SpoenkJack Tummers

Het is nu zaterdag. Afgelopen woensdagavond was ik met andere leden van de PvdD aanwezig in het provinciehuis van Brabant om de uitslagen te volgen. Dat had beter thuis gekunnen als het gaat om goede informatievoorziening. De beeldschermen die opgesteld stonden leverden geen geluid en liplezen is niet mijn sterkste kant. En als het geluid al had aangestaan werd dit overstemd door de continue stroom van loungemuziek van het bandje op het podium. VVD-muziek voor een VVD-avond. Aanvankelijk waren leden van de VVD nog nergens te bekennen, maar tegen een uur of half tien kwamen ze massaal binnen, in witte jasjes en met witte badstoffen sjaaltjes. Alsof ze net terugkwamen van een avondje teambuilding in de sauna. Onder die leden ook heel wat jonge mensen. Begin vooroordeel: Ze worden alleen maar lid van een politieke partij omdat ze denken dat dat goed is voor hun zelf. Niet uit idealisme of levensovertuiging. Ze willen carrière maken en hun bedje gespreid zien. Binnen de politiek kan dat. Als het politiek dan niet wil lukken heb je altijd nog enorm veel contacten met mensen die het wel is gelukt. Altijd goed voor de zaken of een goede baan. Einde vooroordeel.

PVV-leden waren natuurlijk ook massaal aanwezig. Op mijn eigen weblog mag ik dat wel zeggen (begin van nieuw vooroordeel): Wat een stelletje gladjakkers zijn dat! Wat een air. Ik kreeg er letterlijk een knoop van in mijn maag. En daar sta je dan als lid van een kleine partij die juist wel gedijt op idealen en principes en waarvan de leden juist niet kiezen voor zichzelf maar voor de omgeving en de toekomst. Einde propagandapraatje. Alles bij elkaar geen prettige verkiezingsavond dus, nog afgezien van de uitslag. De PvdD heeft dan wel meer stemmen gekregen, procentueel heeft dat minder zetels opgeleverd. Dat heeft alles te maken met een herverdeling van (aantal) zetels en de grotere opkomst dit jaar. Daarnaast zijn er veel mensen die zich hebben laten leiden door het links-rechts gedoe in de media, het strategisch stemmen om toch vooral een linkse meerderheid te behouden in de Eerste Kamer, en natuurlijk de grote bek van Wilders die veel mensen blijkbaar aanspreekt. Kortom, ik ben blij dat we het er deze verkiezingen nog zo goed hebben afgebracht. Echter wel met een bijna lege maag. De hapjes die de hele avond werden rondgebracht bestonden zo goed als allemaal uit vlees en vis. Een enkel minuscuul stukje kaassoufflé, maar die waren zo op.

De beroemde Magnumfotograaf Marc Riboud, van wie ik nog een fotoboek in de kast heb staan, maakte deze onvergetelijke foto in de tijd van de Amerikaanse invasie in Vietnam. Een vrouw toont een bloem aan de soldaten en smeekt ze, de soldaten, het leger, om te stoppen en niet te gaan vechten. Geen oorlog, maar vrede. De zachtheid van de bloem, tegenover de hardheid en het geweld van wapens. Het lijkt een hele sprong naar een groepje reeën die zich de afgelopen weken in de Hortus van Haren tegoed hebben gedaan aan hele bloemperken met oh zo waardevolle bloemetjes. Verschrikkelijk wat voor slachtveld de reeën daar hebben aangericht. Het bestuur zag zich daarom genoodzaakt het besluit te nemen de reeën maar door jagers te laten afschieten. Je moet toch wat in oorlogstijd. Dat besluit leidde echter tot enorm veel protest waardoor er gezocht moest worden naar een andere oplossing. En wat was die oplossing? De reeën zijn met behulp van rozen de tuinen van Hortus uitgelokt en grazen nu weer elders. Rozen, en geen kogels. Zo kan het dus ook!

