SpoenkJack Tummers

Het is weer bijna bramentijd! Tijd om gezellig met z’n allen langs wegen en paden te wandelen op zoek naar mooie rijpe bramen om te plukken en te eten. Heerlijk!

Zelf lust ik geen bramen.

‘Grote groepen kauwen terroriseren het Burgemeester Van de Mortelplein in Tilburg‘. Dat zou je bijna denken als je de verschillende reacties leest van mensen in het artikel hierover in de krant van vandaag. Dus ik ben uit nieuwsgierigheid ‘s middags zelf nog even gaan kijken. Zónder helm!

lees verder »

In Scheveningen is op dit moment op de boulevard de expositie Planet Ocean te zien, met 100 foto’s op groot formaat van natuurfotograaf Dos Winkels. Elke foto heeft een onderschrift met uitleg over wat er op de foto te zien is en aangevuld met wetenschappelijke of medische informatie over visjes, stofjes en moleculen. Het is duidelijk dat het leven in de oceaan niet alleen erg kleurrijk is maar ook erg leerzaam én voedzaam! Vis is erg gezond en dus zou iedereen eigenlijk een paar keer per week vis moeten eten.

Geen goed nieuws voor de vissen en al het andere leven in de oceanen. Daarom was het goed dat onderaan de toelichting vermeld werd dat voor wie uit principe geen vis wil eten er nog altijd een goed alternatief is: lijnzaadolie. Bevat exact dezelfde rijke voedingsbestanddelen als vis en wordt beschouwd als mogelijk nóg gezonder.

De twee jonge stelletjes die aanvankelijk naast me stonden hebben dit niet meer gelezen. Eén van hen had de anderen toen al meegesleurd naar de dichtsbijzijnde kraam met vette kibbeling. Maar ik mag er eigenlijk niks over zeggen. Ik had namelijk wel alles gelezen maar heb me op het eind van de middag de vette friet met mayo goed laten smaken. Jammer dat het kraampje er geen blikjes bier bij verkocht.

Wie kent het verhaal van de slechtvalken nog? De bedoeling was nog een vervolg hier op te plaatsen, maar dat was ik dus bijna weer vergeten. Veel nut heeft het niet meer om het nu alsnog te doen, want de vogels zelf zijn inmiddels al gevlogen (naar ik mag aannemen) en de site is al een hele tijd uit de lucht.

En daar zit ik dan met nog een heel stel screenshots. Toch nog maar doen? Welja, waarom ook niet. Ik ben nu toch al een nieuw berichtje begonnen. Bij deze dus het langverwachte deel twee. Op het vervolg van een tv-serie moet je soms ook een hele zomer wachten.

Het grote verschil tussen apen en andere dieren is dat apen de mogelijkheden zien in hun omgeving en deze ook benutten. Aldus David Attenborough in de documentaireserie ‘The Life of Mammals’.

Na dit gehoord te hebben en nagedacht te hebben over mijn eigen leven, zit ik nu in een soort van evolutionaire identiteitscrisis. Want “Dear mister Attenborough, where does that leave me?”.

In dit geval is het geen ‘butterfly‘ maar een libel, maar toen ik haar vond vroeg ik me toch af wat er met de wereld zou gebeuren als ze die twee takjes niet meer bij elkaar zou kunnen houden? Wat zou er anders zijn over een tijd dan wanneer het ze wél zou lukken?

Ik weet het, eigenlijk is het een onzinnige vraag. Want vroeg of laat krijgt ze toch kramp in haar pootjes.

Wat is een ‘butterfly effect‘?

Sinds een weekje volg ik met toenemende interesse (ook wel genoemd ‘verslaving’) het wel en wee van een aantal slechtvalken via de twee live webcams die in en nabij een nestkast zijn aangebracht. Een paar dingen heb ik uit mededelingen op het forum moeten vernemen omdat ik pas iets later ‘ingeschakeld’ had. Zo kwam ik te weten dat de moeder verjaagd is door een andere moeder en pa het dus in zijn eentje zal moeten stellen wat betreft de opvoeding van de jongen.

