SpoenkJack Tummers

Kijken naar een brandje blijft leuk, of je nu vijf jaar bent of vijftig. Vanaf de snelweg kon ik de rookkolom al vanaf Helvoirt goed zien en bij het binnenrijden van Tilburg besloot ik er nog even langs te rijden. Als ik niet op de motor was geweest was het me niet eens gelukt er te komen, zo druk was het met automobisten en fietsers die her en der op een grasveldje hun vervoermiddel parkeerden alsof het om een festivalbezoek ging. Sommigen kwamen net terug van de Efteling of de Beekse Bergen. Wat er is er dan leuker dan de dag af te sluiten met een mooie fik? Bij voorkeur vanaf het bankje waar je in de zomer toch al iedere avond even gaat zitten tijdens de wandeling. De brand was dit keer overigens bij papierhandel Heijnen. Meer recente info via BrabantsDagblad.nl.

Iedereen heeft de afgelopen week waarschijnlijk wel de reclamespotjes gezien van de Nederlandse Federatie van Edelpelsdierenhouderij. Ik schrok er eerlijk gezegd van. Terwijl de kinderen aan tafel zitten vertelt vader over wat het verbod op het fokken van nertsen zal inhouden voor hun gezin. Daarnaast wordt benadrukt welke economische schade het zal hebben voor ons als belastingbetaler en dat het een grote klap zal betekenen voor het welzijn van de dieren. Gisteravond zag ik het spotje weer een keer voorbijkomen en zocht ik naar een passende vergelijking waarmee ik voor mezelf en anderen zou kunnen verduidelijken wat ik er zo principieel fout aan vind. De eerste vergelijking die in me opkwam, en die me door velen niet in dank zal worden afgenomen, is die van een kampcommandant in de Tweede Wereldoorlog. Ik vergelijk zo’n kampcommandant dan niet met een pelsdierhouder als het gaat om wie hij is. Het is nu even de enige situatie die ik kan bedenken waarbij ik kan aangeven dat ‘economisch’ belang (de financiële en maatschappelijke positie van de kampcommandant en zijn ‘personeel’) en het willen vasthouden aan bepaalde systemen en overtuigingen nooit een reden mag zijn iets in stand te willen houden wat in essentie onjuist is. Dieren in kooitjes stoppen met het enige doel ze verderop in het jaar te kunnen vergassen zodat ze gevild kunnen worden omdat dat geld oplevert, is ook een voorbeeld van iets dat onjuist is.

Ik kom op die vergelijking met die kampcommandant omdat het daarbij voor iedereen wel duidelijk is dat wat er toen gebeurde ethisch en maatschappelijk volkomen onjuist was. Op dezelfde manier oordelen we nu ook over wat er gebeurd in landen als Libië en Sirië en gruwelen we bij gedachten aan de genocides in Rwanda en Burundi in de negentiger jaren. Waarom is het dan zo lastig om die ‘denkslag’ te maken naar andere zaken, zoals oliewinning op zee, kernenergie, vee-industrie en pelsdierfokkerijen? Blijkbaar is het nog steeds lastig ons te laten leiden door dat wat goed is om te doen. In de politiek gebeurt dit helaas nog erg vaak. Ideeën over wat juist zou zijn om te doen zijn er wel, maar steeds opnieuw komt men daarvan terug en worden er halfslachtige beslissingen genomen en eenmaal ingestelde regels versoepeld en besluiten teruggedraaid. Het gebruik van anti-biotica en gewasbestrijdingsmiddelen, dierziekten, geknoei met levensmiddelen, het is allemaal zo duidelijk hoe het eigenlijk zou moeten en toch gebeurd het niet. Op dit moment speelt in Brabant de kwestie van proefboringen naar schaliegas. Er zijn genoeg onderzoeken die aantonen dat er behoorlijk wat risico’s kleven aan deze boringen in de Brabantse bodem, toch durven de verantwoordelijken er hun hand voor in het vuur te steken dat het absoluut veilig is. Maar voor hun is dan ook erg makkelijk om als het toch fout gaat achteraf te beweren dat ze hun standpunt gebaseerd hadden op de informatie die toen voorhanden was. Die hand steekt dus tegelijktijd in het vuur en in de onschuld. How convenient…

Osama Bin Laden, ik vond het altijd zo’n aardige man. Niet om wat hij deed of zei, maar om hoe hij eruit zag, de blik in zijn ogen. Hij zag er niet uit als een monster, maar juist heel open, aardig en begripvol. Ik heb die twee dingen nooit met elkaar kunnen rijmen. Als je even vergeet wie hij was en je stelt je hem in andere kleren voor dan in een legeruniform, is het opeens een vriendelijk ogende man waar ik graag eens een praatje mee had willen maken, samen op een bankje in de zon. Iemand die ik zomaar op vakantie zou kunnen tegenkomen en die me dan zou uitnodigen voor een kopje thee in zijn huis. Maar dat vond ik ook altijd van Hitler. Op sommige foto’s had hij haast pretoogjes en in gedachten heb ik hem weleens in de lach zien schieten om iets heel stoms, iets waar ieder van ons van in de lach zou schieten. Raar is dat op zich niet. In de eerste plaats, in het begin, zijn we toch allemaal hetzelfde. Waarom de een dan wel rare gedachten krijgt die uitlopen op haat jegens hele volkeren en een ander niet?

