Zondagmorgen 15 oktober debatteerden politici van CDA, PvdA, VVD, D66, EénNL, GroenLinks, SP en Partij voor de Dieren de positie van dieren in Nederland. Het debat heeft voor de dieren opmerkelijk gunstige resultaten opgeleverd.
Klik hier voor het volledige artikel op de website van Varkens in Nood en hier om het debat in zijn geheel te bekijken.
Bonaire, Sint Eustatius en Saba worden een soort gemeentes binnen Nederland (bericht afkomstig uit het Brabants Dagblad). Dat betekent dat ze straks ook mee mogen stemmen bij verkiezingen voor de gemeenteraad en de Tweede Kamer. En dat betekent weer dat er op die eilanden straks door vrijwilligers ook posters mogen worden geplakt tijdens de verkiezingscampagnes. En dat betekent weer dat ik me nu alvast heel snel ga opgeven als vrijwilliger om die posters daar zelf te gaan plakken! Zo’n snoepreisje laat ik me niet ontgaan!
“Tilburg strijdt mee tegen biodiversiteit”, zo luidt het kopje in de krant. Doel is de achteruitgang van de natuurlijke rijkdom in de regio een halt toe te roepen. Een mooi initiatief want het is bekend dat er steeds meer soorten dieren en planten uit Nederland verdwijnen.
Terwijl er aan de ene kant dus veel geld gestoken wordt in het weer laten (op)leven van een tot voor kort verdwenen of nog maar weinig voorkomende soort, zo worden er aan de andere kant miljoenen dieren van één soort elk jaar met het grootste gemak en onverschilligheid vernietigd. Daar zit iets tegenstrijdigs in voor mijn gevoel, of begrijp ik iets niet goed?
Nederland renoveert, en Tilburg renoveert driftig mee. Op dit moment wordt er op vele plaatsen in het centrum gebouwd en (open)gebroken, en één zo’n plaats is het Pieter Vreedeplein. En onder dit plein komt de zoveelste parkeergarage om het autoverkeer niét buiten de stad te kunnen houden en in deze parkeergarage een kunstwerk van zes ton wat niét zichtbaar zal zijn voor het merendeel van het publiek.
Allemaal erg logisch en heel modern, maar toch vooral veel weggegooid geld. In Tilburg staat namelijk een hoop openbare kunst die al lange tijd onder de grond gestopt had kunnen worden. Omdat men erop uitgekeken raakt of omdat het kunst is waar zelden door iemand serieus naar gekeken is. En misschien ook omdat het gewoon geen goede kunst is.
Onlangs zijn vanwege alle veranderingen twee kunstwerken verplaatst naar een andere locatie. Niemand die ik ken vond er ooit iets aan, maar net als een gebouw een kunstwerk voor de verandering eens gewoonweg verwijderen kon niet. En dus staan ze nu wederom nietszeggend op een andere plek. Bewoners die vanuit hun flat neerkijken op deze kunst gaven als reactie: “Nu kunnen we er langer en vaker naar kijken. Van sommige kunst moet je leren houden of leren begrijpen”.
Zegt men. Maar als iets na twintig jaar nog steeds (op zijn zachts gezegd) twijfelachtige waarde heeft?
Onderstaand twee van dit soort ‘dingen’.
Afgelopen zondag in het programma Buitenhof van de VPRO, tussen de gesprekken over seksuele intimidatie bij de krijgsmacht en gratis kinderopvang, was daar de column van Désanne van Brederode. Kwetsbaar, puur en heel oprecht. En het was zó vreemd om te merken dat niemand op dit verhaal reageerde. Eindelijk weer eens iets wat écht de moeite waard was om naar te luisteren i.p.v. de gebruikelijke blabla in dit soort programma’s en niemand die het de moeite waard vond er iets over te zeggen: Solidariteit.