Soms komt het weleens voor dat een merk in zijn reclamecampagne een opmerking plaatst die verwijst naar een ander merk. En dan natuurlijk op een zodanige manier dat het eigen merk het beste uit die vergelijking komt. Het hoort een beetje bij het spel. Cabaretiers maken er gebruik van, interviewers soms ook. De VVD heeft op dit moment grote borden geplaatst met de tekst ‘Bezuinigen is ook een kunst’. Die uitspraak getuigt van een behoorlijke arrogantie en botheid richting kiezers, en niet alleen maar richting de oppositiepartijen. Instellingen, kunstenaars en kunstminnend publiek demonstreren momenteel tegen de aangekondigde bezuinigingen op de subsidies voor de kunsten. En tegen hen zegt de VVD nu minachtend dat ze zich met hun eigen zaken moeten bemoeien en dat de VVD wel weet wat het beste is. Maar ook politiek bedrijven is een kunst, en dan bedoel ik niet de kunst van de retoriek of het debatteren. Dat zijn eigenlijk de mindere kunsten of kunstjes. Hoe je iemand zo snel mogelijk onder tafel kunt lullen. Een handigheidje dat niks te maken heeft met inhoud, visie of inlevingsvermogen.

Gandhi zei ooit: ‘Men kan het niveau van beschaving van een land meten aan de manier waarop dat land met zijn dieren omgaat’. Onlangs hoorde ik bij het NOS Journaal Wilders deze wijze woorden gebruiken – met een kleine aanpassing – tijdens zijn bezoek aan een bejaardencentrum: ‘Het niveau van een beschaving is af te meten aan de manier waarop het met zijn ouderen omgaat’. Als je gaat zoeken op internet kun je lezen dat de uitspraak van Gandhi al eens eerder verbreed is richting ‘allerzwaksten’ of ‘stemlozen’. En op zich is dat natuurlijk prima. Ook ouderen, en dan met name de (demente) ouderen die noodgedwongen in een verpleeghuis moeten wonen, hebben vaak geen stem. Ze zijn afhankelijk van hoe anderen vinden dat regels en wetten opgesteld moeten worden en hoe de (financiële) middelen van een land moeten worden verdeeld. Op zich heeft Wilders dus gelijk. Het enige dat me stoort is dat hij deze ‘aanpassing’ gebruikt alsof het zijn eigen woorden zijn, daar waar anderen altijd refereren aan de oorsprong, aan Gandhi. En Wilders is geen Gandhi. Bij lange na niet.

Gisteren was er een actie georganiseerd tegen de versoepeling van regels tegen megastallen. Vorig jaar dacht menigeen nog dat er een succesje geboekt was om uitbreiding van megastallen tegen te gaan in Brabant. Al vrij snel na het burgerinitiatief ‘Megastallen Nee’ begonnen bestuurders hun konten te draaien en werden steeds meer uitzonderlingsgevallen gevonden die alsnog in aanmerking zouden komen voor een ontheffing. Zo gaat dat in de politiek. En hoe leg je zoiets uit aan een pienter meisje van 18 jaar die ik vanmiddag een verkiezingkrantje aanreikte in de binnenstad van Tilburg. Ze had de stemwijzer gedaan en daar kwam D66 uit en Brabant Nu. Op zich niet verkeerd. Maar een stemwijzer gaat uit van wat politieke partijen NU roepen. Maar wat deden ze nu concreet daarvoor en wat zullen ze concreet ná de verkiezingen gaan doen. Of nalaten te doen. En zo houden een hele hoop politici in de Provinciale Staten zich niet aan hun belofte en krijgen we er toch nog negentien megastallen bij. Ondanks de Q-koorts, ondanks de varkensgriep en ondanks dat niemand ze eigenlijk wil. Behalve dan het CDA, Vion en de Rabobank. De boeren hebben geen keuze. Willen ze overleven, zullen ze wel moeten uitbreiden. Tenzij de politiek hier iets aan doet. En dat hebben ze nu gedaan, maar het is een doodlopende weg.

