SpoenkJack Tummers

Gisteren werd in het Odeon in Veldhoven een benefiet gegeven voor de Sea Shepherd vrijwilliger Erwin Vermeulen die op dit moment nog vastzit in een Japanse gevangenis. Hij zou iemand geduwd hebben toen hij foto’s probeerde te maken van het transport van een dolfijn. Anderen beweren dat hij ‘zomaar’ is meegenomen door de Japanse autoriteiten om verhoord te worden. Dit verhoor is dan overigens eenzijdig en zal niet gaan over de 23.000 vergunningen die in Japan afgegeven zijn om dolfijnen af te slachten. De dolfijnenjacht vindt ieder jaar plaats in het Japanse Tajii en leden van Sea Shepherd zijn daar ieder jaar weer aanwezig om te protesteren. En om nog maar eens te laten zien hoe gruwelijk het allemaal is. Het benefiet van gisteren was bedoeld om geld in te zamelen als bijdrage in de kosten van de advocaten, hoewel ik ervan overtuigd ben dat ze hem toch wel vrij snel weer zullen laten gaan. De vader van Erwin, Ad Vermeulen, was er gisteren ook en had het er af en toe moeilijk mee. Geen wonder ook, als je zoon helemaal aan de andere kant van de wereld in een gevangenis zit. En teleurgesteld was hij, in de Nederlandse politiek. Als het om acties van Sea Shepherd gaat laat de Nederlandse regering niet zo snel iets van zich horen. Sea Shepherd begeeft zich vaak op het randje van de legaliteit (of net daar overheen), daar waar Greenpeace nog redelijk diplomatiek blijft.

Klik hier voor foto’s van het benefiet »

Gisteravond stond ik in een rovershol, ergens in Tilburg. Ik moest er foto’s maken van een feest en wat optredens. Een afbraakpand was het, op de nominatie om binnenkort gesloopt te worden, geen plekje op de muren dat niet met grafitti overdekt was, en er mocht gerookt worden. Geen fijne plek voor iemand die toch al regelmatig last heeft van astma. Even wat foto’s maken tijdens de eerste paar nummers van de band, en dan snel weg. Nog voor aanvang van het optreden stond één meisje al vooraan. Lange blonde rastaharen en met in de ene hand een groot glas bier en in de andere een joint van een centimeter of twintig. Ze stond al een beetje voor te wiegen op de klanken die gingen komen. Toen de band eenmaal begon te spelen hield ze niet meer op, met bewegen en vooraan staan. Dat durft. Maar zou ze daar ook staan zonder dronken te zijn van de alcohol en wiet, vroeg ik me af. Ben ik daar zelf te nuchter voor? Zou zij het zelf nog wel doen als ze nuchter was? Waarom vinden we nuchter zijn zo belangrijk?

Zomaar wat dingen die ik me afvroeg toen ik naar haar stond te kijken. Toch wel een tikkie jaloers moet ik zeggen. Dat doet maar, gooit haar jas zomaar ergens in de hoek, hoofd in haar nek en dan maar rondjes draaien op de muziek. Waarom moeten we van onszelf altijd maar nuchter zijn? Spreken we niet over dronken zijn van geluk? Dronken van blijdschap? Hoteldebotel en in de wolken? Boeddhisten zouden meteen wijzen op de verslavende en afhankelijke kanten van het dronken zijn, of dat nu veroorzaakt wordt door een opwekkend middel in je lijf of door gedachten vol verlangen. En gelijk hebben ze natuurlijk. Maar af en toe even met de voetjes van de grond is niet zo verkeerd. Misschien is dat ook wel wat dansen is. Spelen met de grond onder je voeten. Keer op keer, even in de lucht en dan weer terug op aarde. In een trance, maar dan zonder alcohol of wiet.

