SpoenkJack Tummers

Van mijn hostingprovider bHosted kreeg ik bericht dat ze sinds kort helemaal groen zijn (CO2 neutraal) en daarom binnenkort het Cleanbits logo op hun site mogen plaatsen. Het datacentrum waar de servers staan wordt gevoed middels groene stroom en het gebruik van deze stroom wordt geminimaliseerd door energiezuinige koeltechnieken. Ook worden er bomen geplant voor verdere compensatie van de CO2 uitstoot. En omdat bHosted groen is, is mijn website vanzelf ook groen. Daarnaast neem ik van mijn energieleverancier groene stroom af, heb ik overal spaarlampen in huis, typ ik mijn berichtjes rechtstreeks in het programma op internet en niet eerst op papier, en zijn al mijn foto’s gemaakt met een digitale camera die loopt op oplaadbare batterijen. Groener kan haast niet. Of ik zou moeten stoppen met bloggen.

Zelf vergeet ik het vaak: welk nummer was nu gratis en welk nummertje duur? Waren dat de 0800 of de 0900 nummers? Maar dan is er die vriendelijke vrouwenstem die je vertelt dat ‘dit nummer kost circa 10 cent per minuut’. Hoezo circa, het kost altijd tien cent per minuut en daarvan gaan er circa 30 razendsnel voorbij. Nu dacht ik altijd dat betaalnummers nog als voordeel hadden dat je dan ook snel – zoniet meteen – geholpen werd, maar zo werkt dat helaas niet. Tijd is geld en wachten is tijd en dus levert wachttijd geld op voor de eigenaar van zo’n 0900-nummer.

Een klein lichtpuntje kwam ik vandaag tegen op internet: www.vraagalex.nl. Ik weet niet of Alex de broer is van Ben (die van www.bellen.com), maar het is een website met inmiddels zo’n 1.200 alternatieven voor 0900-nummers. Telefoonnummers dus die je gewoon tegen lokaal tarief kunt bellen.

Het lezen van dit bericht kostte u trouwens circa niets.

‘Sinds 1 oktober is het wettelijk ‘Bel-me-niet Register‘ van kracht wat zich ten doel stelt om de irritatie over ongevraagde telemarketing aan natuurlijke personen te verminderen’. Onder natuurlijke personen wordt geloof ik verstaan normale mensen zoals jij en ik. Tot voor kort stond ik ingeschreven bij infofilter.nl dat hetzelfde beoogde en had ik de link naar die site altijd onderaan mijn e-mail vermeld staan. En het helpt, echt! Dus mocht je je nog nooit aangemeld hebben, doe het dan alsnog. Ook al kan het zijn dat de site af en toe even uit de lucht is vanwege te veel bezoekers. En tenzij je natuurlijk zo vereenzaamd bent dat iedere vorm van menselijk contact welkom is, zelfs dat van een vervelende telemarketeer.

Met Spoenk beoog ik trouwens geen enkele spam of scam. Daarom heb ik ook nooit gekozen voor een knop waarmee je automatisch op de hoogte kunt worden gehouden van elk nieuw bericht dat ik op mijn site plaats. Maar ook al heb ik dit niet gedaan, ik hoop natuurlijk wel dat je me blijft bezoeken.nl.

We kunnen ons tegenwoordig onderdompelen in de meest fantastische virtuele werelden. We kunnen zijn wie we maar willen en doen wat we maar willen in Active World, Second Life of World of Warcraft. Of we zetten een koptelefoon op ons hoofd en verplaatsen ons middels muziek in een andere wereld of fixeren onze blik op het beeldscherm van tv, bioscoop of mobiele telefoon. Als we op deze manier onszelf buiten de tijd trachten te plaatsen lijkt ons leven onbegrensd en onsterfelijk. We blijven eeuwig jong, kunnen onbeperkt chatten, gamen of desnoods overgaan tot cyber-crime. Maar hoezeer we ook onze tijd proberen te verdrijven, sterven zullen we toch in real-time.

