SpoenkJack Tummers

Appellation Contrôlée, BOVAG, ANWB-Camping, Eco, FSC, ANVR, dat zijn maar enkele van de al wat oudere stempeltjes en etiketjes op produkten en diensten die het de consument makkelijker moeten maken bij het maken van zijn keuze. Het kaf van het koren kunnen scheiden uit het gigantisch grote en constant wisselende aanbod. Met mensen gaat het al niet veel anders. Zelf sta ik alleen maar ingeschreven in het BIG-Register voor verpleegkundigen en mijn flat heeft onlangs het Keurmerk Veilig Wonen gekregen, maar mijn fysiotherapeute is inmiddels alweer toe aan haar volgende certificering zodat ze geregistreerd kan blijven als vakkundig zorgaanbieder. Tenminste in de tijd die haar nog rest om haar beroep uit te oefenen, want veel tijd gaat tegenwoordig zitten in het bijhouden van administratie ter controle op haar eigen werkzaamheden.

Op steeds meer zaken en mensen worden etiketjes geplakt zodat het wel lijkt alsof we leven in een predikatuur. Dat is net zoiets als een dictatuur maar dan anders. Zou het met websites straks ook zo gaan vraag ik me af. Er zijn al sites die proberen het aanbod wat doorzichtelijker te maken en je kunt er een aantal sterretjes of bolletjes krijgen, afhankelijk van hoe anderen je site beoordeeld hebben. Misschien wordt het nog officiëler en krijgen sites straks ook een predikaat dat je ergens in de rechterbovenhoek kunt plaatsen om aan te kunnen tonen dat je website er mag zijn. Een ding is in elk geval zeker, de instantie die deze predikaten gaat uitdelen zal er goed geld mee verdienen.

Uit het raam van de flat van mijn moeder zag ik iets dat ik aanvankelijk niet kon plaatsen. Op het wandelpaadje liep een nogal zwaarlijvige man. Sjokken is eigenlijk een beter woord, zijn enorme buik maakte gewoon rechtuit lopen bijna onmogelijk. Een vrouw met hond liep hem tegemoet. De man bleef stilstaan toen de vrouw nog zo’n twintig meter bij hem verwijderd was. Bij hem aangekomen gaf de vrouw de lijn (met hond) aan de man, trok haar handschoenen uit en boog zich voorover om de veters van de man te strikken. De man zelf bleef rechtop staan en keek recht vooruit en over de vrouw heen het parkje in. Toen de vrouw klaar was met strikken stond ze weer op, trok haar handschoenen weer aan, pakte de lijn (met hond) weer over van de man en liep door.

Vreemd toch? Kenden ze elkaar? Was dit een dagelijks afspraak tussen hen beiden op deze plek in dit parkje? Neen, ze kenden elkaar niet, maar de man in kwestie is in de buurt blijkbaar een bekende. Een vriendelijke en niet al te slimme man met nogal wat beperkingen zullen we maar zeggen. Als hij al veters kon strikken was dit met de omvang van zijn buik toch onmogelijk en daarom liet hij ze strikken, desnoods onderweg en door een vreemd iemand. Maar het mooie van dit gebeuren was dat de vrouw deed alsof het de normaalste zaak van de wereld was om even te stoppen en de veters te strikken van iemand die ze verder niet kent. Zo mooi dat ik het wel een prachtig gebaar zou vinden voor 2010. Als je iemand ziet bij wie de veters loshangen, zeg dan niet tegen de persoon in kwestie ‘Uw veters hangen los’, maar biedt ook meteen aan ze voor deze man of vrouw even te strikken.

Wat zijn nu precies zware beroepen? Daar wordt momenteel aardig veel over gediscussieerd vanwege de verhoging van de AOW-leeftijd, maar is niet elk beroep zwaar als je het te lange tijd achter elkaar uitoefend? Ik moet er niet aan denken dat ik in de verpleging was blijven werken tot mijn vijfenzestigste, zeker niet in de psychiatrie. En de tijd dat ik in een winkel werkte was ook niet altijd makkelijk. Ik hoefde nooit iets zwaarders te tillen dan een fotocamera of een doos videobanden, maar onderschat vooral niet de stress die je kunt oplopen door lastige klanten of filiaalleiders. En dagenlang stil moeten zitten achter een pc is misschien nog wel het zwaarste dat ik gedaan heb. Of wat te denken van het beroep van pastoor? Vroeger had je in de wijk waar ik ben opgegroeid één kapelaan en één pastoor. Samen deelden ze de taken van hun parochie en meestal deden ze ook samen de mis. Maar volgens mijn moeder moeten nu, met steeds minder kerkgangers en steeds minder ‘beroepsgeestelijken’, twee pastors hun werk verdelen over meerdere parochies. Dat betekent dat een pastor soms in de ene kerk een ochtendmis verzorgt en vervolgens als een gek naar een andere parochie moet om daar een uitvaartmis te leiden.

