Een tijdje terug werd bekend dat een Brit 240.000 ton cacaobonen had opgekocht (zie bericht NOS). Zo’n beetje de totale voorraad van heel Europa. Echt waar? Van heel Europa? Nee, twee handjes vol cacaobonen zijn door dit mannetje en collega urbexer Peter achterover gedrukt tijdens een van onze bezoekjes aan de haven van Antwerpen. Schreef ik onlangs nog over de gigantische hoeveelheden zakken met cacaobonen die we tegenkwamen in de vele loodsen aan het Leopoldok, staan deze loodsen binnenkort dus weer helemaal leeg. Voor de handelaar in kwestie zal het niet uitmaken, die is allang blij dat hij die hele zooi zo snel is kwijtgeraakt. Normaal gesproken, zo vertelde de eigenaar ons, kan een voorraad weleens 10 jaar lang blijven liggen. En wat betreft de foto’s die we er gemaakt hebben is het toch een leuke extra anekdote bij het verhaal rond de haven van Antwerpen.

Mens sana in corpore sano. Over de schoonheid van dat lichaam zegt het spreekwoord niks. Zo ook gistermiddag, toen om één uur zo’n tweehonderd mensen de modderpoel van de Jofra Hoeve inrenden waar normaal geproken de varkens zich in vermaken. Zoals op de foto is te zien lieten de varkens de mensen eerst maar even hun gang gaan. Op een bepaald moment stonden de varkens zelfs allemaal in het weiland en was de poel alleen maar gevuld met rondspartelende en moddergooiende mensen in de niet meer al te roze t-shirtjes van Wakker Dier.

Jezelf lekker vuil maken, leuk voor jong en oud. Voor varkens heeft modderen de functie dat het hun huid ontdoet van insecten en bacterieën, en voor mensen misschien ook wel. Zelf heb ik me er niet aan gewaagd en heel strategisch gekozen voor de rol van fotograaf. Helemaal schoon ben ik echter niet gebleven. Behalve de rondvliegende spetters modder van een moddergevecht verloor ik al vrij snel mijn van de boer geleende laarzen. Nadat ik in een berg diepe soppige modder was gaan staan en een paar passen terug wilde doen, besloten de laarzen op die plek te blijven staan. Een tijdlang heb ik op mijn sokken rond moeten lopen, totdat ik met hulp van een paar kinderen de laarzen uit de modder wist te trekken.

Voor Wakker Dier was het natuurlijk een publiciteitsstunt. ‘Méér varkens in de modder’, werd er geregeld geroepen. En varkens horen inderdaad gewoon buiten, net als elk ander dier, om te kunnen wroeten in de grond en te kunnen baden in een modderpoel zoals ze dat van nature graag doen. Wij mensen moeten er dan misschien niks van hebben, voor varkens is het de hemel op aarde. Hoewel, nadat ik een tijdje had zitten kijken naar het plezier van al die mensen en varkens samen in en rond die modderpoel ben ik nog meer gaan geloven wat ik eigenlijk al wel wist: mensen verschillen helemaal niet zoveel van varkens als dat ze denken.

Meer foto’s zijn te zien op flickr »

Vriendin MT werkt voor de krant. En sinds ik haar ken, ken ik ook een heleboel websites en twitteraccounts die zich alleen maar bezighouden met het doorgeven van 112-meldingen van alle soorten en maten. Een kat in een boom, een buitenbrandje, een schip in nood, aanrijdingen etc. Alles is te vinden op dit soort websites. En natuurlijk helemaal up-to-date. Hoor ik hier de brandweer voorbij komen en kijk ik snel even op brandweerspotters.nl, kan ik daar al lezen waar die brandweer naar op weg is. Niet dat ik daar iets aan heb of iets mee doe. Maar het kan en is er, en dus kijk ik er als verslaafde internetter af en toe op. En soms komen dan vreemde meldingen voorbij, zoals deze: Melding: PRIO 2: NACONTROLE ROLSTOELBRAND: TOMATENSTRAAT 20 EINDHOVEN : 633. Een rolstoelbrand? Iets te snel opgetrokken waardoor de banden in de fik vlogen? Een ontplofte accu? Iets te dicht bij de barbecue aangeschoven? Nieuws dat de fantasie prikkelt. Ik ben er dol op! :)

Nederland heeft de finale dan toch nog gewonnen. Wat feesten betreft dan. Toen de echte finale verloren werd van Spanje leek de pret even voorbij te zijn, maar de media, de commercie en de fans hebben zich snel weten te herstellen. The party must go on!