Op Flickr.com staat een pagina met foto’s van alleen maar de ogen van dieren en insecten. De laatste tijd worden er ook foto’s op geplaatst die wat mij betreft net iets te veel van het dier laten zien en te weinig van het oog zelf. Misschien dat men inmiddels – er staan al meer dan 27.000 foto’s binnen deze groep – wat minder kritisch aan het worden is met foto’s uploaden. Niettemin erg leuk om doorheen te bladeren: The Animal Eyes Pool.

Geen autoloze zondag meer zoals in 1973. Afgelopen zondag deden slechts 26 gemeenten mee en dan ook nog maar deels. Mijn eigen zondagen zijn tegenwoordig altijd autoloos, net als alle andere dagen van de week trouwens. Voor mij zouden de koopzondagen en de autoloze zondagen elkaar het hele jaar door mogen afwisselen. Lijkt me een mooie deal tussen degenen die van rust houden en degenen die hier krankjorum van worden.

Zelf hoor ik bij de eerste groep. Het lijkt me dan ook heerlijk als we eens een medialoze zondag zouden kunnen organiseren. Een hele dag geen nieuws. Geen krantjes of ander leesvoer in de bus, providers die alle tv- of radiouitzendingen een dag lang blokkeren, geen internetverbindingen, helemaal niks. De meeste mensen zouden zich hier waarschijnlijk goed op voorbereiden door alvast uren aan extra tv-uitzendingen op te nemen of eindelijk die James Bond verzamelbox uit de kast te halen die indertijd in een opwelling bij de Free Record Shop werd gekocht. Je moet iets om zo’n dag door te komen.

Ik verwacht uiteraard weinig van dit idee, en mij persoonlijk maakt het ook niet zoveel uit. Ik heb nog zo ontzettend veel films liggen die ik nog niet gezien heb dat ik toch geen tijd heb om de krant eens goed te lezen of tv te kijken. Eigenlijk zou je dus kunnen zeggen dat ik al heel veel medialoze dagen heb vanwege een overvloed aan nog niet bekeken media. Om krankjorum van te worden zoveel.

Wie schrijft die blijft, maar met een electronisch blogje weet je dat maar nooit. Als je geen voorzorgsmaatregelen neemt en de server van je provider crasht blijft er mooi weinig over van al je – soms jarenlang – geschrijf. Meestal zorgen de betere hostingproviders wel voor een dagelijkse backup van al je bestanden, maar je weet maar nooit. Daarom maak ik zelf ook iedere dag een backup van mijn database and laat deze backup automatisch doormailen naar mijn Googleaccount. Op die manier is mijn website, althans wat betreft tekst, altijd weer makkelijk terug te zetten. Daarnaast staan alle andere bestanden (afbeeldingen, animaties en dergelijke) ook nog eens op mijn eigen pc thuis, en ook daarvan maak ik geregeld een backup. Nee, ik ben niet paranoia of bangelijk, maar het zijn en blijven maar eentjes en nulletjes.

Vanwege die eentjes en nulletjes ben ik een paar jaar geleden ook maar gestart met ieder berichtje uit te printen en te bewaren in klappers, waarvan ik er op dit moment al zeven helemaal gevuld heb. Mocht ooit echt al het digitale spul tegelijkertijd in de soep lopen of er is opeens geen electriciteit meer voorhanden om computers en internet te blijven voeden, dan heb ik tenminste nog mijn gedachten op papier staan. Nee hoor, ik ben écht niet paranoia of bangelijk aangelegd, alleen maar een tikje neurotisch.

Het hebben van een eigen website kan heel verslavend werken. Altijd hoor of zie ik wel iets waar ik misschien iets mee zou kunnen doen op mijn weblog. Ik voel me dan ook af en toe een soort van strandjutter. Steeds maar blijven speuren naar dingen die ik interessant of verrassend vind, me daarbij vooral laten leiden door toevalligheden. Dan is het goed daar op momenten ook even afstand van te kunnen nemen en daarom ben ik de komende paar dagen even weg. Lekker even strandjutten aan de kust van Normandië. Ik ben benieuwd wat ik daar allemaal zal aantreffen.