Mensen zouden gewoon nooit hun hele leven lang hetzelfde beroep mogen uitoefenen, wat het beroep dan ook is. Ons onderwijssysteem en onze maatschappij vinden het fantastisch en heel erg efficiënt als iedereen wél zijn hele leven lang hetzelfde blijft doen, maar zo zit een mens nu eenmaal niet in elkaar. Maar het probleem is – denk ik – dat veel mensen zelf nog steeds vinden dat dit normaal is en zo hoort, en dus gewoon door blijven ploeteren tot ze door hun rug gaan, een burn-out krijgen of depressief raken. Maar dat is weer een andere discussie, namelijk die van de steeds hoger wordende kosten van onze gezondheidszorg.

Een man belt aan om naar een lekkende regenpijp te komen kijken. Een belletje naar de woningbouwvereniging was voldoende. Een van de grote voordelen van huren boven kopen als je het mij vraagt. De man loopt met ladder achterom en kijkt waar de pijp lekt en gaat hem dan repareren. Zou je denken… maar de man belt een andere man die het zal moeten komen oplossen want zelf kan of mag hij dit niet. ‘Daar ga ik niet over’ hoor je dan. Ook bij woningbouwverenigingen werken tegenwoordig allemaal specialisten met ieder een eigen afzonderlijke taak. Het nadeel van huren boven kopen als je het mij vraagt. Een zelfstandig aannemer zou het probleem misschien ter plekke hebben weten op te lossen.

Afgelopen week moest mijn vader weer eens naar het ziekenhuis. Zijn nierfunctie is inmiddels dermate slecht dat hij aan de dialyse zal moeten. Hij is moe, lusteloos, misselijk, niks smaakt hem meer en soms zakt zijn aandacht opeens weg. Eigenlijk dezelfde symptomen als mijn kat Mickey had en dus zal er snel iets aan gedaan worden. Zou je willen… want eerst moet hij naar het ziekenhuis voor een nieuw bloedonderzoek. Daarna nog een keer terugkomen voor de uitslag. Dan nog een afspraak voor een echo en een paar dagen later met de chirurg. Om een nierdialyse te kunnen ondergaan moet er namelijk eerst een ‘shunt’ aangebracht worden onder de huid; een operatief aangebrachte rechtstreekse verbinding van een slagader met een ader. Maar verwacht niet dat dat die dag dan ook meteen zal gebeuren. De afspraak met de chirurg is hoogstwaarschijnlijk alleen maar een consult om de uitslagen te bespreken van eerdere onderzoeken. Daarna kan pas de definitieve afspraak gemaakt worden voor de operatie. Als er niet eerst nog gewacht moet worden op de mening van nog een andere deskundige.

Met betrekking tot specialisme moest ik aan de volgende passage denken uit het boek Zen en de Kunst van het Motoronderhoud van Robert Pirsig (1974) over het het griekse woord aretê, hetgeen ‘voorstreffelijkheid’ betekent: ‘Daarom is de held van de Odyssee een groot strijder, een gewiekst strateeg, een behendig spreker; kan hij zowel boten bouwen als zeilen, hij kan een jong praalhans verslaan op de discus, een os slachten, villen en braden en wordt tot tranen toe bewogen door een lied. Hij is kortom een voortreffelijke complete mens; hij bezit buitengewone aretê. Dit aretê houdt respect in voor het volkomene en enige van het leven, en daaruitvolgend een afkeer van specialisatie. Het houdt geringschatting in voor doelgerichtheid – of liever, een veel hoger begrip van doelgerichtheid, namelijk niet gebonden aan één onderdeel van het leven, maar aan het leven zelf.’