Elk jaar van oktober tot maart worden in kleine dorpen in Japan meer dan 20.000 dolfijnen en kleine walvissen gevangen en brutaal gedood. Deze slachtingen vinden onder meer plaats in de vissersdorpen Taiji, Iki, Ito, Futo en Izu. Tijdens die maanden drijven Japanse vissers volledige families dolfijnen, bruinvissen en kleine walvissen naar ondiepe baaien, waarna ze genadeloos op de dieren inhakken tot ze allemaal dood zijn. (van de Nederlandse versie van de site van Sea Shepherd)
Morgen, 20 september, is wereldwijd een actiedag tegen deze slachtingen. Ook bij de japanse ambassade in Den Haag zal er gedemonstreerd worden.
Meer informatie kun je vinden op de internationale sites van Bluevoice en Sea Shepherd, inclusief filmpjes.
En vandaag is er dan ook nog Prinsjesdag…
Het leukste bericht in de krant van afgelopen zaterdag (Brabants Dagblad) ging over een fout in de software van Segway toestellen waardoor je kans loopt tweemaal achter elkaar op je bek te gaan.
Je zou bijna denken dat er opzet in het spel zit.
Beste buur,
Wegens uiteenlopende interesses word ik vandaag helaas elders beziggehouden. Hopelijk zijn er echter andere buren die wel thuis zijn gebleven om deze speciale dag onder het genot van een kopje koffie (Excellent of Mocca) met jou te willen vieren. Ik zal het zelf moeten doen met een bekertje koffie in de trein (Roodmerk), maar wellicht dat een eveneens gedupeerde medereiziger zich bij me wil aansluiten om samen toch nog iets van deze dag te kunnen maken.
Ik wens je in elk geval optimaal genot dankzij de uitgebalanceerde ingrediënten en aroma’s en hoop er volgend jaar wel bij te kunnen zijn.
Met vriendelijke groet,
Jack
ps. kun je de punten voor me bewaren?
Wanneer een oud graf geruimd wordt en de ene dode plaats moet maken voor een andere, verdwijnen de oude beenderen in de knekelput. Dit gebeurde tot voor kort nog gewoon met een kleine graafmachine en werden de oude botten rechtstreeks in een knekelput gedumpt. SP-Kamerlid Ewout Irrgang heeft echter een wetsvoorstel ingediend om te zorgen dat dit voortaan met meer respect zal dienen te gebeuren. Beenderen en evt. bezittingen moeten eerst bijeen worden geraapt om daarna netjes in die knekelput te worden … gedumpt. Geen nieuw voorstel overigens, want ik vond een link naar Hans Holdorp die hier een aantal jaren geleden al het Comité van Waakzaamheid voor opgericht had. Maar doden hebben geen haast. En klagen niet.
Ik kan me er geen beeld van vormen hoe dit zou moeten gebeuren. Zou er dan ook een toezichthouder worden aangesteld die hier toezicht op houdt? Om te voorkomen dat de gouden ring van opa niet als bijverdienste verdwijnt in een broekzak? En hoe ziet dat ‘netjes bijzetten’ er dan uit? Een zak met een strikje eromheen of tien seconden stilte? Maar het blijft natuurlijk toch gewoon dumpen, het kost alleen een beetje meer tijd.
Het woord staat overigens niét in de driedelige Van Dale, terwijl het in Google 27.000 zoekresultaten oplevert. Vreemd. Ik zal er uit nieuwsgierigheid eens een mailtje over sturen naar de redactie. Wel staan vermeld de knekelakker (dodenakker), het knekelhof (kerkof), het knekelhuis (in dit verband dus de knekelput) en de knekelman. Maar knekelput hebben ze dus blijkbaar gedumpt.
Maar wat een mooi woord is dat ‘knekelput’ toch! Het klinkt helemaal niet luguber, eerder een beetje speels. Ik krijg ook meteen allerlei associaties zoals “Kom je vanmiddag ook knekelen? Dan maak ik alvast een mooi putje.” of “Zeg ken jij de knekelman, de knekelman… ?”. (Ik weet het, erg flauw, maar ik wist vandaag ook niks beters te verzinnen…)
