SpoenkJack Tummers

In de bouwsector is men bang voor een verdere stagnatie van nieuwbouw – alsof er nog niet genoeg koopwoningen leegstaan tegenwoordig – maar in de natuur gaat de nieuwbouw gewoon door.

De afgelopen dagen waren bij de BBC alle afleveringen te zien van de serie Wainwright Walks. Een reis/wandelverslag gepresenteerd door Julia Bradbury van een aantal langeafstandswandelingen die ene Alfred Wainwright (1907-1991) in de periode tussen 1952 en 1966 met de hand beschreven én getekend achterliet voor toekomstige wandelaars in het Lake District in het noorden van Engeland. Het is een prachtig gebied waar ik zelf ook nog eens graag zou willen gaan wandelen en fotograferen, en dan liefst van ‘Coast to Coast’.

Die ‘Coast to coast’-wandeling is zo’n 300 km lang en loopt van St. Bees aan de Ierse zee naar het vissersdorp Robin Hood’s Bay aan de Noordzee en loopt door drie National Parcs: Het Lake District, de Yorkshire Dales en de North York Moors. Volgens kenners een van de mooiste wandelroutes van de wereld, maar 300 km loop je niet even in 7 dagen, en ook niet in 14. En zeker niet als ik mijn fototoestel meeneem, want mezelf kennende haal ik dan soms maar een snelheid van 500 meter in drie uur.

Maar zover is het nog niet, en wanneer dan wel zou ik op dit moment ook niet kunnen zeggen. Binnenkort kan echter wel alvast genoten worden van deze wandeling, maar dan wederom over de schouders van Julia Bradbury. Na het succes van de eerdere twee series gaat ze dan namelijk verslag uitbrengen van deze Coast to Coast. Arme Julia…

Websites: The Wainwright Society en Julia Bradbury.

Wil je weten hoe het leven van een duif er uitziet in de lente of zomer? Bekijk dan de video van deze duif op haar nest. Een beetje raar misschien om bij aanvang van de winter nog te plaatsen, maar ik was er nog niet eerder aan toegekomen.

Omdat ik nieuwsgierig was naar hoe het leven van een duif er uitziet die de hele dag op haar nest zit had ik mijn videocamera op het balkon geplaatst en twee uur achter elkaar opnames gemaakt. Na afloop heb ik alles (versneld) bekeken en kwam tot de conclusie dat zo’n dag zich laat samenvatten in 4 minuten, maar dan een keer of 150 tot 200 achter elkaar: duif zit op het nest en herschikt af en toe wat takjes, na vier minuten komt de partner langs met één miezerig takje om het nest verder op te vullen en vliegt dan weer weg om een volgende te halen. Veel stelt het dus niet voor, maar het ziet er wel heel erg vredig uit. Zeker omdat je op de achtergrond nog de geluiden kunt horen van het verkeer.

Klik hier voor de video van de duif »

De film Earth kent iedereen inmiddels wel. Op dit moment krijg je hem zelfs al cadeau bij een of andere abonnement of aanschaf van een dvd-speler of lcd-televisie. Het is een prachtige documentaire die iedereen een keer gezien zou moeten hebben (maar als je iets beters te doen hebt, doe dat dan vooral…), maar een andere documentaire die iedereen dan zeker ook zou moeten bekijken is Manufactured Landscapes over het werk van fotograaf Edward Burtynsky. Waar Earth de (rest)toestand van de aarde laat zien aan de hand van natuurbeelden en de ingrijpende veranderingen die er gaande zijn, doet Manufactured Landscapes dit door het tonen van foto’s van Burtynsky terwijl hij aan het werk is in (industrieel) China.

Volgens sommige recensies is de documentaire alleen interessant voor liefhebbers van zijn fotografie en voegt het niets extra’s toe dan wanneer je zijn boek zou doorbladeren. Zelf vond ik de documentaire echter indrukwekkend. De foto’s van Burtynsky zijn erg gecomponeerd en erg strak, een soort ‘registratiefotografie’, en juist hier helpen de filmbeelden om het gevoel achter de foto’s wat tastbaarder te maken. Bovendien geeft de documentaire veel informatie over het huidige China en hoe we daar in de rest van de wereld aan meewerken. En weet je ook meteen waar je dvd-speler vandaan komt. En ook waar de oude weer naartoe gaat als je een nieuwe koopt.

Klinkt als een kinderverhaaltje, maar in werkelijkheid is het alleen maar mijn eerste testje met de videocamera die ik onlangs kocht. Ik zag een rupsje op een blad en wilde wel eens weten van hoe dichtbij ik filmpjes zou kunnen maken. En het rupsje begon te bewegen en kreeg gezelschap van een vliegje en meer is het eigenlijk niet. Maar de problemen die ik allemaal ben tegengekomen voordat ik dit filmpje op YouTube kon plaatsen, daar zou ik heel wat over kunnen vertellen. En misschien doe ik dat ook nog wel eens, maar niet nu…

Klik hier voor het filmpje »

Zéér de moeite waard: de Verbeke Foundation in Kemzeke nabij Antwerpen. Met een groep medestudenten hebben we in mei een bezoek gebracht aan deze ‘private kunstsite gecreëerd door kunstverzamelaars Geert en Carla Verbeke Lens’. Een mooie en ‘levende’ locatie met veel ruimte voor beeldende kunst die zich richt op het organische, waarbij leven en dood als vanzelfsprekend centrale thema’s zijn binnen vrijwel elk werk.