Nu weet ik niet of ik zit te wachten op een chirurg die het leuk vind in zijn vrije tijd aan auto’s te sleutelen of horrorverhalen te schrijven, maar iets allrounder zouden mensen wel mogen zijn. Handig voor de mens zelf, alsook voor degene die afhankelijk is van iemand anders zijn kunnen. Een chirurg die niet alleen maar adertjes aan elkaar knoopt maar ook een echoscopie kan uitvoeren en je na afloop ook weet te vertellen of je nu wel of niet zout op je frietje mag strooien. Het zou de kosten van onze gezondheidszorg een flink stuk omlaag kunnen brengen en het leven – in dit geval van mijn vader – heel wat aangenamer kunnen maken.

Eén kameel maakt nog geen kerst, maar ze worden wel erg vroeg van stal gehaald dit jaar. De eikels vallen al volop van de bomen, paddestoelen schieten… uh… als paddestoelen uit de grond en vandaag konden kinderen al een kort ritje maken op een kameel over het parkeerterrein bij de supermarkt. Een publiekstrekkertje van de plaatselijke dierenwinkel en voor de kamelenman een goed moment zijn dieren weer te laten wennen aan mensen en auto’s nu de kerst weer voor de deur staat. Ja, ik weet het, het is pas half september, maar de pepernoten liggen al een paar weken in grote gezinszakken opgestapeld bij de Hema en de eerste kerstmarkt was al in juni van dit jaar. De natuur mag dan af en toe van slag zijn, de menselijke zotheid trekt zich al lang niks meer aan van de wisseling van de seizoenen of loopt er minstens een paar maanden op vooruit.

Je hoort me niet zeggen dat praten niet belangrijk is. Het is nu eenmaal onze belangrijkste manier van communicatie geworden. Toch ben ik het niet eens met het motto dat mensen altijd en meer met elkaar zouden moeten praten. Praten maakt soms meer stuk dan je lief is. En als ik tegenwoordig op straat loop of tv kijk en de stortvloed aan woorden en zinnen hoor die voortdurend geproduceerd wordt denk ik steeds vaker ‘Zet uw gedachten voor de verandering toch eens op papier! Ik lees het dan later wel een keertje’. Misschien… En dan is het voor mij maar te hopen dat er niet al te veel mensen zijn die denken ‘Spoenk.nl? Stuur me de link maar door, dan zal ik die site weleens bekijken’…

Zelf heb ik vroeger nachtdiensten gedraaid in de verpleging. Soms 3 nachten, soms 4 en soms een hele week achter elkaar. Nooit heb ik eraan kunnen wennen, maar voor een dergelijk beroep is het noodzakelijk dat er ‘s nachts iemand aanwezig is. Dat kan ik begrijpen, net zoals ik kan begrijpen dat de brandweer en politie paraat moeten staan en bepaalde chemische processen dagenlang kunnen duren en dus 24 uur per dag toezicht behoeven. Maar als ik dan eens op een avond laat nog op de snelweg zit en wegwerkers onder dat akelig witte licht hun werk zie doen, denk ik vaak ‘Ga toch alsjeblieft naar bed, morgen is er weer een dag. Ik vind het heus niet erg als ik nog een paar dagen extra om moet rijden’. Maar ook al zou ik het tegen ze zeggen, ze zullen het werk daarom echt niet stil gaan leggen, want het werk moet nu eenmaal af, af, af.

Ik heb zo het idee dat veel mensen nachtwerk verrichten alleen maar omdat onze economie daarom vraagt. Zo zag ik gisterenavond laat nog mensen werken bij het busstation in het centrum van Tilburg, en alleen maar omdat een stoepje er nog niet helemaal netjes bijlag. Dat is natuurlijk ‘een doorn in het oog van de reizigers’ en daarom kan er niet even voor een nacht een hekje omheen geplaatst worden. Persoonlijk heb ik liever een hekje dan al dat nachtelijke lawaai van graafmachines en bulldozers. Dat maakt het reizen veel plezieriger en kun je ‘s nachts lekker ontspannen gaan slapen. En daardoor ‘s morgensvroeg fit weer uit bed om voor het werken gaan nog snel even naar de bakker te kunnen gaan voor een paar versgebakken croissantjes.

