SpoenkJack Tummers

Ziggo gaat zijn zenderpakket uitbreiden en op het analoge kanaal zullen er een aantal verdwijnen. Deze kun je echter ‘wel nog blijven ontvangen indien u over een digitale ontvanger beschikt’. Zo’n ding heb ik, maar ik zet hem amper aan. Wanneer ik ‘s avonds voor het naar bed gaan nog even de tv aanzet ben ik snel uitgezapt. Ook als ik de digitale ontvanger aanzet, alleen duurt het dan ietsje langer omdat daar meer zenders op zitten. Ik kan me ook niet meer herinneren wanneer dat zappen nu eigenlijk begon en wanneer dat nog leuk was. Alles wat ik nu tegenkom lijkt wel te maken te hebben met emoties. Op de ene zender houdt moeder huilende dochter vast omdat ze zo blij is met haar nieuwe tuin, op de andere liggen jongeren onderuit in zitzakken elkaar te vertellen wat ze aan de ander leuk vinden en wat niet. Zelfs een gewoon natuurprogramma kan bijna niet meer zonder emoties verteld worden, daar zijn altijd woorden voor nodig als ‘weird, fantastic, amazing, incredible’. Een programma over grote architectonische werken kan niet meer zonder bij herhaling te vermelden hoeveel ‘tons of steel’ er voor nodig waren. Kortom, ik ben uitgezapt, en dat eigenlijk al een hele tijd. Tijd is het daarom, wat mij betreft, dat Ziggo een nieuw basispakket zenders samenstelt voor mensen die een tv alleen nog maar willen hebben voor de noodzakelijke informatievoorziening en voor evenementen als de Olympische Spelen, de Tour de France en de landing op Mars. Dit pakket zou bestaan uit slechts 10 zenders. De drie Nederlandse zenders, 3 Duitse zenders, twee Belgische en BBC 1 en 2. En dan zou ik daar graag ook een tv bij willen hebben met zo’n draaiknopje van 1 tot 10.

André van Duin staat op het podium en zegt zeer verheugd te zijn een zeer speciale gast aan te mogen kondigen. Behalve een begenadigd presentator en showmaster is het tevens een hele goede vriend van hem. Dames en heren… Ron Brandsteder! En Ron komt op, ze omhelzen elkaar even en Ron neemt vervolgens plaats naast Caroline Tensen die al eerder aangekondigd werd. Zo ging dat jaren achter elkaar door en vice versa. André te gast bij Caroline of Ron, Caroline bij André of Ron, Ron bij André of Caroline. Alsof ze een contract met elkaar hadden afgesloten waarbij ieder een paar keer per jaar, met korting, aanwezig zou zijn in de show van de ander. Hetzelfde lijkt nu het geval te zijn bij veel andere programma’s waar ook steeds maar weer dezelfde koppen te zien zijn. Joost Zwagerman, Bram Moszkowicz, Jan Mulder. Dat zijn maar enkele namen die me nu te binnen schieten, maar er zijn er veel en veel meer. Allemaal lijken ze hun rondje af te lopen door medialand. Maar waarom eigenlijk? De enige reden die ik kan bedenken is dat medialand een eiland is waarop mensen vertoeven die steeds maar weer bij dezelfde mensen op de koffie gaan om te praten omdat ze zo ontzettend graag praten en dan zeker weten dat er mensen zijn die naar hen luisteren. Ook dat zijn altijd dezelfde mensen. Ons kent ons. Ze praten en praten en doen dat voor het oog van de hele wereld waardoor kijkers en luisteraars denken dat wat ze zeggen maatgevend is. Ze zijn per slot van rekening niet voor niets op tv toch? En hoe vaker ze te zien zijn in liefst meerdere programma’s op meerdere zenders, hoe gezagwekkender hun mening lijkt te worden. Toen ik voor het eerst de titel van het programma ‘De Wereld Draait Door’ hoorde dacht ik dat het een kritisch en satirisch programma was waarin de gekte van de wereld getoond zou worden opdat mensen hier iets van zouden kunnen leren. Pas later zag ik de draaiende wereldbol achter Matthijs van Nieuwkerk hangen en begreep dat men doelde op de aarde en het nieuws dat dag en nacht doorgaat. Of had men toch beide betekenissen voor ogen? Voor mij blijft de eerste betekenis de meest waarachtige, en het is de media die de aarde een steeds grotere hengst geeft waardoor de wereld sneller zal doordraaien dan anders het geval zou zijn.

