordt standaard Totem geïnstalleerd, hoewel je om het even welke andere player kunt installeren. Met Totem bekijk ik regelmatig films. Wat ik echter nog niet wist is dat je via Totem ook rechtstreeks toegang hebt tot YouTube. Het zal vast ook kunnen met gratis spelers op een Windows computer, maar dat dit met Totem kon wist ik niet. In plaats van een playlist kies je aan de rechterkant voor ‘YouTube’ en geeft vervolgens een zoekopdracht in. Aan de rechterkant verschijnen vervolgens netjes onder elkaar alle aan jouw zoekopdracht gerelateerde filmpjes. Geen groot en vol browserscherm met allerlei extra en vaak overbodige informatie, maar alleen maar filmpjes. Oneindig kijkplezier.

Ninja Cat, deel 1 »

Sinds ik Gwibber geïnstalleerd heb, een programma voor Linux om een of meerdere Twitteraccounts overzichtelijk te kunnen weergeven, word ik ieder moment van de dag – als ik achter de pc zit tenminste – op de hoogte gehouden van nieuwe tweets. Rechtsonder in mijn beeldscherm schuiven dan wat gele vlakjes omhoog met daarin de laatste tweets. Als ik denk dat er iets interessants tussen zit schakel ik snel even over naar de desktop waar Gwibber op staat. Maar dan nog, hoe overzichtelijk Gwibber ook is, het is geen doen om wijs te worden uit al die tweets. Het zijn er inmiddels zoveel, hoe kan ik nu snel beoordelen welke het waard zijn om te lezen en welke niet? Mijn voorstel zou zijn om tweets op te gaan delen in tweets, twats, twits, twots en twuts. Tweets zijn dan de gewone berichten die leuke of interessante nieuwtjes kunnen bevatten. Twats zijn kutberichten. Twat is (vulgair) engels voor vagina. Een twit is een domme tweet. Twit is engels voor ‘idioot’. Misschien nog leuk om even te kijken hóe dom wel niet, maar verder niet echt interessant. Een twot moet je niet eens willen lezen. Een Total Waste of Time. Een twut tenslotte is een onwelkome tweet. Het is het geluid van een vogel, alleen dan in negatieve zin. Op het moment zelf ongewenst of irritant. Dat bericht kun je dan op een later tijdstip alsnog lezen als je daarvoor in de stemming bent. Deze onderverdeling van twitterberichten maakt het makkelijker een schifting, een voorselectie te maken. Helemaal waterdicht is deze echter niet. Twitter maakt die voorselectie niet voor je, dat moet je zelf doen. Wat in feite neerkomt op het unfollowen van alle twits, twats, twuts en twots. Wat je dan overhoudt zijn alleen nog maar de tweets. En dan ben je weer terug bij af, want hoe zeef je die tweets op inhoud en waarde?

Het is weer de tijd van de jaaroverzichten. Op radio, tv en kranten, in Nederland en ieder ander land van de wereld. Ieder zijn eigen jaaroverzicht en het is altijd feest, ook als er verschrikkelijke dingen zijn gebeurd. Alles ligt namelijk achter ons, dus we kunnen er met een hapje en een drankje even gezellig voor gaan zitten en terugkijken op wat we het afgelopen jaar allemaal weer hebben meegemaakt. En dat is heel veel. Niet op persoonlijk vlak misschien, maar via TV, Facebook, Twitter, SMS en andere vormen van digitale datastromen hebben we elkaar het afgelopen jaar weer volledig murf gebombardeerd met nieuwsfeiten. Nieuws, dat moet ik nog even uitleggen, is iets in de vorm van een gedachte of feitelijke gebeurtenis waar je nog niet van op de hoogte was. Als ik nu bijvoorbeeld schrijf Gribus Quasi Modus, dan is dat voor jou nieuws. Ik weet niet wat het betekent – ik verzin het ook maar net – maar het is iets nieuws dat je nog niet eerder hebt gehoord. Niet zo’n goed voorbeeld misschien. Laten we dan Gordon even erbij nemen. Gordon heeft – weet ik niet, zou kunnen – net een nieuwe auto gekocht en tankte daarmee per ongeluk diesel in plaats van gewone benzine. Dat was niet erg slim van Gordon en je zou het daarom niet echt nieuws kunnen noemen, het feit dat het gebeurde is op zichzelf en volgens de letterlijke betekenis van het woord nieuws. Maar wil of moet je dit weten? Nee. Veel nieuws lijkt meer op een advertorial van een persoon, een groep mensen of een bedrijf, dan op het mededelen van een relevante gebeurtenis. En ‘news travels fast’ maar verdwijnt ook weer net zo snel. Balkenende? Die was toch ooit Minister-President van Nederland? Was dat niet ergens in 2004 ofzo? Het vreemde is dat ik dat gevoel ook bij mijn weblog heb. Ik heb net even zitten bladeren door de berichten van het afgelopen jaar en verbaasde me over hoe snel berichten ouder lijken dan ze in werkelijkheid zijn. Hoe meer en hoe sneller ik nieuwe berichten plaats, hoe verder weg in het verleden ik eerdere berichten lijkt te drukken. Ik heb zelf het vermoeden dat het iets te maken heeft met onze angst voor de dood, onze sterfelijkheid. Hoe meer we ons laten meesleuren in een door onszelf gecreëerde nieuwstroom, hoe meer we het gevoel hebben volop te leven, iets mee te maken, iedere minuut van de dag. Maar als het steeds moeilijker wordt iets daarvan vast te houden, dicht bij jezelf, wat is dan de waarde hiervan? Wat heb ik het afgelopen jaar meegemaakt dat ik nu nog kan ervaren als waardevol en mooi? Het antwoord hierop weet ik nog niet, ik ben nog wel even bezig met bladeren door alle berichten van 2010.