SpoenkJack Tummers

We hebben sinds een tijdje een huismeester in onze flat. Als service voor de bewoners uiteraard, zodat ze met hun vragen – en vooral klachten – bij één persoon terechtkunnen. Dat is wel zo makkelijk en vertrouwd! En vanochtend vond ik bijgevoegd A4′tje in mijn brievenbus. Of ik even mijn ramen wil wassen… Daar komt de brief – hoewel heel algemeen opgesteld – toch wel zo’n beetje op neer. Hoe haalt die #!*^&% het in z’n hoofd?

Maar ik weet best wel hoe dit komt. Piet (ik heb zijn naam even veranderd) is nogal van de burgerlijke en de normatieve. Dat moet ook wel, anders word je geen huismeester. En ergens in de flat heeft hij zijn maatje gevonden, want sinds de meester actief is en in zijn rol zit wordt er toezicht gehouden. Eerst ging het alleen nog maar over regels omtrent het gebruik van de lift en de containerruimte – waar eigenlijk niks mis mee was – maar vanaf nu wordt dus ook nauwlettend in de gaten gehouden of de ramen wel op tijd gelapt worden…

Toegegeven, die van mij zijn aan de galerijkant wel toe aan een sopje. Al een tijdje, maar ik vergeet het steeds maar. Dat komt ook omdat de wind vaak recht op mijn ramen staat en ze dus kort na een poetsbeurt alweer bedekt zijn met een nieuw laagje stof en zand. Maar om daar nu door zo’n #!*^&% op gewezen te worden?

Maar ja, die ramen moeten toch een keertje gebeuren, en daarom heb ik toch maar even herinnering voor mezelf gemaakt zodat ik het niet vergeet. Zal de huismeester ook heel blij mee zijn…

In de zomer, een tijd waarin je je blijkbaar niet mág vervelen, word je altijd via alle kanten belaagd met tips voor ‘uitjes’. Dan zijn daar de gangbare ‘doorheen-heel-het-jaar-uitjes’ zoals bioscoop, theater, concerten, rommelmarkten, braderieën en meubelboulevards, in de zomer komen daar nog vele extra uitjes bij: festivals, bloemencorso’s, georganiseerde avondwandelingen, biermatinees, middernachtsafari’s etc. Je kunt het zo gek niet bedenken of er is voor elk wel wat wils waar het hele gezin op uit kan trekken.

Maar waarom zo moeilijk doen? Mijn uittip is: ga er uit. Maakt niet uit waar naartoe, als het maar buiten is. En als je wilt hoef je zelfs geen lange afstanden af te leggen. Doe bijvoorbeeld net als de mannen op de foto. Uren kunnen ze daar zo in alle rust zitten en kijken naar wat anderen mensen aan het doen zijn. Voor regen hoeven ze niet bang te zijn want rechts van hun staat nog een oud bushokje. Voor eten kunnen ze naar het kraampje met Vietnamese loempia’s en aan de overkant van de straat ligt de centrale bibliotheek waar ze zo nodig naar het toilet kunnen.

Naar buiten dus, en dat moet ik zelf dan ook maar meteen wat meer ter harte nemen. Zo’n stukje toevoegen op mijn weblog kan best wel even wat tijd vergen terwijl het op dat moment buiten misschien prachtig weer is. Maar ja, ik doe het nog steeds met erg veel plezier, dus wellicht voor anderen een goede binnentip: begin ook een weblog!

Geweldig, waanzinnig, fantastisch, enorm, super. Het zijn woorden die je doorgaans gebruikt om aan te duiden dat je iets… ja, geweldig, waanzinnig, fantastisch, enorm of super vindt. Woorden die je normaal gesproken dus maar heel af en toe gebruikt, want voor de gewone dagelijkse dingen die qua beleving ietsje uitsteken boven ‘gewoon’ en ‘dagelijks’ heb je andere woorden, zoals leuk, mooi en goed.

Ik merk, en dat is eigenlijk al heel wat jaren aan de gang, dat in het dagelijks taalgebruik bij veel mensen die overtreffende trap standaard de plek heeft ingenomen van de gewone omschrijvingen. En je maakt mij niet wijs dat deze mensen de hele dag beleven als één groot waanzinnig feest van hoogtepunten. Als dat zo is zijn ze wat mij betreft toe aan langdurige behandeling, hoewel juist in therapeutische omstandigheden dit soort woorden vaak te pas en te onpas worden gebruikt.