Ik maak me zorgen over onze zintuigen. Onze zintuigen liggen aan de basis van onze ervaringen. Ze vertellen ons hoe de wereld om ons heen eruit ziet, wat prettig is voor ons en waar we voor moeten oppassen. Het zijn onze voelsprieten die voortdurend onze omgeving aftasten en verkennen. Die voelsprieten vertellen ons niet alleen maar iets over de omgeving, maar ook over onszelf. Ze bepalen, in beginsel. wie we zijn en wat onze plek is in het leven. Maar het gaat slecht met onze zintuigen. Ze stompen af. Dat is wat je vaak hoort en leest. Onze vingers gebruiken alleen nog maar een toetsenbord of de afstandsbediening, groente gaat rechtstreeks vanuit de plastic verpakking in de pan, en alleen de mond onderaan de stofzuigerslang weet nog hoe zacht een vloerkleedje is. Onze zintuigen stompen niet alleen maar af, ze vergeten ook dingen. Ze zijn erop getraind dingen te ontwijken die ons onnodig zouden kunnen belasten. Dat is goed, anders zouden we knettergek worden van alles wat onze zintuigen iedere dag weer registreren, bewust of onbewust. Maar behalve dat merkte ik laatst weer eens hoe ik mezelf ook heb weten te oefenen in het ontwijken van dingen. Neem nu bijvoorbeeld die storende advertenties op internetpagina’s. Vooral als ze ook nog eens bewegen, vervagen en dan opeens weer verschijnen. Knipperend, roepend. Zie mij, kijk naar mij. Maar ik zie ze niet meer. Zelfs de tevoorschijn floepende meldingen op het beeldscherm van mijn computer vallen me nauwelijks meer op. Op de een of andere manier heb ik mijn hersenen zodanig weten op te voeden dat ze die bewegingen haast niet meer waarnemen. Als dat zo goed is gelukt, wat zie ik dan nog meer niet? Voor welke bewegingen zijn mijn ogen dan nog meer immuun geworden? Zit ik straks op mijn motorfiets en negeer ik dan een met zijn armen zwaaiende agent die me wil waarschuwen voor een enorm gat in het wegdek? Kan ik straks iemands lichaamstaal niet meer lezen omdat ik gewend ben geraakt aan dit ontwijken van signalen? Alleen gestuurde bewegingen, zoals in een film of computerspel, die kunnen we nog wel volgen. En op het gebied van onze oren zijn we prima in staat muziek te volgen. Velen van ons doen niet anders, 16 uur per dag met een radio op de achtergrond. Maar dat is net zoiets als een tunnel of achtbaan waarbinnen onze zintuigen heen en weer worden geslingerd, alles binnen een streng afgebakend kader. Net zo’n kader als waar ik nu achter zit, bezig dit stukje tekst te typen. Maar daarbuiten, buiten dat kader. Daar ligt het eigenlijke gebied voor onze zintuigen om te verkennen. Daarbinnen is alles al gezien en gehoord en gevoeld, hoe hard een reclamemaker ook schreeuwt ‘Nieuw!’ en ‘Ervaar het verschil!’. Wat echt nieuw is kan nooit voorgeschoteld worden maar moet zelf worden ontdekt.

Gisteren werd het nieuws bekend gemaakt: Philips stopt met het maken van tv’s. Als het voor Philips jaar na jaar een verliesgevende bezigheid is om tv’s te produceren, dan kan ik deze beslissing natuurlijk begrijpen. Wat ik me echter afvraag is of dit nu ook betekent dat Philips stopt met het ontwikkelen van de techniek achter tv’s. Philips en hun tv’s staan erom bekend dat ze altijd voorop liepen in de ontwikkeling van nieuwe concepten en technieken. En: Philips maakt nu eenmaal de beste tv’s. Of dat laatste nu nog waar is weet ik niet, het merk sleepte wel jaar na jaar over de hele wereld prijzen in de wacht voor de kwaliteit en innovativiteit van hun producten.