Consolidated is nog steeds een van mijn favoriete muziekgroepen. Voor zover ik weet bestaan ze niet meer, of zijn alleen nog maar sporadisch actief. Omdat ik net dat stukje schreef over Diederik Stapel en het ‘bewezen’ hufterige gedrag van vleeseters, bij deze het ‘nummer’ Meat, meat, meat and meat van hun cd Business of Punishment. Of hoe een rasechte American Burger denkt over vlees:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Gisteren twitterde ik dat ik cassettebandjes aan het draaien was, in plaats van plaatjes. Twee dozen staan al jaren bovenop mijn klerenkast en ik vond het tijd ze maar eens weg te gaan gooien. Maar eerst nog even kijken wat voor muziek er ook alweer opstond. Toyah Wilcox, Manu Dibango en diverse geheimzinnige ‘Diversen’. Ik stoptte dus het ene na het andere bandje in mijn cassettedeck en verbaasde over hoe goed het geluid was. De bandjes zelf moeten zeker al zo’n twintig jaar oud zijn, en het cassettedeck zelf, een Denon DRF6 kocht ik in 1983. De muziek klonk helder en dynamisch en niet dof en haperend zoals ik had verwacht. Waarom hebben we ooit die leuke rammelende bandjes en dit systeem aan de kant geschoven voor koele gladde cd’s? Ik begijp natuurlijk wel waarom, bij een cd kun je ‘skippen’ en nummers programmeren en herhalen. Maar of de geluidskwaliteit nu altijd zo’n enorm verschil is met de Chrome of Metal bandjes van vroeger?

Nu moet ik ook weg zeggen dat het cassettedeck dat ik toen kocht een van de beste was die je toen kon kopen. Ik moest er duizend gulden voor neertellen wat heel erg veel geld was voor een cassettedeck (en student), maar het deck kwam er toen in allerlei tests als beste uit. Sla er de specificaties maar eens op na. Voor de audiofielen: een frequentiebereik van 30-20.000 Herz met een gewone Chrome tape! Drie koppen en twee motoren! En een ‘wow and flutter’ die verwaarloosbaar klein was. Inmiddels hapert de motor die de tape heen- en terug zou moeten spelen en het klepje voor de bandjes gaat met schokjes open en dicht. Maar spelen doet dit ding als de beste en wat een geluidskwaliteit! Wow!

Ik doe hem dus nog maar niet weg. Twee dozen vol met muziek die ik kan gaan herontdekken, en misschien haal ik zelfs mijn walkman weer eens tevoorschijn.

Vanavond was Hans Dulfer te gast in de tuin van de Universiteit van Tilburg voor een van de muzenconcerten.
Na al die jaren is hij nog steeds in topvorm en lijkt hij geen spatje ouder geworden. Kijk zelf maar…

Videofragment van het concert »

Wat de beste geluidskwaliteit is van een muziekinstallatie is erg relatief. De eerste keer dat ik dat vaststelde was bij een vriend die erg veel van boeken hield en muziek. Hij speelde zelf gitaar, kon daarbij aardig zingen en was een groot fan van Leonard Cohen. Muziek en teksten lagen bij hem dermate dicht bij elkaar dat ook zijn luidsprekers verstopt zaten tussen zijn boeken in de boekenkast. Oude houten kasten waren het, met hier en daar een gat in het luidsprekerdoek. Bij iedere bastoon leken letters en stof zich met elkaar te vermengen en dwarrelden dan langzaam naar beneden op de eikenhouten vloer. Het was een beetje een dof geluid, maar perfect voor wie hij was en voor de muziek waar hij van hield. Warm en met een diepe klank van binnenuit. Helaas pleegde hij een paar jaar later zelfmoord. Ergens nog dieper in hem school een koude waar hij nooit aan had weten te ontsnappen.

Op een camping is het met die geluidskwaliteit net weer wat anders. De beste geluidskwaliteit, zo heb ik gemerkt, komt dan van een goedkope wereldontvanger die liefst ergens achterin een bungalowtent staat, op een koelbox of gasfornuis. Dolby Surround is dan hememaal niet gewenst. Het geluid op een camping moet een beetje blikkerig zijn, goedkoop. Muziek zoals je hem vroeger ook kon horen in het zwembad, twee badlakens verderop. Al dat was aanwezig bij de Franse buren op de camping waar we de laatste week stonden. George McRae, The Rubettes, 10CC, Santa Esmeralda, en af en toe een moderne Selah Sue of Adel. Zelfs de Tour de France via zo’n radiootje is de beste benadering van de sfeer van een vakantie in Frankrijk, of je het verslag nu kunt volgen of niet.