Mensen, zeker wanneer in de kreukels, zijn gevoelig voor iedere vorm van erkenning en bevestiging. Het gebruik van superlatieven is dan een makkelijke manier om mensen in te palmen en kan tegelijkertijd dienen als schild tegen ongewenste neerslachtigheden. Maar wat moeten deze mensen uiteindelijk als later blijkt dat wat ze doen niet meer ‘top’ of ‘super’ is, maar gewoon goed of prima? Is dit dan nog wel goed genoeg? En tot wat voor woord moet je je wenden als je iets meemaakt wat écht geweldig, waanzinnig, fantastisch, enorm of super is? Waarschijnlijk is een acute depressie het gevolg, want woorden die je iedere dag gebruikt zullen niet meer afdoende zijn om uit te drukken wat je op dat moment voelt en ervaart.

Het lijkt me een vorm van afvlakking, en om in deze afvlakking weer wat reliëf aan te brengen wordt er gegooid met superlatieven. En als je kennissen dezelfde superlatieven gebruiken als jou zul je daar op een gegeven moment toch weer overheen moeten. En als een tv-programma niet meer genoeg kijkers trekt zul je nóg iets gekkers moeten verzinnen…

Vriend H. heeft zo zijn eigen manier. Eerst is het even stil en is hij aan het kijken of aan het denken. Dan gaan zijn wenkbrauwen iets omhoog en een glimlach verschijnt op zijn gezicht. Daarna volgt een vriendelijk ‘hahum’ en een instemmend knikje met zijn hoofd, en dan weet ik dat het wat hem betreft goed zit. Goed is goed en leuk is leuk. Meer is niet nodig.

Eén van mijn meest geliefde platen is nog steeds de Zeelandsuite van Leo Cuypers. Destijds (1977) avant-garde jazz en o.a. samen met Willem Breuker opgenomen ‘at VARA Radio Hilversum Holland’. Ik draai hem net weer eens en merk dat de muziek me nog steeds prikkelt en ontroert. En onbedoeld komt de gedachte in me op dat wat er achter deze muziek zit voor mij misschien wel verbeeldt wat ik vind en voel als zijnde de kracht en authenticiteit van de Nederlandse cultuur.

Ik denk aan begrippen als nuchterheid, rationaliteit en relativeringsvermogen, maar dan met een bron van passie, gedrevenheid en toewijding en uitgevoerd door mensen die steeds op zoek zijn naar het nieuwe. En nu weet ik wel dat dit helaas niet het beeld is dat je voorgeschoteld krijgt op tv of tijdens een bezoekje aan één van de vele jaarmarkten van deze tijd, maar het zijn wel de dingen die onze cultuur haar uiteindelijke (meer)waarde geven en de weg kunnen wijzen naar verandering en vernieuwing.

Nederland als plek voor vrijdenkers en ruimdenkers. Ja, dat zou iets kunnen zijn waar je trots bij zou kunnen voelen. Jammer dat een Rita Verdonk dit niet ziet, te druk als ze het heeft met het toespreken van het volk op haar eigen jaarmarkt.

Gisteravond keek ik naar een oude aflevering van Star Trek Voyager. Nou ja, eigenlijk drie afleveringen achter elkaar, want ik had net daarvoor een heel seizoen gedownload via een torrentsite. In een van die afleveringen kwam een alien voor met uitzonderlijke vertaalkwaliteiten. Hij hoefde maar een paar fragmenten van een taal te horen of hij kon er al een heel vocabulaire aan vastknopen en de taal vloeiend spreken.

Heel benijdenswaardig, maar toch niet iets voor de bemanning van dat ruimteschip om daadwerkelijk jaloers op te kunnen worden, want het betreft nu eenmaal een andere soort. En deze soort (en elke andere soort) heeft zijn eigen specifieke evolutie achter de rug, zijn eigen DNA, en daaraan gekoppeld zijn eigen kwaliteiten, maar ook zijn eigen zwakheden. Het is dus onzinnig om je ermee te gaan vergelijken, want die ander is nu eenmaal … anders. En de ‘negatieve’ eigenschappen van de ander afwijzen heeft ook geen nut want die kan er toch niets aan doen dat hij of zij zo in elkaar zit.

Eigenlijk een heel mooi uitgangspunt, om de ander in eerste instantie als een volslagen vreemdeling te beschouwen, te beginnen bij de mensen die je het beste kent of denkt te kennen. Dat schept veel ruimte en kansen voor (nieuwe vormen van) contact, waarbij je de ander tegelijkertijd kunt laten zijn wie hij of zij is. En als je dan beseft dat je op jouw beurt ook een alien bent geeft je dat meteen de ruimte jezelf ook wat beter te leren kennen en op waarde te leren schatten.