Twee jaar geleden nam ik mijn ouders mee in mijn oude Renault Clio naar een dorpje bij Sittard om daar te gaan kijken naar een nieuwe tv. De oude tv, en ook een Philips, had zijn beste tijd nu wel gehad. Het zou voor mijn vader ook leuk zijn nog even te kunnen genieten van een nieuw speeltje in de huiskamer. Wat dat betreft was mijn vader vaak beter op de hoogte van nieuwe producten dan ik. Als ik bij ze op bezoek was had hij op dit gebied altijd wel iets te melden. ‘Philips heeft nu iets gemaakt…’ en ‘Ze hebben weer iets bedacht bij Philips…’. Kortom, grote kans dat de nieuwe tv weer een Philips zou worden, ook al gingen we in eerste instantie om te kijken naar een Samsung waar mijn vader goede dingen over had gelezen. Maar terwijl we in de winkel naar de wand keken met tv’s kwamen we gedrieën tot dezelfde conclusie: Philips had (toch weer) het beste beeld. Het enige waar Philips de afgelopen decennia een steekje heeft laten vallen is op het gebied van gebruikersgemak en eenvoud. ‘Sense and simplicity’ is de slogan anno 2011 maar was de praktijk anno 1970. Maar wat wil je ook. Drie drukknoppen voor de kanaalfrequenties en maar liefst 6 (!) voorkeuzezenders. Simpler kan het niet.

Produktie 1970/1971 – kleurentv.
6 voorkeuze zenders.
Stroomverbruik 350 Watt.
Beeldbuis A66-120X, 90 graden afbuiging.

Meer over oude tv’s op www.marcelstvmuseum.com »

De werkgroep Brabant heeft voor de komende Provinciale Statenverkiezingen zijn eigen verkiezingskrantje, naast de landelijke ‘koeranten’ en flyers natuurlijk. Twee andere leden van de werkgroep hebben het redactionele werk voor hun rekening genomen en ikzelf het ontwerp, de opmaak en fotografie. Doel van dit krantje was het voorstellen van de eerste drie verkiesbare kandidaten op de lijst en en aantal specifiek voor Brabant belangrijke onderwerpen. Daarbij is geprobeerd het geheel zo eenvoudig mogelijk ‘op te dienen’ en zodanig dat het hopelijk voor de lezer duidelijk wordt dat de PvdD een partij is zich inzet voor dieren, natuur én mens.

Download hier het krantje als pdf »

‘Bloedblad in Benghazi’ berichtte mijn rss-reader vanochtend. Afschuwelijk. Snel even doorgeklikt naar NU.nl waar ik meteen kon lezen dat het mobiele netwerk van Vodafone helemaal klaar is om razendsnel online te kunnen gamen. De wereld van vandaag, in één oogslag.

BREDA – In Breda is vandaag een man opgepakt die zijn vrouw na een echtelijke ruzie aan de haren naar buiten sleepte. De man zit momenteel nog vast maar zal later op de dag in vrijheid worden gesteld. Naar eigen zeggen was hij op een gegeven moment uitgepraat en besloot toen de daad bij het spreekwoord te voegen en zijn vrouw (het argument) naar buiten te slepen en op de stop te zetten bij het ander huisvuil. De man beroept zich op een eenduidig gebruik van de Nederlandse taal: ‘Iets er met de haren bijslepen (=een argument gebruiken dat niets met de zaak te maken heeft)’ en ‘Iets met de haren erbij slepen (=er iets bijslepen dat er niets mee te maken heeft)’.

ROME – Berlusconi heeft Brussel deze week om 100 miljoen euro gevraagt. Berlusconi denkt dit geld nodig te hebben om de aanklacht wegens betaalde sex met een minderjarig meisje af te kunnen kopen, danwel het kunnen omkopen van de rechters die de rechtszaak tegen hem zullen gaan leiden. Brussel twijfelt nog.