Tijdens het afgelopen Festival Mundial (alweer een paar weken geleden) was ook Moby aanwezig, en niet alleen maar op het podium. Zelfs het hekwerk was voorbereid op zijn komst.

Meer (echte) foto’s van Moby vind je hier.

Ik ga niet vaak naar een concert. Vorig jaar (of was het het jaar daarvoor) kocht ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een kaartje, toen voor Moby in 013. Gisteren zijn we naar Faithless geweest in Eindhoven. Misschien een van hun laatste concerten, daar ze hebben aangegeven na 15 jaar te gaan stoppen. Na Eindhoven volgen nog vijf concerten, waarvan de laatste in London. Een mooie plek om een punt te zetten achter 15 jaar mooie en bijzondere muziek. Maar zo ontzettend loeihard… We waren erg blij dat we onze oordopjes hadden meegenomen, ook al konden die ons niet beschermen tegen de harde dreunen van de bassen. Zo ontstaan waarschijnlijk zwevende nieren vermoed ik. En als ik ergens een embolie in mijn lijf heb zitten die tegen een aderwand zat geplakt, dan is die nu vast en zeker wel losgeraakt. Ga dan niet zo erg vooraan staan, zou je kunnen zeggen. We stonden z’on beetje op ‘rij drie’ vanaf het podium. Als het dan toch de eerste en enige keer is dat ik Faithless zie optreden, dan ook maar vooraan. Zo heb ik van dichtbij kunnen zien dat Maxi Jazz, de zanger, inderdaad ontzettend mager is. Of zoals vriendin MT het verwoordde: ‘Dat daar nog ingewanden inpassen’.

Het was een goed concert waarbij de echte fans net als Maxi Jazz de hele avond met hun armen omhoog (vingers in ‘peace-houding’) op en neer hebben staan springen. Of zo stil mogelijk bleven staan om met hun fucking iPhones boven hun hoofd beelden van het concert op te kunnen nemen. Jammer dat die batterijen zo lang meegaan. Terwijl je naar het podium kijkt zie je op deze manier datzelfde beeld nog tig keer herhaald op de kleine beeldschermpjes van die zaktelefoons. Nou ja, ieder zijn ding. Zo kregen twee volwassen mannen nog bijna ruzie om een t-shirtje dat door Maxi Jazz het publiek in werd gegooid. ‘We are One’. Behalve dan als het om bezit gaat.

Who cares? Niemand, en ik eigenlijk ook niet. Het is ook niet meer dan een constatering. Ik heb de lijst van de top 2000 eens bekeken en daar staat wederom geen nummer van King Crimson in. Een beetje kan ik dat wel begrijpen. Ze staan bekend als een ‘progressive rockband’ en hebben hun muziekstijl meermaals ingrijpend veranderd. Ook de samenstelling van de band veranderde voortdurend, alleen Robert Fripp bleef als constante factor vanaf 1967 tot heden verbonden aan de band. En toch is het vreemd dat er niks van hun te vinden is in de lijst van de top 2000. Ze vormen nog steeds een inspiratie voor veel van de huidige bands die experimenteren met verschillende muziekstijlen en hun muziek is zeker niet altijd zo ontoegankelijk is als weleens wordt beweerd. Om dat te bewijzen heb ik een paar nummers opgezocht op YouTube die het als singeltje makkelijk zouden hebben kunnen maken. Dat dat nooit gebeurd is heeft meer te maken met het feit dat de band nooit iemand in de arm heeft genomen die weet hoe je aantrekkelijke videoclips maakt.

• Sleepless
• One Time
• Two Hands
• Walking On Air
• People
• Eyes Wide Open
• Man With An Open Heart

Hoe noem je een review als het apparaatje zelf al bijna niet meer te koop is? Afterview? Pastview? Toch wil ik er graag nog even een paar woorden over kwijt. Ik doe het niet zo vaak, praten over spulletjes, maar dit dingetje is het in mijn ogen (en oren) wel waard. De Cowon D2 is een mp3-speler. Dat is een iPod van Apple ook. Ik zeg het nog maar even omdat er sommige mensen zijn die denken dat een iPod iets anders is dan een mp3-speler maar dat is het niet. Een iPod is gewoon een mp3-speler en niks meer. En zeker niet de beste die er is.

lees verder »