Als ik wel eens naar een debat kijk op tv probeer ik me weleens voor te stellen wat voor rol een bepaalde politieke partij zou vervullen in een klassiek huishouden. Niet een huishouden zoals dat van mij want ik woon alleen en dan is de staat van de huishouding nogal losjes en zonder verantwoording te hoeven afleggen aan andere gezinsleden. Behalve mijn kat, maar die is niet zo veeleisend.

De VVD let altijd op de centjes. Dat zou dus de moeder kunnen zijn, maar ook wel de vader. Beslissingen worden altijd afgezet tegen de inhoud van de portemonnee en deze laatste heeft altijd het laatste woord. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor het CDA dat toch meer neigt naar de vaderrol, met name zoals die zou kunnen zijn op een boerderij. Het gezin en de rollen daarin liggen voor iedereen vast en daar mag niet van afgeweken worden. Er moet brood op de plank komen en dat is het allervoornaamste.

De PvdA en de SP willen hier wel eens met pa over in discussie raken en wijzen hem erop dat zijn beeld van een gezin niet meer van deze tijd is. GroenLinks probeert binnen dit tumult in de gaten te houden of het afval nog wel goed gescheiden wordt maar laat zich regelmatig meevoeren in ellenlange discussies met de andere gezinsleden. D66 studeert en woont op kamers en de Christenunie wijst steeds opnieuw op de verantwoording die iedereen uiteindelijk zal moeten afleggen jegens God, het allerhoogste lid van het grote Gezin.

Even heel globaal is dit het beeld dus dat ik van de politieke partijen heb in Nederland. Het is vooral een hoop gekibbel binnen zo’n gezin waarbij iedereen vindt dat hij gelijk heeft en zijn zin probeert door te drijven, en dan willen hele basale, vanzelfsprekende en belangrijke dingen weleens over het hoofd gezien worden. Want als de Partij voor de Dieren dan opeens hardop vraagt ‘Heeft iemand er nog aan gedacht de hond uit te laten?’, reageert iedereen met een verschrikt en beschamend ‘Euh…….’.

Dus als je er nog niet over uit bent of je wel gaat stemmen vandaag voor de Europese Verkiezingen en wat je dan zou gaan stemmen, pak de riem van de kapstok en het stembiljet van tafel en ga de hond uitlaten. Je komt vast wel een stembureau tegen waar je snel even naar binnen kunt lopen.

Volgens de van Dale betekent het woord carrière een ‘reeks van maatschappelijke posities die iemand achtereenvolgens bekleedt’. Er staat bij het woord zelf niets over de richting in welke deze reeks zich zou moeten ontwikkelen. Goed om te weten, want wanneer je de volgende keer gevraagd wordt hoe het met je carrière gesteld staat kun je altijd zeggen dat alles prima in orde is met je carrière. Van magazijnbediende tot ondernemer of van de regen in de drup, er zit altijd ontwikkeling in.

Ik moest net nog even naar het winkelcentrum, en eerlijk gezegd heb ik weinig gemerkt van een recessie. De kerstinkopen leken zich ook niet te beperken tot winkels waarvan je kunt verwachten dat veel mensen er hun cadeaus gaan kopen. Ook in de behangwinkel en bij de schoenmakerij was het uitermate druk. Maar misschien is er wel geen inpakpapier meer te koop en zijn de zolen versneld versleten vanwege het aflopen van alle winkels.

Ik heb het idee dat mensen niet meer weten wat ze moeten kopen. Sinterklaas is net geweest, tijdens Valentijnsdag, Vader- en Moederdag is de portemonnee ook al flink opengetrokken, en als je iets niet krijgt koop je het gewoon zelf. In het buitenland tijdens een van de vakanties, tijdens de vele spetterende uitverkoopdagen of kies je iets uit speciaal voor jou geselecteerde aanbiedingen.

Ik kan me dus goed voorstellen dat het zo druk is bij winkels omdat mensen vertwijfeld rondlopen met de vraag wat hij/zij misschien nog niet heeft. Nou, ik weet zeker dat hij/zij nog geen menhir heeft. De winkels sluiten pas rond vijven, dus er is nog tijd. Lees wel van tevoren goed de leveringsvoorwaarden door. De bezorgkosten kunnen aardig oplopen.