Ik heb thuis in een kast een plastic zakje liggen met centen, stuivers, dubbeltjes, kwartjes, guldens en misschien ook nog een rijksdaalder. Papiergeld, in guldens, heb ik destijds bij de overstap naar de euro niet bewaard. Je moet toch ergens de grens trekken vind ik. En straks ligt er misschien een strippenkaart naast het zakje met munten. Tenminste, ik ben me nog aan het bedenken wat ik ermee moet. Ik ga bijna nooit met de bus omdat ik er altijd misselijk in wordt, maar ik heb wel nog 10 strippen over op die kaart. En daar heb ik voor betaald en die wil ik dan ook graag opmaken. Helemaal consequent ben ik nu niet geloof ik. Ik heb ook nog een voordeelurenkaart, maar vraag me af waarom ik die ieder jaar nog koop. Dit jaar heb ik er nog geen gebruik van gemaakt en dat is toch zonde van die zestig euro die die kaart per jaar kost. Misschien heb ik hem alleen maar omdat ik vind dat iedereen meer gebruik zou moeten maken van het openbaar vervoer. Een museumjaarkaart heb ik trouwens ook en ook hier vraag ik me af of die zich wel terugbetaalt. Ook een museum ben ik dit jaar nog niet binnengestapt, hoezeer ik ook van musea’s en kunst hou. En nu ik toch bezig ben, ook mijn tienbadenkaarten van het zwembad maakte ik nooit op en het aantal boeken dat ik per jaar zou mogen lenen bij de bibliotheek haal ik bij lange na niet. Het lijkt allemaal zo makkelijk en voordelig, maar in de tussentijd betaal je voor een hoop dingen die je misschien nooit zult gebruiken. Dan maar beter per keer betalen, liefst met dubbeltjes.

Op www.nieuwsbank.nl lees ik zojuist een bericht met de titel ‘Geen limiet aantal dierslachtoffers bij stalbrand‘:

De Raad van State in Den Haag heeft vandaag het hoger beroep van Wakker Dier over een brandgevaarlijke stal in Boxmeer ongegrond verklaard. De stal voldoet aan het bouwbesluit, en mag gebouwd worden, aldus de Raad. Wakker Dier is zeer teleurgesteld, want hiermee verdwijnt de enige richtlijn in de brandregelgeving die onderscheid maakt tussen dieren en dingen, voorgoed in de prullenbak. Een (mega)stal voor kippen, of in dit specifieke geval een paar duizend moedervarkens en biggetjes, kan oneindig groot worden mits aan het Bouwbesluit wordt voldaan. (…) Wakker Dier zal blijven campagnevoeren totdat de wet wél onderscheid maakt tussen kip en wc-rol.

Men neemt het dus nog steeds niet zo nauw met de brandveiligheid van stallen, en dus zullen de nieuwsberichten voorlopig nog wel regelmatig te lezen zijn waarin weer eens melding wordt gemaakt van honderden of duizenden levend verbrande dieren. Heel toevallig hadden vriend P. en ik het gisteravond nog over de brandveiligheid van mensenhuizen en mensengebouwen. Een gebouw dient brandveilig te zijn, met brandblussers her en der, en sprinklerinstallaties aan de plafonds. Ook dienen er op strategische plekken nooduitgangen te zijn die mensen tijdens brand snel naar buiten kunnen leiden. Althans, voor mensen die kunnen lopen. Aan mensen die in een rolstoel zitten of bejaarden is niet gedacht. Deze kunnen wel op een ‘invalidevriendelijke’ manier naar binnen, via rolstoelliftjes of een trap- of drempelloze ingang, maar zo snel mogelijk weer naar buiten is een ander verhaal. Kijk maar naar kantoorgebouwen en flats. Een brandtrap is er altijd wel te vinden, maar zie als half verlamde of slecht ter been zijnde oudere daar maar eens gebruik van te maken.

Het heeft uiteraard allemaal weer te maken met het kostenplaatje. Het kost eenvoudigweg te veel geld om ook nog eens een systeem te bedenken en te maken dat rekening houd met deze groep mensen. Net zoals het te veel geld kost om in een stal met honderdduizend kippen of zesduizend varkens allerlei dure installaties te gaan plaatsen voor iets wat er toch maar heel even verblijft. Wat toch maar even leeft. Aan dat soort dingen heeft de wet in Nederland nog steeds schijt. En die kleeft niet aan een wc-rol.

Op de website van Vara’s Vroege Vogels is de top 50 gepubliceerd van rotbeesten in Nederland. 48 duizend mensen brachten hun stem uit en plaatsten de teek op nummer 1. Toch wel een vreemde uitslag, vind ik persoonlijk, want zelf heb ik maar één keer in mijn leven een teek in levende lijve gezien. Vriend P. hield iets kleins en zwarts tussen zijn vingers waarna ik nog de vraag stelde ‘Wat is dat?’. Voor velen blijkbaar een overbodige en vreemde vraag, anders stond dit beestje wel niet op nummer één. Is dit dan een rotbeest qua reputatie, of heeft iedereen al eens een teek van zijn huid moeten plukken en ik (nog) niet? Ondanks dat ik, in vergelijking met een doorsnee Nederlander, toch best vaak in het bos kom.