Ik had er nog wat foto’s gemaakt, maar nog niet zover gekomen ze te uploaden. Ze staan nu onder ‘/locaties/verbeke foundation mei 2008‘, maar het kan goed zijn dat ik ze later nog eens ga verplaatsen. Ik weet nog niet zo goed wat ik met die ‘locaties’ aanmoet namelijk. Ik had de foto’s ook in dit bericht kunnen plaatsen, maar dan ziet na een maand niemand ze meer, en dat vind ik zonde.

Het grootste deel van de foto’s zijn van werk van Koen van Mechelen en zijn fascinatie voor het feit dat de kip en het reptiel slechts één chromosoom van elkaar verschillen. Wat mij meteen deed denken aan dat andere feit dat varkens genetisch zoveel op mensen lijken, of andersom. Een idee waar ik zelf binnenkort maar eens mee aan de slag ga.

‘Scientists have successfully produced an embryonic pig-human hybrid. Human DNA was inserted into pig cells which became tiny embryos. The researchers have not revealed what happened to them, but suggest they could have been grown further by being implanted into a womb – and that either a pig or a human mother would have been suitable…’

En helemaal in ‘lijn’ met Andy Goldsworthy…

Klik hier als je eens een avondje niks te doen hebt en je bent nog niet bekend met zijn werk. En je houdt van landschapskunst. En je hebt überhaupt iets met kunst… Een website met maar liefst 3682 afbeeldingen van zijn werk!

Er is ook al een serie boeken uitgegeven met titels als ‘Hout’, ‘Steen’ en ‘Tijd’. Kijk even op de site van Bol.com om te zien welke er nu nog leverbaar zijn. Erg mooi en erg plezierig om eens regelmatig door te bladeren.

Zou dit kevertje weet hebben van wat er met hem gebeurt als hij zo doorgaat?

Vandaag zag ik een hommel voorbij vliegen waardoor ik weer even moest denken aan mijn bezoekje aan vrienden, vorig weekend. Toen zag T. (beroep boswachter) namelijk een hommel bij hun in de tuin zitten en riep heel opgetogen: ‘Een aardhommel! De eerste van dit jaar!’.

Een aardhommel!? Dat wilde ik helemaal niet weten! Ook dit is dus weer een voorbeeld van hoe te veel informatie soms een directe beleving in de weg kan staan, althans bij mij. Van vlinders wist ik al dat er vele verschillende soorten waren. Qua uiterlijk en naamgeving de een nog mooier dan de ander. En ook van libelles en mieren kende ik al verschillende soorten van naam en dan ga je daar toch op letten, maar de hommel was tot voor kort nog steeds gewoon een hommel. En een hommel is een beetje zwart met geel, soms oranje, lekker pluizig en de een iets groter dan de ander.

Ik ga dit keer echt mijn best doen deze informatie meteen weer te vergeten, maar voor wie het echt wil weten: alle in Nederland voorkomende hommelsoorten.

Ik had nog een paar mezenbollen over. De vorige keer dat ik ze aan de vogels wilde geven was niet zo’n succes. Niet voor de vogels tenminste. Maar vanochtend zag ik op een dikke tak een prachtige kraai zitten en besloot het nog maar eens te proberen.

De eerste bol stuiterde een paar keer over de grond en kwam terecht onder de boom van de kraai. De tweede aan de andere kant van het wandelpad, zo’n 15 meter rechts daarvan. De kraai liet zich hierdoor niet wegjagen maar wiegde wel een paar keer naar voren en naar achteren zodat hij zich toch in geval van nood meteen zou kunnen afzetten en wegvliegen.

Een paar seconden later daalde hij neer op de grond en liep naar de mezenbol toe. Hij pikte een paar keer flink in de bol en vulde zijn keel met zoveel mogelijk… (wat zit er eigenlijk in zo’n mezenbol?). Daarna bedacht hij zich blijkbaar, slikte alles door, prikte hard in de bol zodat deze aan zijn snavel bleef hangen en vloog ermee weg.

Ik volgde hem met mijn verrekijker en zag dat hij zo’n honderd meter verderop de bol verstopte onder een laagje bladeren en takjes. Daarna kwam hij meteen weer terug en landde op exact dezelfde plaats als waar de mezenbol had gelegen. Hij pikte de restjes op die er nog moesten liggen, stak toen het pad over en liep in één rechte lijn naar de andere bol toe. Blijkbaar moet hij dat dus de hele tijd onthouden hebben!

Ik kan echt heel opgetogen raken van dit soort dingen. Zien dat er een hele wereld is binnen/naast onze wereld, en dan nog zo goed georganiseerd ook! Hij liet zich namelijk niet afleiden maar werkte eerst de ene bol af voordat hij naar de andere bol toe ging. Zo efficiënt met dingen omgaan, dat zal ik wel nooit leren…

Het enige dat ik niet begrijp is dat deze kraai meteen na het verstoppen van de twee bollen met zijn partner doorging met op de grond bladeren om te kiepen… op zoek naar voedsel. Aan de andere kant, wat moet je als kraai anders de hele dag doen?