Um Himmels Willen. Ontneem de Nederlander alsjeblieft niet zijn feesten en zijn barbecues. Wat moet dat arme volk anders? Die grachtentocht. Oh nee, die gaat toch nog wel door hè? Zeg me dat de grachtentocht doorgaat! Alsjeblieft! Hij móet doorgaan, ik heb me er zo op verheugd!

Een verslaving is het. Aan de euforie. ‘Een eufoor is iemand die voortdurend op zoek is naar gevoelens van euforie’. Het lijkt me niet misstaan in een boekje met de titel Welvaartsziekten, 1980-heden.

Ja, ook ik wil nog even iets kwijt over de finale. Die derde finale die Nederland alweer (net) niet wist te winnen. Ik heb ze alledrie gezien, die finale’s. En dit keer waren ze het dichtst bij de overwinning en de wereldbeker. Hoe langer de wedstrijd duurde en het 0-0 bleef, hoe meer kans ik ze gaf te winnen. Spanje was dan misschien de betere ploeg, in de wereld die voetballen heet heeft dat niks te betekenen. Vaker dan eens won een mindere ploeg het van de betere. Met een goede verdediging, en flinke dosis geluk, met soms krakkemikkig spel, met hardheid, met een enkel kansje tijdens een snelle counter. Het Nederlands elftal had het dit keer allemaal.

Tijdens de kwartfinales al had ik het idee dat Nederland de finale zou gaan spelen tegen Spanje. Echt waar. Ik wou dat ik het eerder gemeld had, dan was ik nu misschien net zo bekend als tentakelorakel Paultje. Juist omdat ze niet zo geweldig speelden had ik het idee dat het dit jaar weleens zou kunnen gaan lukken. Ik keek dit jaar echter anders dan anders naar de wedstrijden. Met meer afstand en ach we zien wel. Bij elke wedstrijd dacht ik, als ze verliezen, nou ja, dan is dat jammer. En daarom heb ik gisteravond vijf minuten na de wedstrijd nog maar even een dvd’tje opgezet met een tv-serie die ik aan het volgen ben. Flashforward, waarin de hele wereld gedurende 137 seconden het bewustzijn verliest en iedereen een ‘flash forward’, een visioen krijgt van de wereld over exact een half jaar in de toekomst. Die toekomst lijkt vast te liggen. Alles gebeurt exact zoals gezien tijdens die kort blik in de toekomst. Totdat iemand besluit van een hoge flat naar beneden te springen terwijl dat volgens zijn eigen visioen niet echt de bedoeling was.

Het balletje kan raar rollen. Wat dat betreft is voetbal eigenlijk quantumfysica in de praktijk. En als je een beetje weet wat het principe achter quantumfysica inhoudt, betekent dit dat van alle mogelijke werelden, iedere denkbare toekomst, er eentje is waarin Nederland gisteravond die finale wél won. Een fijn idee toch?

Vlakbij Westelbeers, een dorpje nabij Hilvarenbeek, zijn gisteren twee stallen afgebrand waarbij zo’n 75.000 kippen om het leven zijn gekomen. What else is new? Dat vonden de mensen van de verzekering en de brandweer waarschijnlijk ook, want terwijl ik wat plaatjes stond te schieten hoorde ik ze achter mijn rug praten over Formule 1 races en waren ze bezig netwerkbijeenkomsten te organiseren waarbij iedereen op wat lekkers getrakteerd zou worden. Nu wil ik niet beweren dat ik er met tranen in mijn ogen rondliep. Verre van. Daarvoor waren de beelden veel te goor en stonk het naar verbrand vlees. Verkoolde kippenlijkjes met hier en daar nog een glanzend stukje ingewand lagen overal in het rond, de meesten ondergedompeld in een dikke zwarte smurrie van water, kippenstront en as. Hier en daar kringelde nog wat rook tussen het beton en staal omhoog. Iemand van de brandweer meldde dat hij nog wat water nodig had. Ik vroeg hem of hij al wist wat de oorzaak van de brand was geweest. Dat wist hij niet. En dat zouden de mensen van het onderzoek dat net was gestart vast ook niet kunnen achterhalen. Gewoon een zaak voor de verzekering.
Case closed.