Makkelijk gezegd allemaal en ook niet origineel ofzo. Ikzelf vind het in elk geval knap moeillijk. En praten werkt bij mij soms averechts, want hoe meer je praat hoe meer je denkt en dat denken gaat vaak weer gepaard met oude en vastgeroeste denkbeelden en verwachtingen. Daarom kijk ik graag. Gewoon kijken en proberen te zien en te voelen wie die ander is. Zolang de ander zich daar tenminste niet ongemakkelijk bij gaat voelen.

MAZAR-I-SHARIF – Ongeveer achthonderd mensen zijn zondag in de noordelijke Afghaanse stad Mazar-i-Sharif de straat opgegaan om te protesteren tegen ‘beledigingen’ aan het adres van de islam door Deense kranten en de anti-Koranfilm van PVV-leider Geert Wilders. (bron: Volkskrant)

Ik heb de film van Wilders nog niet gezien, nog niemand trouwens, maar iedereen kijkt er blijkbaar vol verwachting (en schrik) naar uit, hoewel ik moet zeggen dat ik ook best wel nieuwsgierig ben naar de nieuwe Indiana Jones film (deel 4) die in mei uitkomt. Wat ‘de complete collectie Indiana Jones films in een luxe DVD-boxset’ meteen weer incompleet en waardeloos maakt, maar dat zijn zorgen van heel andere aard.

De eerste vertoning van de film staat voorlopig gepland op 28 maart, mijn verjaardag. Misschien kan ik wel een vrijkaartje krijgen! Voor Indiana Jones dan, want de luizen in de baard van Wilders zijn toch echt vooral zijn eigen probleem.

Spanje komt met financiële lokkertjes in een uiterste poging het lage geboortecijfer van het land op te krikken. In Nederland probeert minister André Rouvoet voor Jeugd en Gezin de discussie over het geboortecijfer aan te wakkeren. (bron: Brabants Dagblad)

Minister Rouvoet ziet grotere gezinnen wel zitten, als mensen hiervoor willen kiezen wanneer flexibele werktijden en verlof beter geregeld zouden zijn. Nell Coumans van de Vereniging Grote Gezinnen denkt ook dat veel Nederlandse ouders een tweede of derde kind erbij zouden willen hebben als dat zou kunnen. En hoogleraar economie Bernard van Praag noemt bewust kinderloze echtparen zelfs ‘parasieten’: ‘Wie geen kinderen op de aarde zet, dient ook maar zelf voor zijn AOW te zorgen.’

Bijgevoegde foto is een familiefoto van het gezin waarin mijn vader opgroeide. Tien kinderen, waarvan er nu nog drie in leven zijn. Helemaal linksonder staat mijn vader als één na jongste van het gezin. Als enig kind heb ik hem vaak gevraagd naar hoe het was om in zo’n groot gezin te wonen en of hij het soms niet vervelend of stilletjes vond, ‘zomaar’ met zijn drieeën in een klein flatje. Maar hij heeft het altijd heerlijk gevonden, de rust, en ook het op zichzelf kunnen zijn zonder de bemoeienissen van anderen.

Op de voorgrond van de foto zitten ‘de vader’ en ‘de moeder’. Zo werden ze ook altijd genoemd, nooit pa of ma. Ouder zijn had toen nog een bepaalde status, en die status kwam via de kerk en de kerk had voor alle ouders een opdracht: hoe meer kinderen hoe beter. En in dit verband moest ik denken aan wat ‘de moeder’ lang geleden tegen mijn eigen moeder heeft gezegd toen bleek dat ik haar enigst kind zou blijven: ‘Hou het maar bij die ene. Wij zijn slaven geweest’.

Ze heeft dit ooit gezegd toen ‘de vader’ overleden was, alle kinderen het huis uit waren en ze bij een kinderloos gebleven dochter in huis was gaan wonen. Daar heeft ze volgens eigen zeggen, als tachtigjarige, de beste jaren van haar leven gehad. Vrij en zonder bemoeienissen van anderen…

Soms kom je de juiste woorden tegen op een verkeerde plek en in een verkeerde context. Zo hoorde ik laatst, en uiteraard in verband met een of ander delict, de woorden ‘verzachtende omstandigheden’. En opeens zag ik geen misdadiger voor me, geen diefstal, geweld of moord, maar een hele bijzondere plek waarin voor iedereen de juiste ‘verzachtende omstandigheden’ aanwezig zijn om te kunnen (samen)leven en te kunnen groeien. Een plek waar ieder mens naar voren kan treden, op zijn best en op zijn mooist.

