SpoenkJack Tummers

Staatssecretaris Bleker werkt aan een nieuwe natuurwet, dat zal niemand ontgaan zijn. ‘Naast de aangekondigde drastische bezuinigingen op natuur betekent dit een tweede dreun, omdat voor veel planten- en diersoorten de bescherming flink wordt teruggeschroefd. De bescherming van vissen wordt nog slechter dan nu al het geval is. Veel soorten zullen minder streng beschermd worden en anderen zullen buiten de Natura2000-gebieden helemaal geen bescherming meer genieten (bron: natuurbericht.nl). Het mooie visje op deze foto van Jelger Herder is een bittervoorn en zal straks niet langer beschermd zijn buiten de Natura2000-gebieden. Maar weten visjes veel waar die gebieden beginnen en eindigen. Klunen kunnen ze niet en vliegen ook niet. Naast de vissen is er nog veel meer natuur in de vorm van flora of fauna dat straks niet langer strikte bescherming zal genieten. Bleker wil meer verantwoordelijkheid hiervoor bij mensen zelf leggen. Bij particulieren, boeren en bedrijven. Klinkt alweer aardig op wat jaren geleden gedacht werd toen men sprak over zelfregulering en eigen verantwoordelijkheid, en we weten inmiddels wel waar dat toe geleid heeft. Kijk alleen al maar naar de veetransporten waar regels zeer rekbaar bleken te zijn, naargelang de eisen (= wensen) van de betrokkenen. Helaas is het nog steeds zo dat eigen verantwoordelijkheid nog te vaak synoniem staat aan eigen belang en niet het belang van ons allen en onze toekomst. Zolang dat zo is zijn strikte regels en toezicht op de naleving hiervan noodzaak.

Vanavond werd in de Universiteit van Tilburg de jaarlijkse Warandelezing gehouden, dit keer door Wubbo Ockels. Thema was duurzame energie. Bij de ingang van de zaal stond een bord met de titel van de lezing: En nou even allemaal heel hard blazen. Dat zal wel over windenergie gaan dachten we, maar het werd de zon. Heel veel zon. Van zonnepanelen op de daken van alle huizen tot een superbus en een elektrisch aangedreven veerboot van Den Helder naar Texel. Het kan allemaal en het kan allemaal heel snel. Als de grote bedrijven en de politiek maar mee willen werken. En daar schort het aan (in)zicht op de toekomst. Ondanks heel wat dia’s met neergaande grafieken en sombere rekensommetjes was zijn boodschap toch heel positief. We leven volgens hem in een boeiende tijd met veel veranderingen en innovaties. En wat eerst saai en onwennig is (een electrische auto) wordt straks hip en modern. Wie dan nog in een auto rijdt met verbrandingsmotor wordt volgens Wubbo door de rest beschouwd als zijnde een ‘looser’. En dat is wel grappig, want waar ik ooit nog schreef dat ik nooit of te nimmer een electrisch aangedreven motorfiets zou willen, ben ik afgelopen week van mening veranderd. Ik zat op de fiets en stond stil bij een stoplicht. Naast mij stopte een scooter. Voor de verandering zat de eigenaar nu eens niet de hele tijd aan het gashandel te draaien, want dat had ook helemaal geen nut bij zijn electrische scooter. Toen het licht op groen sprong schoot de scooter vooruit en ging er met een heerlijk zoevend geluid vandoor. Waarom ook niet? Klinken niet alle coole zwevende auto’s uit Star Wars zo?

Het lijkt wel alsof ieder land een huizen- of torenhoge staatschuld heeft. In het westen, zuiden of oosten van de wereld, het maakt bijna niet uit. Ik vraag me weleens af of er nog wel een land is dat geen schuld heeft. Misschien China, maar die zullen in het begin toch ook schulden hebben moeten maken om hun eigen industrie van de grond te krijgen. Waar komt al dat geld vandaan? De banken? Ik begrijp er niet veel meer van. Zou het niet veel beter zijn als we elkaar mondiaal alle schulden in één keer kwijtschelden en met een schone lei beginnen? Maar dan wel met de hand op de knip en geen onnodige uitgaven meer doen. Binnen de softwarewereld gebeurt het regelmatig dat een programma ‘from the ground up’ opnieuw geschreven wordt als blijkt dat het inefficiënt of niet compatible genoeg met andere software. Zouden ze met de wereldeconomie ook eens moeten doen.