Bing is de naam van de nieuwe zoekmachine van Microsoft en net als bij Google hangt er ook een kaartje aan in de vorm van Bing Maps. Wederom erg mooi en erg verslavend en dus ben ik weer menig uurtje zoet geweest met rond te zwerven over onze aarde. En daarbij viel me op dat verschillende landen verschillende methoden hebben ontwikkeld het aanwezige land te verdelen of in te delen.

In Nederland ziet de indeling er zo’n beetje uit als een grote planken vloer. Lange aaneen gesloten stroken land in diversen kleuren, afhankelijk van het beoogde doel of gewas. Daarbij valt nog op dat de stroken een zuidwestelijke (tot noordoostelijke) richting hebben, wat wel te maken zal hebben met de in ons land meest voorkomende windrichting. Het oogt allemaal heel ordelijk en functioneel en veel bebouwing is er niet te zien in deze verdeling. Ongetwijfeld het resultaat van bestemmingsplannen.

In Amerika, als vrij jong land, heeft men het heel anders aangepakt en heel ‘scientificly’. Daar verloopt de indeling perfect verticaal en horizontaal en in vierkante gebieden van schijnbaar gelijke grootte. De cirkelvormige binnengebieden zijn waarschijnlijk het gevolg van de manier waarop men met tractoren en andere machines het land bewerkt. Hier en daar staan wat grote schuren aan de randen van de vierkante stukken land.

De Fransen doen het weer anders. Geen systeem maar zoals men spreekwoordelijk wel vaker zegt ‘met de Franse slag’. Het grondgebied lijkt nog het meest op een mozaïek van leistenen zoals je die ook wel eens aantreft op terrassen of paden. Leg maar ergens neer, het komt niet zo nauw. En zet je huisje ook maar ergens neer, en als het er twee of drie worden noem je het gewoon een dorpje en word je daar zelf burgemeester van. Niet echt overzichtelijk en al helemaal niet makkelijk om na te meten. Maar wat een leuke lapjes grond om te verkennen met fiets, auto of motor. Geen wonder dat Frankrijk zo’n leuk land is om in rond te toeren en vakantie te vieren.

Vandaag staat een artikeltje in de krant over dat mensen tegenwoordig steeds vaker digitaal hulp zoeken voor hun problemen. Niks nieuws wat mij betreft, want zelfs voordat er al forums bestonden voor elk denkbaar probleempje gebruikte ik Google al voor dat doel. Gewoon maar wat roepen in de digitale atmosfeer en je zult altijd antwoord krijgen. Of dat antwoord passend is hangt af van hoe je je vraag precies opgesteld hebt of hoe Grote Goog je vraag geïnterpreteerd heeft, maar verrassingen kun je altijd verwachten.

‘Help, ik zie het niet meer zitten’ leidde zowaar tot een paar bruikbare antwoorden voor als je het leven echt even niet meer ziet zitten. Maar ook verschenen er antwoorden over hoe je virussen van je computer kunt verwijderen, wat te doen als Internet Explorer niet meer reageert, een wasmachine die niet meer wil draaien en een artikel uit de Viva met de titel ‘Oma weet het niet meer’. Niet echt to the point dus.

De vraag ‘Altijd als ik mijn pen iets te diep in mijn neus stop krijg ik steekjes in mijn hoofd. Wat kan ik daar aan doen?’ was blijkbaar nog moeilijker voor Google om te beantwoorden. Ik kreeg voornamelijk dichterlijke reacties zoals ‘Ik reed als een amazone op zijn kin, tong en neus’, ‘steek ik mijn duim diep in Chantal d’r …’, ‘M’n neus zit verstopt, dus ik kan het grachtenwater niet ruiken’ en iets over een ‘eindeloze deining van klotsende oksels’. Met dit soort antwoorden kun je niet veel beginnen maar geven je wel het gevoel dat Google op haast ziekelijke wijze gepreoccupeerd is met het lichamelijke. Maar misschien is het ook wel allemaal te veel gevraagd. Na jaren achter elkaar miljarden zoekacties per dag te hebben moeten verwerken zal Google inmiddels ook wel dicht bij een burn-out zitten. Arme Goog.