Misschien is dit wel wat onze maatschappij op dit moment zo hard nodig heeft. Maar hoe krijg je zoiets op de politieke agenda?

Bijna elke nieuwe mobiele telefoon of mp3-speler heeft tegenwoordig wel de mogelijkheid een playlist in te stellen. Een playlist (of afspeellijst) is een vooraf ingestelde lijst met muziek of filmfragmenten. Radiozenders en ook bepaalde tv-programma’s maken daar al jaren gebruik van, maar je kunt dus ook voor jezelf van tevoren bepalen welke muziek je zult gaan horen.

Onlangs volgde ik in de auto een discussie op de radio over wat er op digitaal gebied zoal gaande of te verwachten is voor het nieuwe jaar, en iedere deelnemer gaf aan wel meerdere playlists op zijn of haar mp3-speler te hebben staan. Afgestemd op de omgeving of stemming op dat moment. Erg handig omdat je niet meer hoeft te gaan zoeken naar welke muziek je op dat moment zou willen horen. Voel je je verdrietig dan kies je snel even de lijst ‘verdrietig’, voel je je blij dan kies je voor ‘party’.

Twee dagen geleden, wederom in de auto en op de radio, ging het over Roomware. Een soort interactieve toepassing binnen bepaalde ruimtes waarbij de omgeving zich aan kan passen aan jouw eigen (van te voren ingestelde) wensen. Die wensen kun je bijvoorbeeld opgeslagen hebben in je mobiele telefoon, en middels Bluetooth kunnen die automatisch opgepikt en verwerkt worden. Zo zou je bijvoorbeeld een ruimte binnen kunnen stappen waarvan de wanden automatisch verkleuren naar jouw favoriete kleur of waarbij een beeldscherm meteen verspringt naar jouw favoriete zender.

Playlists en Roomware: maak op voorhand een lijst met ‘jouw eigen persoonlijke’ keuzes opdat je daarna zo weinig mogelijk keuzes meer hoeft te maken of stil hoeft te staan bij wat er op dat moment écht in je omgaat.
De mens als vleesgeworden playlist. Lekker knus in je eigen hoekje in je eigen Room, altijd en overal. Zodat je op elk moment van de dag tegen jezelf en je omgeving kunt zeggen: ‘Dit ben ik en in hoogstpersoonlijke vorm! En wie bent u? Ah wacht, ik zie het al op mijn schermpje…’.

Nee, ik ben niet ergens een klinker vergeten te plaatsen, en ook geen punt. Maar inderdaad, het klinkt voor geen meter. Aanvankelijk had het ‘Dutch Food Experience’ moeten heten, maar dat vond mijn achteraf blijkbaar te hutspotterig. Het nieuws voor dit geplande leisurecentrum rond het thema ‘eten’, waarmee men vanaf eind 2009 zo’n 1,4 miljoen bezoekers per jaar hoopt te gaan trekken, is al een paar maanden oud. Ik kwam het krantenknipsel net weer tegen toen ik bezig was mijn stapel kladjes en notities voor mijn weblog op te ruimen met de bedoeling het nieuwe jaar in te gaan met een leeg bureau. Of een ‘lege buik’.

Kom ik nu weer erg negatief over als ik zeg dat ik kotsneigingen krijg bij het lezen van dit soort berichten? Vind ik voeding dan niet belangrijk? Zeker wel! En smaak en variatie? Natuurlijk wel! Maar moet daar dan weer zonodig een commercieel themapark voor gebouwd worden met een Fusion Markt, Trend Plaza, Dutch Taste corner, Future Zone en met een gesponsorde deeplink naar supermarkten en voedingsindustrie?

Blijkbaar is gewoon lekker eten niet mega genoeg, en vreten mag ik het natuurlijk niet noemen want ‘topkoks komen regelmatig hun kunsten vertonen’. De gemeente Veghel is in zijn nopjes met de plannen en ook diverse bedrijven zijn erg geïnteresseerd. En zo moet ‘voeding weer een belevenis van waarde’ worden.

Het zou een mooie stunt zijn om bij de opening met een patatkraam bij de ingang te gaan staan. Wat de bezoekers thuis ook zullen zeggen tegen hun vrienden over hun culinair dagje uit, de geur van versgebakken patat met boel veel mayo… Hmmm…

De domeinnaam vreetnl is overigens nog vrij, voor wie inspiratie heeft…