Fysiognomie is de ‘wetenschap’ van het bestuderen van de samenhang tussen uiterlijke kenmerken en karakter/persoonlijkheid van een mens. Gelaatkunde heet dit als het met name toegepast wordt op de gezichtskenmerken van iemand. Volgens mij wordt deze ‘kunde’ momenteel binnen de wetenschap niet al te serieus genomen, je zou er alleen maar vooroordelen mee gaan scheppen. Maar misschien wordt gelaatkunde na vandaag wel een officiële studierichting… Gisteren keek ik namelijk naar een uitzending op tv waarbij Paul Rosenmöller in gesprek was met oud topman Cees van der Hoeven van Ahold over diens fraude uit 2003. Het viel me meteen op hoezeer zijn gezicht leek op dat van Diederik Stapel. Zelfde mond, zelfde neus, zelfde manier van kijken. Let wel, ik wil hier absoluut niks negatiefs zeggen over beide personen. Ik ken ze niet en vind dat begrip voor iemands daden altijd meegenomen moet worden in het oordeel over deze daden. Zo kan ik me goed voorstellen dat Diederik Stapel, als hij eenmaal een plek heeft kunnen geven aan zijn verleden, straks nog een hele waardevolle rol zou kunnen gaan spelen binnen de psychologie. Het enige dat ik hier wil opmerken is dat beiden betrapt zijn op fraude en hoe opvallend veel ze op elkaar lijken.

Ergens vorige week ontving ik een telefoontje van het ANP. Ze wilden mijn foto’s die ik in september van Diederik Stapel had gemaakt gebruiken op hun beeldbank. Sindsdien hebben ze her en der op websites en in kranten gestaan. Daar zou ik blij mee moeten zijn, maar er is ook een andere kant. Ik zie hem nog zitten in zijn werkkamer, met op de achtergrond de twee poppen van Buurman en Buurman en foto’s van zijn kinderen. Hij was zichtbaar nerveus tegenover mij als fotograaf en wist zich niet goed een houding te geven. Als wetenschapper met naam kwam hij behoorlijk onzeker op me over, hoezeer hij ook zijn best deed te ontspannen of juist een krachtige houding aan te nemen. Misschien voelde hij zich wel niet op zijn gemak omdat hij altijd heeft moeten rondlopen met de angst betrapt te worden. En dat moet al heel lang zo zijn geweest vermoed ik. Misschien zelfs al vanaf zijn studietijd. Ik kan me goed voorstellen dat toen hij voor het eerst onderzoeksgegevens ‘aanpastte’ voor zijn eigen doeleinden, hij dit deed vanuit een gevoel van tekortschieten. Niet alleen maar als wetenschapper, maar wellicht eerder nog als mens. Dat zegt mijn intuïtie tenminste, wetenschappelijk bewijzen kan ik het natuurlijk niet. Het zorgt er in ieder geval voor dat ik met hem te doen heb en een dubbel gevoel bij het feit dat ik nu geld verdien aan het verkopen van zijn foto’s. Maar zo gaan die dingen nu eenmaal.

Vandaag was weer de jaarlijkse paardenmarkt in Hedel. Volgens de stichting Eyes on Animals werden de paarden en pony’s dit jaar veel beter verzorgd. Misschien heb ik dan niet goed genoeg gekeken, want ik vond het teleurstellend om te zien dat er zo weinig was veranderd na alle kritiek van vorig jaar. Her en der stonden inderdaag grote plastic waterreservoirs, maar in de vijf uur dat ik er rond heb gelopen heb ik geen enkel dier zien drinken. Als er water voorhanden is moet er toch iemand voor zorgen dat dat water bij de dieren terechtkomt. Sommige eigenaren hadden hooi op de grond gelegd, maar bij de meeste dieren lag helemaal niks, behalve een hele zooi paardenstront natuurlijk. En de pony’s waren nog steeds veel te kort aangebonden, waardoor ze niet dicht genoeg bij het hooi op de grond konden komen om het op te rapen.

Eén werkpaard met een opgezwollen wang trok ieders aandacht. ‘Het is maar goed dat mijn vrouw er zo niet uitziet’ was de ‘humoristisch’ bedoelde opmerking van een passant. Waarschijnlijk was die zwelling het gevolg van een abces, zo vertelde een meisje me die als assistente bij een dierenarts werkte, terwijl ze samen met haar vriendin aan het onderhandelen was over een paar pony’s. Met alle pony’s van de betreffende eigenaar was wel iets. Wit vocht rond de ogen of schurft op de rug. Of beiden. Helaas konden ze het niet eens worden over de prijs. Een man en een vrouw spraken me aan op mijn fotograferen. Het viel ze op dat ik alleen maar foto’s maakte van dieren die te kort waren aangebonden of kleine verwondingen hadden. Dat vonden ze niet goed want dat zou een verkeerd beeld kunnen geven van het geheel. De rest van het jaar staan ze namelijk gewoon ergens in een wei met veel ruimte. En dus is het prima om ze dan één dag in het jaar zo een hele dag te laten staan, van twaalf uur ‘s nachts tot laat in de middag. Een paar regels zijn dan misschien veranderd, aan de houding van sommige mensen veranderd nooit iets.