Met grote verslagenheid heb ik vandaag kennis genomen van het nieuws dat Pieter Post is overleden. Als kind was ik altijd al een groot fan van hem en ik denk dat ik geen enkele aflevering op tv over hem en zijn vuurrode bestelwagentje heb gemist. Zoals hij over dat leuk bruggetje aan kwam rijden, die leuke huisjes van papiermaché en die kat die hij vaak bij zich had. Een heerlijke en pretentieloze kinderserie waar ik zelfs nu nog graag naar mag kijken. Wat zeg je? Het is Peter Post de wielrenner die is overleden en niet Pieter Post!? Zucht, een pak van mijn hart…

PHILADELPHIA – In de Amerikaanse stad Philadelphia heeft een ontvoerde bejaarde zichzelf weten te bevrijden door het touw waarmee ze vastgebonden zat aan een stoel door te bijten. Deze onderneming duurde veel minder lang dan menigeen zou denken. in slechts twee minuten tijd had de vrouw het twee centimeter dikke touw weten door te knagen. Het gebit van het merk Metabo zal binnenkort te zien zijn in de nieuwe advertentiecampagne van deze gereedschappenfabrikant.

WASHINGTON – Het Amerikaanse leger zal de komende jaren fors gaan inkrimpen. Dat heeft de woordvoerder van de regering Obama via de pers vandaag naar buiten gebracht. Met name op textiel, leer en voeding hoopt de regering op deze manier per jaar zo’n 2 miljard te kunnen bezuinigen. Ook op staal en munitie zal er bezuinigd kunnen worden omdat de geweren kleiner uit zullen gaan vallen dan tot nu toe. Ook tanks zullen kleiner van omvang worden. Op bijgevoegde foto is president Karzai van Afghanistan te zien met twee militairen van de nieuwe lichting.

Het is weer de tijd van de jaaroverzichten. Op radio, tv en kranten, in Nederland en ieder ander land van de wereld. Ieder zijn eigen jaaroverzicht en het is altijd feest, ook als er verschrikkelijke dingen zijn gebeurd. Alles ligt namelijk achter ons, dus we kunnen er met een hapje en een drankje even gezellig voor gaan zitten en terugkijken op wat we het afgelopen jaar allemaal weer hebben meegemaakt. En dat is heel veel. Niet op persoonlijk vlak misschien, maar via TV, Facebook, Twitter, SMS en andere vormen van digitale datastromen hebben we elkaar het afgelopen jaar weer volledig murf gebombardeerd met nieuwsfeiten. Nieuws, dat moet ik nog even uitleggen, is iets in de vorm van een gedachte of feitelijke gebeurtenis waar je nog niet van op de hoogte was. Als ik nu bijvoorbeeld schrijf Gribus Quasi Modus, dan is dat voor jou nieuws. Ik weet niet wat het betekent – ik verzin het ook maar net – maar het is iets nieuws dat je nog niet eerder hebt gehoord. Niet zo’n goed voorbeeld misschien. Laten we dan Gordon even erbij nemen. Gordon heeft – weet ik niet, zou kunnen – net een nieuwe auto gekocht en tankte daarmee per ongeluk diesel in plaats van gewone benzine. Dat was niet erg slim van Gordon en je zou het daarom niet echt nieuws kunnen noemen, het feit dat het gebeurde is op zichzelf en volgens de letterlijke betekenis van het woord nieuws. Maar wil of moet je dit weten? Nee. Veel nieuws lijkt meer op een advertorial van een persoon, een groep mensen of een bedrijf, dan op het mededelen van een relevante gebeurtenis. En ‘news travels fast’ maar verdwijnt ook weer net zo snel. Balkenende? Die was toch ooit Minister-President van Nederland? Was dat niet ergens in 2004 ofzo? Het vreemde is dat ik dat gevoel ook bij mijn weblog heb. Ik heb net even zitten bladeren door de berichten van het afgelopen jaar en verbaasde me over hoe snel berichten ouder lijken dan ze in werkelijkheid zijn. Hoe meer en hoe sneller ik nieuwe berichten plaats, hoe verder weg in het verleden ik eerdere berichten lijkt te drukken. Ik heb zelf het vermoeden dat het iets te maken heeft met onze angst voor de dood, onze sterfelijkheid. Hoe meer we ons laten meesleuren in een door onszelf gecreëerde nieuwstroom, hoe meer we het gevoel hebben volop te leven, iets mee te maken, iedere minuut van de dag. Maar als het steeds moeilijker wordt iets daarvan vast te houden, dicht bij jezelf, wat is dan de waarde hiervan? Wat heb ik het afgelopen jaar meegemaakt dat ik nu nog kan ervaren als waardevol en mooi? Het antwoord hierop weet ik nog niet, ik ben nog wel even bezig met bladeren door alle berichten van 2010.