Sorry. Maak ik niet al te lang geleden een opmerking op Twitter over de woordpelingziekte, kom ik nu zelf met deze flauwe titel op de proppen. Planck is geen plank maar een satelliet. En deze satelliet heeft voor het eerst een ‘microwave’ foto gemaakt van ons complete universum. Dat is natuurlijk prachtig en ik wil dit staaltje menselijk kunnen echt niet belachelijk maken, maar naast fascinatie en een gevoel van lichte euforie moet ik tegenwoordig ook vaak glimlachen om dit soort nieuwtjes. Want hoe vaak is het niet voorgekomen dat een of andere zekerheid of theorie in een later stadium niet bleek te kloppen? Daarom vermoed ik dat als Planck maar lang genoeg blijft doorzagen en onze telescopen maar lang genoeg en ver genoeg blijven kijken we op een gegeven moment van onze stoel glijden omdat daarbuiten, buiten dat onvoorstelbare grote ding dat wij de kosmos noemen, nóg een kosmos blijkt rond te zweven. En nog een en nog een. Een hele bloedbaan vol met kosmossen. BANG! Weg theorie over de oorsprong van het heelal en wetenschappers zijn weer terug bij af en aan de anti-depressiva. Maar hij blijft mooi, die kosmos van ons.

Lees het artikel op de site van ESA »

Een Nederlander behoort bescheiden te zijn. Maar is het juist vaak niet. Of dat nu komt door ons koloniale verleden, onze Gouden Eeuw, onze gasbel, ik weet het niet. We doen er alles aan om gezien en gehoord te worden binnen Europa en de rest van de wereld. Balkenende is daar ook een goed voorbeeld van, al hoop ik niet dat hij het stereotype Nederlander is. We doen ons uiterste best vooraan te staan. Op het gebied van kennis en techniek, en ook als het gaat om anderen te laten zien hoe – wij denken dat – het moet. En soms is dat goed en ook terecht. In bescheidenheid huist vaak een klare geest die op een nuchtere en relativerende manier in staat is de dingen op een andere manier te laten zien. Dat kan verhelderend werken. Maar als die klare geest te veel aandacht krijgt kan het weleens gebeuren dat hij naast zijn schoenen gaat lopen. Dan maakt bescheidenheid plaats voor zelfingenomenheid. Dan verandert het kind waar je graag naar luistert omdat het zo origineel uit de hoek kan komen in een vervelend en verwaand rotkind dat alleen maar aan zichzelf denkt.

lees verder »

Ook zo’n hoofdpijn van die toeter? Koop dan snel een pakje Vuvuzetamol bij het Kruidvat en weg is de pijn. Voor de vuvuzela’s zelf is inmiddels een inzamelingsactie gestart. Van het gerecycelde plastic zullen oordopjes worden gemaakt.

Het zag er even naar uit dat er van de twee zetels maar eentje zou overblijven. In het begin van de nacht werden het er toch nog twee. En eigenlijk had ik dat in deze situatie ook als het hoogst haalbare gezien. Met een verkiezing die alleen maar draaide rondom de ‘economische crisis’, Geert Wilders die dit keer veel kiezers naar zich toe wist te trekken en daarnaast nog een heel groot deel strategische kiezers, mag je als partij blij zijn dat je niet al te veel zetels verliest. En al helemaal als het (nét) lukt ze te behouden. Marianne en Esther kunnen dus weer lekker aan de slag. Tegenover een gehalveerd CDA dit keer, dus wie weet wat er de komende tijd nog valt te bereiken binnen de politiek. Hier in Tilburg pakken we binnenkort de draad ook weer op met de werkgroep. Ook op lokaal niveau is er genoeg te doen. En als er even niks te doen is is het altijd gezellig om even met gelijkgestemden te kunnen kletsen en een kop koffie of een pilsje te drinken. Doen ze in Den Haag ook.