Job Cohen, Marleen Barth (Eerste Kamer) en Annegien Wijnands (Provinciale Staten) waren gisteravond te gast in Tilburg in Café Philip. Ondanks de regen wilde ik toch even gaan kijken en luisteren. Ik vind politiek nu eenmaal interessant, hoewel ik het ook kan verafschuwen. Buiten tegen de gevels van het pand hingen felrode banieren te wapperen met het logo van de PvdA en uit luidsprekers klonk strijdvaardige muziek. Muziek uit films als Indiana Jones en Star Wars. Hier moet je zijn, hier gebeurt het. Dat was de boodschap. Eenmaal binnen leek er weinig aan de hand. Ballonnen hingen aan de muren, rozen lagen op tafeltjes en stoelen. Toen Job Cohen binnenkwam werd er geapplaudiseerd, veelal door leden van zijn eigen campagneteam. De politieke praatjes waren voorspelbaar van toon en inhoud. ‘Het moet eerlijker’. In de zorg, het onderwijs, de lasten van de economische crisis. Uit het publiek kwam de vraag hoe de PvdA staat tegenover megastallen. ‘Daar zijn we tegen’, was het antwoord. En hoe zit het met de bezuinigingen ten aanzien van natuur(behoud)? Nou, ‘de PvdA vindt natuur heel erg belangrijk en daar moet dus goed over nagedacht worden’. Standaard antwoorden van een politicus in verkiezingstijd. De PvdA probeert wanhopig zijn plek te hervinden binnen politiek Nederland, maar slaagt daar in zijn geheel niet in. Het blijft vasthouden aan oude kreten als ‘samen sterk’ en ‘sociaal en rechtvaardig’. Op zich niks mis mee. Toch klinken deze uitspraken alsof ze thuishoren in een Polygoonjournaal van tientallen jaren geleden, en niet in een verkiezingscampagne van een politieke partij anno 2011.

De werkgroep Brabant heeft voor de komende Provinciale Statenverkiezingen zijn eigen verkiezingskrantje, naast de landelijke ‘koeranten’ en flyers natuurlijk. Twee andere leden van de werkgroep hebben het redactionele werk voor hun rekening genomen en ikzelf het ontwerp, de opmaak en fotografie. Doel van dit krantje was het voorstellen van de eerste drie verkiesbare kandidaten op de lijst en en aantal specifiek voor Brabant belangrijke onderwerpen. Daarbij is geprobeerd het geheel zo eenvoudig mogelijk ‘op te dienen’ en zodanig dat het hopelijk voor de lezer duidelijk wordt dat de PvdD een partij is zich inzet voor dieren, natuur én mens.

Download hier het krantje als pdf »

‘Bloedblad in Benghazi’ berichtte mijn rss-reader vanochtend. Afschuwelijk. Snel even doorgeklikt naar NU.nl waar ik meteen kon lezen dat het mobiele netwerk van Vodafone helemaal klaar is om razendsnel online te kunnen gamen. De wereld van vandaag, in één oogslag.

GroenLinks schrijft haast trots en vanzelfsprekend dat zij tegen megastallen zijn, maar zeggen ze tevens dat ze een stal met 50.000 varkens niet uitsluiten (linkje). Mag ik me dan even achter de oren krabben? Jarenlang hebben ze er niks aan gedaan en alleen maar meegelift en meegestemd op moties van andere partijen. En waren zij nergens te bekennen toen er plannen rezen voor het opzetten van een burgerinitiatief tegen megastallen in Brabant. De Partij voor de Dieren is de partij geweest die het van begin af aan mede opgezet en ondersteund heeft. En nu is de ‘leading lady’ van het burgerinitiatief Sonja Borsboom nota bene lid geworden van GroenLinks en prijkt zij op de lijst van kandidaten van deze partij voor de Provinciale Statenverkiezingen op 2 maart. Getver, politiek en stank voor dank. Daar is een varkensstal niks bij.

Lees hier alle mooie berichten van GroenLinks over megastallen »

Marianne Thieme van de Partij voor de Dieren heeft gisteren een oorkonde uitgereikt aan broeder Isaac van abdij en Bierbrouwerij De Koningshoeven. Als werkgroep Noord-Brabant doen we dat al een aantal jaren onder de noemer ‘Goed Brabants Voorbeeld’. In dit geval werd de oorkonde uitgereikt vanwege het goede voorbeeld dat de kloosterlingen geven met hun duurzame manier van leven en werken. Van groene stroom, een biologische tuinderij en ecologische schoonmaakmiddelen, tot aan het brouwen van een biologisch biertje, het La Trappe Puur. Om toch nog een extra bijdrage te leveren aan de vermindering van CO2-uitstoot zijn ze onlangs begonnen met de aanplant van in totaal 5800 bomen binnen het grondgebied van de abdij. Een heel mooi initiatief waarmee de trappisten van de adbij wederom een belangrijke bijdrage leveren aan de maatschappij. Eerder deden ze dat al door het op de markt brengen van La Trappe Blond, Dubbel, Triple en Quadrupel. Ook een oorkonde waard. ;)