Binnenkort meer foto’s in het album met paarden

De fraude door sociaal-psycholoog Diederik Stapel heeft binnen korte tijd heel wat teweeggebracht binnen de wetenschap, en daarbuiten. Hoe objectief en betrouwbaar zijn wetenschappers eigenlijk en daarmee hun onderzoeken? Hoe ‘waar’ zijn hun bevindingen? Je gaat uit van het idee dat wetenschappers altijd de objectieve waarheid nastreven en niets anders. Dat ze zich alleen maar laten leiden door feiten en niets anders. Maar wetenschappers zijn ook maar mensen, en daarmee kun je je afvragen of wat Diederik Stapel heeft gedaan wel zo uniek is. Ik betrap me erop dat ik de laatste dagen bij iedere uitspraak door een wetenschapper of politicus twijfel aan de juistheid van wat ze zeggen. ‘Het blijkt dat…’. Waaruit blijkt wat, wie heeft dat gezegd/onderzocht en mag ik daarvan even het bewijs zien? Zo heeft minister van Opstelten met zware en betrouwbare stem gezegd dat er een onafhankelijk onderzoek zal komen naar de gang van zaken bij het afsluiten van een miljoenencontract door de politie bij de importeur van Volkswagen over de aanschaf van 13000 nieuwe dienstauto’s. Maar hoe onafhankelijk is dit onderzoek, en welke onafhankelijken zien toe op de betrouwbaarheid van dit onafhankelijk onderzoek? Ik geloof er niet meer in, alleen nog maar in mijn eigen subjectiviteit.

Khadaffi is dood, en voor wie wilde zien hoe hij erbij lag nadat hij door het hoofd werd geschoten, kan kijken naar een kort filmpje op NU.nl. De kijker wordt vooraf wel gewaarschuwd, want de video bevat schokkende beelden! Heel attent, en heel nieuwsgierigmakend, want wat verstaat men tegenwoordig onder ‘schokkende’ beelden? Ik had mezelf voorbereid op beelden van een gruwelijk verminkt hoofd, of misschien nog maar een helft hiervan. In plaats daarvan kreeg ik een man te zien die zichzelf stond te scheren in de spiegel, een reclame van een halve minuut van Gillette. Schokkend inderdaad, dat men zelfs bij wereldnieuws vooraf nog een commercial durft te vertonen. Als de dag eenmaal is gekomen waarop de wereld vergaat zullen we voor die aankondiging waarschijnlijk nog wel een laatste keer mogen kijken naar een commercial van Blue Band Goede Start boter. Voor hen die na ons zullen opstaan.

Op de website van Vara’s Vroege Vogels stond een paar dagen geleden deze foto. ‘Geen grote hagelstenen, maar Sterrenschot. Waarschijnlijk heeft een bunzing kikkers gegeten. De eitjes zwellen op in z’n maag, waarna hij ze uitbraakt. Vooral in het voorjaar kan je dit geleiachtige Sterrenschot vinden.’ Heksensnot wordt het hier in Nederland ook wel genoemd, en het lijkt verdacht veel op het spul wat ik laatst in een lange uitzending op National Geographic zag. Daar noemde men het Star Jelly en er werd door verscheidene onderzoekers gesuggereerd dat het leven zou kunnen bevatten van buiten onze dampkring, want het spul bevatte duidelijk sporen van biologische oorsprong. National Geographic is een leuke zender, maar ook zij ontkomen er blijkbaar niet aan hun uitzendingen te vullen met semi-wetenschappelijk gespeculeer om kijkers te trekken.

Tussen Boer en Buur was de titel van het debat over de intensieve veehouderij dat het Brabants Dagblad en het Eindhovens Dagblad afgelopen donderdagavond organiseerden in Diessen. Uw verslaggever ging er naartoe. Dat ben ik dus ;). En hoe was het? In ieder geval was het druk. Met name inwoners en boerenbedrijven uit de omgeving waren aanwezig om samen met 4 forumleden te discussiëren over een aantal stellingen. De stelling die ik zelf het meest interessant vond was nummer 3: ‘Tegenstanders van megastallen laten zich leiden door emoties’. Is dat zo? En zo ja, is dat dan zo verkeerd? Er werd inderdaad regelmatig flink met het hoofd geschud en met het vingertje heen en weer gezwaaid. Men was kwaad vanwege de stank die niet te harden is, de angst voor de eigen gezondheid, de waarde van het huis. Ook kon men kwaad worden op de overheid die niet luistert naar de wensen en klachten van omwonenden, die vergunningen verleent daar waar dat eigenlijk niet zou moeten en mogen. In alle argumenten die ik die avond voorbij heb horen komen werd dierenwelzijn maar een enkele keer genoemd, en dan altijd terzijde. Als iets dat – oh ja bijna nog vergeten – ook nog een beetje meetelt.

lees verder »