Wat verder nog opvalt aan de lijst. Uiteraard de hond en kat op respectievelijk plaats 5 en 7. Dat moet dan komen door die rotjoekel van de overkant of dat kreng van de buren die je tuin als kattebak gebruikt. Anders zou je een hond en een kat, de twee meest populaire huisdieren van Nederland, toch niet bestempelen als rotbeesten. Het zilvervisje op plek 6? Nooit van gehoord. Knut, de ijsbeer, op plek 17. Die arme Knut leeft niet meer, en over de doden niets dan goeds. De naaktslak op 18. Tenzij je er in het donker een keer over uitgegleden bent is een naaktslak een hardstikke geinig en onschuldig diertje, dus koop een buitenlamp als dat de reden is waarom je dit beestje haat. Een aalscholver? Alleen als je vissen als hobby hebt, anders kan ik geen reden bedenken. Een aalscholver eet nu eenmaal vis en doet dat heus niet voor de sport.

Mijn eigen rotbeest staat niet in de lijst trouwens. De zanglijster. Al jaren hoor ik hem zingen, in parken en bossen, met dat herkenbare stukje herhaling in zijn zang. Maar zien? Dat kreng weet zich zo goed te verbergen tussen het gebladerte dat ik hem nog nooit goed heb kunnen bekijken.

Momenteel is er een hele discussie aan de gang over de motie op het verbieden van het onverdoofd ritueel slachten van dieren zoals dat momenteel nog gebeurt binnen de Joodse en Islamitische gemeenschap. De een vindt het niet meer van deze tijd, een ander wijst op de vrijheid van godsdienst en eeuwenoude tradities. Wie heeft er gelijk en bestaat er in deze wel een gelijk? Adriaan van Dis verbaasde zich eergisteren in het programma De Wereld Draait Door erover dat mensen zich zo druk konden maken over ‘maar’ 2500 dieren per jaar. Dat is het aantal dieren dat ritueel geslacht wordt in Nederland door Joodse slagers zodat hun vlees koosjer is. Met Islamitische slagerijen erbij is dit aantal natuurlijk veel hoger. ‘Laat mensen hun merkwaardigheden’ zei hij. Merkwaardige uitspraak. Als dit de leidraad zou zijn voor wet en recht, zou het een merkwaardige wereld worden. Mensen zouden hun gang kunnen gaan en hoogst merkwaardige dingen doen zonder dat iemand ze daar op zou mogen aanspreken.

lees verder »

De Riksbanken in Zweden (Rijksbank dus) gaat tussen 2012 en 2016 bijna al het papier- en muntgeld vervangen. En Pippi Langkous komt op het biljet van 20 kronen te staan. Ludiek, sympathiek of gewoon slim van de Zweedse overheid? Ik weet in elk geval zeker dat ik in 2012 bij de bank zo’n biljet ga halen. Twintig kronen is iets van € 2,20, dat valt nog te doen. Maar als iedere liefhebber in de wereld het leuk vindt om zo’n bankbiljet te bezitten is dat toch een aardig bedrag voor de Zweedse staatskas. Zouden we hier in Nederland ook kunnen doen, alleen weet ik niet voor wie buitenlanders op dit moment warm zouden lopen. De Kameleon kent niemand. Nijntje van Dick Bruna? Misschien is er wel een rijke Japanner die dan meteen de hele collectie wil hebben, is ons begrotingstekort ook meteen opgelost. En als ons geld opeens niks meer waard is kunnen we er altijd nog Gordon opzetten.

HILVARENBEEK – Caroline Dankers uit Hilvarenbeek heeft afgelopen weekend de regionale voorleesvoorronde gewonnen. In een spannende finale liet ze concurrente Jasmine Jasmijn uit Heusden met maar liefst 43 seconden achter zich. Op de vraag hoe ze aan haar tijdswinst kwam antwoordde ze: ‘Ik gewoon lidwoorden voornaamwoorden weggelaten, scheelt gauw seconden mijn concurrente. Bovendien ik snelle tong.’

HAAREN – De pastoor van Haaren heeft zich naar eigen zeggen neergelegd bij de feiten en zal het vertrek aanvaarden. ‘Wat moet ik anders?’, reageerde de hevig teleurgestelde pastoor, ‘Ik kan mijn parochianen moeilijk vastbinden aan de kerkbanken en de deuren barricaderen. Als ze niet meer naar de kerk willen komen, dan moet ik me daar bij neerleggen. Tijden veranderen.’

‘Dier in boom’. Dat is de omschrijving die ik regelmatig zie staan op de website van de brandweer, als ze weer eens moeten uitrukken voor een prio 1, prio 2 of prio 3 melding. Helaas staat er nooit bij om wat voor dier het gaat. Het zal wel een kat zijn, maar het zóu ook om een ander dier kunnen gaan.