Het is tegelijkertijd fascinerend en triest om te zien: de vreemde moeder heeft de onhebbelijke eigenschap om steeds als pa thuiskomt met wat voedsel, even later ook de nestkast in te stappen om het weer uit zijn klauwen te grissen en ermee weg te vliegen. Pa laat het om voor mij onverklaarbare redenen gebeuren. Hij protesteert niet, vliegt de ander niet aan (toepasselijk gezegde) en verlaat even later gewoon weer het nest om opnieuw voedsel te gaan zoeken. De jongen blijven piepend en met een trauma achter (vooral de speakers van je pc aanzetten!).

Dit heeft er inmiddels toe geleid dat één van de drie jongen het niet heeft gered. Als pa de andere twee aan het voeren was zat de derde stilletjes en verslagen in een hoek van het nest, alsof het wist dat één iemand zich zou moeten opofferen om de andere twee een kans te geven om te overleven. (Probeer je voor te stellen dat deze laatste zin uitgesproken wordt door David Attenborough voor een nog dramatischer effect).

Op het forum wordt inmiddels flink gedebatteerd of er niet ingegrepen moet worden en of de twee overgebleven jongen niet bijgevoederd moeten worden. Echter… “Mocht ook Pa worden weggejaagd, dan wordt er niet ingegrepen, weet Van Geneijgen. “Dat is zelfs verboden. Slechtvalken zijn wettelijk beschermde vogels en die moet je met rust laten. Je moet de natuur zijn gaan laten gaan. Alleen de minister (Van LNV) kan daarvoor toestemming verlenen.”

Wat je noemt beschermd. Ik begrijp wel dat je de natuur de natuur moet laten, maar als je de kans hebt om vogels in nood te helpen moet je dat vooral doen. Dat is ook de boodschap van de Vogelbescherming die zelfs heeft gezegd dat je bijvoorbeeld (alle) vogels in de winter mag bijvoeren. Maar als het gaat om een beschermde vogel dan moet je dat dus vooral niet doen? Rare logica.

Klik hier voor een eerste serie screenshots van de slechtvalken.

Gisteren zijn we met de Vogelwerkgroep Midden-Brabant weer op excursie geweest om wintervogels en trekvogels te gaan bekijken. Dit keer richting Markiezaat in Oost-Brabant, een stukje Tholen en als laatste Oud-Beyerland. Indrukwekkend moet ik zeggen. Niet zozeer de vogels dit keer, maar de lelijkheid van het landschap.

Het eerste nadeel van dit soort tripjes is dat je (te) lang in de auto moet zitten. Toch al iets waar ik een hekel aan heb en na een poosje ga ik steeds vaker verzitten. We vertrokken met vier auto’s en waren dus milieubewust aan het carpoolen, maar toch. Het gevoel dat je op zoek gaat naar rust en pure natuur middels honderden kilometers asfalt en liters fossiele brandstoffen… Maar daar moet ik natuurlijk niet aan denken. En dus zat ik achterin de auto, net als vroeger als kind, maar wat te kijken naar een vreemde wereld die aan me voorbij ging. Soms letterlijk dus.

Als we op een plek waren aangekomen stapten we met z’n allen uit, verrekijkers in de aanslag, bleven dan even kijken en stapten daarna weer in om wéér een half uur te rijden naar de volgende stopplaats. En je wilt niet weten hoeveel bedrijvenparken we wel niet gezien hebben onderweg. Parken…, hoe hebben ze ooit deze landschappelijke kaalslag kunnen betitelen als ‘parken’.

Onze laatste stopplaats was Oud-Beyerland. Honderden en misschien wel duizenden brandganzen gezien in een vlak en uitgestrekt polderlandschap. En aan de einder het ene industrieterrein na het andere en rook van schoorstenen dat zich vermengt met laaghangende bewolking. Horizonvervuiling heet dat. “Mooi gebiedje hè?”, merkte de excursieleider nog op. De meesten reageerden instemmend. “Nou, prachtig! Dat we dit soort gebieden nog hebben in Nederland!”

Ik had gisteren mijn blik misschien toch iets te veel op ‘oneindig’ gericht.

Zo kan het dus ook, al is het ook wel een beetje raar: nestjes inbouwen in nieuwe of bestaande gebouwen. Letterlijk een vorm van samenleven met de natuur om ons heen.

Nieuw is het overigens niet. In Beiroet werden eind zeventiger jaren al veel van deze kasten in bestaande gebouwen ‘ingevoegd’.